Mahābhārata · Adhyāya 12.224
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.224.1
अस्ति कश्चिद्यदि विभो सदारो नियतो गृहे ।
अतीतसर्वसंसारः सर्वद्वन्द्वविवर्जितः।
तं मे ब्रूहि महाप्राज्ञ दुर्लभः पुरुषो महान् ॥ १२.२२४.१ ॥
O Mächtiger, wenn es einen Mann gibt, der zusammen mit seiner Frau im Haus selbstbeherrscht lebt, alle Bindungen des weltlichen Daseins überwunden hat und frei von allen Gegensätzen ist, so sag mir von ihm, o Großweiser; ein solch großer Mann ist selten.
12.224.2
शृणु राजन्यथावृत्तं यन्मां त्वं पृष्टवानसि ।
इतिहासमिमं शुद्धं संसारभयभेषजम् ॥ १२.२२४.२ ॥
Höre, o König, wie es sich tatsächlich zugetragen hat, wonach du mich gefragt hast. Diese reine Überlieferung ist ein Heilmittel gegen die Furcht vor dem weltlichen Dasein.
12.224.3
देवलो नाम विप्रर्षिः सर्वशास्त्रार्थकोविदः ।
क्रियावान्धार्मिको नित्यं देवब्राह्मणपूजकः ॥ १२.२२४.३ ॥
Es gab einen Brahmanen-Weisen namens Devala, bewandert im Sinn aller Schriften, dem rituellen Handeln ergeben, rechtschaffen und stets die Götter und Brahmanen ehrend.
12.224.4
सुता सुवर्चला नाम तस्य कल्याणलक्षणा ।
नातिह्रस्वा नातिकृशा नातिदीर्घा यशस्विनी।
प्रदानसमयं प्राप्ता पिता तस्य ह्यचिन्तयत् ॥ १२.२२४.४ ॥
Er hatte eine Tochter namens Suvarcalā, gezeichnet von glückverheißenden Merkmalen, weder zu klein noch zu mager noch zu groß, und berühmt. Als die Zeit kam, sie zu verheiraten, begann ihr Vater nachzudenken.
12.224.5
अस्याः पतिः कुतो वेति ब्राह्मणः श्रोत्रियः परः ।
विद्वान्विप्रो ह्यकुटुम्बः प्रियवादी महातपाः ॥ १२.२२४.५ ॥
»Woher soll ein Gatte für sie kommen?« — ein Brahmane, der unter den Vedakundigen der Erste ist, weise, ohne Familienbande, sanft im Wort und von großer Askese.
12.224.6
इत्येवं चिन्तयानं तं रहस्याह सुवर्चला ॥ १२.२२४.६ ॥
Während er so nachdachte, sprach Suvarcalā im Vertrauen zu ihm.
12.224.7
अन्धाय मां महाप्राज्ञ देह्यनन्धाय वै पितः ।
एवं स्मर सदा विद्वन्ममेदं प्रार्थितं मुने ॥ १२.२२४.७ ॥
O Vater von großer Weisheit, gib mich einem Blinden, oder gib mich dem, der nicht blind ist. O gelehrter Weiser, denke stets an diese meine Bitte.
12.224.8
न शक्यं प्रार्थितं वत्से त्वयाऽद्य प्रतिभाति मे ।
अन्धतानन्धता चेति विकारो मम जायते ॥ १२.२२४.८ ॥
Tochter, was du erbeten hast, kann nicht geschehen; so scheint es mir jetzt. Blindheit und Nicht-Blindheit: diese Worte erregen in mir eine Verwirrung.
12.224.9
उन्मत्तेवाशुभं वाक्यं भाषसे शुभलोचने ॥ १२.२२४.९ ॥
O Schöngeäugige, du sprichst unheilvolle Worte, als wärst du wahnsinnig.
12.224.10
नाहमुन्मत्तभूताऽद्य बुद्धिपूर्वं ब्रवीमि ते ।
विद्यते चेत्पतिस्तादृक्स मां भरति वेदवित् ॥ १२.२२४.१० ॥
Ich bin jetzt nicht verrückt geworden; ich spreche bewusst zu dir. Wenn es einen solchen Gatten gibt, der die Veden kennt und mich erhält...
12.224.11
येभ्यस्त्वं मन्यसे दातुं मामिहानय तान्द्विजान् ।
तादृशं तं पतिं तेषु वरयिष्ये यथातथम् ॥ १२.२२४.११ ॥
Bring die Brahmanen hierher, denen du mich zu geben gedenkst; unter ihnen werde ich einen solchen Gatten richtig wählen.
12.224.12
तथेति चोक्त्वा तां कन्यामृषिः शिष्यानुवाच ह ।
ब्राह्मणान्वेदसंपन्नान्योनिगोत्रविशोधितान् ॥ १२.२२४.१२ ॥
Zu dem Mädchen sprach er: »So sei es«, und dann sagte der Weise zu seinen Schülern: »Bringt Brahmanen, die in den Veden vollendet sind und in Herkunft und Geschlecht gereinigt.«
12.224.13
मातृतः पितृतः शुद्धाञ्शुद्धानाचारतः शुभान् ।
अरोगान्बुद्धिसंपन्नाञ्शीलसत्वगुणान्वितान् ॥ १२.२२४.१३ ॥
Rein von Seiten der Mutter und des Vaters, rein im Wandel, glückverheißend, frei von Krankheit, mit Verstand begabt und mit gutem Charakter, Tugend und Vorzügen ausgestattet.
