Mahābhārata · Adhyāya 12.219
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.219.1
न स वेद परं ब्रह्म यो न वेद चतुष्टयम् ।
व्यक्ताव्यक्तं च यत्तत्त्वं संप्रोक्तं परमर्षिणा ॥ १२.२१९.१ ॥
Wer das Vierfache nicht kennt, kennt das höchste Brahman nicht; die Wahrheit, die manifest und unmanifest ist, hat der höchste Seher verkündet.
12.219.2
व्यक्तं मृत्युमुखं विद्यादव्यक्तममृतं पदम् ।
निवृत्तिलक्षणं धर्ममृषिर्नारायणोऽब्रवीत् ॥ १२.२१९.२ ॥
Man soll das Manifeste als den Rachen des Todes erkennen und das Unmanifeste als den unsterblichen Zustand; den Dharma des Rückzugs verkündete der Seher Nārāyaṇa.
12.219.3
तत्रैवावस्थितं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् ।
निवृत्तिलक्षणं धर्ममव्यक्तं ब्रह्म शाश्वतम् ॥ १२.२१९.३ ॥
Dort allein ist alles gegründet: die drei Welten mit ihren beweglichen und unbeweglichen Wesen; der Dharma des Rückzugs, das unmanifeste ewige Brahman.
12.219.4
प्रवृत्तिलक्षणं धर्मं प्रजापतिरतथाब्रवीत् ।
प्रवृत्तिः पुनरावृत्तिर्निवृत्तिः परमा गतिः ॥ १२.२१९.४ ॥
Prajāpati aber sprach anders vom Dharma der Hinwendung: Hinwendung ist Wiederkehr, Rückzug aber ist das höchste Ziel.
12.219.5
तां गतिं परमामेति निवृत्तिपरमो मुनिः ।
ज्ञानतत्त्वपरो नित्यं शुभाशुभनिदर्शकः ॥ १२.२१९.५ ॥
Der Weise, dem der Rückzug das Höchste ist, erreicht jenes höchste Ziel; stets der Wahrheit des Wissens ergeben, unterscheidet er Gutes und Böses.
12.219.6
तदेवमेतौ विज्ञेयावव्यक्तपुरुषाबुभौ ।
अव्यक्तपुरुषाभ्यां तु यत्स्यादन्यन्महत्तरम् ॥ १२.२१९.६ ॥
So sind diese beiden, das Unmanifeste und der Puruṣa, zu erkennen; doch es gibt etwas anderes, Größeres als das Unmanifeste und den Puruṣa.
12.219.7
तं विशेषमवेक्षेति विशेषेण विचक्षणः ।
अनाद्यन्तावुभावेतावलिङ्गौ चाप्युभावपि ॥ १२.२१९.७ ॥
Der Einsichtige betrachte jenen Unterschied im Besonderen: Beide sind ohne Anfang und Ende und ohne Merkmal, beide wahrlich.
12.219.8
उभौ नित्यावनुचरौ महद्भ्यश्च महत्तरौ ।
सामान्यमेतदुभयोरेवं ह्यन्यद्विशेषणम् ॥ १२.२१९.८ ॥
Beide sind ewig, Gefolgsleute, größer noch als die großen Prinzipien. Dies ist das gemeinsame Merkmal beider; so gibt es ein anderes, unterscheidendes Merkmal.
12.219.9
प्रकृत्या सर्गधर्मिण्या तथा त्रिगुणसत्वया ।
विपरीतमतो विद्यात्क्षेत्रज्ञस्य स्वलक्षणम् ॥ १२.२१९.९ ॥
Im Gegensatz zu Prakṛti, die das Wesen der Schöpfung hat und aus den drei Guṇas besteht, ist dies als das eigene Kennzeichen des Feldkenners zu erkennen.
