ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.217
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.217.1
दुरन्तेष्विन्द्रियार्थेषु सक्ताः सीदन्ति जन्तवः ।
ये त्वसक्ता महात्मानस्ते यान्ति परमां गतिम् ॥ १२.२१७.१ ॥
ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ಇಂದ್ರಿಯ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾದ ಜೀವಿಗಳು ಮುಳುಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಅನಾಸಕ್ತರಾದ ಮಹಾತ್ಮರು ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
12.217.2
जन्ममृत्युजरादुःखैर्व्याधिभिर्मानसक्लमैः ।
दृष्ट्वैव संततं लोकं घटेन्मोक्षाय बुद्धिमान् ॥ १२.२१७.२ ॥
ಜನನ, ಮರಣ, ಮುಪ್ಪಿನ ದುಃಖಗಳಿಂದ, ರೋಗಗಳಿಂದ, ಮಾನಸಿಕ ಆಯಾಸಗಳಿಂದ ಲೋಕ ಸದಾ ನರಳುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಮೋಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು.
12.217.3
वाङ्भनोभ्यां शरीरेण शुचिः स्यादनहंकृतः ।
प्रशान्तो ज्ञानवान्भिक्षुर्निरपेक्षश्चरेत्सुखम् ॥ १२.२१७.३ ॥
ಮಾತು, ಮನಸ್ಸು, ದೇಹದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಅಹಂಕಾರರಹಿತನಾಗಿ, ಶಾಂತನಾಗಿ, ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಭಿಕ್ಷು ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸುಖದಿಂದ ಸಂಚರಿಸಬೇಕು.
12.217.4
वशा मोक्षवतां पाशास्तासां रूपं प्रदर्शकम् ।
दुर्ग्रहं पश्यमानोऽपि मन्यते मोहितस्तदा ॥ १२.२१७.४ ॥
ಮೋಕ್ಷ ಬಯಸುವವರಿಗೆ ಇವು ವಶಪಡಿಸಬೇಕಾದ ಪಾಶಗಳು; ಅವುಗಳ ರೂಪವೇ ಅವುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಹಿಡಿಯಲು ಕಷ್ಟವೆಂದು ನೋಡಿದರೂ, ಮೋಹಿತನು ಆಗ ಅವುಗಳನ್ನು ಸುಲಭವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ.
12.217.5
एवं पश्यन्तमात्मानमनुध्यातं हि बन्धुषु ।
अयथात्वेन जानामि भेदरूपेण संस्थितम् ॥ १२.२१७.५ ॥
ಹೀಗೆ ಬಂಧುಗಳ ನಡುವೆ ಧ್ಯಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆತ್ಮವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಅದು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಭೇದರೂಪದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ತಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ.
12.217.6
अथवा मनसः सङ्गं पश्येद्भूतानुकम्पया ।
तत्राप्युपेक्षां कुर्वीत ज्ञात्वा कर्मफलं जगत् ॥ १२.२१७.६ ॥
ಅಥವಾ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿಯೂ ಜಗತ್ತು ಕರ್ಮಫಲವೆಂದು ತಿಳಿದು ಉಪೇಕ್ಷೆ ಮಾಡಬೇಕು.
12.217.7
यत्कृतं स्याच्छुभं कर्म पापं वा यदि वाऽश्नुते ।
तस्माच्छुभानि कर्माणि कुर्याद्वा बुद्धिकर्मभिः ॥ १२.२१७.७ ॥
ಮಾಡಿದ ಶುಭ ಕರ್ಮವಾಗಲಿ ಪಾಪ ಕರ್ಮವಾಗಲಿ, ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬುದ್ಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶುಭ ಕರ್ಮಗಳನ್ನೇ ಮಾಡಬೇಕು.
12.217.8
अहिंसा सत्यवचनं सर्वभूतेषु चार्जवम् ।
क्षमा चैवाप्रमादश्च यस्यैते स सुखी भवेत् ॥ १२.२१७.८ ॥
ಅಹಿಂಸೆ, ಸತ್ಯವಚನ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಋಜುತ್ವ, ಕ್ಷಮೆ, ಎಚ್ಚರಿಕೆ—ಇವು ಯಾರಲ್ಲಿರುತ್ತವೆಯೋ ಅವನು ಸುಖಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.
