Mahābhārata · Adhyāya 12.224
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.224.1
अस्ति कश्चिद्यदि विभो सदारो नियतो गृहे ।
अतीतसर्वसंसारः सर्वद्वन्द्वविवर्जितः।
तं मे ब्रूहि महाप्राज्ञ दुर्लभः पुरुषो महान् ॥ १२.२२४.१ ॥
Ó poderoso, se existe algum homem que vive contido em casa com sua esposa, que transcendeu todos os laços da existência mundana e está livre de todos os pares de opostos, fala-me dele, ó grande sábio; um homem tão grande é raro.
12.224.2
शृणु राजन्यथावृत्तं यन्मां त्वं पृष्टवानसि ।
इतिहासमिमं शुद्धं संसारभयभेषजम् ॥ १२.२२४.२ ॥
Ouve, ó rei, o que aconteceu tal como me perguntaste. Esta lenda pura é um remédio para o medo da existência mundana.
12.224.3
देवलो नाम विप्रर्षिः सर्वशास्त्रार्थकोविदः ।
क्रियावान्धार्मिको नित्यं देवब्राह्मणपूजकः ॥ १२.२२४.३ ॥
Havia um sábio brâmane chamado Devala, versado no sentido de todas as escrituras, dedicado à ação ritual, justo e sempre honrando os deuses e os brâmanes.
12.224.4
सुता सुवर्चला नाम तस्य कल्याणलक्षणा ।
नातिह्रस्वा नातिकृशा नातिदीर्घा यशस्विनी।
प्रदानसमयं प्राप्ता पिता तस्य ह्यचिन्तयत् ॥ १२.२२४.४ ॥
Ele tinha uma filha chamada Suvarcalā, marcada por sinais auspiciosos, nem muito baixa, nem muito magra, nem muito alta, e renomada. Quando chegou o momento de dá-la em casamento, o pai começou a refletir.
12.224.5
अस्याः पतिः कुतो वेति ब्राह्मणः श्रोत्रियः परः ।
विद्वान्विप्रो ह्यकुटुम्बः प्रियवादी महातपाः ॥ १२.२२४.५ ॥
«De onde virá um marido para ela?» — um brâmane excelso entre os conhecedores do Veda, sábio, sem laços familiares, de fala doce e de grande austeridade.
12.224.6
इत्येवं चिन्तयानं तं रहस्याह सुवर्चला ॥ १२.२२४.६ ॥
Enquanto ele pensava assim, Suvarcalā lhe falou em particular.
12.224.7
अन्धाय मां महाप्राज्ञ देह्यनन्धाय वै पितः ।
एवं स्मर सदा विद्वन्ममेदं प्रार्थितं मुने ॥ १२.२२४.७ ॥
Ó pai de grande sabedoria, dá-me a um cego, ou dá-me a quem não seja cego. Ó sábio erudito, lembra-te sempre deste meu pedido.
12.224.8
न शक्यं प्रार्थितं वत्से त्वयाऽद्य प्रतिभाति मे ।
अन्धतानन्धता चेति विकारो मम जायते ॥ १२.२२४.८ ॥
Filha, o que pediste não pode ser feito; assim me parece agora. Cegueira e não-cegueira: estas palavras provocam em mim uma perturbação.
12.224.9
उन्मत्तेवाशुभं वाक्यं भाषसे शुभलोचने ॥ १२.२२४.९ ॥
Ó de belos olhos, falas palavras de mau agouro como se estivesses louca.
12.224.10
नाहमुन्मत्तभूताऽद्य बुद्धिपूर्वं ब्रवीमि ते ।
विद्यते चेत्पतिस्तादृक्स मां भरति वेदवित् ॥ १२.२२४.१० ॥
Não enlouqueci agora; falo-te com intenção deliberada. Se existe um marido assim, versado nos Vedas, que me sustenta...
12.224.11
येभ्यस्त्वं मन्यसे दातुं मामिहानय तान्द्विजान् ।
तादृशं तं पतिं तेषु वरयिष्ये यथातथम् ॥ १२.२२४.११ ॥
Traz aqui os brâmanes a quem pensas dar-me; entre eles escolherei, como convém, um marido assim.
12.224.12
तथेति चोक्त्वा तां कन्यामृषिः शिष्यानुवाच ह ।
ब्राह्मणान्वेदसंपन्नान्योनिगोत्रविशोधितान् ॥ १२.२२४.१२ ॥
Dizendo «Assim seja» à donzela, o sábio falou a seus discípulos: «Trazei brâmanes versados nos Vedas, purificados em linhagem e clã.»
12.224.13
मातृतः पितृतः शुद्धाञ्शुद्धानाचारतः शुभान् ।
अरोगान्बुद्धिसंपन्नाञ्शीलसत्वगुणान्वितान् ॥ १२.२२४.१३ ॥
Puros pelo lado materno e paterno, puros em conduta, auspiciosos, livres de doença, dotados de inteligência e possuidores de bom caráter, força e virtude.
