Mahābhārata · Adhyāya 12.218
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.218.1
निष्कल्मषं ब्रह्मचर्यमिच्छताचरितुं सदा ।
निद्रा सर्वात्मना त्याज्या स्वप्नदोषमवेक्षता ॥ १२.२१८.१ ॥
Wer stets makellose Keuschheit üben will, muss den Schlaf gänzlich aufgeben und auf den Fehler des nächtlichen Samenergusses achten.
12.218.2
स्वप्ने हि रजसा देही तमसा चाभिभूयते ।
देहान्तरमिवापन्नश्चरत्यपगतस्मृतिः ॥ १२.२१८.२ ॥
Im Traum wird der Verkörperte von Leidenschaft und Trägheit überwältigt; als hätte er einen anderen Leib angenommen, wandert er mit verlorenem Gedächtnis umher.
12.218.3
ज्ञानाभ्यासाज्जागरिता जिज्ञासार्थमनन्तरम् ।
विज्ञानाभिनिवेशात्तु स जागर्त्यनिशं सदा ॥ १२.२१८.३ ॥
Durch die Übung des Wissens entsteht Wachheit, danach um der Erforschung willen; wer aber seinen Geist auf Unterscheidung richtet, ist unablässig, immer wach.
12.218.4
अत्राह कोन्वयं भावः स्वप्ने विषयवानिव ।
प्रलीनैरिन्द्रियैर्देही वर्तते देहवानिव ॥ १२.२१८.४ ॥
Hier wird gefragt: Was ist dieser Zustand im Traum, als besäße er Gegenstände? Bei zurückgezogenen Sinnen existiert der Verkörperte, als besäße er noch einen Leib.
12.218.5
अत्रोच्यते यथा ह्येतद्वेद योगेश्वरो हरिः ।
तथैतदुपपन्नार्थं वर्णयन्ति महर्षयः ॥ १२.२१८.५ ॥
Hier wird gesagt: Wie Hari, der Herr des Yoga, dies weiß, so beschreiben die großen Weisen diese wohlbegründete Bedeutung.
12.218.6
इन्द्रियाणां श्रमात्स्वप्नमाहुः सर्वगतं मनः ।
तन्मयानीन्द्रियाण्याहुस्तावद्गच्छन्ति तानि वै ॥ १२.२१८.६ ॥
Aus der Ermüdung der Sinne entsteht der Traum, sagt man; der Geist ist allgegenwärtig, und die Sinne werden als geistgemacht bezeichnet, und so lange gehen sie weiter.
12.218.7
अत्राहुस्त्रितयं नित्यमतथ्यमिति चेच्च न ।
प्रथमे वर्तमानोऽसौ त्रितयं चेति सर्वदा ॥ १२.२१८.७ ॥
Hier sagt man, dieses Dreifache sei ewig; ist es nicht falsch, so erkennt der im ersten Zustand Verweilende das Dreifache stets.
12.218.8
नेतरावुपसंगम्य विजानाति कथंचन ।
स्वप्नावस्थागतो ह्येष स्वप्न इत्येव वेत्ति च ॥ १२.२१८.८ ॥
Indem er sich den beiden anderen nähert, erkennt er es keineswegs; dieser, in den Traumzustand gegangen, erkennt es nur als Traum.
12.218.9
तदप्यसदृशं युक्त्या त्रितयं मोहलक्षणम् ।
यदात्मत्रितयान्मुक्तस्तदा जानात्यसत्कृतः ॥ १२.२१८.९ ॥
Auch das ist durch Schlussfolgerung unpassend; das Dreifache ist das Kennzeichen der Täuschung. Wenn man vom Dreifachen des Selbst befreit ist, erkennt dann der zur Unwirklichkeit Gebrachte.
12.218.10
मनसस्त्वप्रलीनत्वात्तत्तदाहुर्निदर्शनम् ।
कार्ये चासक्तमनसः संकल्पो जाग्रतो ह्यपि।
यद्वन्मनोरथैश्चर्यं स्वप्ने तद्वन्मनोगतम् ॥ १२.२१८.१० ॥
Weil der Geist nicht völlig aufgelöst ist, nennt man dies ein Beispiel: Ebenso ist der Entschluss des Wachenden, dessen Geist an das Handeln gebunden ist; wie die Pracht der Geistesgespanne im Traum, so ist alles, was in den Geist eingegangen ist.
