مهابهاراتا · أدهيايا 12.219
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.219.1
न स वेद परं ब्रह्म यो न वेद चतुष्टयम् ।
व्यक्ताव्यक्तं च यत्तत्त्वं संप्रोक्तं परमर्षिणा ॥ १२.२१९.१ ॥
من لا يعرف الرباعية لا يعرف البراهمن الأعلى؛ والحقيقة الظاهرة والخفية قد بيّنها الحكيم الأعظم.
12.219.2
व्यक्तं मृत्युमुखं विद्यादव्यक्तममृतं पदम् ।
निवृत्तिलक्षणं धर्ममृषिर्नारायणोऽब्रवीत् ॥ १२.२१९.२ ॥
ينبغي أن تعلم أن الظاهر فم الموت، وأن الخفي الحالة الخالدة؛ والدارما ذات سمة الانصراف بيّنها الحكيم ناراياناه.
12.219.3
तत्रैवावस्थितं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् ।
निवृत्तिलक्षणं धर्ममव्यक्तं ब्रह्म शाश्वतम् ॥ १२.२१९.३ ॥
وفيه وحده يقوم كل شيء: العوالم الثلاثة بما فيها المتحرك والساكن؛ دارما الانصراف، البراهمن الأزلي الخفي.
12.219.4
प्रवृत्तिलक्षणं धर्मं प्रजापतिरतथाब्रवीत् ।
प्रवृत्तिः पुनरावृत्तिर्निवृत्तिः परमा गतिः ॥ १२.२१९.४ ॥
أما براجابتي فقد تكلم عن دارما الانخراط بوجه آخر: الانخراط هو العودة من جديد، والانصراف هو الغاية القصوى.
12.219.5
तां गतिं परमामेति निवृत्तिपरमो मुनिः ।
ज्ञानतत्त्वपरो नित्यं शुभाशुभनिदर्शकः ॥ १२.२१९.५ ॥
الحكيم المنصرف إلى الانصراف يبلغ تلك الغاية القصوى؛ وهو دائما منشغل بحقيقة المعرفة، يميّز الخير من الشر.
12.219.6
तदेवमेतौ विज्ञेयावव्यक्तपुरुषाबुभौ ।
अव्यक्तपुरुषाभ्यां तु यत्स्यादन्यन्महत्तरम् ॥ १२.२१९.६ ॥
فينبغي إذن أن تُعرف هاتان الحقيقتان، الخفي والبوروشا؛ ولكن هناك شيئا آخر أعظم من الخفي والبوروشا.
12.219.7
तं विशेषमवेक्षेति विशेषेण विचक्षणः ।
अनाद्यन्तावुभावेतावलिङ्गौ चाप्युभावपि ॥ १२.२१९.७ ॥
فليتأمل الحكيم ذلك التمييز على وجه الخصوص: كلاهما بلا بداية ولا نهاية، وبلا علامات، كلاهما أيضاً.
12.219.8
उभौ नित्यावनुचरौ महद्भ्यश्च महत्तरौ ।
सामान्यमेतदुभयोरेवं ह्यन्यद्विशेषणम् ॥ १२.२१९.८ ॥
كلاهما أزليان، تابعان أعظم حتى من الأصول العظيمة. هذا هو الوصف المشترك لكليهما؛ وهكذا توجد سمة أخرى مميِّزة.
12.219.9
प्रकृत्या सर्गधर्मिण्या तथा त्रिगुणसत्वया ।
विपरीतमतो विद्यात्क्षेत्रज्ञस्य स्वलक्षणम् ॥ १२.२१९.९ ॥
ينبغي أن تعلم أن ما يقابل الطبيعة (براكريتي) ذات الخاصية الخلقية والمكوّنة من الغونات الثلاثة، هو السمة الخاصة بعارف الحقل.
