மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.216
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.216.1
अत्रोपायं प्रवक्ष्यामि यथावच्छास्त्रचक्षुषा ।
तत्त्वज्ञानाच्चरन्राजन्प्राप्नुयात्परमां गतिम् ॥ १२.२१६.१ ॥
இங்கே சாஸ்திரக் கண்ணால் முறையாக ஒரு வழியை நான் விளக்குவேன். அரசே, தத்துவ ஞானத்துடன் நடப்பவன் உயர்ந்த கதியை அடைவான்.
12.216.2
सर्वेषामेव भूतानां पुरुषः श्रेष्ठ उच्यते ।
पुरुषेभ्यो द्विजानाहुर्द्विजेभ्यो मन्त्रदर्शिनः ॥ १२.२१६.२ ॥
எல்லா உயிர்களுள்ளும் மனிதனே சிறந்தவன் எனச் சொல்லப்படுகிறது. மனிதருள் இருபிறப்பாளரும், இருபிறப்பாளருள் மந்திர தரிசிகளும் சிறந்தவர் என்பர்.
12.216.3
सर्वभूतात्मभूतास्ते सर्वज्ञाः सर्वदर्शिनः ।
ब्राह्मणा वेदशास्त्रज्ञास्तत्त्वार्थगतनिश्चयाः ॥ १२.२१६.३ ॥
அவர்கள், எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவானவர்கள்; எல்லாம் அறிந்தவர்கள், எல்லாம் காண்பவர்கள். வேதமும் சாஸ்திரமும் அறிந்த அந்தணர்கள்; தத்துவப் பொருளில் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டவர்கள்.
12.216.4
नेत्रहीनो यथा ह्येकः कृच्छ्राणि लभतेऽध्वनि ।
ज्ञानहीनस्तथा लोके तस्माज्ज्ञानविदोऽधिकाः ॥ १२.२१६.४ ॥
கண்ணற்ற ஒருவன் வழியில் துன்பங்களை அடைவது போல, உலகில் ஞானமற்றவனும் அடைவான். ஆகையால் ஞானம் அறிந்தவர்கள் மேம்பட்டவர்கள்.
12.216.5
तांस्तानुपासते धर्मान्धर्मकामा यथागमम् ।
न त्वेषामर्थसामान्यमन्तरेण गुणानिमान् ॥ १२.२१६.५ ॥
தர்மத்தை விரும்புவோர் ஆகமத்திற்கு ஏற்ப அந்தந்த தர்மங்களைப் பின்பற்றுகின்றனர்; ஆனால் இவற்றின் பொதுவான பொருளின்றி இக்குணங்களை அவர்கள் அடைய மாட்டார்கள்.
12.216.6
वाग्देहमनसां शौचं क्षमा सत्यं धृतिः स्मृतिः ।
सर्वधर्मेषु धर्मज्ञा ज्ञापयन्ति गुणाञ्छुभान् ॥ १२.२१६.६ ॥
வாக்கு, உடல், மனம் ஆகியவற்றின் தூய்மை, பொறுமை, சத்தியம், உறுதி, நினைவு — எல்லா தர்மங்களிலும் தர்மமறிந்தோர் இந்த நல்ல குணங்களைக் காட்டுகின்றனர்.
12.216.7
यदिदं ब्रह्मणो रूपं ब्रह्मंचर्यमिति स्मृतम् ।
परं तत्सर्वधर्मेभ्यस्तेन यान्ति परां गतिम् ॥ १२.२१६.७ ॥
பிரம்மத்தின் வடிவமாகக் கூறப்படும் இந்த பிரம்மசரியம் எல்லா தர்மங்களையும் விட உயர்ந்தது; அதனால் மனிதர்கள் உயர்ந்த கதியை அடைகிறார்கள்.
12.216.8
लिङ्गसंयोगहीनं यच्छब्दस्पर्शविवर्जितम् ।
श्रोत्रेण श्रवणं चैव चक्षुषा चैव दर्शनम् ॥ १२.२१६.८ ॥
பாலுறவிலிருந்து விலகியதும், ஓசையும் தொடுதலும் அற்றதுமான அது, காதால் கேட்பதாகவும் கண்ணால் பார்ப்பதாகவும் இருக்கிறது.
12.216.9
वाक्संभाषाप्रवृत्तं यत्तन्मनः परिवर्जितम् ।
बुद्ध्या चाध्यवसीयीत ब्रह्मचर्यमकल्मषम् ॥ १२.२१६.९ ॥
பேச்சும் உரையாடலிலும் ஈடுபடும் மனம் விலக்கப்பட வேண்டும்; புத்தியால் களங்கமற்ற பிரம்மசரியத்தை உறுதி செய்ய வேண்டும்.
