மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.218
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.218.1
निष्कल्मषं ब्रह्मचर्यमिच्छताचरितुं सदा ।
निद्रा सर्वात्मना त्याज्या स्वप्नदोषमवेक्षता ॥ १२.२१८.१ ॥
களங்கமற்ற பிரம்மசரியத்தை எப்போதும் கடைப்பிடிக்க விரும்புபவன், சொப்பனத் தோஷத்தை கவனித்து, தூக்கத்தை முழுவதும் விட்டுவிட வேண்டும்.
12.218.2
स्वप्ने हि रजसा देही तमसा चाभिभूयते ।
देहान्तरमिवापन्नश्चरत्यपगतस्मृतिः ॥ १२.२१८.२ ॥
கனவில் உடலுடையவன் ரஜஸாலும் தமஸாலும் மூழ்கடிக்கப்படுகிறான்; வேறொரு உடலைப் பெற்றவன் போல, நினைவிழந்து அலைகிறான்.
12.218.3
ज्ञानाभ्यासाज्जागरिता जिज्ञासार्थमनन्तरम् ।
विज्ञानाभिनिवेशात्तु स जागर्त्यनिशं सदा ॥ १२.२१८.३ ॥
ஞானப் பயிற்சியால் விழிப்பு உண்டாகிறது; விசாரணைக்காக அதன் பின்னர்; விஞ்ஞானத்தில் ஈடுபடுவதால் அவன் எப்போதும் இரவும் பகலும் விழித்திருக்கிறான்.
12.218.4
अत्राह कोन्वयं भावः स्वप्ने विषयवानिव ।
प्रलीनैरिन्द्रियैर्देही वर्तते देहवानिव ॥ १२.२१८.४ ॥
இங்கு கேட்கப்படுகிறது — கனவில் இந்த நிலை என்ன, விஷயங்களை உடையவன் போல? இந்திரியங்கள் ஒடுங்கியும், உடலுடையவன் போல் தேகி இருக்கிறான்.
12.218.5
अत्रोच्यते यथा ह्येतद्वेद योगेश्वरो हरिः ।
तथैतदुपपन्नार्थं वर्णयन्ति महर्षयः ॥ १२.२१८.५ ॥
இங்கு சொல்லப்படுகிறது — யோகேஸ்வரன் ஹரி இதை அறிவது போல, மகரிஷிகள் இந்த பொருத்தமான கருத்தை விவரிக்கிறார்கள்.
12.218.6
इन्द्रियाणां श्रमात्स्वप्नमाहुः सर्वगतं मनः ।
तन्मयानीन्द्रियाण्याहुस्तावद्गच्छन्ति तानि वै ॥ १२.२१८.६ ॥
இந்திரியங்களின் களைப்பால் கனவு உண்டாகிறது என்கிறார்கள்; எங்கும் செல்லும் மனமே; இந்திரியங்கள் மனமயமானவை என்கிறார்கள், அவை அதுவரை செல்கின்றன.
12.218.7
अत्राहुस्त्रितयं नित्यमतथ्यमिति चेच्च न ।
प्रथमे वर्तमानोऽसौ त्रितयं चेति सर्वदा ॥ १२.२१८.७ ॥
இங்கே இம்மூன்றும் எப்போதும் உள்ளது என்று கூறுகின்றனர்; அது பொய்யல்ல என்றால், முதல் நிலையில் இருப்பவன் எப்போதும் இம்மூன்றையும் அறிவான்.
12.218.8
नेतरावुपसंगम्य विजानाति कथंचन ।
स्वप्नावस्थागतो ह्येष स्वप्न इत्येव वेत्ति च ॥ १२.२१८.८ ॥
மற்ற இரண்டையும் அணுகி அவன் எந்த வகையிலும் அறிவதில்லை; கனவு நிலையை அடைந்தவன் இதனை 'கனவு' என்றே அறிகிறான்.
12.218.9
तदप्यसदृशं युक्त्या त्रितयं मोहलक्षणम् ।
यदात्मत्रितयान्मुक्तस्तदा जानात्यसत्कृतः ॥ १२.२१८.९ ॥
காரணத்தால் அதுவும் பொருத்தமற்றது; இம்மூன்றும் மயக்கத்தின் அடையாளம். ஆன்ம-மூன்றிலிருந்து விடுபடும்போது, அசத்தாக்கப்பட்டவன் அறிகிறான்.
12.218.10
मनसस्त्वप्रलीनत्वात्तत्तदाहुर्निदर्शनम् ।
कार्ये चासक्तमनसः संकल्पो जाग्रतो ह्यपि।
यद्वन्मनोरथैश्चर्यं स्वप्ने तद्वन्मनोगतम् ॥ १२.२१८.१० ॥
மனம் முழுவதும் ஒடுங்காததால் அதனை உவமையாகக் கூறுகின்றனர்; செயலில் பற்றுள்ள மனம் கொண்ட விழிப்பு நிலையுள்ளவனின் சங்கல்பமும் அப்படியே; மனோரதங்களின் செல்வம் கனவில் உள்ளது போல, மனத்தில் சென்றவை அனைத்தும் அப்படியே.