12.218.11
संसाराणामसंख्यानां कामात्मा तदवाप्नुयात् ।
मनस्यन्तर्हितं सर्वं वेद सोत्तमपूरुषः ॥ १२.२१८.११ ॥
In unzähligen Welten des Daseinskreislaufs erlangt es der von Begierde beseelte; der höchste Mensch erkennt alles, was im Geist verborgen ist.
12.218.12
गुणानामपि यद्येतत्कर्मणा चाप्युपस्थितम् ।
तत्तच्छंसन्ति भूतानि मनो यद्भावितं यथा ॥ १२.२१८.१२ ॥
Wenn dies auch durch die Eigenschaften und durch Handeln entsteht, verkünden die Wesen jedes Ding so, wie der Geist es vorgestellt hat.
12.218.13
ततस्तमुपसर्पन्ति गुणा राजसतामसाः ।
सात्विका वा यथायोगमानन्तर्यफलोदयम् ॥ १२.२१८.१३ ॥
Dann nähern sich ihm die Eigenschaften von Leidenschaft und Finsternis, oder die Eigenschaften der Güte kommen, wie es passend ist, und ihre Frucht erwächst unmittelbar danach.
12.218.14
ततः पश्यन्त्यसंबन्धान्वातपित्तकफोत्तरान् ।
रजस्तमोभवैर्भावैस्तदप्याहुर्दुरत्ययम् ॥ १२.२१८.१४ ॥
Dann sehen sie unzusammenhängende Dinge, von Wind, Galle und Schleim beherrscht; und durch die aus Leidenschaft und Finsternis entstehenden Zustände nennen sie auch dies schwer zu überwinden.
12.218.15
प्रसन्नैरिन्द्रियैर्यद्यत्संकल्पयति मानसम् ।
तत्तत्स्वप्नेप्युपरते मनो बुद्धिर्निरीक्षते ॥ १२.२१८.१५ ॥
Was der Geist mit klaren Sinnen ersinnt, das schauen Geist und Verstand eben im Traum, wenn die Sinne ruhen.
12.218.16
व्यापकं सर्वभूतेषु वर्तते दीपवन्मनः ।
आत्मप्रभावात्तं विद्यात्सर्वा ह्यात्मनि देवताः ॥ १२.२१८.१६ ॥
Alle Wesen durchdringend, bleibt der Geist wie eine Lampe; man soll ihn durch die Kraft des Selbst erkennen, denn alle Götter sind im Selbst.
12.218.17
मनस्यन्तर्हितं द्वारं देहमास्थाय मानुषम् ।
यत्तत्सदसदव्यक्तं स्वपित्यस्मिन्निदर्शनम् ॥ १२.२१८.१७ ॥
Im Geist liegt eine verborgene Tür; nachdem es den menschlichen Körper bezogen hat, schläft darin das Unoffenbare, das Sein und Nichtsein ist — das ist sein Zeichen.
12.218.18
व्यक्तभेदमतीतोऽसौ चिन्मात्रं परिदृश्यते ।
सर्वभूतात्मभूतस्थं तमध्यात्मगुणं विदुः ॥ १२.२१८.१८ ॥
Jenseits der offenbaren Unterschiede wird er als reines Bewusstsein allein gesehen; als das Selbst aller Wesen verweilend, erkennt man ihn als die Eigenschaft des inneren Selbst.
12.218.19
लिप्सेन मनसा यश्च संकल्पादैश्वरं गुणम् ।
आत्मप्रसादात्तं विद्यात्सर्वा ह्यात्मनि देवताः ॥ १२.२१८.१९ ॥
Wer durch Begierde und den Entschluss des Geistes die herrschaftliche Eigenschaft erlangt, sollte durch die Heiterkeit des Selbst erkannt werden; denn alle Götter sind im Selbst.