12.224.14
असंकीर्णांश्च गोत्रेषु वेदव्रतसमन्वितान् ।
ब्राह्मणान्स्नातकाञ्शीघ्रं मातापितृसमन्वितान्।
निवेष्टुकामान्कन्यां मे दृष्ट्वाऽऽनयत शिष्यकाः ॥ १२.२२४.१४ ॥
Brâmanes sem mistura de linhagem, dotados dos Vedas e dos votos, que concluíram os estudos, junto de mãe e pai, desejosos de casar; vendo-os para minha filha, trazei-os depressa, ó discípulos.
12.224.15
तच्छ्रुत्वा त्वरिताः शिष्या ह्याश्रमेषु ततस्ततः ।
ग्रामेषु च ततो गत्वा ब्राह्मणेभ्यो न्यवेदयन् ॥ १२.२२४.१५ ॥
Ao ouvir isso, os discípulos apressaram-se pelos eremitérios e depois pelas aldeias, foram aos brâmanes e lhes anunciaram.
12.224.16
ऋषेः प्रभावं मत्वा ते कन्यायाश्च द्विजोत्तमाः ।
अनेकमुनयो राजन्संप्राप्ता देवलाश्रमम् ॥ १२.२२४.१६ ॥
Considerando o poder do sábio e o valor da donzela, ó rei, aqueles melhores dos duas vezes nascidos e muitos sábios chegaram ao eremitério de Devala.
12.224.17
अनुमान्य यथान्यायं मुनीन्मुनिकुमारकान् ।
अभ्यर्च्य विधिवत्तत्र कन्यामाह पिता महान् ॥ १२.२२४.१७ ॥
Tendo obtido devidamente o consentimento dos sábios e dos filhos dos sábios, e os honrado ali segundo o rito, o grande pai falou à donzela.
12.224.18
एतेऽपि मुनयो वत्से स्वपुत्रैकमता इह ।
वेदवेदाङ्गसंपन्नाः कुलीनाः शीलसंमताः ॥ १२.२२४.१८ ॥
Filha, estes sábios aqui também estão de acordo com os seus próprios filhos: dotados do Veda e de suas ciências auxiliares, de boa família e estimados pelo caráter.
12.224.19
येऽमी तेषु वरं भद्रे त्वमिच्छसि महाव्रतम् ।
तं कुमारं वृणीष्वाद्य तस्मै दास्याम्यहं शुभे ॥ १२.२२४.१९ ॥
Ó venturosa, qual deles, de grandes votos, desejas como esposo, escolhe agora esse jovem; ó bela, eu to darei.
12.224.20
तथेति चोक्त्वा कल्याणी तप्तहेमनिभा तदा ।
सर्वलक्षणसंपन्ना वाक्यमाह यशस्विनी ॥ १२.२२४.२० ॥
Dizendo "Assim seja", a auspiciosa donzela, reluzente como ouro fundido e dotada de todos os sinais auspiciosos, então proferiu estas palavras, a renomada.
12.224.21
विप्राणां समितीर्दृष्ट्वा प्रणिपत्य तपोधनान् ।
यद्यस्ति समितौ विप्रो ह्यन्धोऽनन्धः स मे वरः ॥ १२.२२४.२१ ॥
Vendo as assembleias dos brâmanes e prostrando-se diante dos sábios ricos em austeridade, disse: se há nesta assembleia um brâmane, cego ou não cego, esse será o meu esposo.
12.224.22
तच्छ्रुत्वा मुनयस्तत्र वीक्षमाणाः परस्परम् ।
नोचुर्विप्रा महाभागाः कन्यां मत्वा ह्यवेदिकां ॥ १२.२२४.२२ ॥
Ao ouvir isto, os sábios ali olhavam uns para os outros, mas aqueles brâmanes de grande fortuna nada disseram, considerando a donzela avedikā, indigna.
12.224.23
कुत्सयित्वा मुनिं तत्र मनसा मुनिसत्तमाः ।
यथागतं ययुः क्रुद्धा नानादेशनिवासिनः ॥ १२.२२४.२३ ॥
Injuriando aquele sábio em seus corações, irados, aqueles melhores dos sábios, que habitavam diversas terras, partiram como haviam chegado.
12.224.24
कन्या च संस्थिता तत्र पितृवेश्मनि भामिनी ॥ १२.२२४.२४ ॥
E a bela donzela permaneceu ali, na casa de seu pai.
12.224.25
ततः कदाचिद्ब्रह्मण्यो विद्वान्न्यायविशारदः ।
ऊहापोहविधानज्ञो ब्रह्मचर्यसमन्वितः ॥ १२.२२४.२५ ॥
Então, certa vez, houve um sábio devotado aos brâmanes, erudito, hábil no raciocínio, conhecedor do método da inferência e da refutação, e dotado de disciplina de castidade.
12.224.26
वेदविद्वेदतत्वज्ञः क्रियाकल्पविशारदः ।
आत्मतत्वविभागज्ञः पितृमान्गुणसागरः ॥ १२.२२४.२६ ॥
Conhecedor dos Vedas, que compreendia a verdade dos Vedas, hábil nas regras da ação ritual, que conhecia as divisões da verdade do eu, que tinha pai, oceano de virtudes.
