மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.224
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.224.1
अस्ति कश्चिद्यदि विभो सदारो नियतो गृहे ।
अतीतसर्वसंसारः सर्वद्वन्द्वविवर्जितः।
तं मे ब्रूहि महाप्राज्ञ दुर्लभः पुरुषो महान् ॥ १२.२२४.१ ॥
ஐயனே, மனைவியுடன் இல்லறத்தில் இருந்தும் கட்டுப்பாடுடையவனும், உலக பந்தங்கள் அனைத்தையும் கடந்தவனும், இன்ப துன்பம் போன்ற எல்லா இருமைகளிலிருந்தும் விடுபட்டவனுமான ஒருவன் இருக்கிறானா? ஹே மகாப்ராஜ்ஞரே, அப்படிப்பட்டவனைப் பற்றி எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அத்தகைய மகான் அரிது.
12.224.2
शृणु राजन्यथावृत्तं यन्मां त्वं पृष्टवानसि ।
इतिहासमिमं शुद्धं संसारभयभेषजम् ॥ १२.२२४.२ ॥
அரசனே, நீ என்னிடம் கேட்ட அந்த நிகழ்ச்சியை அது நடந்தபடியே கேள். உலக பயத்திற்கு மருந்தான இந்த தூய இதிஹாசத்தை கேள்.
12.224.3
देवलो नाम विप्रर्षिः सर्वशास्त्रार्थकोविदः ।
क्रियावान्धार्मिको नित्यं देवब्राह्मणपूजकः ॥ १२.२२४.३ ॥
தேவலர் என்ற பெயருடைய ஒரு பிராமண ரிஷி இருந்தார். அவர் எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளிலும் வல்லவர், கர்மங்களைச் செய்பவர், தர்மவான், எப்போதும் தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் வணங்குபவர்.
12.224.4
सुता सुवर्चला नाम तस्य कल्याणलक्षणा ।
नातिह्रस्वा नातिकृशा नातिदीर्घा यशस्विनी।
प्रदानसमयं प्राप्ता पिता तस्य ह्यचिन्तयत् ॥ १२.२२४.४ ॥
அவருக்கு சுவர்சலா என்ற மகள் இருந்தாள். அவள் மங்கல அடையாளங்கள் கொண்டவள்; மிகக் குட்டையுமல்ல, மிகவும் மெலிந்தவளுமல்ல, மிக உயரமானவளுமல்ல; புகழுடையவள். திருமண காலம் வந்ததும் அவளுடைய தந்தை சிந்தித்தார்.
12.224.5
अस्याः पतिः कुतो वेति ब्राह्मणः श्रोत्रियः परः ।
विद्वान्विप्रो ह्यकुटुम्बः प्रियवादी महातपाः ॥ १२.२२४.५ ॥
"இவளுக்கு கணவன் எங்கிருந்து கிடைப்பான்?" என்று அவர் எண்ணினார். சிறந்த வேதம் கற்ற, அறிவுள்ள, குடும்பமற்ற, இனிய பேச்சுடைய, மகா தவம் செய்த ஒரு பிராமணன்.
12.224.6
इत्येवं चिन्तयानं तं रहस्याह सुवर्चला ॥ १२.२२४.६ ॥
இவ்வாறு சிந்தித்துக்கொண்டிருந்த அவரிடம் சுவர்சலா தனிமையில் கூறினாள்.
12.224.7
अन्धाय मां महाप्राज्ञ देह्यनन्धाय वै पितः ।
एवं स्मर सदा विद्वन्ममेदं प्रार्थितं मुने ॥ १२.२२४.७ ॥
மகாபிரஜ்ஞரே, தந்தையே, குருடனுக்கு என்னைக் கொடுங்கள்; அல்லது குருடனல்லாதவனுக்குக் கொடுங்கள். அறிஞரே, முனிவரே, என் இந்த வேண்டுகோளை எப்போதும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்.
12.224.8
न शक्यं प्रार्थितं वत्से त्वयाऽद्य प्रतिभाति मे ।
अन्धतानन्धता चेति विकारो मम जायते ॥ १२.२२४.८ ॥
மகளே, நீ கேட்டது இப்போது எனக்குச் சாத்தியமாகத் தோன்றவில்லை. குருட்டுத்தன்மை என்றும் குருடல்லாத்தன்மை என்றும் சொல்வதால் என்னுள் ஒரு கலக்கம் எழுகிறது.
12.224.9
उन्मत्तेवाशुभं वाक्यं भाषसे शुभलोचने ॥ १२.२२४.९ ॥
அழகிய கண்களை உடையவளே, பைத்தியக்காரியைப் போல அசுபமான சொற்களைப் பேசுகிறாய்.
12.224.10
नाहमुन्मत्तभूताऽद्य बुद्धिपूर्वं ब्रवीमि ते ।
विद्यते चेत्पतिस्तादृक्स मां भरति वेदवित् ॥ १२.२२४.१० ॥
நான் இப்போது பைத்தியமாகவில்லை; புத்தியுடன் உன்னிடம் சொல்கிறேன். வேதம் அறிந்தவனும் என்னைப் போற்றக்கூடியவனுமான அத்தகைய கணவன் இருந்தால்...
12.224.11
येभ्यस्त्वं मन्यसे दातुं मामिहानय तान्द्विजान् ।
तादृशं तं पतिं तेषु वरयिष्ये यथातथम् ॥ १२.२२४.११ ॥
நீ எந்தப் பிராமணர்களுக்கு என்னைக் கொடுக்க நினைக்கிறாயோ, அவர்களை இங்கே அழைத்து வா. அவர்களில் அத்தகைய கணவனையே நான் உரிய முறையில் தேர்ந்தெடுப்பேன்.
12.224.12
तथेति चोक्त्वा तां कन्यामृषिः शिष्यानुवाच ह ।
ब्राह्मणान्वेदसंपन्नान्योनिगोत्रविशोधितान् ॥ १२.२२४.१२ ॥
'சரி' என்று அந்தக் கன்னியிடம் சொல்லி, முனிவர் தம் சீடர்களிடம் சொன்னார்: 'வேதங்களில் நிறைந்தவரும், குலம் கோத்திரம் ஆகியவற்றில் தூய்மையானவருமான பிராமணர்களை அழையுங்கள்.'
12.224.13
मातृतः पितृतः शुद्धाञ्शुद्धानाचारतः शुभान् ।
अरोगान्बुद्धिसंपन्नाञ्शीलसत्वगुणान्वितान् ॥ १२.२२४.१३ ॥
தாய், தந்தை இருவர் வழியிலும் தூய்மையானவர்கள், நடத்தையால் தூய்மையானவர்கள், நல்லவர்கள், நோயற்றவர்கள், அறிவு நிறைந்தவர்கள், நல்லொழுக்கமும் வலிமையும் நற்குணங்களும் கொண்டவர்கள்.
