மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.219
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.219.1
न स वेद परं ब्रह्म यो न वेद चतुष्टयम् ।
व्यक्ताव्यक्तं च यत्तत्त्वं संप्रोक्तं परमर्षिणा ॥ १२.२१९.१ ॥
நான்கையும் அறியாதவன் உயர்ந்த பிரம்மத்தை அறியமாட்டான். வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததுமான அந்த உண்மை பரம ரிஷியால் கூறப்பட்டது.
12.219.2
व्यक्तं मृत्युमुखं विद्यादव्यक्तममृतं पदम् ।
निवृत्तिलक्षणं धर्ममृषिर्नारायणोऽब्रवीत् ॥ १२.२१९.२ ॥
வெளிப்பட்டதை மரணத்தின் வாயாக அறியவேண்டும்; வெளிப்படாததை அமிர்தமான நிலையாக. துறவு என்ற அடையாளமுள்ள தர்மத்தை ரிஷி நாராயணன் கூறினார்.
12.219.3
तत्रैवावस्थितं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् ।
निवृत्तिलक्षणं धर्ममव्यक्तं ब्रह्म शाश्वतम् ॥ १२.२१९.३ ॥
அங்கேயே அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளது; அசையும் அசையாத மூன்று உலகங்களும். துறவு அடையாளமுள்ள தர்மம், வெளிப்படாத நித்திய பிரம்மம்.
12.219.4
प्रवृत्तिलक्षणं धर्मं प्रजापतिरतथाब्रवीत् ।
प्रवृत्तिः पुनरावृत्तिर्निवृत्तिः परमा गतिः ॥ १२.२१९.४ ॥
பிரஜாபதி பிரவிருத்தி அடையாளமுள்ள தர்மத்தை வேறுவிதமாகக் கூறினார். பிரவிருத்தி மீண்டும் பிறப்பு; நிவிருத்தியே உயர்ந்த கதி.
12.219.5
तां गतिं परमामेति निवृत्तिपरमो मुनिः ।
ज्ञानतत्त्वपरो नित्यं शुभाशुभनिदर्शकः ॥ १२.२१९.५ ॥
நிவிருத்தியில் நிலைத்த முனிவன் அந்த உயர்ந்த கதியை அடைகிறான்; எப்போதும் ஞான தத்துவத்தில் ஈடுபட்டவன், நன்மை தீமையைக் காண்பவன்.
12.219.6
तदेवमेतौ विज्ञेयावव्यक्तपुरुषाबुभौ ।
अव्यक्तपुरुषाभ्यां तु यत्स्यादन्यन्महत्तरम् ॥ १२.२१९.६ ॥
ஆகவே இவ்வாறு இவ்விருவரையும் அறியவேண்டும்: அவ்யக்தனையும் புருஷனையும். ஆனால் அவ்யக்தத்திற்கும் புருஷனுக்கும் அப்பால் வேறொன்று மிகப் பெரியதாக உள்ளது.
12.219.7
तं विशेषमवेक्षेति विशेषेण विचक्षणः ।
अनाद्यन्तावुभावेतावलिङ्गौ चाप्युभावपि ॥ १२.२१९.७ ॥
அந்த வேறுபாட்டை விவேகி சிறப்பாகக் காண வேண்டும். இவ்விருவரும் தொடக்கமும் முடிவும் அற்றவர்கள்; குறியீடுகள் அற்றவர்கள்; இருவரும்கூட.
12.219.8
उभौ नित्यावनुचरौ महद्भ्यश्च महत्तरौ ।
सामान्यमेतदुभयोरेवं ह्यन्यद्विशेषणम् ॥ १२.२१९.८ ॥
இருவரும் நித்தியர்கள்; மகத் தத்துவங்களை விடவும் பெரிய பின்தொடர்பவர்கள். இது இருவருக்கும் பொதுவான குணம்; இவ்வாறு மற்றொரு வேறுபடுத்தும் குணமும் உண்டு.