12.224.14
असंकीर्णांश्च गोत्रेषु वेदव्रतसमन्वितान् ।
ब्राह्मणान्स्नातकाञ्शीघ्रं मातापितृसमन्वितान्।
निवेष्टुकामान्कन्यां मे दृष्ट्वाऽऽनयत शिष्यकाः ॥ १२.२२४.१४ ॥
Brahmanen ohne Vermischung in der Abstammung, mit Veda und Gelübden ausgestattet, Studienabgänger, zusammen mit Mutter und Vater, verlangend zu heiraten — sie für meine Tochter erblickt, bringt sie schnell herbei, ihr Schüler.
12.224.15
तच्छ्रुत्वा त्वरिताः शिष्या ह्याश्रमेषु ततस्ततः ।
ग्रामेषु च ततो गत्वा ब्राह्मणेभ्यो न्यवेदयन् ॥ १२.२२४.१५ ॥
Als die Schüler dies hörten, eilten sie hierhin und dorthin zu den Einsiedeleien, dann zu den Dörfern, gingen zu den Brahmanen und verkündeten es ihnen.
12.224.16
ऋषेः प्रभावं मत्वा ते कन्यायाश्च द्विजोत्तमाः ।
अनेकमुनयो राजन्संप्राप्ता देवलाश्रमम् ॥ १२.२२४.१६ ॥
In Ansehen des Weisen und des Wertes der Jungfrau kamen, o König, jene vorzüglichsten Zweimalgeborenen und viele Weise zur Einsiedelei Devalas.
12.224.17
अनुमान्य यथान्यायं मुनीन्मुनिकुमारकान् ।
अभ्यर्च्य विधिवत्तत्र कन्यामाह पिता महान् ॥ १२.२२४.१७ ॥
Nachdem er den Weisen und den Söhnen der Weisen gebührend seine Zustimmung erbeten und sie dort ritusgemäß verehrt hatte, sprach der große Vater zu der Jungfrau.
12.224.18
एतेऽपि मुनयो वत्से स्वपुत्रैकमता इह ।
वेदवेदाङ्गसंपन्नाः कुलीनाः शीलसंमताः ॥ १२.२२४.१८ ॥
Tochter, auch diese Weisen hier sind mit ihren eigenen Söhnen einmütig: mit Veda und seinen Hilfswissenschaften ausgestattet, von edler Familie und geschätzt um ihres Charakters willen.
12.224.19
येऽमी तेषु वरं भद्रे त्वमिच्छसि महाव्रतम् ।
तं कुमारं वृणीष्वाद्य तस्मै दास्याम्यहं शुभे ॥ १२.२२४.१९ ॥
O Glückliche, wen von ihnen, den Männern großer Gelübde, du dir als Gatten wünschst, den wähle jetzt diesen Jüngling; o Schöne, ich werde dich ihm geben.
12.224.20
तथेति चोक्त्वा कल्याणी तप्तहेमनिभा तदा ।
सर्वलक्षणसंपन्ना वाक्यमाह यशस्विनी ॥ १२.२२४.२० ॥
Mit den Worten »So sei es« sprach da die glückverheißende Jungfrau, glänzend wie geschmolzenes Gold und mit allen glücklichen Zeichen versehen, die Berühmte diese Worte.
12.224.21
विप्राणां समितीर्दृष्ट्वा प्रणिपत्य तपोधनान् ।
यद्यस्ति समितौ विप्रो ह्यन्धोऽनन्धः स मे वरः ॥ १२.२२४.२१ ॥
Als sie die Versammlungen der Brahmanen sah und sich vor den an Askese reichen Weisen verneigte, sprach sie: Ist in dieser Versammlung ein Brahmane, blind oder nicht blind, so sei er mein Gatte.
12.224.22
तच्छ्रुत्वा मुनयस्तत्र वीक्षमाणाः परस्परम् ।
नोचुर्विप्रा महाभागाः कन्यां मत्वा ह्यवेदिकां ॥ १२.२२४.२२ ॥
Als die Weisen dies hörten, sahen sie einander an, doch jene hochbegünstigten Brahmanen sagten nichts, da sie die Jungfrau für avedikā, unwürdig, hielten.
12.224.23
कुत्सयित्वा मुनिं तत्र मनसा मुनिसत्तमाः ।
यथागतं ययुः क्रुद्धा नानादेशनिवासिनः ॥ १२.२२४.२३ ॥
Jenen Weisen in ihrem Geist schmähend, zornig, gingen die besten der Weisen, die in vielen Ländern wohnten, so fort, wie sie gekommen waren.
12.224.24
कन्या च संस्थिता तत्र पितृवेश्मनि भामिनी ॥ १२.२२४.२४ ॥
Und die liebliche Jungfrau blieb dort im Haus ihres Vaters.
12.224.25
ततः कदाचिद्ब्रह्मण्यो विद्वान्न्यायविशारदः ।
ऊहापोहविधानज्ञो ब्रह्मचर्यसमन्वितः ॥ १२.२२४.२५ ॥
Damals lebte einst ein Weiser, der den Brahmanen ergeben, gelehrt, im Schlussfolgern erfahren, mit der Methode von Folgerung und Widerlegung vertraut und in brahmacarya-Askese geübt war.
12.224.26
वेदविद्वेदतत्वज्ञः क्रियाकल्पविशारदः ।
आत्मतत्वविभागज्ञः पितृमान्गुणसागरः ॥ १२.२२४.२६ ॥
Kenner der Veden, der die Wahrheit der Veden verstand, im Ritualwesen erfahren, die Unterscheidungen der Wahrheit des Selbst kannte, einen Vater hatte, ein Ozean der Tugenden.