12.224.14
असंकीर्णांश्च गोत्रेषु वेदव्रतसमन्वितान् ।
ब्राह्मणान्स्नातकाञ्शीघ्रं मातापितृसमन्वितान्।
निवेष्टुकामान्कन्यां मे दृष्ट्वाऽऽनयत शिष्यकाः ॥ १२.२२४.१४ ॥
கோத்திரத்தில் கலப்பற்ற, வேதமும் விரதமும் கொண்ட, கல்வி முடித்த பிராமணர்களை, தாய் தந்தையருடன் திருமணம் செய்ய விரும்புபவர்களை என் மகளுக்காகக் கண்டு விரைவில் அழைத்து வாருங்கள், சீடர்களே.
12.224.15
तच्छ्रुत्वा त्वरिताः शिष्या ह्याश्रमेषु ततस्ततः ।
ग्रामेषु च ततो गत्वा ब्राह्मणेभ्यो न्यवेदयन् ॥ १२.२२४.१५ ॥
அதைக் கேட்ட சீடர்கள் விரைந்து ஆசிரமங்களிலும் பின்னர் கிராமங்களிலும் இங்கும் அங்கும் சென்று பிராமணர்களுக்கு அறிவித்தனர்.
12.224.16
ऋषेः प्रभावं मत्वा ते कन्यायाश्च द्विजोत्तमाः ।
अनेकमुनयो राजन्संप्राप्ता देवलाश्रमम् ॥ १२.२२४.१६ ॥
ரிஷியின் செல்வாக்கையும் கன்னியின் சிறப்பையும் எண்ணி, அரசே, அந்த உயர்ந்த துவிஜர்களும் பல முனிவர்களும் தேவலரின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தடைந்தனர்.
12.224.17
अनुमान्य यथान्यायं मुनीन्मुनिकुमारकान् ।
अभ्यर्च्य विधिवत्तत्र कन्यामाह पिता महान् ॥ १२.२२४.१७ ॥
முறைப்படி முனிவர்களையும் முனிகுமாரர்களையும் ஒப்புதல் பெற்று, அங்கே விதிப்படி அவர்களை வழிபட்டு, மகாத்மாவான தந்தை கன்னியிடம் கூறினார்.
12.224.18
एतेऽपि मुनयो वत्से स्वपुत्रैकमता इह ।
वेदवेदाङ्गसंपन्नाः कुलीनाः शीलसंमताः ॥ १२.२२४.१८ ॥
மகளே, இங்குள்ள இந்த முனிவர்களும் தங்கள் மகன்களுடன் ஒரு மனதாக உள்ளனர். வேதமும் வேதாங்கங்களும் நிறைந்தவர்கள், நல்ல குடியில் பிறந்தவர்கள், நல்லொழுக்கத்தால் மதிக்கப்படுபவர்கள்.
12.224.19
येऽमी तेषु वरं भद्रे त्वमिच्छसि महाव्रतम् ।
तं कुमारं वृणीष्वाद्य तस्मै दास्याम्यहं शुभे ॥ १२.२२४.१९ ॥
நற்பேறுடையவளே, இவர்களில் பெரும் விரதம் கொண்ட எவரை நீ வரனாக விரும்புகிறாயோ, அந்த இளைஞனை இன்றே தேர்ந்தெடு; மங்களமானவளே, நான் அவனுக்கு உன்னைத் தருவேன்.
12.224.20
तथेति चोक्त्वा कल्याणी तप्तहेमनिभा तदा ।
सर्वलक्षणसंपन्ना वाक्यमाह यशस्विनी ॥ १२.२२४.२० ॥
'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, உருக்கிய பொன்போல் ஒளிரும், எல்லா நற்குறிகளும் நிறைந்த புகழ்மிக்க கல்யாணி அப்போது இவ்வார்த்தையைச் சொன்னாள்.
12.224.21
विप्राणां समितीर्दृष्ट्वा प्रणिपत्य तपोधनान् ।
यद्यस्ति समितौ विप्रो ह्यन्धोऽनन्धः स मे वरः ॥ १२.२२४.२१ ॥
பிராமணர்களின் சபைகளைக் கண்டு, தவச்செல்வர்களான முனிவர்களை வணங்கி (அவள் சொன்னாள்) — இச்சபையில் ஒரு பிராமணன் இருந்தால், அவன் குருடனாயினும் குருடில்லாதவனாயினும், அவனே எனக்கு வரன்.
12.224.22
तच्छ्रुत्वा मुनयस्तत्र वीक्षमाणाः परस्परम् ।
नोचुर्विप्रा महाभागाः कन्यां मत्वा ह्यवेदिकां ॥ १२.२२४.२२ ॥
அதைக் கேட்ட அங்குள்ள முனிவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்; அந்த மகாபாக்கியவான்களான பிராமணர்கள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை — அந்தக் கன்னியை அவேதிகை (அறியாதவள், தகுதியற்றவள்) என்று எண்ணி.
12.224.23
कुत्सयित्वा मुनिं तत्र मनसा मुनिसत्तमाः ।
यथागतं ययुः क्रुद्धा नानादेशनिवासिनः ॥ १२.२२४.२३ ॥
அங்கே மனதுக்குள் அந்த முனிவரை இகழ்ந்து, சினந்து, பல நாடுகளில் வசிக்கும் அந்த முனிவர்களில் சிறந்தோர் வந்தவாறே சென்றனர்.
12.224.24
कन्या च संस्थिता तत्र पितृवेश्मनि भामिनी ॥ १२.२२४.२४ ॥
அந்த அழகிய கன்னி அங்கே தன் தந்தையின் இல்லத்திலேயே தங்கியிருந்தாள்.
12.224.25
ततः कदाचिद्ब्रह्मण्यो विद्वान्न्यायविशारदः ।
ऊहापोहविधानज्ञो ब्रह्मचर्यसमन्वितः ॥ १२.२२४.२५ ॥
அப்போது ஒருமுறை பிராமணர்களைப் போற்றுபவரும், கற்றவரும், நியாயத்தில் வல்லவரும், ஊகிக்கவும் மறுக்கவும் வழி அறிந்தவரும், பிரம்மசரியத்தோடு கூடியவருமாகிய ஒருவர் (இருந்தார்).