12.224.27
श्वेतकेतुरिति ख्यातः श्रुत्वा वृत्तान्तमादरात् ।
कन्यार्थं देवलं चापि शीघ्रं तत्रागतोऽभवत् ॥ १२.२२४.२७ ॥
Śvetaketu, conhecido com esse nome, tendo ouvido o relato com respeito, e Devala também por causa da donzela, chegou rapidamente ali.
12.224.28
उद्दालकसुतं दृष्ट्वा श्वेतकेतुं महाव्रतम् ।
यथान्यायं च संपूज्य देवलः प्रत्यभाषत ॥ १२.२२४.२८ ॥
Ao ver Śvetaketu, filho de Uddālaka, de grandes votos, e honrando-o segundo a regra, Devala respondeu.
12.224.29
कन्ये एष महाभागे प्राप्तो ऋषिकुमारकः ।
वरयैनं महाप्राज्ञं वेदवेदाङ्गपारगम् ॥ १२.२२४.२९ ॥
Ó donzela, ó muito afortunada, chegou este jovem sábio. Escolhe-o, o muito sábio, mestre do Veda e de seus membros.
12.224.30
तच्छ्रुत्वा कुपिता कन्या ऋषिपुत्रमुदैक्षत ।
तां कन्यामाह विप्रर्षिः सोऽहं भद्रे समागतः ॥ १२.२२४.३० ॥
Ao ouvir isso, a donzela irritada olhou para o filho do sábio. Àquela donzela disse o sábio brâmane: Ó boa senhora, eu vim aqui.
12.224.31
अन्धोऽहमत्र तत्वं हि तथा मन्ये च सर्वदा ।
विशालनयनं विद्धि तथा मां हीनसंशयम्।
वृणीष्व मां वरारोहे भजे च त्वामनिन्दिते ॥ १२.२२४.३१ ॥
Sou cego aqui, mas sempre considero a verdade assim. Saiba que sou de olhos grandes e livre de dúvidas. Escolhe-me, ó mulher de belos quadris; servir-te-ei, ó irrepreensível.
12.224.32
येनेदं वीक्षते नित्यं वृणोति स्पृशतेऽथवा ।
घ्रायते वक्ति सततं येनेदं सार्यते पुनः ॥ १२.२२४.३२ ॥
Pelo qual isto é sempre visto, apreendido ou tocado, cheirado, continuamente dito, e pelo qual isto é novamente posto em movimento:
12.224.33
येनेदं मन्यते तत्वं येन बुध्यति वा पुनः ।
न चक्षुर्विद्यते ह्येतत्स वै भूतान्ध उच्यते ॥ १२.२२४.३३ ॥
Pelo qual isto considera a verdade, e pelo qual de novo compreende — mas não tem olho: isto é chamado cego entre os seres.
12.224.34
यस्मिन्प्रवर्तते चेदं पश्यञ्छृण्वन्स्पृशन्नपि ।
जिघ्रंश्च रसयंस्तद्वद्वर्तते येन चक्षुषा ॥ १२.२२४.३४ ॥
No qual isto procede, e que igualmente age enquanto vê, ouve, toca, cheira e saboreia — com qual olho age.
12.224.35
तन्मे नास्ति ततो ह्यन्धो वृणु भद्रेऽद्य मामतः ।
लोकदृष्ट्या करोमीह नित्यनैमित्तिकादिकम् ॥ १२.२२४.३५ ॥
Isso não possuo; por isso sou cego. Escolhe-me hoje, ó dama gentil. Aos olhos do mundo, aqui realizo os ritos diários, ocasionais e outros.
12.224.36
आत्मदृष्ट्या च तत्सर्वं विलिप्यासि च नित्यशः ।
स्थितोऽहं निर्भरः शान्तः कार्यकारणभावनः ॥ १२.२२४.३६ ॥
Pela visão do eu, permaneces sempre sem apego a tudo isso; eu me mantenho firme, sem fardo e em paz, contemplando causa e efeito.
12.224.37
अविद्यया तरन्मृत्युं विद्यया तं तथाऽमृतम् ।
यथाप्राप्तं तु संदृश्य वसामीह विमत्सरः।
क्रीते व्यवसितं भद्रे भर्ताऽहं ते वृणीष्व माम् ॥ १२.२२४.३७ ॥
Tendo atravessado a morte pela ignorância e alcançado aquela imortalidade pelo conhecimento, vendo as coisas como surgiram, habito aqui livre de inveja. Ó auspiciosa, minha resolução está tomada; sou teu esposo, escolhe-me.
12.224.38
ततः सुवर्चला दृष्ट्वा प्राह तं द्विजसत्तमम् ।
मनसाऽसि वृतो विद्वञ्शेषकर्ता पिता मम।
वृणीष्व पितरं मह्यमेष वेदविधिक्रमः ॥ १२.२२४.३८ ॥
Então Suvarcalā, tendo-o visto, falou àquele melhor dos brâmanes: Ó erudito, em meu coração já te escolhi; meu pai, que realiza meus ritos restantes, está aqui. Escolhe meu pai para mim; esta é a ordem prescrita pelo Veda.
12.224.39
तद्विज्ञाय पिता तस्या देवलो मुनिसत्तमः ।
श्वेतकेतुं च संपूज्य तथैवोद्दालकेन तम् ॥ १२.२२४.३९ ॥
Sabendo disso, seu pai Devala, o melhor dos sábios, honrou Śvetaketu, e igualmente Uddālaka o honrou.
