Mahābhārata · Adhyāya 12.217
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.217.1
दुरन्तेष्विन्द्रियार्थेषु सक्ताः सीदन्ति जन्तवः ।
ये त्वसक्ता महात्मानस्ते यान्ति परमां गतिम् ॥ १२.२१७.१ ॥
Lebewesen, die an den Sinnesobjekten haften, deren Ende schwer zu finden ist, versinken; doch die großherzigen Unangehefteten erreichen das höchste Ziel.
12.217.2
जन्ममृत्युजरादुःखैर्व्याधिभिर्मानसक्लमैः ।
दृष्ट्वैव संततं लोकं घटेन्मोक्षाय बुद्धिमान् ॥ १२.२१७.२ ॥
Wenn der Weise die Welt ständig von den Leiden von Geburt, Tod und Alter, von Krankheiten und geistiger Erschöpfung geplagt sieht, soll er nach Befreiung streben.
12.217.3
वाङ्भनोभ्यां शरीरेण शुचिः स्यादनहंकृतः ।
प्रशान्तो ज्ञानवान्भिक्षुर्निरपेक्षश्चरेत्सुखम् ॥ १२.२१७.३ ॥
Rein in Rede, Geist und Körper, frei von Ichsucht, ruhig und wissend, soll der Bettelmönch glücklich umherwandern, ohne Erwartung.
12.217.4
वशा मोक्षवतां पाशास्तासां रूपं प्रदर्शकम् ।
दुर्ग्रहं पश्यमानोऽपि मन्यते मोहितस्तदा ॥ १२.२१७.४ ॥
Für jene, die Befreiung suchen, sind dies Fesseln, die zu bezwingen sind; ihre Gestalt selbst zeigt sie. Obwohl man sie als schwer fassbar sieht, hält der Verblendete sie dann für leicht.
12.217.5
एवं पश्यन्तमात्मानमनुध्यातं हि बन्धुषु ।
अयथात्वेन जानामि भेदरूपेण संस्थितम् ॥ १२.२१७.५ ॥
So erkenne ich, wenn ich das unter den Verwandten betrachtete Selbst sehe, dass es nicht in seiner wahren Gestalt besteht, sondern in der Form der Trennung.
12.217.6
अथवा मनसः सङ्गं पश्येद्भूतानुकम्पया ।
तत्राप्युपेक्षां कुर्वीत ज्ञात्वा कर्मफलं जगत् ॥ १२.२१७.६ ॥
Oder er betrachte die Anhaftung des Geistes aus Mitgefühl für die Wesen; auch dort soll er Gleichmut üben, da er weiß, dass die Welt die Frucht des Handelns ist.
12.217.7
यत्कृतं स्याच्छुभं कर्म पापं वा यदि वाऽश्नुते ।
तस्माच्छुभानि कर्माणि कुर्याद्वा बुद्धिकर्मभिः ॥ १२.२१७.७ ॥
Welche gute oder böse Tat auch getan wurde, man erntet ihre Frucht; darum soll man gute Taten vollbringen, geleitet von der Einsicht.
12.217.8
अहिंसा सत्यवचनं सर्वभूतेषु चार्जवम् ।
क्षमा चैवाप्रमादश्च यस्यैते स सुखी भवेत् ॥ १२.२१७.८ ॥
Gewaltlosigkeit, wahrhaftige Rede, Aufrichtigkeit gegenüber allen Wesen, Geduld und Wachsamkeit – wer diese besitzt, wird glücklich sein.
12.217.9
अनक्षसाध्यं तद्ब्रह्म निर्मलं जगतः परम् ।
स्वात्मप्रकाशमग्राह्यमहेतुकमचञ्चलम् ॥ १२.२१७.९ ॥
Jenes Brahman wird nicht durch die Sinne erlangt; es ist makellos, das Höchste der Welt, aus sich selbst leuchtend, unfassbar, ursachelos und unbewegt.
12.217.10
विवेकज्ञानवाचिस्थो ह्याशुरूपेण संस्थितः ।
वैकारिकात्प्रदृश्येतै गैरिके मधुधारवत् ॥ १२.२१७.१० ॥
Wer in unterscheidender Erkenntnis und im Wort verweilt, ist schnell in der Gestalt gegründet; jenseits der Veränderungen wird er gesehen, wie ein Honigstrom im Ocker.
12.217.11
यश्चैनं परमं धर्मं सर्वभूतसुखावहम् ।
दुःखान्निः सरणं वेद तत्त्वज्ञः स सुखी भवेत् ॥ १२.२१७.११ ॥
Wer dieses höchste Dharma kennt, das allen Wesen Glück bringt und der Ausweg aus dem Leid ist, der Kenner der Wahrheit, wird glücklich sein.