12.224.26
वेदविद्वेदतत्वज्ञः क्रियाकल्पविशारदः ।
आत्मतत्वविभागज्ञः पितृमान्गुणसागरः ॥ १२.२२४.२६ ॥
வேதம் அறிந்தவரும், வேதத்தின் உண்மையை உணர்ந்தவரும், சடங்கு விதிகளில் வல்லவரும், ஆத்மதத்துவத்தின் பிரிவுகளை அறிந்தவரும், தந்தையுடன் கூடியவரும், குணங்களின் கடலுமாக (அவர் இருந்தார்).
12.224.27
श्वेतकेतुरिति ख्यातः श्रुत्वा वृत्तान्तमादरात् ।
कन्यार्थं देवलं चापि शीघ्रं तत्रागतोऽभवत् ॥ १२.२२४.२७ ॥
ஸ்வேதகேது என்று புகழ்பெற்ற அவர், நிகழ்ச்சியை மரியாதையுடன் கேட்டு, கன்னிக்காக தேவலரும் விரைவாக அங்கே வந்தார்.
12.224.28
उद्दालकसुतं दृष्ट्वा श्वेतकेतुं महाव्रतम् ।
यथान्यायं च संपूज्य देवलः प्रत्यभाषत ॥ १२.२२४.२८ ॥
உத்தாலகரின் மகனும் பெரிய விரதம் கொண்டவருமான ஸ்வேதகேதுவைக் கண்டு, முறைப்படி வணங்கி தேவலர் பதில் சொன்னார்.
12.224.29
कन्ये एष महाभागे प्राप्तो ऋषिकुमारकः ।
वरयैनं महाप्राज्ञं वेदवेदाङ्गपारगम् ॥ १२.२२४.२९ ॥
கன்னிகையே, பெரும் பாக்கியவதியே, இந்த ரிஷி குமாரன் வந்திருக்கிறான். மகா ஞானியும் வேதமும் வேதாங்கங்களும் கற்றவருமான இவரை வரிப்பாய்.
12.224.30
तच्छ्रुत्वा कुपिता कन्या ऋषिपुत्रमुदैक्षत ।
तां कन्यामाह विप्रर्षिः सोऽहं भद्रे समागतः ॥ १२.२२४.३० ॥
அதைக் கேட்ட கோபமுற்ற கன்னிகை ரிஷிகுமாரனைப் பார்த்தாள். அந்தக் கன்னிகையிடம் அந்த பிராமண ரிஷி சொன்னார்: நல்லவளே, நான் இங்கே வந்திருக்கிறேன்.
12.224.31
अन्धोऽहमत्र तत्वं हि तथा मन्ये च सर्वदा ।
विशालनयनं विद्धि तथा मां हीनसंशयम्।
वृणीष्व मां वरारोहे भजे च त्वामनिन्दिते ॥ १२.२२४.३१ ॥
நான் இங்கே குருடன்; ஆயினும் எப்போதும் உண்மையை இவ்வாறே அறிகிறேன். என்னைப் பெரிய கண்களை உடையவனாகவும் ஐயமற்றவனாகவும் அறிக. அழகிய இடையுடையவளே, என்னைத் தேர்ந்தெடு; குற்றமற்றவளே, நான் உன்னைச் சேவிப்பேன்.
12.224.32
येनेदं वीक्षते नित्यं वृणोति स्पृशतेऽथवा ।
घ्रायते वक्ति सततं येनेदं सार्यते पुनः ॥ १२.२२४.३२ ॥
எதனால் இது எப்போதும் காணப்படுகிறதோ, பற்றப்படுகிறதோ அல்லது தொடப்படுகிறதோ, நுகரப்படுகிறதோ, தொடர்ந்து பேசப்படுகிறதோ, எதனால் இது மீண்டும் இயக்கப்படுகிறதோ—
12.224.33
येनेदं मन्यते तत्वं येन बुध्यति वा पुनः ।
न चक्षुर्विद्यते ह्येतत्स वै भूतान्ध उच्यते ॥ १२.२२४.३३ ॥
எதனால் இது உண்மையை நினைக்கிறதோ, எதனால் மீண்டும் உணர்கிறதோ, ஆனால் இதற்குக் கண் இல்லையோ—அவனே உயிரினங்களில் குருடன் எனப்படுகிறான்.
12.224.34
यस्मिन्प्रवर्तते चेदं पश्यञ्छृण्वन्स्पृशन्नपि ।
जिघ्रंश्च रसयंस्तद्वद्वर्तते येन चक्षुषा ॥ १२.२२४.३४ ॥
எதில் இது செயல்படுகிறதோ; பார்த்தும், கேட்டும், தொட்டும், நுகர்ந்தும், சுவைத்தும் அதுபோலவே எது செயல்படுகிறதோ—எந்தக் கண்ணால் அது செயல்படுகிறதோ.
12.224.35
तन्मे नास्ति ततो ह्यन्धो वृणु भद्रेऽद्य मामतः ।
लोकदृष्ट्या करोमीह नित्यनैमित्तिकादिकम् ॥ १२.२२४.३५ ॥
அது என்னிடம் இல்லை; ஆகவே நான் குருடன். மங்களமானவளே, இன்று என்னைத் தேர்ந்தெடு. உலகின் பார்வையில் நான் இங்கே நித்திய-நைமித்திக கருமங்களையும் பிற கடமைகளையும் செய்கிறேன்.
12.224.36
आत्मदृष्ट्या च तत्सर्वं विलिप्यासि च नित्यशः ।
स्थितोऽहं निर्भरः शान्तः कार्यकारणभावनः ॥ १२.२२४.३६ ॥
ஆன்மப் பார்வையால் அந்த அனைத்திலும் நீ எப்போதும் ஒட்டாமல் இருக்கிறாய்; நான் அசைவற்றவனாய், அமைதியானவனாய், காரண-காரியத்தை தியானிப்பவனாய் நிலைத்திருக்கிறேன்.
12.224.37
अविद्यया तरन्मृत्युं विद्यया तं तथाऽमृतम् ।
यथाप्राप्तं तु संदृश्य वसामीह विमत्सरः।
क्रीते व्यवसितं भद्रे भर्ताऽहं ते वृणीष्व माम् ॥ १२.२२४.३७ ॥
அறியாமையால் இறப்பைக் கடந்து, அறிவினால் அந்த அமிருதத்தை அடைந்து, கிடைத்ததை அப்படியே கண்டு, இங்கே பொறாமையின்றி வாழ்கிறேன். மங்களமானவளே, என் முடிவு செய்யப்பட்டது; நான் உன் கணவன், என்னைத் தேர்ந்தெடு.