12.219.10
प्रकृतेश्च विकाराणां द्रष्टारमगुणान्वितम् ।
क्षेत्रज्ञमाहुर्जीवं तु कर्तारं गुणसंवृतम् ॥ १२.२१९.१० ॥
يُسمّى شاهدُ الطبيعة وتحوّلاتها، المتحرر من الغونات، عارفَ الحقل؛ أما الكائن الحي فهو الفاعل المحاط بالغونات.
12.219.11
अग्राह्यं येन जानन्ति तज्ज्ञानं दंशितश्च तत् ।
तेनैव दंशितो नित्यं न गुणः परिभूयते ॥ १२.२१९.११ ॥
ما به يُعرف غيرُ المُدرَك فهو المعرفة، وهي مُدرَّعة؛ فبها وحدها دائماً مُدرَّعاً لا يُغلَب الغُونة.
12.219.12
अग्राह्यौ पुरुषावेतावलिङ्गत्वादसङ्गिनौ ।
संयोगलक्षणोत्पत्तिः कर्मजा गृह्यते यथा ॥ १२.२१९.१२ ॥
هذان الشخصان غير مُدرَكين، لكونهما بلا علامة ولا تعلّق. والنشأة المتّسمة بالاقتران تُدرَك على أنها مولودة من الفعل.
12.219.13
करणैः कर्मनिर्वृत्तैः कर्ता यद्यद्विचेष्टते ।
कीर्त्यते शब्दसंज्ञाभिः कोऽहमेषोप्यसाविति ॥ १२.२१९.१३ ॥
بالأدوات المتحققة بالفعل، يُسمّى بالكلمات والأسماء كل ما يسعى إليه الفاعل: «من أنا؟ من هذا؟ من ذاك؟»
12.219.14
ममापि कायमिति च तदज्ञो नित्यसंवृतः ।
उष्णीषवान्यथा वस्त्रैस्त्रिभिर्भवति संवृतः।
संवृतोऽयं तथा देही सत्त्वराजसतामसैः ॥ १२.२१९.१४ ॥
الجاهل، الذي يظن أن «هذا الجسد أيضًا لي»، مغطّى دائمًا، كما يُغطّى من يلبس العمامة بثلاثة أثواب. وهكذا هذا الساكن في الجسد مغطّى بالسَّتْفا والرَّجَس والتَّمَس.
12.219.15
भेदवस्तु त्वभेदेन जानाति स यदा पुमान् ।
तदा परं परात्माऽसौ भवत्येव निरञ्जनः ॥ १२.२१९.१५ ॥
حين يعرف الإنسان الشيء ذا التمايز على أنه غير متمايز، يصير هو الذات العليا، الطاهر من كل شائبة.
12.219.16
क्रियायोगे च भेदाख्ये बहु संक्षिप्यते क्वचित् ।
वसुरुद्रगणाद्येषु स्वानुभोगेन भोगतः ॥ १२.२१९.१६ ॥
في اتحاد الفعل المسمّى بالتمايز، يُختصر الكثير أحيانًا، بين جماعات الفاسو والرودرا وغيرهم، بالتجربة الذاتية للتمتع.
12.219.17
एवमेष परः सत्त्वो नानारूपेण संस्थितः ।
संक्षिप्तो दृश्यते पश्चादेकरूपेण विष्ठितः ॥ १२.२१९.१७ ॥
وهكذا يقيم هذا الكائن الأعلى في صور شتى؛ ثم يُرى مجموعًا، مقيمًا في صورة واحدة.
12.219.18
तस्माच्चतुष्टयं वेद्यमेतैर्हेतुभिरावृतम् ।
तथासंज्ञो ह्ययं सम्यगन्तकाले न मुह्यति।
वायुर्विधो यथा भानुर्विप्रकाशं गमिष्यति ॥ १२.२१९.१८ ॥
فلذلك ينبغي أن يُعرف الرباعي المغطّى بهذه الأسباب. وهكذا من يعرفه لا يضطرب عند الموت، كما يمضي الريح والشمس إلى النور الواضح.