12.224.27
श्वेतकेतुरिति ख्यातः श्रुत्वा वृत्तान्तमादरात् ।
कन्यार्थं देवलं चापि शीघ्रं तत्रागतोऽभवत् ॥ १२.२२४.२७ ॥
Śvetaketu, unter diesem Namen bekannt, hörte die Geschichte voller Ehrfurcht, und auch Devala kam um der Jungfrau willen schnell dorthin.
12.224.28
उद्दालकसुतं दृष्ट्वा श्वेतकेतुं महाव्रतम् ।
यथान्यायं च संपूज्य देवलः प्रत्यभाषत ॥ १२.२२४.२८ ॥
Als Devala Śvetaketu, den Sohn des Uddālaka, den Träger großer Gelübde, sah und ihn der Regel gemäß ehrte, antwortete er.
12.224.29
कन्ये एष महाभागे प्राप्तो ऋषिकुमारकः ।
वरयैनं महाप्राज्ञं वेदवेदाङ्गपारगम् ॥ १२.२२४.२९ ॥
O Jungfrau, o Hochbeglückte, dieser junge Weise ist gekommen. Wähle ihn, den sehr Weisen, Meister des Veda und seiner Glieder.
12.224.30
तच्छ्रुत्वा कुपिता कन्या ऋषिपुत्रमुदैक्षत ।
तां कन्यामाह विप्रर्षिः सोऽहं भद्रे समागतः ॥ १२.२२४.३० ॥
Als die Jungfrau dies hörte, blickte sie zornig auf den Sohn des Weisen. Zu dieser Jungfrau sprach der brahmanische Weise: O Gute, ich bin hierher gekommen.
12.224.31
अन्धोऽहमत्र तत्वं हि तथा मन्ये च सर्वदा ।
विशालनयनं विद्धि तथा मां हीनसंशयम्।
वृणीष्व मां वरारोहे भजे च त्वामनिन्दिते ॥ १२.२२४.३१ ॥
Ich bin hier blind, und doch halte ich die Wahrheit stets dafür. Wisse, dass ich großäugig und frei von Zweifel bin. Wähle mich, o Frau mit den schönen Hüften; ich will dir dienen, o Makellose.
12.224.32
येनेदं वीक्षते नित्यं वृणोति स्पृशतेऽथवा ।
घ्रायते वक्ति सततं येनेदं सार्यते पुनः ॥ १२.२२४.३२ ॥
Durch das dies stets gesehen, ergriffen oder berührt, gerochen und fortwährend ausgesprochen wird, und durch das dies wiederum in Bewegung gesetzt wird:
12.224.33
येनेदं मन्यते तत्वं येन बुध्यति वा पुनः ।
न चक्षुर्विद्यते ह्येतत्स वै भूतान्ध उच्यते ॥ १२.२२४.३३ ॥
Durch das dies die Wahrheit erachtet und durch das es wiederum begreift — doch es hat kein Auge: das wird unter den Wesen blind genannt.
12.224.34
यस्मिन्प्रवर्तते चेदं पश्यञ्छृण्वन्स्पृशन्नपि ।
जिघ्रंश्च रसयंस्तद्वद्वर्तते येन चक्षुषा ॥ १२.२२४.३४ ॥
In dem dies sich vollzieht und das ebenso wirkt, während es sieht, hört, berührt, riecht und schmeckt — durch welches Auge es wirkt.
12.224.35
तन्मे नास्ति ततो ह्यन्धो वृणु भद्रेऽद्य मामतः ।
लोकदृष्ट्या करोमीह नित्यनैमित्तिकादिकम् ॥ १२.२२४.३५ ॥
Dies besitze ich nicht; deshalb bin ich blind. Wähle mich heute, o holde Dame. In den Augen der Welt vollziehe ich hier die täglichen und gelegentlichen Riten und dergleichen.
12.224.36
आत्मदृष्ट्या च तत्सर्वं विलिप्यासि च नित्यशः ।
स्थितोऽहं निर्भरः शान्तः कार्यकारणभावनः ॥ १२.२२४.३६ ॥
Durch die Schau des Selbst bleibst du von all dem stets unberührt; ich stehe fest, unbelastet und friedvoll und betrachte Ursache und Wirkung.
12.224.37
अविद्यया तरन्मृत्युं विद्यया तं तथाऽमृतम् ।
यथाप्राप्तं तु संदृश्य वसामीह विमत्सरः।
क्रीते व्यवसितं भद्रे भर्ताऽहं ते वृणीष्व माम् ॥ १२.२२४.३७ ॥
Den Tod durch Unwissenheit überschreitend und jene Unsterblichkeit durch Erkenntnis erlangend, sehe ich die Dinge, wie sie sich ergeben haben, und wohne hier neidlos. O Glückverheißende, mein Entschluss steht fest; ich bin dein Gemahl, wähle mich.
12.224.38
ततः सुवर्चला दृष्ट्वा प्राह तं द्विजसत्तमम् ।
मनसाऽसि वृतो विद्वञ्शेषकर्ता पिता मम।
वृणीष्व पितरं मह्यमेष वेदविधिक्रमः ॥ १२.२२४.३८ ॥
Da sprach Suvarcalā, als sie ihn sah, zu jenem besten der Brahmanen: O Gelehrter, in meinem Herzen habe ich dich bereits erwählt; mein Vater, der meine übrigen Riten vollzieht, ist hier. Wähle meinen Vater für mich; dies ist die von den Veden vorgeschriebene Ordnung.
12.224.39
तद्विज्ञाय पिता तस्या देवलो मुनिसत्तमः ।
श्वेतकेतुं च संपूज्य तथैवोद्दालकेन तम् ॥ १२.२२४.३९ ॥
Als dies ihr Vater Devala, der beste der Weisen, erfuhr, ehrte er Śvetaketu; ebenso ehrte ihn auch Uddālaka.