12.224.38
ततः सुवर्चला दृष्ट्वा प्राह तं द्विजसत्तमम् ।
मनसाऽसि वृतो विद्वञ्शेषकर्ता पिता मम।
वृणीष्व पितरं मह्यमेष वेदविधिक्रमः ॥ १२.२२४.३८ ॥
பின்னர் சுவர்சலா அவனைப் பார்த்து, அந்த த்விஜச்ரேஷ்டனிடம் சொன்னாள்: அறிஞனே, மனத்தால் நான் உன்னையே வரித்துவிட்டேன்; என் மீதமுள்ள சடங்குகளைச் செய்பவர் என் தந்தை. எனக்காக என் தந்தையைத் தேர்ந்தெடு; இதுவே வேத விதிமுறை.
12.224.39
तद्विज्ञाय पिता तस्या देवलो मुनिसत्तमः ।
श्वेतकेतुं च संपूज्य तथैवोद्दालकेन तम् ॥ १२.२२४.३९ ॥
அதை அறிந்த அவள் தந்தை தேவலர், முனிசிறந்தவர், சுவேதகேதுவை மதித்து, அவ்வாறே உத்தாலகராலும் அவனை மதித்தார்.
12.224.40
मुनीनामग्रतः कन्यां प्रददौ जलपूर्वकम् ।
उदाहरन्ति वै तत्र श्वेतकेतुं निरीक्ष्य तम् ॥ १२.२२४.४० ॥
முனிவர்களின் முன்னிலையில் அவன் கன்னியை நீர் வார்த்துக் கொடுத்தான். அங்கே சுவேதகேதுவைப் பார்த்து மக்கள் சொல்கிறார்கள்…
12.224.41
हृत्पुण्डरीकनिलयः सर्वभूतात्मको हरिः ।
श्वेतकेतुस्वरूपेण स्थितोऽसौ मधुसूदनः ॥ १२.२२४.४१ ॥
இதய தாமரையில் வசிக்கும், எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவான ஹரி, சுவேதகேதுவின் வடிவில் நிலைத்திருக்கிறார்; அவரே மதுசூதனன்.
12.224.42
प्रीयतां माधवो देवः पत्नी चेयं सुता मम ।
प्रतिपादयामि ते कन्यां सहधर्मचरीं शुभाम्।
इत्युक्त्वा प्रददौ तस्मै देवलो मुनिपुङ्गवः ॥ १२.२२४.४२ ॥
மாதவ தேவன் மகிழட்டும். இவள் என் மனைவி, என் மகள். தர்மத்தில் துணையாகும் மங்கலமான கன்னியை உனக்கு அளிக்கிறேன். இவ்வாறு சொல்லி முனிவர்களில் சிறந்த தேவலர் அவனுக்கு அவளைக் கொடுத்தார்.
12.224.43
प्रतिगृह्य च तां कन्यां श्वेतकेतुर्महायशाः ।
उपयम्य यथान्यायमत्र कृत्वा यथाविधि ॥ १२.२२४.४३ ॥
அந்தக் கன்னியை ஏற்றுக்கொண்டு, பெரும் புகழ்பெற்ற சுவேதகேது முறைப்படி, நியாயப்படி அவளை மணந்து, இங்கு விதிப்படி சடங்குகளைச் செய்தான்.
12.224.44
समाप्य तन्त्रं मुनिभिर्वैवाहिकमनुत्तमम् ।
स गार्हस्थ्ये वसन्धीमान्भार्यां तामिदमब्रवीत् ॥ १२.२२४.४४ ॥
முனிவர்களால் திருமணச் சடங்குகள் சிறந்த முறையில் முடிந்ததும், இல்லறத்தில் வாழ்ந்த அறிவாளியாகிய அவன் தன் மனைவியிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
12.224.45
यानि चोक्तानि वेदेषु तत्सर्वं कुरु शोभने ।
मया सह यथान्यायं सहधर्मचरी मम् ॥ १२.२२४.४५ ॥
அழகியே, வேதங்களில் எவை சொல்லப்பட்டுள்ளனவோ அவை அனைத்தையும் என்னுடன் முறைப்படி செய். நீ என் தர்மத் துணைவி.
12.224.46
अहमित्येव भावेन स्थितोऽहं त्वं तथैव च ।
तस्मात्कर्माणि कुर्वीथाः कुर्यां ते च ततः परम् ॥ १२.२२४.४६ ॥
'நானே' என்ற உணர்வில் நான் நிலைபெற்றுள்ளேன், நீயும் அவ்வாறே. ஆகையால் நீ கர்மங்களைச் செய். அதன் பின் நானும் உனக்காகச் செய்வேன்.
12.224.47
न ममेति च भावेन ज्ञानाग्निनिलयेन च ।
अनन्तरं तथा कुर्यास्तानि कर्माणि भस्मसात् ॥ १२.२२४.४७ ॥
'இது என்னுடையது அல்ல' என்ற உணர்வாலும், ஞானத் தீயில் நிலைத்தும், அதன் பின் அந்தக் கர்மங்களைச் சாம்பலாக்கும் வகையில் செய்ய வேண்டும்.
12.224.48
एवं त्वया च कर्तव्यं सर्वदा दुर्भगा मया ।
यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदेवेतरो जनः।
तस्माल्लोकस्य सिद्ध्यर्थं कर्तव्यं चात्मसिद्धये ॥ १२.२२४.४८ ॥
இவ்வாறு நீயும் நானும் எப்போதும் செய்ய வேண்டும். சிறந்தவன் எதைச் செய்கிறானோ, அதையே மற்றவர்களும் செய்கிறார்கள். ஆகவே உலகின் நலனுக்காகவும் தன் ஆன்ம சித்திக்காகவும் அதைச் செய்ய வேண்டும்.
12.224.49
उक्त्वैवं स महाप्राज्ञः सर्वज्ञानैकभाजनः ।
पुत्रानुत्पाद्य तस्यां च यज्ञैः संतर्प्य देवताः ॥ १२.२२४.४९ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, அனைத்து ஞானத்தின் ஒரே பாத்திரமான அந்த மகா ஞானி, அவளிடம் புதல்வர்களைப் பெற்று, யாகங்களால் தேவர்களை திருப்திப்படுத்தினான்.
12.224.50
आत्मयोगपरो नित्यं निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ।
भार्यां तां सदृशीं प्राप्य बुद्धिं क्षेत्रज्ञयोरिव ॥ १२.२२४.५० ॥
ஆத்மயோகத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்டவனும், இரட்டைகளைக் கடந்தவனும், பற்றற்றவனும் ஆகிய அவன், அந்தத் தகுந்த மனைவியைப் பெற்று, க்ஷேத்திரமும் க்ஷேத்திரஜ்ஞனும் போன்ற அறிவுடன் இருந்தான்.