12.224.40
मुनीनामग्रतः कन्यां प्रददौ जलपूर्वकम् ।
उदाहरन्ति वै तत्र श्वेतकेतुं निरीक्ष्य तम् ॥ १२.२२४.४० ॥
Diante dos sábios, deu a donzela, com a água derramada primeiro. Ali, olhando para Śvetaketu, dizem…
12.224.41
हृत्पुण्डरीकनिलयः सर्वभूतात्मको हरिः ।
श्वेतकेतुस्वरूपेण स्थितोऽसौ मधुसूदनः ॥ १२.२२४.४१ ॥
Hari, que habita o lótus do coração, o eu de todos os seres, permanece na forma de Śvetaketu; ele é Madhusūdana.
12.224.42
प्रीयतां माधवो देवः पत्नी चेयं सुता मम ।
प्रतिपादयामि ते कन्यां सहधर्मचरीं शुभाम्।
इत्युक्त्वा प्रददौ तस्मै देवलो मुनिपुङ्गवः ॥ १२.२२४.४२ ॥
Que o deus Mādhava fique satisfeito. Esta é minha esposa e esta é minha filha. Entrego-te esta donzela auspiciosa, companheira no dharma. Dito isto, Devala, o melhor dos sábios, deu-a a ele.
12.224.43
प्रतिगृह्य च तां कन्यां श्वेतकेतुर्महायशाः ।
उपयम्य यथान्यायमत्र कृत्वा यथाविधि ॥ १२.२२४.४३ ॥
Tendo aceitado aquela donzela, Śvetaketu, de grande fama, tomou-a em matrimônio segundo a regra e aqui realizou os ritos conforme prescrito.
12.224.44
समाप्य तन्त्रं मुनिभिर्वैवाहिकमनुत्तमम् ।
स गार्हस्थ्ये वसन्धीमान्भार्यां तामिदमब्रवीत् ॥ १२.२२४.४४ ॥
Quando os sábios concluíram o supremo rito nupcial, o sábio, vivendo a vida de chefe de família, disse isto à sua esposa.
12.224.45
यानि चोक्तानि वेदेषु तत्सर्वं कुरु शोभने ।
मया सह यथान्यायं सहधर्मचरी मम् ॥ १२.२२४.४५ ॥
Ó radiante, tudo o que está prescrito nos Vedas, cumpre-o comigo segundo a regra, pois és minha companheira no dharma.
12.224.46
अहमित्येव भावेन स्थितोऽहं त्वं तथैव च ।
तस्मात्कर्माणि कुर्वीथाः कुर्यां ते च ततः परम् ॥ १२.२२४.४६ ॥
Permaneço no sentimento de 'eu sou eu', e tu também. Portanto, deves realizar os atos, e depois eu os realizarei por ti.
12.224.47
न ममेति च भावेन ज्ञानाग्निनिलयेन च ।
अनन्तरं तथा कुर्यास्तानि कर्माणि भस्मसात् ॥ १२.२२४.४७ ॥
Com o sentimento de 'isto não é meu', e permanecendo no fogo do conhecimento, depois deves realizar aqueles atos de modo que fiquem reduzidos a cinzas.
12.224.48
एवं त्वया च कर्तव्यं सर्वदा दुर्भगा मया ।
यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदेवेतरो जनः।
तस्माल्लोकस्य सिद्ध्यर्थं कर्तव्यं चात्मसिद्धये ॥ १२.२२४.४८ ॥
Assim, você e eu devemos sempre agir. O que o melhor dos homens faz, isso também fazem os outros. Portanto, deve-se fazê-lo para o sucesso do mundo e para a perfeição do eu.
12.224.49
उक्त्वैवं स महाप्राज्ञः सर्वज्ञानैकभाजनः ।
पुत्रानुत्पाद्य तस्यां च यज्ञैः संतर्प्य देवताः ॥ १२.२२४.४९ ॥
Tendo dito isso, aquele grande sábio, recipiente único de todo conhecimento, gerou filhos com ela e, por meio de sacrifícios, satisfez os deuses.
12.224.50
आत्मयोगपरो नित्यं निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ।
भार्यां तां सदृशीं प्राप्य बुद्धिं क्षेत्रज्ञयोरिव ॥ १२.२२४.५० ॥
Sempre dedicado ao yoga do eu, livre dos pares de opostos, sem posses, tendo obtido aquela esposa adequada, viveu com um entendimento semelhante ao do campo e de seu conhecedor.
12.224.51
लोकमन्यमनुप्राप्तौ भार्या भर्ता तथैव च ।
साक्षिभूतौ जगत्यस्मिंश्चरमाणौ मुदाऽन्वितौ ॥ १२.२२४.५१ ॥
Tendo alcançado outro mundo, a esposa e o marido igualmente, como testemunhas neste mundo, vagavam cheios de alegria.
12.224.52
ततः कदाचिद्भर्तारं श्वेतकेतुं सुवर्चला ।
पप्रच्छ को भवानत्र ब्रूहि मे तद्द्विजोत्तम ॥ १२.२२४.५२ ॥
Então, certa vez, Suvarcalā perguntou ao seu marido Śvetaketu: 'Quem é você aqui? Diga-me, melhor dos duas vezes nascidos.'