12.218.11
संसाराणामसंख्यानां कामात्मा तदवाप्नुयात् ।
मनस्यन्तर्हितं सर्वं वेद सोत्तमपूरुषः ॥ १२.२१८.११ ॥
எண்ணிலடங்கா சம்சாரங்களில் காமமயமான ஆன்மா அதனை அடைகிறான்; மனதில் மறைந்துள்ள அனைத்தையும் அந்த உத்தம புருஷன் அறிகிறான்.
12.218.12
गुणानामपि यद्येतत्कर्मणा चाप्युपस्थितम् ।
तत्तच्छंसन्ति भूतानि मनो यद्भावितं यथा ॥ १२.२१८.१२ ॥
இது குணங்களாலும் கர்மத்தாலும் எழுந்தாலும், உயிரினங்கள் மனம் கற்பனை செய்தபடி ஒவ்வொன்றையும் அறிவிக்கின்றன.
12.218.13
ततस्तमुपसर्पन्ति गुणा राजसतामसाः ।
सात्विका वा यथायोगमानन्तर्यफलोदयम् ॥ १२.२१८.१३ ॥
பின்னர் ரஜஸ், தமஸ் குணங்கள் அவனை அணுகுகின்றன; அல்லது சாத்த்விக குணங்களும் தக்கவாறு வருகின்றன, அவற்றின் பலன் உடனடியாக எழுகிறது.
12.218.14
ततः पश्यन्त्यसंबन्धान्वातपित्तकफोत्तरान् ।
रजस्तमोभवैर्भावैस्तदप्याहुर्दुरत्ययम् ॥ १२.२१८.१४ ॥
பின்னர் அவர்கள் வாதம், பித்தம், கபம் ஆதிக்கம் பெற்ற, தொடர்பற்ற பொருட்களைக் காண்கின்றனர்; ரஜஸ், தமஸ் மூலம் எழும் நிலைகளால் அதுவும் கடக்க முடியாதது என்கின்றனர்.
12.218.15
प्रसन्नैरिन्द्रियैर्यद्यत्संकल्पयति मानसम् ।
तत्तत्स्वप्नेप्युपरते मनो बुद्धिर्निरीक्षते ॥ १२.२१८.१५ ॥
தெளிந்த புலன்களால் மனம் எதை எதை சங்கல்பிக்கிறதோ, அதையே உறக்கத்தில் புலன்கள் அடங்கியபோதும் மனமும் புத்தியும் காண்கின்றன.
12.218.16
व्यापकं सर्वभूतेषु वर्तते दीपवन्मनः ।
आत्मप्रभावात्तं विद्यात्सर्वा ह्यात्मनि देवताः ॥ १२.२१८.१६ ॥
எல்லா உயிர்களிலும் வியாபித்து மனம் விளக்கைப் போல நிலைக்கிறது; அதை ஆன்மாவின் சக்தியால் அறிய வேண்டும், ஏனெனில் எல்லா தேவதைகளும் ஆன்மாவிலேயே உள்ளன.
12.218.17
मनस्यन्तर्हितं द्वारं देहमास्थाय मानुषम् ।
यत्तत्सदसदव्यक्तं स्वपित्यस्मिन्निदर्शनम् ॥ १२.२१८.१७ ॥
மனதில் மறைந்துள்ள வாயில்; மனித உடலில் தங்கி, சத் அசத் ஆகிய அவ்யக்தமானது இதில் உறங்குகிறது — இதுவே அதன் அடையாளம்.
12.218.18
व्यक्तभेदमतीतोऽसौ चिन्मात्रं परिदृश्यते ।
सर्वभूतात्मभूतस्थं तमध्यात्मगुणं विदुः ॥ १२.२१८.१८ ॥
வெளிப்படையான வேறுபாடுகளைக் கடந்தவன் அவன்; வெறும் சைதன்யமாகக் காணப்படுகிறான். எல்லா உயிர்களின் ஆன்மாவாக நிற்பவனை ஆத்மீக குணம் என்று அறிகின்றனர்.
12.218.19
लिप्सेन मनसा यश्च संकल्पादैश्वरं गुणम् ।
आत्मप्रसादात्तं विद्यात्सर्वा ह्यात्मनि देवताः ॥ १२.२१८.१९ ॥
ஆசையுடனும் மனத்தின் சங்கல்பத்தாலும் எவன் ஐசுவரியக் குணத்தை அடைகிறானோ, அவனை ஆன்ம-பிரசாதத்தால் அறிய வேண்டும்; ஏனெனில் எல்லா தேவதைகளும் ஆன்மாவிலேயே உள்ளன.
