மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.217
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.217.1
दुरन्तेष्विन्द्रियार्थेषु सक्ताः सीदन्ति जन्तवः ।
ये त्वसक्ता महात्मानस्ते यान्ति परमां गतिम् ॥ १२.२१७.१ ॥
முடிவில்லாத புலனின்பங்களில் பற்றுள்ள உயிரினங்கள் மூழ்கும்; ஆனால் பற்றற்ற மகாத்மாக்கள் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறார்கள்.
12.217.2
जन्ममृत्युजरादुःखैर्व्याधिभिर्मानसक्लमैः ।
दृष्ट्वैव संततं लोकं घटेन्मोक्षाय बुद्धिमान् ॥ १२.२१७.२ ॥
பிறப்பு, இறப்பு, மூப்பு ஆகிய துன்பங்களாலும், நோய்களாலும், மனச்சோர்வாலும் உலகம் எப்போதும் துன்புறுவதைக் கண்டு, அறிவுடையவன் விடுதலைக்காக முயல வேண்டும்.
12.217.3
वाङ्भनोभ्यां शरीरेण शुचिः स्यादनहंकृतः ।
प्रशान्तो ज्ञानवान्भिक्षुर्निरपेक्षश्चरेत्सुखम् ॥ १२.२१७.३ ॥
வாக்கு, மனம், உடல் ஆகியவற்றால் தூய்மையுடையவனும், அகங்காரமற்றவனும், அமைதியுடையவனும், ஞானமுள்ள துறவியும், எதிர்பார்ப்பில்லாமல் இன்பமாக அலைய வேண்டும்.
12.217.4
वशा मोक्षवतां पाशास्तासां रूपं प्रदर्शकम् ।
दुर्ग्रहं पश्यमानोऽपि मन्यते मोहितस्तदा ॥ १२.२१७.४ ॥
விடுதலை நாடுபவர்களுக்கு இவை கட்டுகள்; அவற்றின் வடிவமே அவற்றைக் காட்டுகிறது. அவற்றைப் பிடிக்க கடினமானவை என்று கண்டாலும், மோகித்தவன் அப்போது அவற்றை எளியவை என்று நினைக்கிறான்.
12.217.5
एवं पश्यन्तमात्मानमनुध्यातं हि बन्धुषु ।
अयथात्वेन जानामि भेदरूपेण संस्थितम् ॥ १२.२१७.५ ॥
இவ்வாறு உறவினர்களிடையே தியானிக்கப்பட்ட தன்னைக் காண்பவனாக, அது உண்மையில் அன்றி வேறுபாட்டு வடிவில் நிலைத்திருக்கிறது என்று நான் அறிகிறேன்.
12.217.6
अथवा मनसः सङ्गं पश्येद्भूतानुकम्पया ।
तत्राप्युपेक्षां कुर्वीत ज्ञात्वा कर्मफलं जगत् ॥ १२.२१७.६ ॥
அல்லது உயிர்கள் மீதுள்ள இரக்கத்தால் மனதின் பற்றைக் காண வேண்டும்; அங்கேயும் உலகம் வினைப்பயன் என்று அறிந்து பற்றின்மை கொள்ள வேண்டும்.
12.217.7
यत्कृतं स्याच्छुभं कर्म पापं वा यदि वाऽश्नुते ।
तस्माच्छुभानि कर्माणि कुर्याद्वा बुद्धिकर्मभिः ॥ १२.२१७.७ ॥
செய்யப்பட்ட நல்ல செயலோ தீய செயலோ, அதன் பலனை ஒருவன் அடைகிறான். ஆகவே அறிவுடன் நல்ல செயல்களையே செய்ய வேண்டும்.
12.217.8
अहिंसा सत्यवचनं सर्वभूतेषु चार्जवम् ।
क्षमा चैवाप्रमादश्च यस्यैते स सुखी भवेत् ॥ १२.२१७.८ ॥
அகிம்சை, உண்மைச் சொல், எல்லா உயிர்களிடத்தும் நேர்மை, பொறுமை, விழிப்புணர்வு—இவை எவனிடம் உள்ளனவோ அவன் சுகமாக இருப்பான்.
12.217.9
अनक्षसाध्यं तद्ब्रह्म निर्मलं जगतः परम् ।
स्वात्मप्रकाशमग्राह्यमहेतुकमचञ्चलम् ॥ १२.२१७.९ ॥
அந்த பிரம்மம் புலன்களால் அடையப்படுவதல்ல; அது தூய்மையானது, உலகிற்கு அப்பாற்பட்டது, தன்னொளி பெற்றது, பற்றப்பட முடியாதது, காரணமற்றது, அசையாதது.