12.219.9
प्रकृत्या सर्गधर्मिण्या तथा त्रिगुणसत्वया ।
विपरीतमतो विद्यात्क्षेत्रज्ञस्य स्वलक्षणम् ॥ १२.२१९.९ ॥
படைப்பு இயல்புடையதும் மூன்று குணங்களால் ஆனதுமான பிரகிருதியின் எதிரானதாக இதை அறிய வேண்டும்—இதுவே க்ஷேத்ரஜ்ஞனின் தனி லக்ஷணம்.
12.219.10
प्रकृतेश्च विकाराणां द्रष्टारमगुणान्वितम् ।
क्षेत्रज्ञमाहुर्जीवं तु कर्तारं गुणसंवृतम् ॥ १२.२१९.१० ॥
பிரகிருதியையும் அதன் விகாரங்களையும் காண்பவன், குணமற்றவன், க்ஷேத்ரஜ்ஞன் எனப்படுகிறான்; ஆனால் குணங்களால் மூடப்பட்ட செயல்புரிபவனை ஜீவன் என்கின்றனர்.
12.219.11
अग्राह्यं येन जानन्ति तज्ज्ञानं दंशितश्च तत् ।
तेनैव दंशितो नित्यं न गुणः परिभूयते ॥ १२.२१९.११ ॥
அறிய முடியாததை எதனால் அறிகின்றனரோ, அதுவே ஞானம்; அதுவே கவசம் பூண்டது. அதனால் எப்போதும் கவசம் பூண்டவனாகிய குணத்தால் அவன் வெல்லப்படுவதில்லை.
12.219.12
अग्राह्यौ पुरुषावेतावलिङ्गत्वादसङ्गिनौ ।
संयोगलक्षणोत्पत्तिः कर्मजा गृह्यते यथा ॥ १२.२१९.१२ ॥
இவ்விரு புருஷர்களும் குறியற்றவர்களும் பற்றற்றவர்களுமாதலால் அறிய முடியாதவர்கள். சேர்க்கை என்னும் குறியுடைய தோற்றம், செயலால் பிறந்ததாகவே உணரப்படுகிறது.
12.219.13
करणैः कर्मनिर्वृत्तैः कर्ता यद्यद्विचेष्टते ।
कीर्त्यते शब्दसंज्ञाभिः कोऽहमेषोप्यसाविति ॥ १२.२१९.१३ ॥
செயலால் நிறைவேறிய கருவிகளைக் கொண்டு கர்த்தா எதை எதைச் செய்கிறானோ, அது சொற்களாலும் பெயர்களாலும் குறிக்கப்படுகிறது — 'நான் யார், இவன் யார், அவன் யார்?'
12.219.14
ममापि कायमिति च तदज्ञो नित्यसंवृतः ।
उष्णीषवान्यथा वस्त्रैस्त्रिभिर्भवति संवृतः।
संवृतोऽयं तथा देही सत्त्वराजसतामसैः ॥ १२.२१९.१४ ॥
'இந்த உடல் என்னுடையது' என்று நினைக்கும் அறிவிலி எப்போதும் மூடப்பட்டிருக்கிறான்; தலைப்பாகை அணிந்தவன் மூன்று ஆடைகளால் மூடப்படுவது போல். அவ்வாறே இந்த தேகி சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றால் மூடப்பட்டிருக்கிறான்.
12.219.15
भेदवस्तु त्वभेदेन जानाति स यदा पुमान् ।
तदा परं परात्माऽसौ भवत्येव निरञ्जनः ॥ १२.२१९.१५ ॥
வேறுபாடுள்ள பொருளை வேறுபாடற்றதாக மனிதன் அறியும்போது, அவன் பரமான்மாவாகி மாசற்றவனாகிறான்.