12.219.19
श्रियं दिव्यामभिप्रेप्सुर्वर्ष्मवान्मनसा शुचिः ।
शारीरैर्नियमैरुग्रैश्चरेन्निष्कल्मषं तपः ॥ १२.२१९.१९ ॥
من يطلب المجد الإلهي، طاهرًا في قلبه وذا جسد، فليمارس التقشف الخالي من الدنس بضوابط بدنية صارمة.
12.219.20
त्रैलोक्यं तपसा व्याप्तमन्तर्भूतेन भास्वता ।
सूर्यश्च चन्द्रमाश्चैव भासतस्तपसा दिवि ॥ १२.२१९.२० ॥
العوالم الثلاثة يملؤها التقشف، بالنور الساطع الكامن في الداخل؛ والشمس والقمر أيضًا يتلألآن في السماء بالتقشف.
12.219.21
अन्यच्च धर्मसाम्यं यत्तपस्तत्कीर्त्यते पुनः ।
प्रकाशस्तपसो ज्ञानं लोके संशब्दितं तपः ॥ १२.२१९.२१ ॥
وأيضًا، التقشف المساوي للدharma يُعلن مجددًا؛ نور التقشف هو المعرفة، وفي العالم يُسمّى التقشف معرفة.
12.219.22
रजस्तमोघ्नं यत्कर्म तपसस्तत्स्वलक्षणम् ।
त्रितयं ह्येतदाख्यातं यद्यस्माद्भासितुं पुनः ॥ १२.२१९.२२ ॥
العمل الذي يُفني الرجس والتمس هو السمة الذاتية للتقشف؛ وقد أُعلنت هذه الثلاثة هكذا، إذ بها يجب أن يتجلى المرء من جديد.
12.219.23
स्वभासा भासयंश्चापि चन्द्रमा ह्यत्र वर्तते ।
सूर्ययोगे तु यः सन्धिस्तपः सर्वं प्रदीप्यते ॥ १२.२१९.२३ ॥
وهنا القمر أيضًا يضيء بنوره الخاص ويبقى؛ وعند التقاء اقترانه بالشمس يتّقد كل التقشف.
12.219.24
ब्रह्मचर्यमहिंसा च शारीरं तप उच्यते ।
वाङ्भनोनियमः सम्यङ्भानसं तप उच्यते ॥ १२.२१९.२४ ॥
يُسمّى العفاف وعدم العنف تقشفًا جسديًا؛ ويُسمّى الضبط التام للكلام والعقل تقشفًا ذهنيًا.
12.219.25
विधिज्ञेभ्यो द्विजातिभ्यो ग्राह्यमन्नं विशिष्यते ।
आहारनियमेनास्य पाप्मा शाम्यति राजसः ॥ १२.२१९.२५ ॥
الطعام المقبول من ذوي الولادتين العارفين بالأحكام هو الأفضل. وبضبط الغذاء يهدأ ذنبه الناشئ عن الرجاس.
12.219.26
वैमनस्यं च विषये यान्त्यस्य करणानि च ।
तस्मात्तन्मात्रमादद्याद्यावदत्र प्रयोजनम् ॥ १२.२१९.२६ ॥
ينشأ في حواسه نفور من موضوعاتها. لذلك ينبغي أن يأخذ منها بقدر ما تقتضيه الحاجة هنا.
12.219.27
अन्तकाले बलोत्कर्षाच्छनैः कुर्यादनातुरः ।
एवं युक्तेन मनसा ज्ञानं यदुपपद्यते ॥ १२.२१९.२७ ॥
عند الموت، حين تشتد القوة، ينبغي أن يفعل ذلك ببطء دون اضطراب. وهكذا، بذهن مُركَّز، يُدرَك العلم الذي ينشأ.