12.224.53
तामाह भगवान्वाग्मी तया ज्ञातो न संशयः ।
द्विजोत्तमेति मामुक्त्वा पुनः कमनुपृच्छसि ॥ १२.२२४.५३ ॥
Aquele venerável eloquente disse-lhe: 'Você me reconheceu, sem dúvida. Tendo me chamado de melhor dos duas vezes nascidos, a quem mais você pergunta de novo?'
12.224.54
सा तमाह महात्मानं पृच्छामि हृदि शायिनम् ।
तच्छ्रुत्वा प्रत्युवाचैनां स न वक्ष्यति भामिनि ॥ १२.२२४.५४ ॥
Ela disse àquele magnânimo: "Pergunto àquele que habita no coração." Ao ouvir isso, ele lhe respondeu: "Ó senhora, ele não falará."
12.224.55
नामगोत्रसमायुक्तमात्मानं मन्यसे यदि ।
तन्मिथ्यागोत्रसद्भावे वर्तते देहबन्धनम् ॥ १२.२२४.५५ ॥
Se você se considera unido a um nome e a uma linhagem, então, enquanto uma falsa linhagem existir, persiste o vínculo do corpo.
12.224.56
अहमित्येष भावोऽत्र त्वयि चापि समाहितः ।
त्वमप्यहमहं सर्वमहमित्येव वर्तते।
नात्र तत्परमार्थं वै किमर्थमनुपृच्छसि ॥ १२.२२४.५६ ॥
Esta noção "eu" está firmemente presente também em ti. Tu também és eu; eu sou tudo; assim é. Aqui não há tal verdade suprema; por que perguntas?
12.224.57
ततः प्रहस्य सा हृष्टा भर्तारं धर्मचारिणी ।
उवाच वचनं काले स्मयमाना तदा नृप ॥ १२.२२४.५७ ॥
Então, rindo e encantada, aquela mulher observante do dharma disse estas palavras ao seu marido no momento certo. Ó rei, então ela falou sorrindo.
12.224.58
किमनेकप्रकारेण विरोधेन प्रयोजनम् ।
क्रियाकलापैर्ब्रह्मर्षे ज्ञाननष्टोऽसि सर्वदा।
तन्मे ब्रूहि महाप्राज्ञ यथाऽहं त्वामनुव्रता ॥ १२.२२४.५८ ॥
De que serve tanta contradição de tantas espécies? Ó sábio brâmane, pela multidão de ritos sempre perdeste o conhecimento. Portanto, ó grande sábio, diz-me isso para que eu te seja devota.
12.224.59
यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदेवेतरो जनः ।
वर्तते तेन लोकोऽयं संकीर्णश्च भविष्यति ॥ १२.२२४.५९ ॥
Tudo o que o melhor faz, isso mesmo as outras pessoas também fazem. Por isso este mundo se tornará confuso.
12.224.60
संकीर्णे च तथा धर्मे वर्णः संकरमेति च ।
संकरे च प्रवृत्ते तु मात्स्यो न्यायः प्रवर्तते ॥ १२.२२४.६० ॥
Quando o dharma se confunde, também os varṇas caem na mistura; e quando a mistura se instala, prevalece a lei dos peixes (mātsya-nyāya).
12.224.61
तदनिष्टं हरेर्भद्रे धातुरस्य महात्मनः ।
परमेश्वरसंक्रीडा लोकसृष्टिरियं शुभे ॥ १२.२२४.६१ ॥
Ó venturosa, isso é indesejável para Hari, este grande criador; esta criação dos mundos é o jogo do Senhor supremo.
12.224.62
यावत्पासव उद्दिष्टास्तावत्योऽस्य विभूतयः ।
तावत्यश्चैव मायास्तु तावत्योऽस्याश्च शक्तयः ॥ १२.२२४.६२ ॥
Tantos quantos são os laços declarados, tantas são as suas manifestações; tantas ilusões, e tantas também as suas potências.
12.224.63
एवं सुगह्वरे युक्तो यत्र मे तद्भवाभवम् ।
छित्त्वा ज्ञानासिना गच्छेत्स विद्वान्स च मे प्रियः।
सोऽहमेव न सन्देहः प्रतिज्ञा इति तस्य वै ॥ १२.२२४.६३ ॥
Assim unido no abismo mais profundo, aquele que, cortando o nascer e o perecer com a espada do conhecimento, avança — esse sábio me é querido. Ele sou eu mesmo, sem dúvida; esta é a sua promessa.
12.224.64
ये मूढास्ते दुरात्मानो धर्मसंकरकारकाः ।
मर्यादाभेदका नीचा नरके यान्ति जन्तवः ॥ १२.२२४.६४ ॥
Os que são insensatos são de mau espírito; causadores da confusão do dharma, violadores dos limites, vis — tais seres vão ao inferno.
12.224.65
आसुरीं योनिमापन्ना इति देवानुशासनम् ॥ १२.२२४.६५ ॥
Tendo caído num ventre demoníaco — esta é a instrução dos deuses.