12.216.10
सम्यग्वृत्तिर्ब्रह्मलोकं प्राप्नुयान्मध्यमः सुरान् ।
द्विजाग्र्यो जायते विद्वान्कन्यसीं वृत्तिमास्थितः ॥ १२.२१६.१० ॥
நல்ல நடத்தையுள்ளவன் பிரம்மலோகத்தை அடைவான்; நடுத்தரமானவன் தேவர்களை அடைவான்; சிறந்த துவிஜன் கல்விமானாகப் பிறந்து மிகச் சிறந்த நடத்தையைக் கடைப்பிடிக்கிறான்.
12.216.11
सुदुष्करं ब्रह्मचर्यमुपायं तत्र मे शृणु ।
संप्रदीप्तमुदीर्णं च निगृह्णीयाद्द्विजो मनः ॥ १२.२१६.११ ॥
பிரம்மசரியம் மிகவும் கடினமானது; அதற்கான வழியை என்னிடமிருந்து கேள். எரிந்து எழும் மனத்தை துவிஜன் அடக்க வேண்டும்.
12.216.12
योषितां न कथा श्राव्या न निरीक्ष्या निरम्बराः ।
कथंचिद्दर्शनादासां दुर्बलानां विशेद्रजः ॥ १२.२१६.१२ ॥
பெண்களின் பேச்சைக் கேட்கக் கூடாது; ஆடையின்றி இருக்கும் பெண்களைப் பார்க்கக் கூடாது; அவர்களைப் பார்ப்பதால் பலவீனர்களுக்குள் ரஜஸ் நுழைகிறது.
12.216.13
रागोत्पन्नश्चेरत्कृच्छ्रमह्नस्त्रिः प्रविशेदपः ।
मग्नस्त्वप्स्वेव मनसा त्रिर्जपेदघमर्षणम् ॥ १२.२१६.१३ ॥
ஆசையால் எழுந்தால், பகலில் மூன்று முறை நீரில் நுழைய வேண்டும்; நீரில் மூழ்கி மனதால் மூன்று முறை அகமர்ஷணத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.
12.216.14
पाप्मानं निर्दहेदेवमन्तर्भूतरजोमयम् ।
ज्ञानयुक्तेन मनसा संततेन विचक्षणः ॥ १२.२१६.१४ ॥
இவ்வாறு விவேகி, உள்ளே இருக்கும் ரஜோகுணத்தால் ஆன பாவத்தை அறிவுடன் கூடிய, இடைவிடாத மனதால் எரிக்க வேண்டும்.
12.216.15
कुणपामेध्यसंयुक्तं यद्वदच्छिद्रबन्धनम् ।
तद्वद्देहगतं विद्यादात्मानं देहबन्धनम् ॥ १२.२१६.१५ ॥
பிணமும் அசுத்தமும் சேர்ந்த துளையற்ற கட்டு போல, உடலில் இருக்கும் ஆன்மாவை உடலின் பிணைப்பாக அறிய வேண்டும்.
12.216.16
अमेध्यपूर्णं यद्भाण्डं श्लेष्मान्तकलिलावृतम् ।
नेच्छते वीक्षितुं भाण्डं कुतः स्प्रष्टुं प्रवर्तते ॥ १२.२१६.१६ ॥
அசுத்தத்தால் நிரம்பி, சளியாலும் அழுக்காலும் மூடப்பட்ட பாத்திரத்தைப் பார்க்கவே விருப்பம் இல்லை; அதைத் தொட எப்படி முயல்வது?
12.216.17
देहभाण्डं मलैः पूर्णं बहिः स्वेदजलावृतम् ।
बीभत्सं नरनारीणां ज्ञानिनां नरकं मतम् ॥ १२.२१६.१७ ॥
உடலாகிய பாத்திரம் அழுக்கால் நிரம்பி, வெளியே வியர்வையாலும் நீராலும் மூடப்பட்டுள்ளது; ஆண் பெண்களின் இந்த அருவருப்பான உடல் ஞானிகளுக்கு நரகமாகக் கருதப்படுகிறது.
12.216.18
छिद्रकुम्भो यथा स्रावं सृजते तद्गतं दृढम् ।
अन्तस्यं स्रंसते तद्वज्जलं देहेषु देहिनाम् ॥ १२.२१६.१८ ॥
துளையுள்ள குடம், உள்ளே உறுதியாக இருக்கும் நீரை ஒழுக விடுவது போல, உயிருள்ளவர்களின் உடல்களில் உள்ளிருக்கும் நீர் வழிந்தோடுகிறது.