12.219.28
रजोवर्ज्यो ह्ययं देही देहवाञ्छब्दवांश्चरेत् ।
कार्यैरव्याहतमतिर्वैराग्यात्प्रकृतौ स्थितः ॥ १२.२१९.२८ ॥
ينبغي لهذه الذات المتجسدة، المتحررة من الرجاس، أن تتحرك حاملةً جسداً ومتصفةً بالكلام. ومع عقلٍ غير مضطرب حتى بين الأفعال، وبالتجرد، فليبقَ ثابتاً في الطبيعة.
12.219.29
आ देहादप्रमादाच्च देहान्ताद्विप्रमुच्यते ।
हेतुयुक्तः सदा सार्गो भूतानां प्रलयस्तथा ॥ १२.२१९.२९ ॥
من الجسد فصاعداً، بالتيقظ، حتى نهاية الجسد، يتحرر تماماً. وخلق الكائنات وفناؤها كذلك دائماً مرتبطان بعلة.
12.219.30
परप्रत्ययसर्गे तु नियमो नातिवर्तते ।
एवं तत्प्रभवां प्रज्ञामासते ये विषर्यये ॥ १२.२१९.३० ॥
في الخلق المعتمد على غيره لا يُتجاوز النظام. ومن يثبتون في الحكمة المولودة من ذلك، يبقون ثابتين حتى في الانقلاب.
12.219.31
धृत्या देहान्धारयन्तो बुद्धिसंक्षिप्तचेतसः ।
स्थानेभ्यो ध्वंसमानाश्च सूक्ष्मत्वात्तदुपासते ॥ १२.२१९.३१ ॥
يمسكون أجسادهم بالثبات، وقلوبهم منقبضة بالعقل، ينزلقون من مواضعهم، ويعبدونه لدقته.
12.219.32
यथागमं च तत्सर्वं बुद्ध्या तन्नैव बुद्ध्यते ।
देहान्तं कश्चिदन्वास्ते भावितात्मा निराश्रयः ॥ १२.२१९.३२ ॥
وفقًا للكتب المقدسة، لا يُدرك ذلك كله بالعقل البتة؛ حتى نهاية الجسد يبقى أحدٌ مهذب النفس، بلا سند.
12.219.33
युक्तो धारणया कश्चित्सतः केचिदुपासते ।
अभ्यस्यन्ति परं देवं विद्यासंशब्दिताक्षरम् ॥ १२.२१९.३३ ॥
بعضهم، المتصلون بالتركيز، وبعض الحكماء يعبدونه؛ يمارسون الإله الأعلى، الحرف الذي لا يفنى الذي سمّته المعرفة.
12.219.34
अन्तकाले ह्युपासन्ते तपसा दग्धकिल्विषाः ।
सर्व एते महात्मानो गच्छन्ति परमां गतिम् ॥ १२.२१९.३४ ॥
عند الموت يعبدونه؛ هؤلاء الأرواح العظيمة، الذين أحرقت الخطايا بالتقشف، يبلغون جميعًا الغاية العليا.
12.219.35
सूक्ष्मं विशेषणं तेषामवेक्षेच्छास्त्रचक्षुषा ।
देहं तु परमं विद्याद्विमुक्तमपरिग्रहम् ॥ १२.२१९.३५ ॥
ينبغي أن ينظر المرء إلى علامتهم الدقيقة بعين الكتاب المقدس؛ وينبغي أن يُعرف الجسد بأنه الأسمى، المتحرر، الخالي من التعلق.
12.219.36
अन्तरिक्षादन्यतरं धारणासक्तमानसम् ।
मर्त्यलोकाद्विमुच्यन्ते विद्यासंसक्तचेतसः ॥ १२.२१९.३६ ॥
أحدهما من الفضاء، ذو عقلٍ متعلقٍ بالتركيز؛ الذين تعلّقت قلوبهم بالمعرفة يتحررون من العالم الفاني.