12.219.16
क्रियायोगे च भेदाख्ये बहु संक्षिप्यते क्वचित् ।
वसुरुद्रगणाद्येषु स्वानुभोगेन भोगतः ॥ १२.२१९.१६ ॥
செயல் இணைப்பில், வேறுபாடு என்று சொல்லப்படுவதில், சில இடங்களில் பலவும் சுருக்கப்படுகின்றன — வசுக்கள், ருத்திரர்கள் போன்ற கணங்களில், அவரவர் அனுபவிப்பினால்.
12.219.17
एवमेष परः सत्त्वो नानारूपेण संस्थितः ।
संक्षिप्तो दृश्यते पश्चादेकरूपेण विष्ठितः ॥ १२.२१९.१७ ॥
இவ்வாறு இந்தப் பரம சத்துவம் பல வடிவங்களில் நிலைபெற்றிருக்கிறது; பின்னர் அது சுருங்கி ஒரே வடிவத்தில் நிலைத்திருப்பதாகக் காணப்படுகிறது.
12.219.18
तस्माच्चतुष्टयं वेद्यमेतैर्हेतुभिरावृतम् ।
तथासंज्ञो ह्ययं सम्यगन्तकाले न मुह्यति।
वायुर्विधो यथा भानुर्विप्रकाशं गमिष्यति ॥ १२.२१९.१८ ॥
ஆகவே, இந்தக் காரணங்களால் மூடப்பட்ட நான்கு பகுதிகளையும் அறிய வேண்டும். இவ்வாறு உணர்ந்தவன் இறுதிக் காலத்தில் மயங்குவதில்லை; காற்றும் சூரியனும் தெளிவான ஒளியில் செல்வது போல.
12.219.19
श्रियं दिव्यामभिप्रेप्सुर्वर्ष्मवान्मनसा शुचिः ।
शारीरैर्नियमैरुग्रैश्चरेन्निष्कल्मषं तपः ॥ १२.२१९.१९ ॥
தெய்வீகச் செல்வத்தை விரும்புபவன், மனதால் தூயவனாய், உடலுக்குரிய கடுமையான நியமங்களால் குற்றமற்ற தவத்தைச் செய்ய வேண்டும்.
12.219.20
त्रैलोक्यं तपसा व्याप्तमन्तर्भूतेन भास्वता ।
सूर्यश्च चन्द्रमाश्चैव भासतस्तपसा दिवि ॥ १२.२१९.२० ॥
மூன்று உலகங்களும் உள்ளிருக்கும் ஒளிரும் தவத்தால் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளன; சூரியனும் சந்திரனும் வானில் தவத்தாலேயே ஒளிர்கின்றனர்.
12.219.21
अन्यच्च धर्मसाम्यं यत्तपस्तत्कीर्त्यते पुनः ।
प्रकाशस्तपसो ज्ञानं लोके संशब्दितं तपः ॥ १२.२१९.२१ ॥
மற்றொன்றும், தர்மத்துடன் சமமான தவம் எதுவோ அது மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது; தவத்தின் ஒளியே ஞானம்; உலகில் தவமே ஞானம் எனப்படுகிறது.
12.219.22
रजस्तमोघ्नं यत्कर्म तपसस्तत्स्वलक्षणम् ।
त्रितयं ह्येतदाख्यातं यद्यस्माद्भासितुं पुनः ॥ १२.२१९.२२ ॥
ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றை அழிக்கும் செயலே தவத்தின் தனிப்பண்பு; இந்த மூன்றும் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டுள்ளன, ஏனெனில் இவற்றாலேயே மீண்டும் ஒளிர வேண்டும்.
12.219.23
स्वभासा भासयंश्चापि चन्द्रमा ह्यत्र वर्तते ।
सूर्ययोगे तु यः सन्धिस्तपः सर्वं प्रदीप्यते ॥ १२.२१९.२३ ॥
தன் சொந்த ஒளியால் ஒளியூட்டும் சந்திரனும் இங்கு இருக்கிறான்; சூரியனுடன் இணையும் சந்திப்பில் அனைத்து தவமும் பற்றி எரிகிறது.