12.224.51
लोकमन्यमनुप्राप्तौ भार्या भर्ता तथैव च ।
साक्षिभूतौ जगत्यस्मिंश्चरमाणौ मुदाऽन्वितौ ॥ १२.२२४.५१ ॥
வேறு உலகை அடைந்த மனைவியும் கணவனும் அவ்வாறே, இந்த உலகில் சாட்சிகளாக, மகிழ்ச்சியுடன் அலைந்து திரிந்தனர்.
12.224.52
ततः कदाचिद्भर्तारं श्वेतकेतुं सुवर्चला ।
पप्रच्छ को भवानत्र ब्रूहि मे तद्द्विजोत्तम ॥ १२.२२४.५२ ॥
பின்னர் ஒருமுறை சுவர்சலா தன் கணவன் சுவேதகேதுவிடம் கேட்டாள்: 'இங்கு நீர் யார்? சொல்லுங்கள், துவிஜர்களில் சிறந்தவரே.'
12.224.53
तामाह भगवान्वाग्मी तया ज्ञातो न संशयः ।
द्विजोत्तमेति मामुक्त्वा पुनः कमनुपृच्छसि ॥ १२.२२४.५३ ॥
பேச்சுவல்லவரான அந்த பகவான் அவளிடம் சொன்னார்: 'நீ என்னை அறிந்துவிட்டாய், இதில் ஐயமில்லை. என்னை 'துவிஜோத்தமா' என்று அழைத்து, பின்னர் யாரைப் பற்றி கேட்கிறாய்?'
12.224.54
सा तमाह महात्मानं पृच्छामि हृदि शायिनम् ।
तच्छ्रुत्वा प्रत्युवाचैनां स न वक्ष्यति भामिनि ॥ १२.२२४.५४ ॥
அவள் அந்த மகாத்மாவிடம் கூறினாள், "இதயத்தில் வசிப்பவரை நான் கேட்கிறேன்." அதைக் கேட்டு அவர் இவளுக்குப் பதிலளித்தார், "ஓ பாமினீ, அவர் சொல்லமாட்டார்."
12.224.55
नामगोत्रसमायुक्तमात्मानं मन्यसे यदि ।
तन्मिथ्यागोत्रसद्भावे वर्तते देहबन्धनम् ॥ १२.२२४.५५ ॥
பெயரும் கோத்திரமும் கொண்டவனாக நீ உன்னை நினைத்தால், பொய்யான கோத்திரத்தின் இருப்பில் உடல் பந்தம் நிலைக்கும்.
12.224.56
अहमित्येष भावोऽत्र त्वयि चापि समाहितः ।
त्वमप्यहमहं सर्वमहमित्येव वर्तते।
नात्र तत्परमार्थं वै किमर्थमनुपृच्छसि ॥ १२.२२४.५६ ॥
"நான்" என்ற இந்த உணர்வு இங்கு உன்னிலும் நிலைத்துள்ளது. நீயும் நானே, நானே எல்லாம், இவ்வாறே இருக்கிறது. இங்கு அந்த உயர் உண்மை இல்லை; ஏன் கேட்கிறாய்?
12.224.57
ततः प्रहस्य सा हृष्टा भर्तारं धर्मचारिणी ।
उवाच वचनं काले स्मयमाना तदा नृप ॥ १२.२२४.५७ ॥
பின்னர் அவள் சிரித்து மகிழ்ந்து, தர்மத்தை கடைப்பிடிக்கும் அந்தப் பெண், தன் கணவனிடம் சரியான சமயத்தில் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னாள். ஓ மன்னா, அப்போது அவள் புன்னகைத்தவாறே பேசினாள்.
12.224.58
किमनेकप्रकारेण विरोधेन प्रयोजनम् ।
क्रियाकलापैर्ब्रह्मर्षे ज्ञाननष्टोऽसि सर्वदा।
तन्मे ब्रूहि महाप्राज्ञ यथाऽहं त्वामनुव्रता ॥ १२.२२४.५८ ॥
பல வகை முரண்பாடுகளால் என்ன பயன்? ஓ பிரம்மரிஷி, சடங்குகளின் தொகுதிகளால் நீ எப்போதும் ஞானத்தை இழந்துவிட்டாய். ஆகவே ஓ மகாபுத்திமானே, நான் உன்னைப் பின்பற்றும்படி அதை எனக்குச் சொல்.
12.224.59
यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदेवेतरो जनः ।
वर्तते तेन लोकोऽयं संकीर्णश्च भविष्यति ॥ १२.२२४.५९ ॥
சிறந்தவர் எதை எதைச் செய்கிறாரோ, அதையே மற்றவர்களும் செய்கிறார்கள். அதனால் இந்த உலகம் குழப்பமடைந்து போகும்.
12.224.60
संकीर्णे च तथा धर्मे वर्णः संकरमेति च ।
संकरे च प्रवृत्ते तु मात्स्यो न्यायः प्रवर्तते ॥ १२.२२४.६० ॥
தர்மம் கலங்கும்போது வர்ணம் கலப்பை அடைகிறது; கலப்பு நிகழ்ந்தால் மாத்ஸ்ய நியாயம் நிலவுகிறது.
12.224.61
तदनिष्टं हरेर्भद्रे धातुरस्य महात्मनः ।
परमेश्वरसंक्रीडा लोकसृष्टिरियं शुभे ॥ १२.२२४.६१ ॥
ஓ மங்கலையே, அது அந்த மகாத்மா படைப்பாளரான ஹரியின் அநிஷ்டம்; இந்த உலகப் படைப்பு பரமேஸ்வரனின் விளையாட்டு.
12.224.62
यावत्पासव उद्दिष्टास्तावत्योऽस्य विभूतयः ।
तावत्यश्चैव मायास्तु तावत्योऽस्याश्च शक्तयः ॥ १२.२२४.६२ ॥
எத்தனை பாசங்கள் கூறப்பட்டனவோ, அத்தனை அவருடைய விபூதிகள்; அத்தனை மாயைகள், அத்தனை அவருடைய சக்திகளும்.
12.224.63
एवं सुगह्वरे युक्तो यत्र मे तद्भवाभवम् ।
छित्त्वा ज्ञानासिना गच्छेत्स विद्वान्स च मे प्रियः।
सोऽहमेव न सन्देहः प्रतिज्ञा इति तस्य वै ॥ १२.२२४.६३ ॥
இவ்வாறு மிக ஆழத்தில் யுக்தனாகி, அறிவு என்னும் வாளால் பிறப்பையும் இறப்பையும் வெட்டி அடைபவன் அறிஞன்; அவனே எனக்குப் பிரியமானவன். அவன் நானே, சந்தேகமில்லை — இது அவனுடைய சபதம்.