12.224.66
भगवत्या तथा लोके रक्षितव्यं न संशयः ।
मर्यादालोकरक्षार्थमेवमस्ति तथा स्थितः ॥ १२.२२४.६६ ॥
Deve ser protegido no mundo pela venerável deusa, não há dúvida. Para proteger a ordem do mundo, assim é e assim está estabelecido.
12.224.67
शब्दः कोत्र इति ख्यातस्तथाऽर्थं च महामुने ।
आकृत्या पतयो ब्रूहि लक्षणेन पृथक्पृथक् ॥ १२.२२४.६७ ॥
Grande sábio, o que é conhecido como 'som' (śabda) e qual é o seu significado? Diga-me separadamente as distinções de cada um, pela forma e pela característica.
12.224.68
व्यत्ययेन च वर्णानां परिवादकृतो हि यः ।
स शब्द इति विज्ञेयस्तन्निपातोऽर्थ उच्यते ॥ १२.२२४.६८ ॥
Aquilo que surge da inversão dos sons (letras) deve ser compreendido como 'palavra' (śabda); seu estabelecimento é chamado seu 'significado' (artha).
12.224.69
शब्दार्थयोर्हि संबन्धस्त्वनयोरस्ति वा न वा ।
तन्मे ब्रूहि यथातत्वं शब्दस्यानेऽर्थ एव चेत् ॥ १२.२२४.६९ ॥
Existe realmente uma conexão entre a palavra e o significado, ou não? Diga-me isso como é em verdade; e se o significado da palavra for outro, diga-me também.
12.224.70
शब्दार्थयोर्न चैवास्ति संबन्धोऽत्यन्त एव हि ।
पुष्करे च यथा तोयं तथाऽस्मीति च वेत्थ तत् ॥ १२.२२४.७० ॥
Entre a palavra e o significado não há, de fato, uma conexão absoluta, assim como a água está num lago de lótus. Tu o sabes: 'assim sou eu'.
12.224.71
अर्थे स्थितिर्हि शब्दस्य नान्यथा च स्थितिर्भवेत् ।
विद्यते चेन्महाप्राज्ञ विनाऽर्थं ब्रूहि सत्तम ॥ १२.२२४.७१ ॥
A existência da palavra repousa somente em seu significado; de outro modo não poderia subsistir. Grande sábio, se existe uma palavra sem significado, diga-me, ó melhor dos bons.
12.224.72
ससंसर्गोऽतिमात्रस्तु वाचकत्वेन वर्तते ।
अस्ति चेद्वर्तते नित्यं विकारोच्चारणेन वै ॥ १२.२२४.७२ ॥
Esse contato é excessivo e funciona como expressão do significado. Se existe, opera sempre pela enunciação de uma modificação.
12.224.73
शब्दस्थानोत्र इत्युक्तस्तथाऽर्थ इति मे कृतः ।
अर्थः स्थितो न तिष्ठेच्च विरूढमिह भाषितम् ॥ १२.२२४.७३ ॥
Aqui foi declarado o lugar do som, e eu também tomei o significado dessa forma. O significado está estabelecido, mas pode não se sustentar; o que foi dito aqui tornou-se contraditório.
12.224.74
न विकूलोऽत्र कथितो नाकाशं हि विना जगत् ।
संबन्धस्तत्र नास्त्येव तद्वदित्येष मन्यताम् ॥ १२.२२४.७४ ॥
Aqui nada desordenado foi dito; sem o espaço não há mundo. Ali, de fato, não há conexão alguma. Que se compreenda da mesma forma.
12.224.75
सदाऽहंकारशब्दोऽयं व्यक्तमात्मनि संश्रितः ।
न वाचस्तत्र वर्तन्ते इति मिथ्या भविष्यति ॥ १२.२२४.७५ ॥
Esta palavra 'ahaṃkāra', o ego, repousa sempre claramente no eu. Dizer que as palavras não operam ali será falso.
12.224.76
अहंशब्दो ह्यहंभावो नात्मभावे शुभव्रते ।
न वर्तन्ते परेऽचिन्त्ये वाचः सगुणलक्षणाः ॥ १२.२२४.७६ ॥
A palavra 'aham' é ela mesma o sentido de 'eu'; ó tu de votos puros, ela não existe no estado do eu. No supremo e inconcebível, as palavras com marcas de qualidade não operam.
12.224.77
अहं गात्रैकतः श्यामा भावनपि तथैव च ।
तन्मे ब्रूहि यथान्यायमेवं चेन्मुनिसत्तम ॥ १२.२२४.७७ ॥
O 'eu' é escuro a partir de uma parte do corpo, e a ideia também. Diz-me isso corretamente, se assim for, o melhor dos sábios.
12.224.78
मृण्मये हि घटे भावस्तादृग्भाव इहेष्यते ।
अयं भावः परेऽचिन्त्ये ह्यात्मभावो यथाच तत् ॥ १२.२२४.७८ ॥
Num pote de barro há tal natureza, e é ela que aqui se considera assim. Essa natureza está também no supremo inconcebível, assim como a natureza do ātman.