12.219.24
ब्रह्मचर्यमहिंसा च शारीरं तप उच्यते ।
वाङ्भनोनियमः सम्यङ्भानसं तप उच्यते ॥ १२.२१९.२४ ॥
பிரம்மச்சரியமும் அகிம்சையும் உடல் தவம் எனப்படுகின்றன; வாக்கு, மனம் ஆகியவற்றின் முழுமையான கட்டுப்பாடு மன தவம் எனப்படுகிறது.
12.219.25
विधिज्ञेभ्यो द्विजातिभ्यो ग्राह्यमन्नं विशिष्यते ।
आहारनियमेनास्य पाप्मा शाम्यति राजसः ॥ १२.२१९.२५ ॥
விதியறிந்த இருபிறப்பாளர்களிடமிருந்து பெறப்பட்ட உணவே சிறந்ததாகும். உணவுக் கட்டுப்பாட்டினால் இவனது ராஜஸ பாவம் அடங்குகிறது.
12.219.26
वैमनस्यं च विषये यान्त्यस्य करणानि च ।
तस्मात्तन्मात्रमादद्याद्यावदत्र प्रयोजनम् ॥ १२.२१९.२६ ॥
புலன் பொருட்களின் மீது இவனது புலன்கள் வெறுப்படைகின்றன. எனவே இங்கு எவ்வளவு தேவையோ அவ்வளவையே எடுக்க வேண்டும்.
12.219.27
अन्तकाले बलोत्कर्षाच्छनैः कुर्यादनातुरः ।
एवं युक्तेन मनसा ज्ञानं यदुपपद्यते ॥ १२.२१९.२७ ॥
மரண காலத்தில் வலிமை மேலோங்கும்போது, கலங்காமல் மெல்ல மெல்லச் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு ஒருமித்த மனத்தால் எந்த ஞானம் எழுகிறதோ அது கிடைக்கிறது.
12.219.28
रजोवर्ज्यो ह्ययं देही देहवाञ्छब्दवांश्चरेत् ।
कार्यैरव्याहतमतिर्वैराग्यात्प्रकृतौ स्थितः ॥ १२.२१९.२८ ॥
இந்த உடல்தாரி, ரஜஸ் இல்லாதவனாய், உடலும் சொல்லும் உடையவனாய்ச் சஞ்சரிக்கட்டும். செயல்களிலும் கலங்காத புத்தியுடன், விராக்கியத்தால் பிரகிருதியில் நிலைபெற்றவனாய் இருக்கட்டும்.
12.219.29
आ देहादप्रमादाच्च देहान्ताद्विप्रमुच्यते ।
हेतुयुक्तः सदा सार्गो भूतानां प्रलयस्तथा ॥ १२.२१९.२९ ॥
உடலிலிருந்து தொடங்கி, விழிப்புடன் இருந்து, உடல் முடியும் வரை முழுமையாக விடுபடுகிறான். உயிர்களின் படைப்பும் அழிவும் எப்போதும் காரணத்துடன் கூடியவையே; அவ்வாறே.
12.219.30
परप्रत्ययसर्गे तु नियमो नातिवर्तते ।
एवं तत्प्रभवां प्रज्ञामासते ये विषर्यये ॥ १२.२१९.३० ॥
பரப்பிரத்யய (பிறிதொன்றைச் சார்ந்த) படைப்பில் விதி மீறப்படுவதில்லை. இவ்வாறு அதிலிருந்து பிறந்த ஞானத்தில் நிலைபெற்றிருப்பவர்கள், மாறுபட்ட நிலையிலும் அசையாமல் இருக்கின்றனர்.
12.219.31
धृत्या देहान्धारयन्तो बुद्धिसंक्षिप्तचेतसः ।
स्थानेभ्यो ध्वंसमानाश्च सूक्ष्मत्वात्तदुपासते ॥ १२.२१९.३१ ॥
உறுதியால் உடல்களைத் தாங்கி, அறிவால் சுருங்கிய மனமுடையவர்கள், தம் நிலைகளிலிருந்து வீழ்ந்தாலும், நுட்பத்தால் அதை உபாசிக்கின்றனர்.