12.216.19
श्लेष्माश्रुमूत्रकलिलं पुरीषं शुक्लमेव च ।
कफजालविनिर्यासः सरसश्चित्त मुञ्चय ॥ १२.२१६.१९ ॥
சளி, கண்ணீர், சிறுநீர், கலங்கல், மலம், சுக்லம் ஆகியவற்றையும், கபஜாலத்திலிருந்து வடியும் நீரையும், ஓ மனமே, விட்டுவிடு.
12.216.20
वातपित्तकफान्रक्तं त्वङ्भांसं स्नायुमस्थि च ।
मज्जां देहं सिराजालैस्तर्पयन्ति रसा नृणाम् ॥ १२.२१६.२० ॥
வாதம், பித்தம், கபம், இரத்தம், தோல், சதை, நரம்பு, எலும்பு, மஜ்ஜை ஆகியவற்றை — மனிதர்களின் உடலை, நாளங்களின் வலையால் ரசங்கள் நிறைவூட்டுகின்றன.
12.216.21
दश विद्याद्धमन्योऽत्र पञ्चेन्द्रियगुणावहाः ।
याभिः सूक्ष्माः प्रजायन्ते धमन्योऽन्याः सहस्रशः ॥ १२.२१६.२१ ॥
இங்கே பத்து தமனிகளை அறிக; அவை ஐம்புலன் குணங்களைச் சுமக்கின்றன; அவற்றிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான நுண் தமனிகள் பிறக்கின்றன.
12.216.22
एवमेताः सिरा नद्यो रसोदा देहसागरम् ।
तर्पयन्ति यथाकालमापगा इव सागरम् ॥ १२.२१६.२२ ॥
இவ்வாறே இந்த நாளங்கள் ரசத்தை எடுத்துச் செல்லும் ஆறுகள்; உடலாகிய கடலை உரிய காலத்தில் நிறைவூட்டுகின்றன, ஆறுகள் கடலை நிறைவுறச் செய்வது போல.
12.216.23
मध्ये च हृदयस्यैका सिरा तत्र मनोवहा ।
शुक्रं संकल्पजं नॄणां सर्वगात्रैर्विमुञ्चति ॥ १२.२१६.२३ ॥
இதயத்தின் நடுவில் ஒரு நாளம் உண்டு; அது மனதைச் சுமக்கிறது; அங்கிருந்து மனிதர்களின் சங்கல்பத்தால் பிறந்த சுக்லம் எல்லா அங்கங்களிலும் விடுவிக்கப்படுகிறது.
12.216.24
सर्वगात्रप्रतायिन्यस्तस्या ह्यनुगताः सिराः ।
नेत्रयोः प्रतिपद्यन्ते वहन्त्यस्तैजसं गुणम् ॥ १२.२१६.२४ ॥
எல்லா அங்கங்களிலும் பரவும் அதனைப் பின்தொடரும் நாளங்கள் கண்களை அடைகின்றன; அவை தேஜஸ் குணத்தைச் சுமக்கின்றன.
12.216.25
पयस्यन्तर्हितं सर्पिर्यद्वन्निर्मथ्यते खजैः ।
शुक्रं निर्मथ्यते तद्वद्देहसंकल्पजैः खजैः ॥ १२.२१६.२५ ॥
பாலில் மறைந்திருக்கும் நெய் எவ்வாறு கடையப்பட்டு வெளிவருகிறதோ, அவ்வாறே உடலின் சங்கல்பத்தால் பிறந்த துளைகள் வழியாக சுக்கிலம் கடையப்பட்டு வெளிவருகிறது.
12.216.26
स्वप्नेऽप्येवं यथाऽभ्येति मनः संकल्पजं रजः ।
शुक्रमस्पर्शजं देहात्सृजन्त्यस्य मनोवहाः ॥ १२.२१६.२६ ॥
கனவிலும் இவ்வாறே மனச் சங்கல்பத்திலிருந்து பிறந்த ரஜஸ் எழுகிறது; இவனுடைய மனோவாஹ நாடிகள் தொடுதலின்றி பிறந்த சுக்கிலத்தை உடலிலிருந்து வெளியிடுகின்றன.
12.216.27
महर्षिर्भगवानत्रिर्वेद तच्छ्रुक्रसंभवम् ।
नृबीजमिन्द्रदैवत्यं तस्मादिन्द्रियमुच्यते ॥ १२.२१६.२७ ॥
மகரிஷி பகவான் அத்ரி அந்த சுக்கிலத்திலிருந்து தோன்றும் தத்துவத்தை அறிந்தார். மனிதனின் வீர்யம் இந்திரனை தேவதையாகக் கொண்டது; ஆகவே அது 'இந்திரியம்' எனப்படுகிறது.