12.219.37
ब्रह्मभूता विरजसस्ततो यान्ति परां गतिम् ।
एवमेकायनं धर्ममाहुर्वेदविदो जनाः ॥ १२.२१९.३७ ॥
يصيرون براهمن ويتحررون من الرجس، ثم يبلغون الغاية العليا. هكذا يقول العارفون بالفيدا إن هذا الطريق الواحد هو الدهرما.
12.219.38
यथाज्ञानमुपासन्तः सर्वे यान्ति परां गतिम् ।
कषायवर्जितं…तेषामुत्पद्यतेऽमलम्।
यान्ति तेऽपि… कान्विशुध्यन्ति यथाबलं ॥ १२.२१९.३८ ॥
كل من يعبد بحسب علمه يبلغ الغاية العليا. فيهم، ما خلا من الكدر… ينشأ النقاء. وهم أيضًا… بما يتطهرون به بحسب قوتهم.
12.219.39
भगवन्तमजं दिव्य विष्णुमव्यक्तसंज्ञितम् ।
भावेन यान्ति शुद्धा ये ज्ञानतृप्ता निराशिषः ॥ १२.२१९.३९ ॥
المبارك، غير المولود، الإلهي فيشنو المسمّى غير المتجلي، يبلغه أولئك المطهّرون بالإخلاص، المكتفون بالمعرفة، الخالون من الأماني.
12.219.40
ज्ञात्वाऽऽत्मस्थं… न निवर्तन्ति तेऽव्ययाः ।
प्राप्य तत्परमं स्थानमोदन्तेऽक्षरमव्ययम् ॥ १२.२१९.४० ॥
بعد أن عرفوا المقيم في الذات… لا يرجع أولئك الذين لا يفنون. بعد أن بلغوا ذلك المقام الأسمى يبتهجون بالحرف غير الفاني.
12.219.41
एतावदेतद्विज्ञानमेतदस्ति च नास्ति च ।
तृष्णाबद्धं जगत्सर्वं चक्रवत्परिवर्तते ॥ १२.२१९.४१ ॥
هذه المعرفة هي هكذا: إنه موجود وليس موجودًا. والعالم كله المقيّد بالعطش يدور كعجلة.
12.219.42
विसतन्तुर्यथैवायमन्तस्थः सर्वतो बिसे ।
तृष्णातन्तुरनाद्यन्तस्तथा देहगतः सदा ॥ १२.२१९.४२ ॥
كما أن ليف ساق اللوتس الكامن في داخله يمتد من كل جانب، كذلك خيط العطش الذي لا بداية له ولا نهاية يقيم دائمًا في الجسد.
12.219.43
सूच्या सूत्रं यथा वस्त्रे संसारयति वायकः ।
तद्वत्संसारसूत्रं हि तृष्णासूच्या निबद्ध्यते ॥ १२.२१९.४३ ॥
كما يخيط الحائك الخيط في الثوب بالإبرة، كذلك يُشدّ خيط السنسارا بإبرة الشهوة (تِرشنا).
12.219.44
इतस्ततः समाहृत्य रूपं निर्वर्तयिष्यति ।
विकारं प्रकृतिं चैव पुरुषं च सनातनम् ॥ १२.२१९.४४ ॥
يجمعها من هنا وهناك، فيُخرج الصورة والتحوّل والطبيعة الأولى (براكريتي) والبوروشا الأزلي.
12.219.45
यो यथावद्विजानाति स वितृष्णो विमुच्यते ।
याति नित्यं स सद्भावमात्मनो वै महद्भुवम् ॥ १२.२१९.४५ ॥
من يعرف هذا على حقيقته يتحرر من الشهوة ويُعتق؛ ويبلغ دائماً حقيقة الذات، تلك الحال العظيمة.
12.219.46
प्रकाशं भगवानेतदृषिर्नारायणोऽमृतम् ।
भूतानामनुकम्पार्थं जगाद जगतो हितम् ॥ १२.२१९.४६ ॥
أعلن الحكيم المبارك ناراياناه هذه التعاليم الخالدة علانية، رحمةً بالكائنات ولخير العالم.