12.224.64
ये मूढास्ते दुरात्मानो धर्मसंकरकारकाः ।
मर्यादाभेदका नीचा नरके यान्ति जन्तवः ॥ १२.२२४.६४ ॥
எவர் மூடர்களோ, அவர்கள் துராத்மாக்கள்; தர்மத்தில் கலப்பை உண்டாக்குபவர்கள், எல்லைகளை உடைப்பவர்கள், கீழானவர்கள் — அந்த உயிர்கள் நரகத்திற்குச் செல்கின்றன.
12.224.65
आसुरीं योनिमापन्ना इति देवानुशासनम् ॥ १२.२२४.६५ ॥
ஆசுரி யோனியை அடைந்தவர்கள் — இது தேவர்களின் அனுசாசனம்.
12.224.66
भगवत्या तथा लोके रक्षितव्यं न संशयः ।
मर्यादालोकरक्षार्थमेवमस्ति तथा स्थितः ॥ १२.२२४.६६ ॥
அவ்வாறே உலகில் பகவதியால் காக்கப்பட வேண்டும்; இதில் ஐயமில்லை. உலகின் ஒழுங்கையும் காப்பதற்காக இவ்வாறே நிலைபெற்றுள்ளது.
12.224.67
शब्दः कोत्र इति ख्यातस्तथाऽर्थं च महामुने ।
आकृत्या पतयो ब्रूहि लक्षणेन पृथक्पृथक् ॥ १२.२२४.६७ ॥
மகாமுனியே, 'சொல்' என்று எது அறியப்படுகிறது, அதன் பொருள் என்ன? வடிவத்தாலும் குறியீட்டாலும் ஒவ்வொன்றின் வகைகளையும் தனித்தனியாகச் சொல்லுங்கள்.
12.224.68
व्यत्ययेन च वर्णानां परिवादकृतो हि यः ।
स शब्द इति विज्ञेयस्तन्निपातोऽर्थ उच्यते ॥ १२.२२४.६८ ॥
எழுத்துகளின் மாற்றத்தால் உண்டாகும் ஒலி எதுவோ, அதுவே 'சொல்' என அறியப்பட வேண்டும்; அதன் நிலைபெறல் 'பொருள்' எனப்படுகிறது.
12.224.69
शब्दार्थयोर्हि संबन्धस्त्वनयोरस्ति वा न वा ।
तन्मे ब्रूहि यथातत्वं शब्दस्यानेऽर्थ एव चेत् ॥ १२.२२४.६९ ॥
சொல்லுக்கும் பொருளுக்கும் உண்மையிலேயே தொடர்பு உண்டா, இல்லையா? அதை உண்மையாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்; சொல்லின் பொருள் வேறொன்றாக இருந்தால் அதையும் சொல்லுங்கள்.
12.224.70
शब्दार्थयोर्न चैवास्ति संबन्धोऽत्यन्त एव हि ।
पुष्करे च यथा तोयं तथाऽस्मीति च वेत्थ तत् ॥ १२.२२४.७० ॥
சொல்லுக்கும் பொருளுக்கும் உண்மையில் முழுமையான தொடர்பு இல்லை; தாமரைக் குளத்தில் உள்ள நீரைப் போலவே. 'நான் அப்படியே இருக்கிறேன்' என்பதை நீ அறிவாய்.
12.224.71
अर्थे स्थितिर्हि शब्दस्य नान्यथा च स्थितिर्भवेत् ।
विद्यते चेन्महाप्राज्ञ विनाऽर्थं ब्रूहि सत्तम ॥ १२.२२४.७१ ॥
சொல்லின் நிலைப்பு பொருளிலேயே இருக்கிறது; இல்லையெனில் அதற்கு வேறு நிலை இருக்க முடியாது. மகாப்ராஜ்ஞரே, பொருள் இல்லாமலும் சொல் இருக்கக்கூடுமெனில், சத்தமரே, அதைச் சொல்லுங்கள்.
12.224.72
ससंसर्गोऽतिमात्रस्तु वाचकत्वेन वर्तते ।
अस्ति चेद्वर्तते नित्यं विकारोच्चारणेन वै ॥ १२.२२४.७२ ॥
அந்தத் தொடர்பு மிகுதியாக இருந்து, சொல்லாகப் பொருளை உணர்த்தி நிலைக்கிறது. அது இருந்தால், அது எப்போதும் மாற்றத்தின் உச்சரிப்பினால் மட்டுமே நிகழ்கிறது.
12.224.73
शब्दस्थानोत्र इत्युक्तस्तथाऽर्थ इति मे कृतः ।
अर्थः स्थितो न तिष्ठेच्च विरूढमिह भाषितम् ॥ १२.२२४.७३ ॥
இங்கே ஒலியின் இடம் என்று சொல்லப்பட்டது; அதுபோல நானும் பொருளைக் கொண்டேன். பொருள் நிலைத்திருக்கிறது, ஆனால் அது நிலைக்காமலும் போகலாம்; இங்கே சொன்னது முரணாக ஆகிவிட்டது.
12.224.74
न विकूलोऽत्र कथितो नाकाशं हि विना जगत् ।
संबन्धस्तत्र नास्त्येव तद्वदित्येष मन्यताम् ॥ १२.२२४.७४ ॥
இங்கே எதுவும் ஒழுங்கற்றது என்று சொல்லப்படவில்லை; ஆகாயமின்றி உலகம் இல்லை. அங்கே தொடர்பே இல்லை. அதுபோலவே இதை அறியட்டும்.
12.224.75
सदाऽहंकारशब्दोऽयं व्यक्तमात्मनि संश्रितः ।
न वाचस्तत्र वर्तन्ते इति मिथ्या भविष्यति ॥ १२.२२४.७५ ॥
'அகங்கார' என்ற இந்தச் சொல் எப்போதும் தெளிவாக ஆன்மாவில் சார்ந்துள்ளது. அங்கே சொற்கள் செயல்படுவதில்லை என்பது பொய்யாகும்.
12.224.76
अहंशब्दो ह्यहंभावो नात्मभावे शुभव्रते ।
न वर्तन्ते परेऽचिन्त्ये वाचः सगुणलक्षणाः ॥ १२.२२४.७६ ॥
'அஹம்' என்ற சொல்லே 'அஹம்பாவம்' ஆகும்; சுபவ்ரதையே, ஆன்ம நிலையில் அது இல்லை. உயர்ந்த, சிந்திக்க முடியாத நிலையில் குணங்களால் குறிக்கப்படும் சொற்கள் செயல்படுவதில்லை.