12.216.28
ये वै शुक्रगतिं विद्युर्भूतसंकरकारिकाम् ।
विरागा दग्धदोषास्ते नाप्नुयुर्देहसंभवम् ॥ १२.२१६.२८ ॥
உயிர்களின் கலப்புக்குக் காரணமான சுக்கிலத்தின் போக்கை அறிந்தவர்கள் வைராக்கியமுள்ளவர்களாகவும் குற்றங்கள் எரிந்தவர்களாகவும் ஆகி, உடலில் பிறவியை அடைவதில்லை.
12.216.29
गुणानां साम्यमागम्य मनसैव मनोवहम् ।
देहकर्म नुदन्प्राणानन्तकाले विमुच्यते ॥ १२.२१६.२९ ॥
குணங்களின் சமநிலையை அடைந்து, மனத்தாலேயே மனோவாஹ நாடியையும், உடல் கர்மத்தையும், பிராணங்களையும் விலக்கி, இறுதிக் காலத்தில் விடுவிக்கப்படுகிறான்.
12.216.30
भविता मनसो ज्ञानं मन एव प्रजायते ।
ज्योतिष्मद्विरजो नित्यं मन्त्रसिद्धं महात्मनाम् ॥ १२.२१६.३० ॥
மனத்தின் ஞானம் உண்டாகும்; மனமே பிறக்கிறது. மகாத்மாக்களின் மனம் ஒளிமிக்கதாகவும், ரஜஸற்றதாகவும், எப்போதும் மந்திரத்தால் சித்தியடைந்ததாகவும் இருக்கும்.
12.216.31
तस्मात्तदभिघाताय कर्म कुर्यादकल्मषम् ।
देहबीजं समुत्पन्नमस्मित्कर्मणि विद्यते ॥ १२.२१६.३१ ॥
ஆகையால் அதை அழிப்பதற்காக மாசற்ற கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்; இந்தச் செயலில் உடல்-விதை தோன்றி நிலைத்திருக்கிறது.
12.216.32
न स्मरेन्न प्रयुञ्जीत ज्ञानी तत्कर्म बुद्धिमान् ।
रजस्तमश्च हित्वेह न तिर्यग्गतिमाप्नुयात् ॥ १२.२१६.३२ ॥
அறிவுடைய ஞானி அந்தச் செயலை நினைக்கவும் கூடாது, செய்யவும் கூடாது; இங்கே ரஜஸையும் தமஸையும் விட்டுவிட்டால் அவன் கீழ்நிலைப் பிறப்பை அடையமாட்டான்.
12.216.33
तरुणाधिगतं ज्ञानं जरादुर्बलतां गतम् ।
विपक्वबुद्धिः कालेन आदत्ते मानसं बलम् ॥ १२.२१६.३३ ॥
இளமையில் அடைந்த ஞானம் முதுமையின் பலவீனத்தை அடைகிறது; காலத்தால் பக்குவமடைந்த புத்தி உடையவன் மனதின் வலிமையைப் பற்றிக்கொள்கிறான்.
12.216.34
एव पुत्रकलत्रेषु ज्ञातिसंबन्धिबन्धुषु ।
आदत्ते हृदये कामं व्याध्यादिभिरभिप्लुतः ॥ १२.२१६.३४ ॥
இவ்வாறே மகன்கள், மனைவி, உறவினர்கள், பந்துக்கள் மீதான ஆசையை இதயத்தில் பற்றிக்கொள்கிறான்; நோய் முதலியவற்றால் சூழப்பட்டு.
12.216.35
यतस्ततः परिपतन्नविन्दन्सुखमण्वपि ।
बहुदुःखसमापन्नः पश्चान्निर्वेदमास्थितः।
ज्ञानवृक्षं समाश्रित्य पश्चान्निर्वृतिमश्नुते ॥ १२.२१६.३५ ॥
இங்கும் அங்குமாய் அலைந்து, சிறிதளவும் சுகத்தைக் காணாமல், பெரும் துன்பங்களில் சிக்கியவன் பின்னர் வைராக்கியத்தை அடைகிறான்; ஞானமரத்தைச் சார்ந்து பின்னர் அமைதியை அடைகிறான்.
12.216.36
सुदुर्गमिव पन्थानमतीत्य गुणबन्धनम् ।
यथा पश्येत्तथा दोषानतीत्यामृतमश्नुते ॥ १२.२१६.३६ ॥
மிகக் கடினமான வழி போன்ற குணங்களின் பிணைப்பைக் கடந்து; குற்றங்களைக் கண்டு அவற்றைக் கடந்து அமிர்தத்தை அடைகிறான்.