12.217.9
अनक्षसाध्यं तद्ब्रह्म निर्मलं जगतः परम् ।
स्वात्मप्रकाशमग्राह्यमहेतुकमचञ्चलम् ॥ १२.२१७.९ ॥
ಆ ಬ್ರಹ್ಮವು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಲ್ಲ; ಅದು ನಿರ್ಮಲ, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪರಮ, ಸ್ವಯಂಪ್ರಕಾಶ, ಗ್ರಹಿಸಲಾಗದ, ಕಾರಣರಹಿತ, ಅಚಲ.
12.217.10
विवेकज्ञानवाचिस्थो ह्याशुरूपेण संस्थितः ।
वैकारिकात्प्रदृश्येतै गैरिके मधुधारवत् ॥ १२.२१७.१० ॥
ವಿವೇಕ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡವನು ಶೀಘ್ರರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾನೆ; ವಿಕಾರಗಳಿಂದ ಹೊರಗೆ ಅವನು ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ—ಗೈರಿಕ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಜೇನಿನ ಧಾರೆಯಂತೆ.
12.217.11
यश्चैनं परमं धर्मं सर्वभूतसुखावहम् ।
दुःखान्निः सरणं वेद तत्त्वज्ञः स सुखी भवेत् ॥ १२.२१७.११ ॥
ಸರ್ವ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಸುಖ ನೀಡುವ ಈ ಪರಮ ಧರ್ಮವನ್ನು, ದುಃಖದಿಂದ ಹೊರಬರುವ ದಾರಿಯನ್ನು ತಿಳಿದವನು, ತತ್ತ್ವಜ್ಞನು ಸುಖಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.
12.217.12
तस्मात्समाहितं बुद्ध्या मनो भूतेषु धारयेत् ।
नापथ्यायेन्न स्पृहयेन्नाबद्धं चिन्तयेदसत् ॥ १२.२१७.१२ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಏಕಾಗ್ರಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಬೇಕು; ಯಾರಿಗೂ ಅಹಿತ ಬಯಸಬಾರದು, ಆಸೆ ಪಡಬಾರದು, ಅಸತ್ ಮತ್ತು ಬಂಧರಹಿತವಾದವುಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸಬಾರದು.
12.217.13
अथामोघप्रयत्नेन मनो ज्ञाने निवेशयेत् ।
सुवाचोऽथ प्रयोगेण मनोज्ञं संप्रवर्तते ॥ १२.२१७.१३ ॥
ಆಗ ಅಮೋಘ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಸುವಾಚವೂ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಮನೋಹರವಾಗಿ ಪ್ರವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ.
12.217.14
विवेकयित्वा तद्वाक्यं धर्मसूक्ष्ममवेक्ष्य च ।
सत्यां वाचमहिंस्रां च वदेदनपवादिनीम् ॥ १२.२१७.१४ ॥
ಆ ಮಾತನ್ನು ವಿವೇಚಿಸಿ, ಧರ್ಮದ ಸೂಕ್ಷ್ಮವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಸತ್ಯವೂ ಅಹಿಂಸೆಯೂ ನಿಂದೆಯಿಲ್ಲದ ಮಾತನ್ನೇ ಆಡಬೇಕು.
12.217.15
कल्कापेतामपरुषामनृशंसामपैशुनीम् ।
ईदृगल्पं च वक्तव्यमविक्षिप्तेन चेतसा ॥ १२.२१७.१५ ॥
ಕಲ್ಮಷವಿಲ್ಲದ, ಕಠೋರವಲ್ಲದ, ಕ್ರೂರವಲ್ಲದ, ಚಾಡಿ ಇಲ್ಲದ ಮಾತನ್ನು ಆಡಬೇಕು; ಇಂಥ ಅಲ್ಪ ಮಾತನ್ನೂ ಚಂಚಲವಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೇಳಬೇಕು.
12.217.16
वाक्यबन्धेन संरागविहाराद्व्याहरेद्यदि ।
बुद्ध्याऽप्यनुगृहीतेन मनसा कर्म तामसम् ॥ १२.२१७.१६ ॥
ಮಾತಿನ ಬಂಧದಿಂದ, ಆಸಕ್ತಿಯ ಆಟದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರೆ, ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಬೆಂಬಲಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮವೂ ತಾಮಸವೇ.