12.224.77
अहं गात्रैकतः श्यामा भावनपि तथैव च ।
तन्मे ब्रूहि यथान्यायमेवं चेन्मुनिसत्तम ॥ १२.२२४.७७ ॥
'நான்' என்பது உடலின் ஒரு பகுதியிலிருந்து கருமையாக இருக்கிறது; உணர்வும் அப்படியே. அதை முறைப்படி எனக்குச் சொல்லுங்கள், அப்படியானால், முனிவர்களில் சிறந்தவரே.
12.224.78
मृण्मये हि घटे भावस्तादृग्भाव इहेष्यते ।
अयं भावः परेऽचिन्त्ये ह्यात्मभावो यथाच तत् ॥ १२.२२४.७८ ॥
களிமண் குடத்தில் உள்ள தன்மை போன்றதே இங்கு அத்தகைய தன்மை கருதப்படுகிறது. இந்த நிலை சிந்திக்க முடியாத பரத்திலும் உண்டு; ஆத்மாவின் நிலையும் அதுவே.
12.224.79
अहं त्वमेतदित्येव परे संकल्पना मया ।
तस्माद्वाचो न वर्तन्त इति नैव विरुध्यते ॥ १२.२२४.७९ ॥
'நான்', 'நீ', 'இது' என்ற இவ்வகை கருத்துகளை பரத்தைப் பற்றி நான் கொண்டிருக்கிறேன். ஆகவே வாக்குகள் அதில் செயல்படுவதில்லை என்பது முரண்பாடில்லை.
12.224.80
तस्माद्वामेन वर्तन्ते मनसा भीरु सर्वशः ।
यथाऽऽकाशगतं विश्वं संसक्तमिव लक्ष्यते ॥ १२.२२४.८० ॥
ஆகையால், அஞ்சுபவளே, மனத்தால் எல்லா வகையிலும் அவர்கள் வளைந்த வழியில் நடக்கிறார்கள். ஆகாயத்தில் நிலைத்த உலகம் ஒட்டிக்கொண்டது போலக் காணப்படுகிறது.
12.224.81
संसर्गे सति संबन्धात्तद्विकारं भविष्यति ।
अनाकाशगतं सर्वं विकारे च सदा गतम् ॥ १२.२२४.८१ ॥
தொடர்பு இருக்கும்போது சேர்க்கையால் அதில் மாற்றம் உண்டாகும். ஆகாயத்தில் நிலைக்காத அனைத்தும் எப்போதும் மாற்றத்தில் நிற்கின்றன.
12.224.82
तद्ब्रह्म परमं शुद्धमनौषम्यं न शक्यते ।
न दृश्यते तथा तच्च दृश्यते च मतिर्मम ॥ १२.२२४.८२ ॥
அந்த பிரம்மம் பரமமும் தூய்மையும் ஒப்பற்றதுமானது; அதை விவரிக்க இயலாது. அது காணப்படுவதில்லை, அது காணப்படுகிறது என்பதே என் கருத்து.
12.224.83
निर्विकारं ह्यमूर्ति च निरयं सर्वगं तथा ।
दृश्यते च वियन्नित्यं दृगात्मा तेन दृश्यते ॥ १२.२२४.८३ ॥
அவர் மாற்றமற்றவர், உருவமற்றவர், ஆதாரமற்றவர், எங்கும் நிறைந்தவர்; ஆகாயமும் எப்போதும் காணப்படுகிறது. பார்ப்பவனான ஆத்மா அதனால் காணப்படுகிறது.
12.224.84
त्वचा स्पृशति वै वायुमाकाशस्थं पुनः पुनः ।
तत्स्थं गन्धं तथाघ्राति ज्योतिः पश्यति चक्षुषा ॥ १२.२२४.८४ ॥
தோலால் ஆகாயத்தில் உள்ள காற்றை மீண்டும் மீண்டும் தொடுகிறான்; அதில் உள்ள நறுமணத்தையும் நுகர்கிறான்; கண்ணால் ஒளியைக் காண்கிறான்.
12.224.85
तमोरश्मिगणश्चैव मेघजालं तथैव च ।
वर्षं तारागणं चैव नाकाशं दृश्यते पुनः ॥ १२.२२४.८५ ॥
இருள், ஒளிக்கதிர்த் தொகுதி, மேகக் கூட்டம், மழை, விண்மீன் கூட்டம் ஆகியவையும்; மீண்டும் ஆகாயம் காணப்படுவதில்லை.
12.224.86
आकाशस्याप्यथाकाशं सद्रूपमिति निश्चितम् ।
तदर्थे कल्पिता ह्येते तत्सत्यो विष्णुरेव च।
यानि नामानि गौणानि ह्युपचारात्परात्मनि ॥ १२.२२४.८६ ॥
ஆகாயத்திற்கும் ஆகாயம்—அது சத் வடிவினது என்று உறுதியாகும். அதற்காகவே இவை கற்பிக்கப்பட்டன; அந்த சத்யமே விஷ்ணு. பரமாத்மாவில் உள்ள கௌண நாமங்கள் உபசாரத்தால் வழங்கப்படுபவை.
12.224.87
न चक्षुषा न मनसा न चान्येन परो विभुः ।
चिन्त्यते सूक्ष्मया बुद्ध्या वाचा वक्तुं न शक्यते ॥ १२.२२४.८७ ॥
கண்ணாலும் இல்லை, மனத்தாலும் இல்லை, வேறெதனாலும் இல்லை; நுண்ணிய புத்தியால் அந்தப் பரம விபு சிந்திக்கப்படுகிறான்; வாக்கினால் அதைச் சொல்ல இயலாது.
12.224.88
एतत्प्रपञ्चमखिलं तस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
महाघटोऽल्पकश्चैव यथा मह्यां प्रतिष्ठितौ ॥ १२.२२४.८८ ॥
இந்த முழு பிரபஞ்சமும் அவனிலேயே நிலைபெற்றுள்ளது; பெரிய குடமும் சிறிய குடமும் பூமியில் நிலைபெற்றிருப்பது போல.
12.224.89
न च स्त्री न पुमांश्चैव यथैव न नपुंसकः ।
केवलज्ञानमात्रं तत्तस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२२४.८९ ॥
அது பெண்ணுமல்ல, ஆணுமல்ல, அலியுமல்ல; அது வெறும் ஞானமே; அதிலேயே அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளது.