12.219.32
यथागमं च तत्सर्वं बुद्ध्या तन्नैव बुद्ध्यते ।
देहान्तं कश्चिदन्वास्ते भावितात्मा निराश्रयः ॥ १२.२१९.३२ ॥
ஆகமத்தின்படி அனைத்தும் அறிவால் அதை முற்றிலும் அறிய முடிவதில்லை; உடலின் முடிவு வரை சுத்தமான ஆன்மா கொண்ட ஒருவன் ஆதரவின்றி நிலைத்திருக்கிறான்.
12.219.33
युक्तो धारणया कश्चित्सतः केचिदुपासते ।
अभ्यस्यन्ति परं देवं विद्यासंशब्दिताक्षरम् ॥ १२.२१९.३३ ॥
தாரணையில் யோகித்தவர்கள் சிலரும், சான்றோர் சிலரும் உபாசிக்கின்றனர்; அறிவால் சொல்லப்பட்ட அழியாத பரம தேவனை அவர்கள் பயில்கின்றனர்.
12.219.34
अन्तकाले ह्युपासन्ते तपसा दग्धकिल्विषाः ।
सर्व एते महात्मानो गच्छन्ति परमां गतिम् ॥ १२.२१९.३४ ॥
மரணகாலத்தில் அவர்கள் உபாசிக்கின்றனர்; தவத்தால் பாவங்கள் எரிக்கப்பட்ட இந்த மஹாத்மாக்கள் அனைவரும் பரமகதியை அடைகின்றனர்.
12.219.35
सूक्ष्मं विशेषणं तेषामवेक्षेच्छास्त्रचक्षुषा ।
देहं तु परमं विद्याद्विमुक्तमपरिग्रहम् ॥ १२.२१९.३५ ॥
அவர்களின் நுட்பமான விசேஷ அடையாளத்தை சாஸ்திரக் கண்ணால் நோக்க வேண்டும்; உடலை பரமமாக, விடுதலையும் பற்றின்மையும் உடையதாக அறிய வேண்டும்.
12.219.36
अन्तरिक्षादन्यतरं धारणासक्तमानसम् ।
मर्त्यलोकाद्विमुच्यन्ते विद्यासंसक्तचेतसः ॥ १२.२१९.३६ ॥
அந்தரிக்ஷத்திலிருந்து ஏதேனும் ஒன்று; தாரணையில் பற்றிய மனமுடையவர்; அறிவில் ஈடுபட்ட சித்தமுடையவர்கள் மர்த்ய உலகிலிருந்து விடுபடுகின்றனர்.
12.219.37
ब्रह्मभूता विरजसस्ततो यान्ति परां गतिम् ।
एवमेकायनं धर्ममाहुर्वेदविदो जनाः ॥ १२.२१९.३७ ॥
பிரம்மமாகி, ரஜஸ் நீங்கியவர்கள் பின்னர் உயர்ந்த கதியை அடைகிறார்கள். இவ்வாறு வேதம் அறிந்தவர்கள் இந்த ஒரே வழியை தர்மம் என்கிறார்கள்.
12.219.38
यथाज्ञानमुपासन्तः सर्वे यान्ति परां गतिम् ।
कषायवर्जितं…तेषामुत्पद्यतेऽमलम्।
यान्ति तेऽपि… कान्विशुध्यन्ति यथाबलं ॥ १२.२१९.३८ ॥
அறிவுக்கு ஏற்ப உபாசனை செய்யும் அனைவரும் உயர்ந்த கதியை அடைகிறார்கள். கஷாயம் நீங்கியவருக்கு… அவர்களுக்குத் தூய்மை உண்டாகிறது. அவர்களும்… எவற்றால் பலத்திற்கேற்ப சுத்தியடைகிறார்களோ.