12.224.40
मुनीनामग्रतः कन्यां प्रददौ जलपूर्वकम् ।
उदाहरन्ति वै तत्र श्वेतकेतुं निरीक्ष्य तम् ॥ १२.२२४.४० ॥
Vor den Weisen gab er die Jungfrau hin, nachdem Wasser gespendet worden war. Dort, als man Śvetaketu betrachtete, sagt man…
12.224.41
हृत्पुण्डरीकनिलयः सर्वभूतात्मको हरिः ।
श्वेतकेतुस्वरूपेण स्थितोऽसौ मधुसूदनः ॥ १२.२२४.४१ ॥
Hari, der im Lotus des Herzens wohnt, das Selbst aller Wesen, weilt in der Gestalt Śvetaketus; er ist Madhusūdana.
12.224.42
प्रीयतां माधवो देवः पत्नी चेयं सुता मम ।
प्रतिपादयामि ते कन्यां सहधर्मचरीं शुभाम्।
इत्युक्त्वा प्रददौ तस्मै देवलो मुनिपुङ्गवः ॥ १२.२२४.४२ ॥
Möge der Gott Mādhava zufrieden sein. Dies ist meine Gattin und dies meine Tochter. Ich gebe dir diese verheißungsvolle Jungfrau, eine Gefährtin im Dharma. So sprechend gab Devala, der beste der Weisen, sie ihm.
12.224.43
प्रतिगृह्य च तां कन्यां श्वेतकेतुर्महायशाः ।
उपयम्य यथान्यायमत्र कृत्वा यथाविधि ॥ १२.२२४.४३ ॥
Nachdem er jene Jungfrau angenommen hatte, nahm Śvetaketu, der hochberühmte, sie gemäß der Regel zur Ehe und vollzog hier die Riten nach Vorschrift.
12.224.44
समाप्य तन्त्रं मुनिभिर्वैवाहिकमनुत्तमम् ।
स गार्हस्थ्ये वसन्धीमान्भार्यां तामिदमब्रवीत् ॥ १२.२२४.४४ ॥
Als die Weisen den höchsten Hochzeitsritus vollendet hatten, sprach der Weise, der im Leben eines Hausvaters wohnte, diese Worte zu seiner Gattin.
12.224.45
यानि चोक्तानि वेदेषु तत्सर्वं कुरु शोभने ।
मया सह यथान्यायं सहधर्मचरी मम् ॥ १२.२२४.४५ ॥
O Strahlende, was in den Veden vorgeschrieben ist, das vollzieh alles mit mir gemäß der Regel, denn du bist meine Gefährtin im Dharma.
12.224.46
अहमित्येव भावेन स्थितोऽहं त्वं तथैव च ।
तस्मात्कर्माणि कुर्वीथाः कुर्यां ते च ततः परम् ॥ १२.२२४.४६ ॥
Ich verweile in dem Gefühl 'ich bin ich', und so auch du. Darum solltest du die Handlungen vollziehen, und danach werde ich sie für dich vollziehen.
12.224.47
न ममेति च भावेन ज्ञानाग्निनिलयेन च ।
अनन्तरं तथा कुर्यास्तानि कर्माणि भस्मसात् ॥ १२.२२४.४७ ॥
Mit dem Gefühl 'dies ist nicht mein', und im Feuer der Erkenntnis verweilend, solltest du danach jene Handlungen so vollziehen, dass sie zu Asche werden.
12.224.48
एवं त्वया च कर्तव्यं सर्वदा दुर्भगा मया ।
यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदेवेतरो जनः।
तस्माल्लोकस्य सिद्ध्यर्थं कर्तव्यं चात्मसिद्धये ॥ १२.२२४.४८ ॥
So sollen du und ich stets handeln. Was der Beste der Menschen tut, das tun auch die anderen. Deshalb soll man es zum Gelingen der Welt und zur Vollendung des Selbst tun.
12.224.49
उक्त्वैवं स महाप्राज्ञः सर्वज्ञानैकभाजनः ।
पुत्रानुत्पाद्य तस्यां च यज्ञैः संतर्प्य देवताः ॥ १२.२२४.४९ ॥
Nachdem er so gesprochen hatte, zeugte jener Hochweise, das einzige Gefäß allen Wissens, Söhne mit ihr und erfreute durch Opfer die Götter.
12.224.50
आत्मयोगपरो नित्यं निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ।
भार्यां तां सदृशीं प्राप्य बुद्धिं क्षेत्रज्ञयोरिव ॥ १२.२२४.५० ॥
Stets dem Yoga des Selbst ergeben, frei von den Gegensatzpaaren, ohne Besitz, hatte er jene passende Gattin gewonnen und lebte mit einem Verstand wie den des Feldes und seines Kenners.
12.224.51
लोकमन्यमनुप्राप्तौ भार्या भर्ता तथैव च ।
साक्षिभूतौ जगत्यस्मिंश्चरमाणौ मुदाऽन्वितौ ॥ १२.२२४.५१ ॥
Nachdem Gattin und Gatte eine andere Welt erreicht hatten, zogen sie ebenso als Zeugen in dieser Welt umher, voll Freude.