12.219.10
प्रकृतेश्च विकाराणां द्रष्टारमगुणान्वितम् ।
क्षेत्रज्ञमाहुर्जीवं तु कर्तारं गुणसंवृतम् ॥ १२.२१९.१० ॥
Den Zeugen der Prakṛti und ihrer Wandlungen, frei von den Guṇas, nennen sie den Feldkenner; das lebende Wesen aber ist der von den Guṇas umhüllte Handelnde.
12.219.11
अग्राह्यं येन जानन्ति तज्ज्ञानं दंशितश्च तत् ।
तेनैव दंशितो नित्यं न गुणः परिभूयते ॥ १२.२१९.११ ॥
Das, wodurch man das Unfassbare erkennt, ist Erkenntnis, und diese ist gewappnet; stets von ihr gewappnet, wird das Guṇa nicht überwältigt.
12.219.12
अग्राह्यौ पुरुषावेतावलिङ्गत्वादसङ्गिनौ ।
संयोगलक्षणोत्पत्तिः कर्मजा गृह्यते यथा ॥ १२.२१९.१२ ॥
Diese beiden Personen sind unfassbar, da sie ohne Merkmal und ungebunden sind. Das Entstehen, gekennzeichnet durch Verbindung, wird als aus der Handlung geboren wahrgenommen.
12.219.13
करणैः कर्मनिर्वृत्तैः कर्ता यद्यद्विचेष्टते ।
कीर्त्यते शब्दसंज्ञाभिः कोऽहमेषोप्यसाविति ॥ १२.२१९.१३ ॥
Durch die durch Handlung vollendeten Werkzeuge wird das, wozu sich der Handelnde bemüht, mit Lauten und Namen benannt: »Wer bin ich? Wer ist dieser? Wer ist jener?«
12.219.14
ममापि कायमिति च तदज्ञो नित्यसंवृतः ।
उष्णीषवान्यथा वस्त्रैस्त्रिभिर्भवति संवृतः।
संवृतोऽयं तथा देही सत्त्वराजसतामसैः ॥ १२.२१९.१४ ॥
Der Unwissende, der denkt »auch dieser Körper ist mein«, ist stets umhüllt, wie ein Mann mit Turban von drei Gewändern bedeckt ist. So ist dieser verkörperte Geist von Sattva, Rajas und Tamas umhüllt.
12.219.15
भेदवस्तु त्वभेदेन जानाति स यदा पुमान् ।
तदा परं परात्माऽसौ भवत्येव निरञ्जनः ॥ १२.२१९.१५ ॥
Wenn ein Mensch das Verschiedene als nicht verschieden erkennt, wird er zum höchsten Selbst, dem Makellosen.
12.219.16
क्रियायोगे च भेदाख्ये बहु संक्षिप्यते क्वचित् ।
वसुरुद्रगणाद्येषु स्वानुभोगेन भोगतः ॥ १२.२१९.१६ ॥
Im Zusammenwirken des Handelns, das Verschiedenheit genannt wird, wird vieles mitunter verdichtet — unter den Scharen der Vasus, Rudras und anderen, durch das eigene Erleben des Genusses.
12.219.17
एवमेष परः सत्त्वो नानारूपेण संस्थितः ।
संक्षिप्तो दृश्यते पश्चादेकरूपेण विष्ठितः ॥ १२.२१९.१७ ॥
So besteht dieses höchste Wesen in vielen Gestalten; danach wird es verdichtet gesehen, in einer Gestalt verweilend.
12.219.18
तस्माच्चतुष्टयं वेद्यमेतैर्हेतुभिरावृतम् ।
तथासंज्ञो ह्ययं सम्यगन्तकाले न मुह्यति।
वायुर्विधो यथा भानुर्विप्रकाशं गमिष्यति ॥ १२.२१९.१८ ॥
Deshalb ist das Vierfache, von diesen Ursachen verhüllt, zu erkennen. So verwirrt sich der Wissende im Todesaugenblick nicht, wie Wind und Sonne in klares Licht gehen.