12.224.79
अहं त्वमेतदित्येव परे संकल्पना मया ।
तस्माद्वाचो न वर्तन्त इति नैव विरुध्यते ॥ १२.२२४.७९ ॥
Sobre o supremo formei estas concepções: 'eu', 'tu', 'isto'. Por isso as palavras não se aplicam a ele, e isso não é contraditório.
12.224.80
तस्माद्वामेन वर्तन्ते मनसा भीरु सर्वशः ।
यथाऽऽकाशगतं विश्वं संसक्तमिव लक्ष्यते ॥ १२.२२४.८० ॥
Por isso, ó tímida, as pessoas seguem de todas as formas com a mente por um caminho tortuoso, assim como o universo situado no espaço parece aderido.
12.224.81
संसर्गे सति संबन्धात्तद्विकारं भविष्यति ।
अनाकाशगतं सर्वं विकारे च सदा गतम् ॥ १२.२२४.८१ ॥
Quando há contato, pela conexão surgirá nele uma modificação. Tudo o que não está situado no espaço está sempre em modificação.
12.224.82
तद्ब्रह्म परमं शुद्धमनौषम्यं न शक्यते ।
न दृश्यते तथा तच्च दृश्यते च मतिर्मम ॥ १२.२२४.८२ ॥
Esse Brahman é supremo, puro e incomparável; não pode ser descrito. Não é visto, e no entanto é visto assim — esta é a minha opinião.
12.224.83
निर्विकारं ह्यमूर्ति च निरयं सर्वगं तथा ।
दृश्यते च वियन्नित्यं दृगात्मा तेन दृश्यते ॥ १२.२२४.८३ ॥
Ele é imutável, sem forma, sem apoio e onipresente; assim também o espaço é sempre visto. O ātman que é o vidente é visto por meio dele.
12.224.84
त्वचा स्पृशति वै वायुमाकाशस्थं पुनः पुनः ।
तत्स्थं गन्धं तथाघ्राति ज्योतिः पश्यति चक्षुषा ॥ १२.२२४.८४ ॥
Com a pele toca repetidamente o vento que habita no espaço; do mesmo modo sente o aroma que nele está, e com o olho vê a luz.
12.224.85
तमोरश्मिगणश्चैव मेघजालं तथैव च ।
वर्षं तारागणं चैव नाकाशं दृश्यते पुनः ॥ १२.२२४.८५ ॥
A escuridão, a multidão de raios, a rede de nuvens, a chuva e também a multidão de estrelas; e de novo o céu não é visto.
12.224.86
आकाशस्याप्यथाकाशं सद्रूपमिति निश्चितम् ।
तदर्थे कल्पिता ह्येते तत्सत्यो विष्णुरेव च।
यानि नामानि गौणानि ह्युपचारात्परात्मनि ॥ १२.२२४.८६ ॥
O céu do céu — é certo que tem a forma do ser. Por causa dele são estes concebidos; esse verdadeiro é Viṣṇu. Os nomes secundários do Ser supremo são usados por uso figurado.
12.224.87
न चक्षुषा न मनसा न चान्येन परो विभुः ।
चिन्त्यते सूक्ष्मया बुद्ध्या वाचा वक्तुं न शक्यते ॥ १२.२२४.८७ ॥
Nem pelo olho, nem pela mente, nem por qualquer outra coisa se pensa no Supremo onipresente; pensa-se nele pelo intelecto sutil, e não se pode expressá-lo pela fala.
12.224.88
एतत्प्रपञ्चमखिलं तस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
महाघटोऽल्पकश्चैव यथा मह्यां प्रतिष्ठितौ ॥ १२.२२४.८८ ॥
Todo este mundo múltiplo está estabelecido nele, assim como um pote grande e um pequeno se assentam sobre a terra.
12.224.89
न च स्त्री न पुमांश्चैव यथैव न नपुंसकः ।
केवलज्ञानमात्रं तत्तस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२२४.८९ ॥
Ele não é mulher, nem homem, nem mesmo neutro; é apenas conhecimento puro, e nele tudo está estabelecido.
12.224.90
भूमिसंस्थानयोगेन वस्तुसंस्थानयोगतः ।
रसभेदा यथा तोये प्रकृत्यामात्मनस्तथा ॥ १२.२२४.९० ॥
Pela união da configuração da terra e pela união da configuração das coisas, assim como na água surgem diferenças de sabor, assim também na natureza (surgem as diferenças) do ātman.
12.224.91
तद्वाक्यस्मरणान्नित्यं तृप्तिं वारि पिबन्निव ।
प्राप्नोति ज्ञानमखिलं तेन तत्सुखमेधते ॥ १२.२२४.९१ ॥
Pela lembrança constante daquela sentença, como quem bebe água e se sacia, ele alcança o conhecimento completo; por isso aquela felicidade cresce.
12.224.92
अनेन साध्यं किं स्याद्वै शब्देनेति मतिर्मम ।
वेदगम्यः परोऽचिन्त्य इति पौराणिका विदुः ॥ १२.२२४.९२ ॥
O que se poderia realizar com esta palavra? Essa é a minha opinião. O supremo é cognoscível pelo Veda e inconcebível, assim sabem os narradores dos Purāṇas.