12.224.52
ततः कदाचिद्भर्तारं श्वेतकेतुं सुवर्चला ।
पप्रच्छ को भवानत्र ब्रूहि मे तद्द्विजोत्तम ॥ १२.२२४.५२ ॥
Dann fragte Suvarcalā einmal ihren Gatten Śvetaketu: „Wer bist du hier? Sag es mir, bester der Zweimalgeborenen.“
12.224.53
तामाह भगवान्वाग्मी तया ज्ञातो न संशयः ।
द्विजोत्तमेति मामुक्त्वा पुनः कमनुपृच्छसि ॥ १२.२२४.५३ ॥
Der beredte Verehrte sprach zu ihr: „Du hast mich erkannt, ohne Zweifel. Nachdem du mich bester der Zweimalgeborenen genannt hast, wen fragst du nun noch?“
12.224.54
सा तमाह महात्मानं पृच्छामि हृदि शायिनम् ।
तच्छ्रुत्वा प्रत्युवाचैनां स न वक्ष्यति भामिनि ॥ १२.२२४.५४ ॥
Sie sprach zu jenem Großmütigen: "Ich frage den, der im Herzen wohnt." Als er das hörte, antwortete er ihr: "O Bhāminī, er wird nicht sprechen."
12.224.55
नामगोत्रसमायुक्तमात्मानं मन्यसे यदि ।
तन्मिथ्यागोत्रसद्भावे वर्तते देहबन्धनम् ॥ १२.२२४.५५ ॥
Wenn du dich als mit Name und Geschlecht verbunden betrachtest, so besteht, solange eine falsche Abstammung wirklich scheint, die Fessel des Körpers fort.
12.224.56
अहमित्येष भावोऽत्र त्वयि चापि समाहितः ।
त्वमप्यहमहं सर्वमहमित्येव वर्तते।
नात्र तत्परमार्थं वै किमर्थमनुपृच्छसि ॥ १२.२२४.५६ ॥
Diese Vorstellung "Ich" ist auch in dir fest gegenwärtig. Auch du bist ich; ich bin alles; so ist es. Hier gibt es jene höchste Wahrheit nicht — warum fragst du?
12.224.57
ततः प्रहस्य सा हृष्टा भर्तारं धर्मचारिणी ।
उवाच वचनं काले स्मयमाना तदा नृप ॥ १२.२२४.५७ ॥
Da sprach sie, lachend und erfreut, jene dharma-treue Frau zu ihrem Gatten zur rechten Zeit diese Worte. O König, damals sprach sie lächelnd.
12.224.58
किमनेकप्रकारेण विरोधेन प्रयोजनम् ।
क्रियाकलापैर्ब्रह्मर्षे ज्ञाननष्टोऽसि सर्वदा।
तन्मे ब्रूहि महाप्राज्ञ यथाऽहं त्वामनुव्रता ॥ १२.२२४.५८ ॥
Wozu die vielfältigen Widersprüche? O brahmanischer Weiser, durch die Menge der Riten hast du stets das Wissen verloren. Darum sag mir dies, o Weiser, damit ich dir ergeben sei.
12.224.59
यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदेवेतरो जनः ।
वर्तते तेन लोकोऽयं संकीर्णश्च भविष्यति ॥ १२.२२४.५९ ॥
Was immer der Beste tut, das tun auch die anderen Menschen. Dadurch wird diese Welt verwirrt und durcheinander geraten.
12.224.60
संकीर्णे च तथा धर्मे वर्णः संकरमेति च ।
संकरे च प्रवृत्ते तु मात्स्यो न्यायः प्रवर्तते ॥ १२.२२४.६० ॥
Wenn das Dharma verwirrt wird, gerät auch der Stand (varṇa) in Vermischung; und wenn die Vermischung eintritt, herrscht das Fischgesetz (mātsya-nyāya).
12.224.61
तदनिष्टं हरेर्भद्रे धातुरस्य महात्मनः ।
परमेश्वरसंक्रीडा लोकसृष्टिरियं शुभे ॥ १२.२२४.६१ ॥
O Glückverheißende, das ist Hari, dem großen Schöpfer, unerwünscht; diese Schöpfung der Welten ist das Spiel des höchsten Herrn.
12.224.62
यावत्पासव उद्दिष्टास्तावत्योऽस्य विभूतयः ।
तावत्यश्चैव मायास्तु तावत्योऽस्याश्च शक्तयः ॥ १२.२२४.६२ ॥
So viele Fesseln genannt werden, so viele sind seine Manifestationen; so viele Täuschungen, und so viele seine Kräfte.
12.224.63
एवं सुगह्वरे युक्तो यत्र मे तद्भवाभवम् ।
छित्त्वा ज्ञानासिना गच्छेत्स विद्वान्स च मे प्रियः।
सोऽहमेव न सन्देहः प्रतिज्ञा इति तस्य वै ॥ १२.२२४.६३ ॥
So vereint im tiefsten Abgrund, wer mit dem Schwert der Erkenntnis Entstehen und Vergehen durchschneidet und hinübergeht — dieser Weise ist mir lieb. Er bin wahrlich ich selbst, ohne Zweifel; das ist sein Gelübde.
12.224.64
ये मूढास्ते दुरात्मानो धर्मसंकरकारकाः ।
मर्यादाभेदका नीचा नरके यान्ति जन्तवः ॥ १२.२२४.६४ ॥
Die Verblendeten sind bösen Sinnes; Verursacher der Vermischung des Dharma, Brecher der Grenzen, niedrig — solche Wesen gehen in die Hölle.
12.224.65
आसुरीं योनिमापन्ना इति देवानुशासनम् ॥ १२.२२४.६५ ॥
Im dämonischen Schoß gelandet — so lautet die Lehre der Götter.
12.224.66
भगवत्या तथा लोके रक्षितव्यं न संशयः ।
मर्यादालोकरक्षार्थमेवमस्ति तथा स्थितः ॥ १२.२२४.६६ ॥
Es muss in der Welt von der verehrten Göttin geschützt werden, daran besteht kein Zweifel. Zum Schutz der Weltordnung ist es so und so festgelegt.