12.219.19
श्रियं दिव्यामभिप्रेप्सुर्वर्ष्मवान्मनसा शुचिः ।
शारीरैर्नियमैरुग्रैश्चरेन्निष्कल्मषं तपः ॥ १२.२१९.१९ ॥
Wer göttlichen Glanz begehrt, rein im Geist und mit einem Körper, soll makellose Askese durch strenge körperliche Disziplinen üben.
12.219.20
त्रैलोक्यं तपसा व्याप्तमन्तर्भूतेन भास्वता ।
सूर्यश्च चन्द्रमाश्चैव भासतस्तपसा दिवि ॥ १२.२१९.२० ॥
Die drei Welten sind von Askese durchdrungen, durch das innen wohnende leuchtende Wesen; auch Sonne und Mond leuchten am Himmel durch Askese.
12.219.21
अन्यच्च धर्मसाम्यं यत्तपस्तत्कीर्त्यते पुनः ।
प्रकाशस्तपसो ज्ञानं लोके संशब्दितं तपः ॥ १२.२१९.२१ ॥
Ein Weiteres: Die Askese, die dem Dharma gleichkommt, wird wiederum verkündet; das Licht der Askese ist Erkenntnis, und in der Welt heißt Askese Erkenntnis.
12.219.22
रजस्तमोघ्नं यत्कर्म तपसस्तत्स्वलक्षणम् ।
त्रितयं ह्येतदाख्यातं यद्यस्माद्भासितुं पुनः ॥ १२.२१९.२२ ॥
Die Handlung, die Leidenschaft und Finsternis vernichtet, ist das eigentliche Kennzeichen der Askese; diese drei sind so verkündet, denn durch sie muss man wieder leuchten.
12.219.23
स्वभासा भासयंश्चापि चन्द्रमा ह्यत्र वर्तते ।
सूर्ययोगे तु यः सन्धिस्तपः सर्वं प्रदीप्यते ॥ १२.२१९.२३ ॥
Hier verweilt auch der Mond, der mit eigenem Glanz leuchtet; und an der Verbindung seiner Konjunktion mit der Sonne entflammt alle Askese.
12.219.24
ब्रह्मचर्यमहिंसा च शारीरं तप उच्यते ।
वाङ्भनोनियमः सम्यङ्भानसं तप उच्यते ॥ १२.२१९.२४ ॥
Keuschheit und Gewaltlosigkeit heißen körperliche Askese; die vollständige Zügelung von Rede und Geist heißt geistige Askese.
12.219.25
विधिज्ञेभ्यो द्विजातिभ्यो ग्राह्यमन्नं विशिष्यते ।
आहारनियमेनास्य पाप्मा शाम्यति राजसः ॥ १२.२१९.२५ ॥
Speise, die von den Zweimalgeborenen, die die Regeln kennen, empfangen wird, gilt als die beste. Durch Maßhalten in der Nahrung wird seine aus Rajas entstandene Sünde beruhigt.
12.219.26
वैमनस्यं च विषये यान्त्यस्य करणानि च ।
तस्मात्तन्मात्रमादद्याद्यावदत्र प्रयोजनम् ॥ १२.२१९.२६ ॥
In seinen Sinnen entsteht Abneigung gegen die Objekte. Darum soll man nur so viel nehmen, wie es hier der Zweck erfordert.
12.219.27
अन्तकाले बलोत्कर्षाच्छनैः कुर्यादनातुरः ।
एवं युक्तेन मनसा ज्ञानं यदुपपद्यते ॥ १२.२१९.२७ ॥
Im Augenblick des Todes, wenn die Kraft wächst, soll man langsam und unbekümmert vorgehen. So, mit gesammeltem Geist, wird die Erkenntnis erlangt, die entsteht.