12.217.17
रजोभूतैर्हि करणैः कर्मणि प्रतिपद्यते ।
स दुःखं प्राप्य लोकेऽस्मिन्नरकायोपपद्यते।
तस्मान्मनोवाक्शरीरैराचरेद्वैर्यमात्मनः ॥ १२.२१७.१७ ॥
ರಜೋಗುಣದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದುಃಖ ಪಡೆದು ನರಕಕ್ಕೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮನಸ್ಸು, ಮಾತು, ದೇಹದಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆಯಬೇಕು.
12.217.18
प्रकीर्ण एव भारो हि यद्वद्धार्येत दस्युभिः ।
प्रतिलोमां दिशं बुद्ध्वा संसारमबुधास्तथा।
संसारमार्गमापन्नः प्रतिलोमं विवर्जयेत् ॥ १२.२१७.१८ ॥
ಚದುರಿದ ಭಾರವನ್ನು ಕಳ್ಳರು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವಂತೆ, ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸಂಸಾರ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ವಿರುದ್ಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.
12.217.19
तामेव च यथा दस्यून्हत्वा गच्छेच्छिवां दिशम् ।
तथा रजस्तमः कर्माण्युत्सृज्य प्राप्नुयाच्छुभम् ॥ १२.२१७.१९ ॥
ದರೋಡೆಕೋರರನ್ನು ಕೊಂದು ಆ ಶುಭದಿಶೆಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ, ರಜಸ್ ಮತ್ತು ತಮಸ್ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಶುಭವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು.
12.217.20
निःसंदिग्धमनीहो वै मुक्तः सर्वपरिग्रहैः ।
विविक्तचारी लघ्वाशी तपस्वी नियतेन्द्रियः ॥ १२.२१७.२० ॥
ಸಂದೇಹರಹಿತನೂ, ಆಸೆಯಿಲ್ಲದವನೂ, ಎಲ್ಲ ಪರಿಗ್ರಹಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನೂ, ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವನೂ, ಅಲ್ಪಾಹಾರಿಯೂ, ತಪಸ್ವಿಯೂ, ಇಂದ್ರಿಯ ನಿಗ್ರಹವುಳ್ಳವನೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮುಕ್ತನು.
12.217.21
ज्ञानदग्धपरिक्लेशः प्रयोगरतिरात्मवान् ।
निष्प्रचारेण मनसा परं तदधिगच्छति ॥ १२.२१७.२१ ॥
ಜ್ಞಾನಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ಲೇಶಗಳು ಸುಟ್ಟುಹೋದವನು, ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ರತನು, ಆತ್ಮಸಂಯಮಿ, ಚಲನರಹಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆ ಪರಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
12.217.22
धृतिमानात्मवान्बुद्धिं निगृह्णीयादसंशयम् ।
मनो बुद्ध्या निगृह्णीयाद्विषयान्मनसाऽऽत्मनः।
योजयित्वा मनस्तत्र निश्चलं परमात्मनि ॥ १२.२१७.२२ ॥
ಧೈರ್ಯವಂತನೂ ಆತ್ಮಸಂಯಮಿಯೂ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲದೆ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಬೇಕು. ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು.
12.217.23
योगाभिसन्धियुक्तस्य ब्रह्म तत्संप्रकाशते ।
ऐकान्त्यं तदिदं विद्धि सर्ववस्त्वन्तरस्थितिः ॥ १२.२१७.२३ ॥
ಯೋಗಸಂಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದವನಿಗೆ ಆ ಬ್ರಹ್ಮ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನೇ ಏಕಾಂತ ಎಂದು ತಿಳಿ — ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳ ಒಳಗೆ ನೆಲೆಸಿರುವ ಸ್ಥಿತಿ.
12.217.24
विशेषहीनं गृह्णन्ति विशेषां कारणात्मिकाम् ।
अथवा न प्रभुस्तत्र परमात्मनि वर्तितुम्।
आगामित्तत्त्वं योगात्मा योगतन्त्रमुपक्रमेत् ॥ १२.२१७.२४ ॥
ಅವರು ವಿಶೇಷರಹಿತವನ್ನು ಅಥವಾ ಕಾರಣಮಯ ವಿಶೇಷವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಥವಾ ಅಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಲು ಅವರು ಸಮರ್ಥರಲ್ಲ. ಯೋಗಾತ್ಮನು ಆಗಮ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಯೋಗತಂತ್ರವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕು.
12.217.25
निगृहीतेन्द्रियस्यास्य कुर्वाणस्य मनो वशे ।
देवतास्ताः प्रकाशन्ते हृष्टा यान्ति तमीश्वरम् ॥ १२.२१७.२५ ॥
ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವನಿಗೆ ಆ ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವರು ಆ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.