12.224.67
शब्दः कोत्र इति ख्यातस्तथाऽर्थं च महामुने ।
आकृत्या पतयो ब्रूहि लक्षणेन पृथक्पृथक् ॥ १२.२२४.६७ ॥
Großer Weiser, was wird als 'Laut' (śabda) bezeichnet, und was ist seine Bedeutung? Nenne mir getrennt die Unterschiede eines jeden nach Gestalt und Merkmal.
12.224.68
व्यत्ययेन च वर्णानां परिवादकृतो हि यः ।
स शब्द इति विज्ञेयस्तन्निपातोऽर्थ उच्यते ॥ १२.२२४.६८ ॥
Was durch die Umstellung der Laute (Buchstaben) entsteht, ist als 'Wort' (śabda) zu verstehen; seine Festsetzung heißt seine 'Bedeutung' (artha).
12.224.69
शब्दार्थयोर्हि संबन्धस्त्वनयोरस्ति वा न वा ।
तन्मे ब्रूहि यथातत्वं शब्दस्यानेऽर्थ एव चेत् ॥ १२.२२४.६९ ॥
Gibt es wirklich eine Verbindung zwischen Wort und Bedeutung oder nicht? Sage mir das, wie es wahrhaftig ist; und wenn die Bedeutung des Wortes etwas anderes ist, sage mir auch das.
12.224.70
शब्दार्थयोर्न चैवास्ति संबन्धोऽत्यन्त एव हि ।
पुष्करे च यथा तोयं तथाऽस्मीति च वेत्थ तत् ॥ १२.२२४.७० ॥
Zwischen Wort und Bedeutung gibt es in Wahrheit keine absolute Verbindung, so wie das Wasser im Lotusteich. Du weißt es: »So bin ich.«
12.224.71
अर्थे स्थितिर्हि शब्दस्य नान्यथा च स्थितिर्भवेत् ।
विद्यते चेन्महाप्राज्ञ विनाऽर्थं ब्रूहि सत्तम ॥ १२.२२४.७१ ॥
Der Bestand des Wortes ruht allein auf seiner Bedeutung; sonst könnte es nicht bestehen. Großer Weiser, wenn es ein Wort ohne Bedeutung gibt, sage es mir, Bester der Guten.
12.224.72
ससंसर्गोऽतिमात्रस्तु वाचकत्वेन वर्तते ।
अस्ति चेद्वर्तते नित्यं विकारोच्चारणेन वै ॥ १२.२२४.७२ ॥
Diese Verbindung ist übermäßig und wirkt als Bezeichnendes. Wenn sie besteht, wirkt sie stets durch das Aussprechen einer Veränderung.
12.224.73
शब्दस्थानोत्र इत्युक्तस्तथाऽर्थ इति मे कृतः ।
अर्थः स्थितो न तिष्ठेच्च विरूढमिह भाषितम् ॥ १२.२२४.७३ ॥
Hier wurde der Ort des Klanges genannt, und ebenso habe ich die Bedeutung so angenommen. Die Bedeutung ist festgelegt, doch sie könnte nicht bestehen; das hier Gesagte ist widersprüchlich geworden.
12.224.74
न विकूलोऽत्र कथितो नाकाशं हि विना जगत् ।
संबन्धस्तत्र नास्त्येव तद्वदित्येष मन्यताम् ॥ १२.२२४.७४ ॥
Hier wurde nichts Ungeordnetes gesagt; ohne Raum gibt es keine Welt. Dort gibt es tatsächlich keine Verbindung. So möge es verstanden werden.
12.224.75
सदाऽहंकारशब्दोऽयं व्यक्तमात्मनि संश्रितः ।
न वाचस्तत्र वर्तन्ते इति मिथ्या भविष्यति ॥ १२.२२४.७५ ॥
Dieses Wort 'ahaṃkāra', das Ich-Bewusstsein, ruht stets offenkundig im Selbst. Zu sagen, dass dort Worte nicht wirken, wird sich als falsch erweisen.
12.224.76
अहंशब्दो ह्यहंभावो नात्मभावे शुभव्रते ।
न वर्तन्ते परेऽचिन्त्ये वाचः सगुणलक्षणाः ॥ १२.२२४.७६ ॥
Das Wort 'aham' ist selbst das Gefühl des 'Ich'; o du von reinen Gelübden, im Zustand des Selbst ist es nicht. Im Höchsten und Unfassbaren wirken die Worte mit ihren Eigenschaftsmerkmalen nicht.
12.224.77
अहं गात्रैकतः श्यामा भावनपि तथैव च ।
तन्मे ब्रूहि यथान्यायमेवं चेन्मुनिसत्तम ॥ १२.२२४.७७ ॥
Das 'Ich' ist von einem Körperteil her dunkel, und die Vorstellung ist ebenso. Sag mir das richtig, falls dem so ist, bester der Weisen.
12.224.78
मृण्मये हि घटे भावस्तादृग्भाव इहेष्यते ।
अयं भावः परेऽचिन्त्ये ह्यात्मभावो यथाच तत् ॥ १२.२२४.७८ ॥
In einem Tonkrug besteht solches Wesen, und eben dieses gilt hier als solches. Dieses Wesen liegt auch im unfassbaren Höchsten, so wie das Wesen des Ātman.
12.224.79
अहं त्वमेतदित्येव परे संकल्पना मया ।
तस्माद्वाचो न वर्तन्त इति नैव विरुध्यते ॥ १२.२२४.७९ ॥
Über das Höchste habe ich diese Vorstellungen gebildet: »Ich«, »du«, »dies«. Darum finden Worte darauf keine Anwendung, und das ist nicht widersprüchlich.