12.219.28
रजोवर्ज्यो ह्ययं देही देहवाञ्छब्दवांश्चरेत् ।
कार्यैरव्याहतमतिर्वैराग्यात्प्रकृतौ स्थितः ॥ १२.२१९.२८ ॥
Dieses verkörperte Selbst, frei von Rajas, soll sich bewegen, einen Leib tragend und mit Rede begabt. Mit ungestörtem Verstand auch inmitten der Handlungen soll es durch Leidenschaftslosigkeit in der Natur verweilen.
12.219.29
आ देहादप्रमादाच्च देहान्ताद्विप्रमुच्यते ।
हेतुयुक्तः सदा सार्गो भूतानां प्रलयस्तथा ॥ १२.२१९.२९ ॥
Vom Leib an, durch Wachsamkeit, bis zum Ende des Leibes, wird man vollständig befreit. Die Schöpfung und Auflösung der Wesen ist ebenso stets an eine Ursache gebunden.
12.219.30
परप्रत्ययसर्गे तु नियमो नातिवर्तते ।
एवं तत्प्रभवां प्रज्ञामासते ये विषर्यये ॥ १२.२१९.३० ॥
Bei der von Anderem abhängigen Schöpfung wird die Regel nicht übertreten. Wer in der daraus geborenen Weisheit verweilt, bleibt auch im Umschlag standhaft.
12.219.31
धृत्या देहान्धारयन्तो बुद्धिसंक्षिप्तचेतसः ।
स्थानेभ्यो ध्वंसमानाश्च सूक्ष्मत्वात्तदुपासते ॥ १२.२१९.३१ ॥
Mit Standhaftigkeit ihre Leiber haltend, den Geist durch Einsicht zusammengezogen, von ihren Stätten fallend, verehren sie es wegen seiner Feinheit.
12.219.32
यथागमं च तत्सर्वं बुद्ध्या तन्नैव बुद्ध्यते ।
देहान्तं कश्चिदन्वास्ते भावितात्मा निराश्रयः ॥ १२.२१९.३२ ॥
Gemäß den Schriften wird all das durch den Verstand überhaupt nicht erfasst; bis zum Ende des Körpers verharrt jemand, dessen Selbst geläutert ist, ohne Stütze.
12.219.33
युक्तो धारणया कश्चित्सतः केचिदुपासते ।
अभ्यस्यन्ति परं देवं विद्यासंशब्दिताक्षरम् ॥ १२.२१९.३३ ॥
Manche, der Sammlung hingegeben, und manche Weise verehren es; sie üben den höchsten Gott, das unvergängliche Wort, das durch das Wissen benannt wird.
12.219.34
अन्तकाले ह्युपासन्ते तपसा दग्धकिल्विषाः ।
सर्व एते महात्मानो गच्छन्ति परमां गतिम् ॥ १२.२१९.३४ ॥
Im Augenblick des Todes verehren sie es; diese großherzigen, deren Schuld durch Askese verbrannt ist, gelangen alle zum höchsten Ziel.
12.219.35
सूक्ष्मं विशेषणं तेषामवेक्षेच्छास्त्रचक्षुषा ।
देहं तु परमं विद्याद्विमुक्तमपरिग्रहम् ॥ १२.२१९.३५ ॥
Ihr feines Kennzeichen soll man mit dem Auge der Schrift betrachten; und den Körper soll man als höchsten, befreiten und besitzlosen erkennen.
12.219.36
अन्तरिक्षादन्यतरं धारणासक्तमानसम् ।
मर्त्यलोकाद्विमुच्यन्ते विद्यासंसक्तचेतसः ॥ १२.२१९.३६ ॥
Einer aus dem Himmelsraum, mit dem Geist an die Sammlung gebunden; jene, deren Geist mit dem Wissen verbunden ist, werden von der sterblichen Welt befreit.
12.219.37
ब्रह्मभूता विरजसस्ततो यान्ति परां गतिम् ।
एवमेकायनं धर्ममाहुर्वेदविदो जनाः ॥ १२.२१९.३७ ॥
Zu Brahman geworden und frei von Leidenschaft, gelangen sie dann zum höchsten Ziel. So erklären die Kenner der Veden diesen einzigen Pfad zum Dharma.