12.218.20
एवं हि तपसा युञ्ज्यादर्कवत्तमसः परम् ।
त्रैलोक्यप्रकृतिर्देही तमसोन्ते महेश्वरम् ॥ १२.२१८.२० ॥
இவ்வாறு தவத்தால் ஒருவன் சூரியனைப் போல இருளுக்கு அப்பால் யோகத்தில் ஈடுபட வேண்டும்; மூன்று உலகங்களின் இயல்பு கொண்ட தேகி இருளின் முடிவில் மகேசுவரனை அடைகிறான்.
12.218.21
तपो ह्यधिष्ठितं देवैस्तपोघ्नमसुरैस्तमः ।
एतद्देवासुरैर्गुप्तं तदाहुर्ज्ञानलक्षणम् ॥ १२.२१८.२१ ॥
தவத்தை தேவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டனர்; தவத்தை அழிக்கும் இருளை அசுரர்கள் பற்றினர்; இது தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் காக்கப்படுகிறது; அதை ஞானத்தின் அடையாளம் என்கின்றனர்.
12.218.22
सत्त्वं रजस्तमश्चेति देवासुरगुणान्विदुः ।
सत्त्वं देवगुणं विद्यादितरावासुरौ गुणौ ॥ १२.२१८.२२ ॥
சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்பவற்றை தேவ-அசுரக் குணங்களாக அறிவர்; சத்துவத்தை தேவக் குணம் என அறிய வேண்டும்; மற்ற இரண்டும் அசுரக் குணங்கள்.
12.218.23
सत्त्वं मनस्तथा बुद्धिर्देवा इत्यभिशंब्दिताः ।
तैरेव हि वृतस्तस्माज्ज्ञात्वैवं परमं… ॥ १२.२१८.२३ ॥
சத்துவம், மனம், புத்தி — இவை தேவர்கள் எனப் பெயர் பெற்றவை; அவற்றாலேயே அவன் சூழப்பட்டுள்ளான்; எனவே இவ்வாறு அறிந்து பரம…
12.218.24
निद्राविकल्पेन सतां… विशति लोकवत् ।
स्वस्थो भवति गूढात्मा कलुषैः परिवर्जितः ॥ १२.२१८.२४ ॥
உறக்கத்தின் மாற்றத்தால் சான்றோர்களின்… உலகைப் போல நுழைகிறது; மறைந்த ஆன்மா கொண்டவன் தன்னில் நிலைபெற்று, கலுஷங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்.
12.218.25
निशादिका ये कथिता लोकानां कलुषा मताः ।
तैर्हीनं यत्पुरं शुद्धं बाह्याभ्यन्तरवर्तिनम्।
सदानन्दमयं नित्यं भूत्वा तत्परमन्वियात् ॥ १२.२१८.२५ ॥
இரவு முதலானவை என்று கூறப்பட்ட உலகங்களின் குற்றங்கள் எவையோ, அவற்றால் விலகிய, வெளியிலும் உள்ளிலும் உறையும் தூய நகரத்தை, எப்போதும் ஆனந்த மயமாகி நித்தியமாய் ஆகி, அந்த மேலானதை அடைய வேண்டும்.
12.218.26
एवमाख्यातमत्यर्थं ब्रह्मचर्यमकल्मषम् ।
सर्वसंयोगहीनं तद्विष्ण्वाख्यं परमं पदम्।
अचिन्त्यमद्भुतं लोके ज्ञानेन परिवर्तते ॥ १२.२१८.२६ ॥
இவ்வாறு மிகவும் களங்கமற்ற பிரம்மசரியம் கூறப்பட்டது. எல்லா இணைப்புகளும் அற்ற, விஷ்ணு என்ற பெயருடைய அந்த மேலான நிலை, உலகில் சிந்திக்க முடியாததும் அற்புதமானதும் ஆகும்; ஞானத்தால் அது அடையப்படுகிறது.
12.218.27
ब्रह्म तत्परमं ज्ञानममृतं ज्योतिरक्षरम् ।
ये विदुर्भावितात्मानस्ते यान्ति परमां गतिम् ॥ १२.२१८.२७ ॥
அந்த மேலான பிரம்மம் ஞானம், அமிர்தம், ஒளி, அழியாதது. தூய்மையாக்கப்பட்ட மனமுடையவர்கள் அதை அறிவார்கள்; அவர்கள் மேலான கதியை அடைகிறார்கள்.
12.218.28
हेतुमच्छक्यमाख्यातुमेतावज्ज्ञानचक्षुषा ।
प्रत्याहारेण वा शक्यमव्यक्तं ब्रह्म वेदितुम् ॥ १२.२१८.२८ ॥
இவ்வளவு மட்டுமே காரணங்களுடன் ஞானக் கண்ணால் கூற இயலும். அல்லது பிரத்தியாகாரத்தால் வெளிப்படாத பிரம்மத்தை அறிய இயலும்.