12.224.93
निरर्थको यथा लोके तद्वत्स्यादिति मे मतिः ।
निरीक्ष्यैवं यथान्यायं वक्तुमर्हसि मेऽनघ ॥ १२.२२४.९३ ॥
Assim como no mundo algo é sem sentido, assim seria isto; tal é a minha opinião. Tendo-o examinado assim, ó sem mácula, deves responder-me com justiça.
12.224.94
वेदगम्यं परं शुद्धमिति सत्या परा श्रुतिः ।
व्याहत्या नैतदित्याह व्युपलिङ्गे च वर्तते ॥ १२.२२४.९४ ॥
"O supremo, puro, cognoscível pelo Veda" — esta suprema śruti é verdadeira. "Isto não é" diz-se por contradição, e também se aplica ao sentido indicado.
12.224.95
निरर्थको न चैवास्ति शब्दो लौकिक उत्तमे ।
अनन्वयास्तथा शब्दा निरर्था इति लौकिकैः ॥ १२.२२४.९५ ॥
No sentido supremo nenhuma palavra é sem sentido. As palavras que as pessoas comuns chamam sem sentido, por as julgarem desconexas, também não o são.
12.224.96
गृह्यन्ते तद्वदित्येव न वर्तन्ते परात्मनि ।
अगोचरत्वं वचसां युक्तमेवं तथा शुभे ॥ १२.२२४.९६ ॥
Assim são apreendidos, mas não permanecem no Eu supremo. Que as palavras não o alcancem é apropriado assim, ó auspiciosa.
12.224.97
साधनस्योपदेशाच्च ह्युपायस्य च सूचनात् ।
उपलक्षणयोगेन व्यावृत्त्या च प्रदर्शनात्।
वेदगम्यः परः शुद्ध इति मे धीयते मतिः ॥ १२.२२४.९७ ॥
Pelo ensinamento dos meios, pela indicação do método, pela conexão das marcas indicativas e pela demonstração por exclusão, minha convicção é que o supremo e puro é conhecido pelo Veda.
12.224.98
अध्यात्मध्यानसंभूतमभूतं… वत्स्फुटम् ।
ज्ञानं विद्धि शुभाचारे तेन यान्ति परां गतिम् ॥ १२.२२४.९८ ॥
Conhece, ó tu de conduta auspiciosa, o conhecimento claro nascido da meditação sobre o eu, que é não-existente (no sentido usual)…como; por ele alcançam a meta suprema.
12.224.99
यदि मे व्याहृतं गुह्यं श्रुतं न तु त्वया शुभे ।
तथ्यमित्येव वा शुद्धे ज्ञानं ज्ञानविलोचने ॥ १२.२२४.९९ ॥
Se não ouviste o segredo que proferi, ó auspiciosa, ou ó pura, toma-o como verdade; ó tu de olhos de conhecimento, isso é conhecimento.
12.224.100
नानारूपवदस्यैवमैश्वर्यं दृश्यते शुभे ।
न वायुस्तं न सूर्यस्तं नाग्निस्तत्तत्परं पदम् ॥ १२.२२४.१०० ॥
Sua soberania é vista assim, de muitas formas, ó auspiciosa. Não é o vento, não é o sol, não é o fogo; esse é o estado supremo.
12.224.101
अनेन पूर्णमेतद्धि हृदि भूतमिहेष्यते ।
एतावदात्मविज्ञानमेतावद्यदहं स्मृतम्।
आवयोर्न च सत्वे वै तस्मादज्ञानबन्धनम् ॥ १२.२२४.१०१ ॥
Por isso, o todo é desejado existente aqui no coração. Tal é o conhecimento do eu, tanto quanto me recordei. Não há sattva em nós dois; portanto isto é o laço da ignorância.
12.224.102
एवं सुवर्चला हृष्टा प्रोक्ता भर्त्रा यथार्थवत् ।
परिचर्यमाणा ह्यनिशं तत्वबुद्धिसमन्विता ॥ १२.२२४.१०२ ॥
Assim, Suvarcalā, alegre e instruída segundo a verdade pelo marido, servia-o incessantemente, dotada de entendimento da verdade.
12.224.103
भर्ता च तामनुप्रेक्ष्य नित्यनैमित्तिकान्वितः ।
परमात्मनि गोविन्दे वासुदेवे महात्मनि ॥ १२.२२४.१०३ ॥
E o marido, observando-a, dedicado aos ritos regulares e ocasionais, fixava a mente no Ser supremo, em Govinda, Vāsudeva, o de grande alma.
12.224.104
समाधाय च कर्माणि तन्मयत्वेन भावितः ।
कालेन महता राजन्प्राप्नोति परमां गतिम् ॥ १२.२२४.१०४ ॥
Tendo depositado suas ações, absorto nisso e imbuído disso, ó rei, após longo tempo alcança o objetivo supremo.
12.224.105
एतत्ते कथितं राजन्यस्मात्त्वं परिपृच्छसि ।
गार्हस्थ्यं च समास्थाय गतौ जायापती परम् ॥ १२.२२४.१०५ ॥
Isto te foi dito, ó rei, já que perguntas. Abraçando a vida de chefe de família, marido e mulher alcançam o objetivo supremo.