12.224.80
तस्माद्वामेन वर्तन्ते मनसा भीरु सर्वशः ।
यथाऽऽकाशगतं विश्वं संसक्तमिव लक्ष्यते ॥ १२.२२४.८० ॥
Darum, o Furchtsame, gehen die Menschen auf jede Weise mit dem Geist den krummen Weg, so wie das im Raum befindliche Weltall als angehaftet erscheint.
12.224.81
संसर्गे सति संबन्धात्तद्विकारं भविष्यति ।
अनाकाशगतं सर्वं विकारे च सदा गतम् ॥ १२.२२४.८१ ॥
Bei Berührung wird durch die Verbindung eine Veränderung daran entstehen. Alles, was nicht im Raum liegt, befindet sich stets in Veränderung.
12.224.82
तद्ब्रह्म परमं शुद्धमनौषम्यं न शक्यते ।
न दृश्यते तथा तच्च दृश्यते च मतिर्मम ॥ १२.२२४.८२ ॥
Jenes Brahman ist das Höchste, rein und unvergleichlich; es lässt sich nicht beschreiben. Es wird nicht gesehen, und doch wird es so gesehen — das ist meine Meinung.
12.224.83
निर्विकारं ह्यमूर्ति च निरयं सर्वगं तथा ।
दृश्यते च वियन्नित्यं दृगात्मा तेन दृश्यते ॥ १२.२२४.८३ ॥
Er ist unwandelbar, formlos, stützenlos und allgegenwärtig; ebenso wird der Raum stets gesehen. Das sehende Selbst wird durch ihn gesehen.
12.224.84
त्वचा स्पृशति वै वायुमाकाशस्थं पुनः पुनः ।
तत्स्थं गन्धं तथाघ्राति ज्योतिः पश्यति चक्षुषा ॥ १२.२२४.८४ ॥
Mit der Haut berührt er immer wieder den im Raum weilenden Wind; ebenso riecht er den darin befindlichen Duft, und mit dem Auge sieht er das Licht.
12.224.85
तमोरश्मिगणश्चैव मेघजालं तथैव च ।
वर्षं तारागणं चैव नाकाशं दृश्यते पुनः ॥ १२.२२४.८५ ॥
Finsternis, eine Schar von Strahlen, ein Gewebe von Wolken, Regen und die Schar der Sterne ebenso; und wieder wird der Himmel nicht gesehen.
12.224.86
आकाशस्याप्यथाकाशं सद्रूपमिति निश्चितम् ।
तदर्थे कल्पिता ह्येते तत्सत्यो विष्णुरेव च।
यानि नामानि गौणानि ह्युपचारात्परात्मनि ॥ १२.२२४.८६ ॥
Der Himmel des Himmels — gewiss ist, dass er die Gestalt des Seins hat. Um seinetwillen sind diese ersonnen; jenes Wahre ist eben Viṣṇu. Die sekundären Namen des höchsten Selbst gelten im übertragenen Gebrauch.
12.224.87
न चक्षुषा न मनसा न चान्येन परो विभुः ।
चिन्त्यते सूक्ष्मया बुद्ध्या वाचा वक्तुं न शक्यते ॥ १२.२२४.८७ ॥
Nicht mit dem Auge, nicht mit dem Geist, nicht mit irgendetwas anderem wird der höchste Allgegenwärtige gedacht; mit der feinen Einsicht wird er gedacht, und mit der Rede kann er nicht ausgesprochen werden.
12.224.88
एतत्प्रपञ्चमखिलं तस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
महाघटोऽल्पकश्चैव यथा मह्यां प्रतिष्ठितौ ॥ १२.२२४.८८ ॥
Diese ganze vielgestaltige Welt ist in ihm gegründet, so wie ein großer Topf und ein kleiner Topf auf der Erde stehen.
12.224.89
न च स्त्री न पुमांश्चैव यथैव न नपुंसकः ।
केवलज्ञानमात्रं तत्तस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२२४.८९ ॥
Er ist weder Frau noch Mann, noch auch sächlich; er ist reine Erkenntnis allein, und in ihm ist alles gegründet.
12.224.90
भूमिसंस्थानयोगेन वस्तुसंस्थानयोगतः ।
रसभेदा यथा तोये प्रकृत्यामात्मनस्तथा ॥ १२.२२४.९० ॥
Durch die Verbindung der Gestalt der Erde und die Verbindung der Gestalt der Dinge entstehen, wie im Wasser die Geschmacksunterschiede, so in der Natur die Unterschiede des Ātman.
12.224.91
तद्वाक्यस्मरणान्नित्यं तृप्तिं वारि पिबन्निव ।
प्राप्नोति ज्ञानमखिलं तेन तत्सुखमेधते ॥ १२.२२४.९१ ॥
Durch beständiges Gedenken jenes Ausspruchs, wie einer, der Wasser trinkt und gesättigt wird, erlangt er die volle Erkenntnis; dadurch wächst jenes Glück.
12.224.92
अनेन साध्यं किं स्याद्वै शब्देनेति मतिर्मम ।
वेदगम्यः परोऽचिन्त्य इति पौराणिका विदुः ॥ १२.२२४.९२ ॥
Was könnte durch dieses Wort erreicht werden? So ist meine Meinung. Das Höchste ist durch den Veda erkennbar und unausdenkbar, so wissen es die Purāṇa-Kundigen.