12.218.20
एवं हि तपसा युञ्ज्यादर्कवत्तमसः परम् ।
त्रैलोक्यप्रकृतिर्देही तमसोन्ते महेश्वरम् ॥ १२.२१८.२० ॥
So soll man durch Askese wie die Sonne über die Finsternis hinaus sich mit dem Yoga verbinden; das verkörperte Wesen von der Natur der drei Welten erreicht am Ende der Finsternis den großen Herrn.
12.218.21
तपो ह्यधिष्ठितं देवैस्तपोघ्नमसुरैस्तमः ।
एतद्देवासुरैर्गुप्तं तदाहुर्ज्ञानलक्षणम् ॥ १२.२१८.२१ ॥
Die Askese wird von den Göttern angenommen, und die Finsternis, die Vernichterin der Askese, gehört den Asuras; dies wird von Göttern und Asuras bewacht, und man nennt es das Kennzeichen des Wissens.
12.218.22
सत्त्वं रजस्तमश्चेति देवासुरगुणान्विदुः ।
सत्त्वं देवगुणं विद्यादितरावासुरौ गुणौ ॥ १२.२१८.२२ ॥
Güte, Leidenschaft und Finsternis — man kennt sie als Eigenschaften der Götter und Asuras; die Güte soll als Eigenschaft der Götter erkannt werden, die beiden anderen sind Eigenschaften der Asuras.
12.218.23
सत्त्वं मनस्तथा बुद्धिर्देवा इत्यभिशंब्दिताः ।
तैरेव हि वृतस्तस्माज्ज्ञात्वैवं परमं… ॥ १२.२१८.२३ ॥
Güte, Geist und Verstand werden die Götter genannt; von ihnen ist er tatsächlich umhüllt; daher, nachdem man so das Höchste erkannt hat…
12.218.24
निद्राविकल्पेन सतां… विशति लोकवत् ।
स्वस्थो भवति गूढात्मा कलुषैः परिवर्जितः ॥ १२.२१८.२४ ॥
Durch den Wechsel des Schlafes der Guten… tritt ein wie die Welt; wer ein verborgenes Selbst hat, wird heiter, frei von Makeln.
12.218.25
निशादिका ये कथिता लोकानां कलुषा मताः ।
तैर्हीनं यत्पुरं शुद्धं बाह्याभ्यन्तरवर्तिनम्।
सदानन्दमयं नित्यं भूत्वा तत्परमन्वियात् ॥ १२.२१८.२५ ॥
Wer immer voller Seligkeit und ewig geworden ist, der soll jenen höchsten Zustand suchen: die reine Stadt, die außen und innen weilt, frei von den Makeln der Welten, die Nacht und dergleichen genannt werden.
12.218.26
एवमाख्यातमत्यर्थं ब्रह्मचर्यमकल्मषम् ।
सर्वसंयोगहीनं तद्विष्ण्वाख्यं परमं पदम्।
अचिन्त्यमद्भुतं लोके ज्ञानेन परिवर्तते ॥ १२.२१८.२६ ॥
So wurde das überaus makellose Brahmacarya verkündet. Jener höchste Zustand namens Viṣṇu, frei von allen Verbindungen, ist in der Welt unausdenkbar und wunderbar; er wird durch Erkenntnis erreicht.
12.218.27
ब्रह्म तत्परमं ज्ञानममृतं ज्योतिरक्षरम् ।
ये विदुर्भावितात्मानस्ते यान्ति परमां गतिम् ॥ १२.२१८.२७ ॥
Jenes höchste Brahman ist Erkenntnis, unsterblich, Licht, unvergänglich. Wer den Geist geläutert hat, erkennt es; sie gehen zum höchsten Ziel.
12.218.28
हेतुमच्छक्यमाख्यातुमेतावज्ज्ञानचक्षुषा ।
प्रत्याहारेण वा शक्यमव्यक्तं ब्रह्म वेदितुम् ॥ १२.२१८.२८ ॥
Dies allein kann mit Gründen durch das Auge der Erkenntnis dargelegt werden. Oder das unmanifeste Brahman kann durch Zurückziehung der Sinne erkannt werden.