12.217.10
विवेकज्ञानवाचिस्थो ह्याशुरूपेण संस्थितः ।
वैकारिकात्प्रदृश्येतै गैरिके मधुधारवत् ॥ १२.२१७.१० ॥
விவேக ஞானத்திலும் சொல்லிலும் நிலைபெற்றவன் விரைவாக நிலைத்திருக்கிறான்; மாற்றங்களிலிருந்து விலகி அவன் காணப்படுகிறான்—காவி மண்ணில் தேன் ஓடையைப் போல.
12.217.11
यश्चैनं परमं धर्मं सर्वभूतसुखावहम् ।
दुःखान्निः सरणं वेद तत्त्वज्ञः स सुखी भवेत् ॥ १२.२१७.११ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் சுகம் தரும் இந்த மேலான தர்மத்தையும், துன்பத்திலிருந்து விடுபடும் வழியையும் அறிபவன், தத்துவ ஞானி, சுகமாக இருப்பான்.
12.217.12
तस्मात्समाहितं बुद्ध्या मनो भूतेषु धारयेत् ।
नापथ्यायेन्न स्पृहयेन्नाबद्धं चिन्तयेदसत् ॥ १२.२१७.१२ ॥
ஆகவே அறிவால் ஒருமுகப்பட்ட மனதை உயிர்களிடத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; பிறருக்குத் தீங்கு நினைக்கக் கூடாது, ஆசைப்படக் கூடாது, நிலையற்ற பொய்யானவற்றைச் சிந்திக்கக் கூடாது.
12.217.13
अथामोघप्रयत्नेन मनो ज्ञाने निवेशयेत् ।
सुवाचोऽथ प्रयोगेण मनोज्ञं संप्रवर्तते ॥ १२.२१७.१३ ॥
பின் தவறாத முயற்சியால் மனதை ஞானத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். நல்ல சொல்லும் பயிற்சியால் மனத்துக்கு இனிதாக வழங்கப்படுகிறது.
12.217.14
विवेकयित्वा तद्वाक्यं धर्मसूक्ष्ममवेक्ष्य च ।
सत्यां वाचमहिंस्रां च वदेदनपवादिनीम् ॥ १२.२१७.१४ ॥
அந்தச் சொல்லைப் பகுத்தறிந்து, தர்மத்தின் நுட்பத்தை ஆராய்ந்து, உண்மையும் அஹிம்சையும் பழிக்காத சொல்லையே பேச வேண்டும்.
12.217.15
कल्कापेतामपरुषामनृशंसामपैशुनीम् ।
ईदृगल्पं च वक्तव्यमविक्षिप्तेन चेतसा ॥ १२.२१७.१५ ॥
களங்கமற்ற, கடுமையற்ற, கொடுமையற்ற, கோள் சொல்லாத சொல்லையே பேச வேண்டும்; இத்தகைய சிறு சொல்லும் சிதறாத மனத்தோடு சொல்லப்பட வேண்டும்.
12.217.16
वाक्यबन्धेन संरागविहाराद्व्याहरेद्यदि ।
बुद्ध्याऽप्यनुगृहीतेन मनसा कर्म तामसम् ॥ १२.२१७.१६ ॥
சொற்களின் பிணைப்பாலும், ஆசையின் விளையாட்டாலும் பேசினால், அறிவால் ஆதரிக்கப்பட்ட மனத்தோடு செய்யப்படும் செயலும் தாமசமே ஆகும்.
12.217.17
रजोभूतैर्हि करणैः कर्मणि प्रतिपद्यते ।
स दुःखं प्राप्य लोकेऽस्मिन्नरकायोपपद्यते।
तस्मान्मनोवाक्शरीरैराचरेद्वैर्यमात्मनः ॥ १२.२१७.१७ ॥
ரஜஸால் நிறைந்த கருவிகளால் ஒருவன் செயலில் ஈடுபடுகிறான்; அவன் இவ்வுலகில் துன்பம் அடைந்து நரகத்திற்கே பிறக்கிறான். ஆகையால் மனம், சொல், உடல் ஆகியவற்றால் தன்னை உறுதியுடன் அடக்கி நடக்க வேண்டும்.