12.219.38
यथाज्ञानमुपासन्तः सर्वे यान्ति परां गतिम् ।
कषायवर्जितं…तेषामुत्पद्यतेऽमलम्।
यान्ति तेऽपि… कान्विशुध्यन्ति यथाबलं ॥ १२.२१९.३८ ॥
Alle, die nach ihrem Wissen verehren, gelangen zum höchsten Ziel. In ihnen, das von Makel Befreite… entsteht das Makellose. Auch sie… wodurch sie gemäß ihrer Kraft gereinigt werden.
12.219.39
भगवन्तमजं दिव्य विष्णुमव्यक्तसंज्ञितम् ।
भावेन यान्ति शुद्धा ये ज्ञानतृप्ता निराशिषः ॥ १२.२१९.३९ ॥
Den gesegneten, ungeborenen, göttlichen Viṣṇu, der das Unoffenbare genannt wird, erlangen jene, die durch Hingabe gereinigt, im Wissen gesättigt und frei von Wünschen sind.
12.219.40
ज्ञात्वाऽऽत्मस्थं… न निवर्तन्ति तेऽव्ययाः ।
प्राप्य तत्परमं स्थानमोदन्तेऽक्षरमव्ययम् ॥ १२.२१९.४० ॥
Nachdem sie den im Selbst Wohnenden erkannt haben… kehren jene Unvergänglichen nicht zurück. Nachdem sie jene höchste Stätte erreicht haben, erfreuen sie sich am Unvergänglichen, Unwandelbaren.
12.219.41
एतावदेतद्विज्ञानमेतदस्ति च नास्ति च ।
तृष्णाबद्धं जगत्सर्वं चक्रवत्परिवर्तते ॥ १२.२१९.४१ ॥
So viel ist dieses Wissen: Es ist und es ist nicht. Die ganze Welt, an das Verlangen gebunden, dreht sich wie ein Rad.
12.219.42
विसतन्तुर्यथैवायमन्तस्थः सर्वतो बिसे ।
तृष्णातन्तुरनाद्यन्तस्तथा देहगतः सदा ॥ १२.२१९.४२ ॥
So wie die Faser des Lotusstängels, innen gelegen, sich nach allen Seiten erstreckt, so bleibt der Faden des Verlangens, ohne Anfang und Ende, stets im Körper.
12.219.43
सूच्या सूत्रं यथा वस्त्रे संसारयति वायकः ।
तद्वत्संसारसूत्रं हि तृष्णासूच्या निबद्ध्यते ॥ १२.२१९.४३ ॥
Wie der Weber den Faden mit der Nadel durch das Tuch zieht, so wird der Faden des saṃsāra durch die Nadel des Begehrens (tṛṣṇā) festgebunden.
12.219.44
इतस्ततः समाहृत्य रूपं निर्वर्तयिष्यति ।
विकारं प्रकृतिं चैव पुरुषं च सनातनम् ॥ १२.२१९.४४ ॥
Indem er es hier und dort zusammenträgt, wird er die Gestalt hervorbringen, die Wandlung, die Urnatur (prakṛti) und den ewigen puruṣa.
12.219.45
यो यथावद्विजानाति स वितृष्णो विमुच्यते ।
याति नित्यं स सद्भावमात्मनो वै महद्भुवम् ॥ १२.२१९.४५ ॥
Wer dies wahrhaft versteht, frei von Begehren, wird befreit; er gelangt stets zum wahren Zustand des Selbst, jenem großen Zustand.
12.219.46
प्रकाशं भगवानेतदृषिर्नारायणोऽमृतम् ।
भूतानामनुकम्पार्थं जगाद जगतो हितम् ॥ १२.२१९.४६ ॥
Der erhabene Weise Nārāyaṇa verkündete offen diese unsterbliche Lehre, aus Mitgefühl mit den Wesen, zum Wohl der Welt.