12.224.93
निरर्थको यथा लोके तद्वत्स्यादिति मे मतिः ।
निरीक्ष्यैवं यथान्यायं वक्तुमर्हसि मेऽनघ ॥ १२.२२४.९३ ॥
Wie etwas in der Welt bedeutungslos ist, so wäre dies, so ist meine Meinung. Nachdem du es so geprüft hast, Makelloser, solltest du mir gerecht antworten.
12.224.94
वेदगम्यं परं शुद्धमिति सत्या परा श्रुतिः ।
व्याहत्या नैतदित्याह व्युपलिङ्गे च वर्तते ॥ १२.२२४.९४ ॥
»Das Höchste, Reine, durch den Veda Erkennbare« — diese höchste Śruti ist wahr. »Dies ist nicht so« wird durch Widerspruch gesagt, und sie gilt auch im angedeuteten Sinn.
12.224.95
निरर्थको न चैवास्ति शब्दो लौकिक उत्तमे ।
अनन्वयास्तथा शब्दा निरर्था इति लौकिकैः ॥ १२.२२४.९५ ॥
Im höchsten Sinn ist kein Wort bedeutungslos. Worte, die die Weltleute für bedeutungslos halten, weil sie ohne Zusammenhang scheinen, sind ebenso nicht bedeutungslos.
12.224.96
गृह्यन्ते तद्वदित्येव न वर्तन्ते परात्मनि ।
अगोचरत्वं वचसां युक्तमेवं तथा शुभे ॥ १२.२२४.९६ ॥
So werden sie erfasst, doch sie bleiben nicht im höchsten Selbst. Dass die Worte es nicht erreichen, ist so angemessen, o Glückverheißende.
12.224.97
साधनस्योपदेशाच्च ह्युपायस्य च सूचनात् ।
उपलक्षणयोगेन व्यावृत्त्या च प्रदर्शनात्।
वेदगम्यः परः शुद्ध इति मे धीयते मतिः ॥ १२.२२४.९७ ॥
Aus der Lehre der Mittel, aus dem Hinweis auf den Weg, durch die Verbindung der Kennzeichen und durch Aufzeigen durch Ausschluss festigt sich meine Überzeugung: Das Höchste und Reine ist durch den Veda erkennbar.
12.224.98
अध्यात्मध्यानसंभूतमभूतं… वत्स्फुटम् ।
ज्ञानं विद्धि शुभाचारे तेन यान्ति परां गतिम् ॥ १२.२२४.९८ ॥
Erkenne, o du von glücklichem Wandel, das klare Wissen, das aus der Meditation über das Selbst entsteht, das nicht-seiend (im üblichen Sinne) ist…wie; durch es gelangen sie zum höchsten Ziel.
12.224.99
यदि मे व्याहृतं गुह्यं श्रुतं न तु त्वया शुभे ।
तथ्यमित्येव वा शुद्धे ज्ञानं ज्ञानविलोचने ॥ १२.२२४.९९ ॥
Wenn du das Geheimnis, das ich ausgesprochen habe, nicht gehört hast, o Glückverheißende, oder o Reine, nimm es als Wahrheit; o du mit den Augen des Wissens, das ist Wissen.
12.224.100
नानारूपवदस्यैवमैश्वर्यं दृश्यते शुभे ।
न वायुस्तं न सूर्यस्तं नाग्निस्तत्तत्परं पदम् ॥ १२.२२४.१०० ॥
Seine Herrschaft erscheint so, vielgestaltig, o Glückverheißende. Es ist nicht der Wind, nicht die Sonne, nicht das Feuer; das ist der höchste Zustand.
12.224.101
अनेन पूर्णमेतद्धि हृदि भूतमिहेष्यते ।
एतावदात्मविज्ञानमेतावद्यदहं स्मृतम्।
आवयोर्न च सत्वे वै तस्मादज्ञानबन्धनम् ॥ १२.२२४.१०१ ॥
Dadurch wird gewünscht, dass das Ganze hier im Herzen gegenwärtig sei. So weit reicht das Selbsterkennen, so weit, wie ich mich erinnert habe. In uns beiden ist kein Sattva; darum ist dies die Fessel der Unwissenheit.
12.224.102
एवं सुवर्चला हृष्टा प्रोक्ता भर्त्रा यथार्थवत् ।
परिचर्यमाणा ह्यनिशं तत्वबुद्धिसमन्विता ॥ १२.२२४.१०२ ॥
So diente Suvarcalā, erfreut und von ihrem Gatten der Wahrheit gemäß belehrt, ihm unablässig, mit dem Verständnis der Wahrheit begabt.
12.224.103
भर्ता च तामनुप्रेक्ष्य नित्यनैमित्तिकान्वितः ।
परमात्मनि गोविन्दे वासुदेवे महात्मनि ॥ १२.२२४.१०३ ॥
Und der Gatte, sie betrachtend, den regelmäßigen und gelegentlichen Riten ergeben, richtete seinen Geist auf das höchste Selbst, auf Govinda, Vāsudeva, den Großseelen.
12.224.104
समाधाय च कर्माणि तन्मयत्वेन भावितः ।
कालेन महता राजन्प्राप्नोति परमां गतिम् ॥ १२.२२४.१०४ ॥
Nachdem er seine Handlungen gesammelt hat, darin versunken und davon durchdrungen, o König, erreicht er nach langer Zeit das höchste Ziel.
12.224.105
एतत्ते कथितं राजन्यस्मात्त्वं परिपृच्छसि ।
गार्हस्थ्यं च समास्थाय गतौ जायापती परम् ॥ १२.२२४.१०५ ॥
Dies ist dir gesagt worden, o König, da du fragst. Das Leben des Hausherrn angenommen, erreichen Gatte und Gattin das höchste Ziel.