12.217.26
ताभिः संयुक्तमनसो ब्रह्म तत्संप्रकाशते ।
शनैश्चापगते सत्वे ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १२.२१७.२६ ॥
ಆ ದೇವತೆಗಳೊಡನೆ ಮನಸ್ಸು ಸಂಯುಕ್ತವಾದವನಿಗೆ ಆ ಬ್ರಹ್ಮವು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ; ಕ್ರಮೇಣ ಸತ್ತ್ವವು ಕಳೆದಾಗ ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಭಾವಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.
12.217.27
अथवा न प्रवर्तेत योगतन्त्रैरुपक्रमेत् ।
योगतन्त्रमयं तन्त्रं वृत्तिः स्यात्ततदाचरेत् ॥ १२.२१७.२७ ॥
ಅಥವಾ ಯೋಗತಂತ್ರಗಳಿಂದ ಪ್ರವರ್ತಿಸದಿದ್ದರೆ, ಯೋಗತಂತ್ರಗಳಿಂದಲೇ ಆರಂಭಿಸಬೇಕು; ಯೋಗತಂತ್ರಮಯವಾದ ಸಾಧನೆಯೇ ಅವನ ವೃತ್ತಿಯಾಗಲಿ; ಅದನ್ನೇ ಅವನು ಆಚರಿಸಲಿ.
12.217.28
कणकुल्माषपिण्याकशाकयावकसक्तवः ।
तथा मूलफलं भैक्ष्यं पर्यायेणोपयोजयेत् ॥ १२.२१७.२८ ॥
ಕಣ, ಕುಲ್ಮಾಷ, ಪಿಣ್ಯಾಕ, ಶಾಕ, ಯಾವಕ, ಸತ್ತು — ಹಾಗೆಯೇ ಮೂಲ, ಫಲ, ಭಿಕ್ಷಾನ್ನ — ಇವುಗಳನ್ನು ಸರದಿಯಂತೆ ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು.
12.217.29
आहारनियमं चैव देशे काले च सात्विकः ।
तत्परीक्ष्यानुवर्तेत यत्प्रवृत्त्यनुवर्तकम् ॥ १२.२१७.२९ ॥
ದೇಶ-ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸಾತ್ತ್ವಿಕನಾದವನು ಆಹಾರ ನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು; ಅದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಸಾಧನೆಯ ಪ್ರಗತಿಗೆ ಹೊಂದುವಂತಹುದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು.
12.217.30
प्रवृत्तं नोपरुन्धेत शनैरग्निमिवेन्धयेत् ।
ज्ञानैधितं तथा ज्ञानमर्कवत्संप्रकाशते ॥ १२.२१७.३० ॥
ಆರಂಭವಾದ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ತಡೆಯಬಾರದು; ಕ್ರಮೇಣ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಉರಿಸುವಂತೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಬೇಕು. ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿತವಾದ ಜ್ಞಾನವು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ.
12.217.31
ज्ञानाधिष्ठानमज्ञानं त्रील्लोँकानधितिष्ठति ।
विज्ञानानुगतं ज्ञानमज्ञानेनापकृष्यते ॥ १२.२१७.३१ ॥
ಜ್ಞಾನದ ಆಧಾರವಾದ ಅಜ್ಞಾನ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ. ವಿಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಜ್ಞಾನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಎಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
12.217.32
पृथक्त्वात्संप्रयोगाच्च नासूयुर्वेद शाश्वतम् ।
स तयोरपवर्गज्ञो वीतरागो विमुच्यते ॥ १२.२१७.३२ ॥
ಭೇದ ಮತ್ತು ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಅಸೂಯೆಯುಳ್ಳವನು ಶಾಶ್ವತವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅವೆರಡರಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಲ್ಲವನು, ರಾಗರಹಿತನು ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
12.217.33
वयोतीतो जरामृत्यू जित्वा ब्रह्म सनातनम् ।
अमृतं तदवाप्नोति यत्तदक्षरमव्ययम् ॥ १२.२१७.३३ ॥
ವಯಸ್ಸನ್ನು ಮೀರಿದವನು, ಮುಪ್ಪು ಮತ್ತು ಸಾವನ್ನು ಗೆದ್ದು, ಸನಾತನ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅಕ್ಷರವೂ ಅವ್ಯಯವೂ ಆದ ಆ ಅಮೃತವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.