12.217.12
तस्मात्समाहितं बुद्ध्या मनो भूतेषु धारयेत् ।
नापथ्यायेन्न स्पृहयेन्नाबद्धं चिन्तयेदसत् ॥ १२.२१७.१२ ॥
Darum soll man den durch die Einsicht gesammelten Geist fest auf die Wesen richten; man soll kein Übel wünschen, nicht begehren und nicht über das Unwirkliche und Ungebundene nachsinnen.
12.217.13
अथामोघप्रयत्नेन मनो ज्ञाने निवेशयेत् ।
सुवाचोऽथ प्रयोगेण मनोज्ञं संप्रवर्तते ॥ १२.२१७.१३ ॥
Dann soll man durch unfehlbare Anstrengung den Geist auf das Wissen richten. Auch gute Rede entfaltet sich durch Übung angenehm für den Geist.
12.217.14
विवेकयित्वा तद्वाक्यं धर्मसूक्ष्ममवेक्ष्य च ।
सत्यां वाचमहिंस्रां च वदेदनपवादिनीम् ॥ १२.२१७.१४ ॥
Nachdem man jene Rede unterschieden und die Feinheit des Dharma betrachtet hat, soll man eine wahrhaftige, nicht verletzende und tadellose Rede sprechen.
12.217.15
कल्कापेतामपरुषामनृशंसामपैशुनीम् ।
ईदृगल्पं च वक्तव्यमविक्षिप्तेन चेतसा ॥ १२.२१७.१५ ॥
Man soll Worte sprechen, frei von Makel, Härte, Grausamkeit und Verleumdung; und solch knappe Worte soll man mit ungestörtem Geist sprechen.
12.217.16
वाक्यबन्धेन संरागविहाराद्व्याहरेद्यदि ।
बुद्ध्याऽप्यनुगृहीतेन मनसा कर्म तामसम् ॥ १२.२१७.१६ ॥
Spricht man aus Wortverstrickung oder aus dem Spiel der Leidenschaft, so ist selbst eine Handlung, die von einem durch den Verstand gestützten Geist getan wird, tamasisch.
12.217.17
रजोभूतैर्हि करणैः कर्मणि प्रतिपद्यते ।
स दुःखं प्राप्य लोकेऽस्मिन्नरकायोपपद्यते।
तस्मान्मनोवाक्शरीरैराचरेद्वैर्यमात्मनः ॥ १२.२१७.१७ ॥
Mit von Rajas erfüllten Sinnen wendet sich der Mensch dem Handeln zu; nachdem er in dieser Welt Leid erlangt hat, wird er zur Hölle geboren. Darum soll man sich mit Geist, Rede und Körper fest selbst lenken.
12.217.18
प्रकीर्ण एव भारो हि यद्वद्धार्येत दस्युभिः ।
प्रतिलोमां दिशं बुद्ध्वा संसारमबुधास्तथा।
संसारमार्गमापन्नः प्रतिलोमं विवर्जयेत् ॥ १२.२१७.१८ ॥
So wie eine verstreute Last von Räubern fortgerissen wird, so soll der Unwissende, der auf den Weg des Saṃsāra geraten ist, nachdem er die entgegengesetzte Richtung erkannt hat, das Gegenläufige meiden.
12.217.19
तामेव च यथा दस्यून्हत्वा गच्छेच्छिवां दिशम् ।
तथा रजस्तमः कर्माण्युत्सृज्य प्राप्नुयाच्छुभम् ॥ १२.२१७.१९ ॥
So wie man, nachdem man die Räuber erschlagen hat, zu jener heilbringenden Richtung gelangt, so soll man, nachdem man die Handlungen von Rajas und Tamas aufgegeben hat, das Gute erlangen.
12.217.20
निःसंदिग्धमनीहो वै मुक्तः सर्वपरिग्रहैः ।
विविक्तचारी लघ्वाशी तपस्वी नियतेन्द्रियः ॥ १२.२१७.२० ॥
Frei von Zweifel, ohne Verlangen, wahrhaftig befreit von allen Besitztümern, wer in Einsamkeit wandelt, wenig isst, ein Asket ist und seine Sinne bezähmt, ist gewiss befreit.
12.217.21
ज्ञानदग्धपरिक्लेशः प्रयोगरतिरात्मवान् ।
निष्प्रचारेण मनसा परं तदधिगच्छति ॥ १२.२१७.२१ ॥
Wessen Leiden im Feuer der Erkenntnis verbrannt sind, wer an der Übung Freude hat und sich selbst beherrscht, der erlangt jenes Höchste mit einem Geist, der nicht umherschweift.
12.217.22
धृतिमानात्मवान्बुद्धिं निगृह्णीयादसंशयम् ।
मनो बुद्ध्या निगृह्णीयाद्विषयान्मनसाऽऽत्मनः।
योजयित्वा मनस्तत्र निश्चलं परमात्मनि ॥ १२.२१७.२२ ॥
Der Standhafte und Selbstbeherrschte soll ohne Zweifel den Intellekt zügeln; er soll den Geist durch den Intellekt zügeln und die Sinnesobjekte durch den Geist; nachdem er den Geist dort, unbeweglich im höchsten Selbst, gesammelt hat.