12.217.18
प्रकीर्ण एव भारो हि यद्वद्धार्येत दस्युभिः ।
प्रतिलोमां दिशं बुद्ध्वा संसारमबुधास्तथा।
संसारमार्गमापन्नः प्रतिलोमं विवर्जयेत् ॥ १२.२१७.१८ ॥
சிதறிய சுமையைத் திருடர்கள் பறித்துச் செல்வது போல, எதிர்த் திசையை அறிந்து, அறிவிலிகள் சம்சாரப் பாதையில் விழுந்து, எதிர்த் திசையைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
12.217.19
तामेव च यथा दस्यून्हत्वा गच्छेच्छिवां दिशम् ।
तथा रजस्तमः कर्माण्युत्सृज्य प्राप्नुयाच्छुभम् ॥ १२.२१७.१९ ॥
கொள்ளையர்களைக் கொன்று அந்த மங்கலமான திசையை அடைவது போல, ரஜஸ், தமஸ் கர்மங்களைக் கைவிட்டு, சுபத்தை அடைய வேண்டும்.
12.217.20
निःसंदिग्धमनीहो वै मुक्तः सर्वपरिग्रहैः ।
विविक्तचारी लघ्वाशी तपस्वी नियतेन्द्रियः ॥ १२.२१७.२० ॥
சந்தேகமற்றவனும், ஆசையற்றவனும், எல்லாப் பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்டவனும், தனிமையில் திரிபவனும், குறைவாக உண்பவனும், தவசீலனும், இந்திரியங்களை அடக்கியவனும் உண்மையில் விடுதலை பெற்றவன்.
12.217.21
ज्ञानदग्धपरिक्लेशः प्रयोगरतिरात्मवान् ।
निष्प्रचारेण मनसा परं तदधिगच्छति ॥ १२.२१७.२१ ॥
ஞானத்தால் துன்பங்கள் எரிந்தவனும், யோகப் பயிற்சியில் மகிழ்பவனும், தன்னடக்கமுடையவனுமானவன், அசைவற்ற மனதால் அந்த மேலானதை அடைகிறான்.
12.217.22
धृतिमानात्मवान्बुद्धिं निगृह्णीयादसंशयम् ।
मनो बुद्ध्या निगृह्णीयाद्विषयान्मनसाऽऽत्मनः।
योजयित्वा मनस्तत्र निश्चलं परमात्मनि ॥ १२.२१७.२२ ॥
உறுதியும் தன்னடக்கமும் உடையவன் சந்தேகமின்றி புத்தியை அடக்க வேண்டும். புத்தியால் மனதை அடக்கி, மனத்தால் புலன்பொருள்களைத் தடுக்க வேண்டும். அங்கே மனதைப் பரமாத்மாவில் அசையாமல் பொருத்த வேண்டும்.
12.217.23
योगाभिसन्धियुक्तस्य ब्रह्म तत्संप्रकाशते ।
ऐकान्त्यं तदिदं विद्धि सर्ववस्त्वन्तरस्थितिः ॥ १२.२१७.२३ ॥
யோக நோக்கத்தில் ஈடுபட்டவனுக்கு அந்த பிரம்மம் ஒளிர்கிறது. இதுவே ஏகாந்தம் என்று அறி — எல்லாப் பொருட்களுக்குள்ளும் நிலைத்திருப்பது.
12.217.24
विशेषहीनं गृह्णन्ति विशेषां कारणात्मिकाम् ।
अथवा न प्रभुस्तत्र परमात्मनि वर्तितुम्।
आगामित्तत्त्वं योगात्मा योगतन्त्रमुपक्रमेत् ॥ १२.२१७.२४ ॥
அவர்கள் விசேஷமற்றதைப் பற்றுகிறார்கள், அல்லது காரணமயமான விசேஷத்தைப் பற்றுகிறார்கள். அல்லது அங்கே பரமாத்மாவில் நிலைத்திருக்க அவர்களால் இயலாது. யோக ஆன்மா ஆகமத்தின் தத்துவத்தை ஏற்று யோகதந்திரத்தைத் தொடங்கட்டும்.
12.217.25
निगृहीतेन्द्रियस्यास्य कुर्वाणस्य मनो वशे ।
देवतास्ताः प्रकाशन्ते हृष्टा यान्ति तमीश्वरम् ॥ १२.२१७.२५ ॥
புலன்களை அடக்கி மனதை வசப்படுத்துபவனுக்கு அந்தத் தேவதைகள் தோன்றுகின்றன; மகிழ்ந்து அவர்கள் அந்த ஈசுவரனிடம் செல்கின்றனர்.