12.219.39
भगवन्तमजं दिव्य विष्णुमव्यक्तसंज्ञितम् ।
भावेन यान्ति शुद्धा ये ज्ञानतृप्ता निराशिषः ॥ १२.२१९.३९ ॥
பகவானும், பிறப்பற்றவரும், தெய்வீகருமான, அவியக்தம் என்று அழைக்கப்படும் விஷ்ணுவை, பக்தியுடன் அடையும் தூயவர்கள், ஞானத்தில் நிறைந்து ஆசையற்றவர்கள் அவரை அடைகிறார்கள்.
12.219.40
ज्ञात्वाऽऽत्मस्थं… न निवर्तन्ति तेऽव्ययाः ।
प्राप्य तत्परमं स्थानमोदन्तेऽक्षरमव्ययम् ॥ १२.२१९.४० ॥
ஆன்மாவில் நிலைத்திருப்பதை அறிந்து… அழியாதவர்கள் திரும்புவதில்லை. அந்த உயர்ந்த இடத்தை அடைந்து அழியாத, அழிவற்ற அக்ஷரத்தில் மகிழ்கிறார்கள்.
12.219.41
एतावदेतद्विज्ञानमेतदस्ति च नास्ति च ।
तृष्णाबद्धं जगत्सर्वं चक्रवत्परिवर्तते ॥ १२.२१९.४१ ॥
இவ்வளவே இந்த ஞானம்—இது உண்டு, இது இல்லை. தாகத்தால் கட்டுண்ட உலகம் முழுவதும் சக்கரம் போல சுழல்கிறது.
12.219.42
विसतन्तुर्यथैवायमन्तस्थः सर्वतो बिसे ।
तृष्णातन्तुरनाद्यन्तस्तथा देहगतः सदा ॥ १२.२१९.४२ ॥
தாமரைத் தண்டின் நார் உள்ளே இருந்து எல்லா பக்கமும் பரவியிருப்பது போல, தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாத தாகத்தின் நூல் எப்போதும் உடலில் இருக்கிறது.
12.219.43
सूच्या सूत्रं यथा वस्त्रे संसारयति वायकः ।
तद्वत्संसारसूत्रं हि तृष्णासूच्या निबद्ध्यते ॥ १२.२१९.४३ ॥
நெசவாளன் ஊசியால் துணியில் நூலைத் தைப்பது போல, அவ்வாறே சம்சாரத்தின் நூல் திருஷ்ணை என்ற ஊசியால் பிணைக்கப்படுகிறது.
12.219.44
इतस्ततः समाहृत्य रूपं निर्वर्तयिष्यति ।
विकारं प्रकृतिं चैव पुरुषं च सनातनम् ॥ १२.२१९.४४ ॥
இங்கும் அங்குமாகத் திரட்டி, அவன் உருவத்தை உண்டாக்குவான்; மாற்றத்தையும் மூலப்பிரகிருதியையும், நித்தியமான புருஷனையும்.
12.219.45
यो यथावद्विजानाति स वितृष्णो विमुच्यते ।
याति नित्यं स सद्भावमात्मनो वै महद्भुवम् ॥ १२.२१९.४५ ॥
இதை உள்ளபடி அறிபவன் திருஷ்ணையற்றவனாகி விடுதலை பெறுகிறான்; அவன் எப்போதும் ஆன்மாவின் உண்மை நிலையை, அந்த மகத்தான நிலையை அடைகிறான்.
12.219.46
प्रकाशं भगवानेतदृषिर्नारायणोऽमृतम् ।
भूतानामनुकम्पार्थं जगाद जगतो हितम् ॥ १२.२१९.४६ ॥
பகவான் ரிஷி நாராயணர் இந்த அமிருதத்தை வெளிப்படையாக அறிவித்தார்; உயிர்கள் மீதுள்ள இரக்கத்தால் உலகின் நன்மைக்காக இதை உரைத்தார்.