12.217.23
योगाभिसन्धियुक्तस्य ब्रह्म तत्संप्रकाशते ।
ऐकान्त्यं तदिदं विद्धि सर्ववस्त्वन्तरस्थितिः ॥ १२.२१७.२३ ॥
Dem, der dem Entschluss des Yoga verbunden ist, leuchtet jenes Brahman auf. Erkenne dies als ausschließliche Einheit: das Verweilen im Innern aller Dinge.
12.217.24
विशेषहीनं गृह्णन्ति विशेषां कारणात्मिकाम् ।
अथवा न प्रभुस्तत्र परमात्मनि वर्तितुम्।
आगामित्तत्त्वं योगात्मा योगतन्त्रमुपक्रमेत् ॥ १२.२१७.२४ ॥
Sie erfassen entweder das Unterschiedslose oder das aus Ursachen bestehende Unterschiedene; oder sie sind nicht fähig, dort im höchsten Selbst zu verweilen. Der Yogin möge, die Wahrheit der Schrift ergreifend, die Lehre des Yoga beginnen.
12.217.25
निगृहीतेन्द्रियस्यास्य कुर्वाणस्य मनो वशे ।
देवतास्ताः प्रकाशन्ते हृष्टा यान्ति तमीश्वरम् ॥ १२.२१७.२५ ॥
Dem, dessen Sinne gezügelt sind und der den Geist unter seine Gewalt bringt, erscheinen jene Gottheiten; erfreut gehen sie zu jenem Herrn.
12.217.26
ताभिः संयुक्तमनसो ब्रह्म तत्संप्रकाशते ।
शनैश्चापगते सत्वे ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १२.२१७.२६ ॥
Wenn der Geist mit jenen Gottheiten verbunden ist, leuchtet jenes Brahman voll auf; und wenn das Sattva allmählich schwindet, wird er fähig, Brahman zu werden.
12.217.27
अथवा न प्रवर्तेत योगतन्त्रैरुपक्रमेत् ।
योगतन्त्रमयं तन्त्रं वृत्तिः स्यात्ततदाचरेत् ॥ १२.२१७.२७ ॥
Oder wenn er sich nicht darauf einlässt, so beginne er mit den Methoden des Yoga; die aus Yoga-Tantras bestehende Übung sei seine Lebensweise, und genau diese übe er aus.
12.217.28
कणकुल्माषपिण्याकशाकयावकसक्तवः ।
तथा मूलफलं भैक्ष्यं पर्यायेणोपयोजयेत् ॥ १२.२१७.२८ ॥
Getreidespelzen, gekochte Bohnen, Ölkuchen, Gemüse, Gerstenbrei und geröstetes Mehl; ebenso Wurzeln, Früchte und Almosenspeise — er nehme sie der Reihe nach zu sich.
12.217.29
आहारनियमं चैव देशे काले च सात्विकः ।
तत्परीक्ष्यानुवर्तेत यत्प्रवृत्त्यनुवर्तकम् ॥ १२.२१७.२९ ॥
Je nach Ort und Zeit halte der Sattvische eine Speiseregel ein; nachdem er sie erprobt hat, folge er dem, was seinem Fortschritt entspricht.
12.217.30
प्रवृत्तं नोपरुन्धेत शनैरग्निमिवेन्धयेत् ।
ज्ञानैधितं तथा ज्ञानमर्कवत्संप्रकाशते ॥ १२.२१७.३० ॥
Er hemme den begonnenen Fortschritt nicht; er entzünde ihn allmählich, wie man ein Feuer entfacht. Das durch Erkenntnis entzündete Wissen leuchtet wie die Sonne.
12.217.31
ज्ञानाधिष्ठानमज्ञानं त्रील्लोँकानधितिष्ठति ।
विज्ञानानुगतं ज्ञानमज्ञानेनापकृष्यते ॥ १२.२१७.३१ ॥
Die Unwissenheit, die Grundlage des Wissens, herrscht über die drei Welten. Das mit Unterscheidung verbundene Wissen wird durch die Unwissenheit herabgezogen.
12.217.32
पृथक्त्वात्संप्रयोगाच्च नासूयुर्वेद शाश्वतम् ।
स तयोरपवर्गज्ञो वीतरागो विमुच्यते ॥ १२.२१७.३२ ॥
Der Neidische kennt das Ewige nicht, wegen Trennung und Verbindung. Wer die Befreiung von beiden kennt und leidenschaftslos ist, wird befreit.
12.217.33
वयोतीतो जरामृत्यू जित्वा ब्रह्म सनातनम् ।
अमृतं तदवाप्नोति यत्तदक्षरमव्ययम् ॥ १२.२१७.३३ ॥
Über das Alter hinaus, nachdem er Alter und Tod besiegt hat, erlangt er das ewige Brahman. Er erlangt jene Unsterblichkeit, die unvergänglich und unvermindert ist.