12.217.26
ताभिः संयुक्तमनसो ब्रह्म तत्संप्रकाशते ।
शनैश्चापगते सत्वे ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १२.२१७.२६ ॥
அந்தத் தேவதைகளுடன் மனம் இணைந்தவனுக்கு அந்த பிரம்மம் முழுமையாக விளங்குகிறது; மெல்ல மெல்ல சத்துவம் நீங்கியபின் அவன் பிரம்மமாகும் தகுதி பெறுகிறான்.
12.217.27
अथवा न प्रवर्तेत योगतन्त्रैरुपक्रमेत् ।
योगतन्त्रमयं तन्त्रं वृत्तिः स्यात्ततदाचरेत् ॥ १२.२१७.२७ ॥
அல்லது யோகதந்திரங்களால் ஈடுபடாவிட்டால், யோகதந்திரங்களைக் கொண்டு தொடங்கட்டும்; யோகதந்திரமயமான சாதனையே அவனது வழக்கமாகட்டும்; அதையே அவன் கடைப்பிடிக்கட்டும்.
12.217.28
कणकुल्माषपिण्याकशाकयावकसक्तवः ।
तथा मूलफलं भैक्ष्यं पर्यायेणोपयोजयेत् ॥ १२.२१७.२८ ॥
தவிடு, வேகவைத்த பயறு, எள்ளுப் புண்ணாக்கு, காய்கறி, வாற்கோதுமை கஞ்சி, சத்து மாவு; அவ்வாறே கிழங்கு, பழங்கள், பிச்சையுணவு — இவற்றை முறைப்படி உபயோகிக்கட்டும்.
12.217.29
आहारनियमं चैव देशे काले च सात्विकः ।
तत्परीक्ष्यानुवर्तेत यत्प्रवृत्त्यनुवर्तकम् ॥ १२.२१७.२९ ॥
இடத்திற்கும் காலத்திற்கும் ஏற்ப சாத்வீகமான ஒருவன் உணவு நியமத்தைக் கடைப்பிடிக்கட்டும்; அதைச் சோதித்து, உள்ளப் பயிற்சிக்கு உகந்ததைப் பின்பற்றட்டும்.
12.217.30
प्रवृत्तं नोपरुन्धेत शनैरग्निमिवेन्धयेत् ।
ज्ञानैधितं तथा ज्ञानमर्कवत्संप्रकाशते ॥ १२.२१७.३० ॥
தொடங்கிய முயற்சியைத் தடுக்கக்கூடாது; நெருப்பை மூட்டுவது போல மெல்ல அதைத் தூண்ட வேண்டும். அறிவால் எரியூட்டப்பட்ட ஞானம் சூரியனைப் போல முழுமையாக விளங்குகிறது.
12.217.31
ज्ञानाधिष्ठानमज्ञानं त्रील्लोँकानधितिष्ठति ।
विज्ञानानुगतं ज्ञानमज्ञानेनापकृष्यते ॥ १२.२१७.३१ ॥
அறிவின் அடித்தளமாகிய அறியாமை மூன்று உலகங்களையும் ஆட்சி செய்கிறது. விஞ்ஞானத்துடன் கூடிய ஞானம் அறியாமையால் கீழே இழுக்கப்படுகிறது.
12.217.32
पृथक्त्वात्संप्रयोगाच्च नासूयुर्वेद शाश्वतम् ।
स तयोरपवर्गज्ञो वीतरागो विमुच्यते ॥ १२.२१७.३२ ॥
பிரிவினாலும் சேர்க்கையினாலும், பொறாமை கொண்டவன் நிலையான பொருளை அறிவதில்லை. அவ்விரண்டின் விடுதலையை அறிந்து, ஆசையற்றவன் விடுவிக்கப்படுகிறான்.
12.217.33
वयोतीतो जरामृत्यू जित्वा ब्रह्म सनातनम् ।
अमृतं तदवाप्नोति यत्तदक्षरमव्ययम् ॥ १२.२१७.३३ ॥
வயதைக் கடந்தவன், முதுமையையும் மரணத்தையும் வென்று, நிலையான பிரம்மத்தை அடைகிறான். அழியாததும் குறையாததுமான அந்த அமுதத்தை அடைகிறான்.