12.224.90
भूमिसंस्थानयोगेन वस्तुसंस्थानयोगतः ।
रसभेदा यथा तोये प्रकृत्यामात्मनस्तथा ॥ १२.२२४.९० ॥
நிலத்தின் அமைப்பின் சேர்க்கையாலும், பொருளின் அமைப்பின் சேர்க்கையாலும், நீரில் சுவையின் வேறுபாடுகள் உண்டாவதுபோல், பிரகிருதியில் ஆன்மாவின் (வேறுபாடுகள்) உண்டாகின்றன.
12.224.91
तद्वाक्यस्मरणान्नित्यं तृप्तिं वारि पिबन्निव ।
प्राप्नोति ज्ञानमखिलं तेन तत्सुखमेधते ॥ १२.२२४.९१ ॥
அந்த வாக்கியத்தை நினைவுகூர்வதால், நீர் குடிப்பவனைப் போல் எப்போதும் திருப்தியடைந்து, முழு அறிவை அடைகிறான்; அதனால் அந்த இன்பம் வளர்கிறது.
12.224.92
अनेन साध्यं किं स्याद्वै शब्देनेति मतिर्मम ।
वेदगम्यः परोऽचिन्त्य इति पौराणिका विदुः ॥ १२.२२४.९२ ॥
இந்தச் சொல்லால் என்ன நிறைவேறும் என்பது என் கருத்து. மேலானது வேதத்தால் அறியத்தக்கது, சிந்திக்க முடியாதது என்று புராணிகர்கள் அறிவர்.
12.224.93
निरर्थको यथा लोके तद्वत्स्यादिति मे मतिः ।
निरीक्ष्यैवं यथान्यायं वक्तुमर्हसि मेऽनघ ॥ १२.२२४.९३ ॥
உலகில் பயனற்றது போல் இதுவும் இருக்கும் என்பது என் கருத்து. பாவமற்றவரே, இவ்வாறு ஆராய்ந்து நியாயப்படி எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.
12.224.94
वेदगम्यं परं शुद्धमिति सत्या परा श्रुतिः ।
व्याहत्या नैतदित्याह व्युपलिङ्गे च वर्तते ॥ १२.२२४.९४ ॥
'மேலானது, தூயது, வேதத்தால் அறியத்தக்கது' — இந்த மேலான சுருதி உண்மையானது. 'இது அல்ல' என்று முரண்பாட்டால் சொல்லப்படுகிறது; அது குறிப்பிட்ட பொருளிலும் நிலைக்கிறது.
12.224.95
निरर्थको न चैवास्ति शब्दो लौकिक उत्तमे ।
अनन्वयास्तथा शब्दा निरर्था इति लौकिकैः ॥ १२.२२४.९५ ॥
உயர்ந்த பொருளில் எந்தச் சொல்லும் பயனற்றது அல்ல. உலகோர் பொருளற்றவை என்று கருதும் சொற்களும் அவ்வாறே பொருளற்றவை அல்ல.
12.224.96
गृह्यन्ते तद्वदित्येव न वर्तन्ते परात्मनि ।
अगोचरत्वं वचसां युक्तमेवं तथा शुभे ॥ १२.२२४.९६ ॥
அவை அவ்வாறே பற்றப்படுகின்றன; ஆயினும் பரமாத்மாவில் அவை நிலைப்பதில்லை. சொற்கள் அவ்வாறே புலனாகாதவை; இது பொருத்தமானது, ஓ சுபையே.
12.224.97
साधनस्योपदेशाच्च ह्युपायस्य च सूचनात् ।
उपलक्षणयोगेन व्यावृत्त्या च प्रदर्शनात्।
वेदगम्यः परः शुद्ध इति मे धीयते मतिः ॥ १२.२२४.९७ ॥
சாதனத்தின் உபதேசத்தாலும், உபாயத்தின் குறிப்பாலும், குறியீடுகளின் இணைப்பாலும், விலக்கலின் மூலம் காட்டுவதாலும், பரமும் தூயதுமான அது வேதத்தால் அறியப்படுவது என்பது என் கருத்து உறுதியாகிறது.
12.224.98
अध्यात्मध्यानसंभूतमभूतं… वत्स्फुटम् ।
ज्ञानं विद्धि शुभाचारे तेन यान्ति परां गतिम् ॥ १२.२२४.९८ ॥
ஆன்ம தியானத்தில் பிறந்த, இருப்பற்றதான…போல் தெளிவான அறிவை அறிந்துகொள், ஓ சுபாசாரையே; அதனால் அவர்கள் உயர்ந்த கதியை அடைகிறார்கள்.
12.224.99
यदि मे व्याहृतं गुह्यं श्रुतं न तु त्वया शुभे ।
तथ्यमित्येव वा शुद्धे ज्ञानं ज्ञानविलोचने ॥ १२.२२४.९९ ॥
நான் சொன்ன இரகசியத்தை நீ கேட்கவில்லையென்றால், ஓ சுபையே—அல்லது ஓ தூய்மையானவளே, அதை உண்மை என்றே கொள்; ஓ ஞானக் கண்ணுடையவளே, அதுவே ஞானம்.
12.224.100
नानारूपवदस्यैवमैश्वर्यं दृश्यते शुभे ।
न वायुस्तं न सूर्यस्तं नाग्निस्तत्तत्परं पदम् ॥ १२.२२४.१०० ॥
இவனுடைய ஐசுவரியம் இவ்வாறு பலவித உருவங்களுடையதாகக் காணப்படுகிறது, ஓ சுபையே. காற்று அவனை அல்ல, சூரியன் அவனை அல்ல, அக்னியும் அவனை அல்ல—அதுவே உயர்ந்த நிலை.
12.224.101
अनेन पूर्णमेतद्धि हृदि भूतमिहेष्यते ।
एतावदात्मविज्ञानमेतावद्यदहं स्मृतम्।
आवयोर्न च सत्वे वै तस्मादज्ञानबन्धनम् ॥ १२.२२४.१०१ ॥
இதனால் இது இங்கு இதயத்தில் நிறைவானதாகவும் இருப்பதாகவும் விரும்பப்படுகிறது. ஆன்ம விஞ்ஞானம் இவ்வளவுதான், நான் நினைவுகூர்ந்தது இவ்வளவுதான். நம் இருவரிலும் சத்துவம் இல்லை; ஆகவே இது அறியாமையின் பந்தம்.
12.224.102
एवं सुवर्चला हृष्टा प्रोक्ता भर्त्रा यथार्थवत् ।
परिचर्यमाणा ह्यनिशं तत्वबुद्धिसमन्विता ॥ १२.२२४.१०२ ॥
இவ்வாறு சுவர்ச்சலா மகிழ்ச்சியுடன் கணவனால் உண்மைக்கேற்ப உபதேசிக்கப்பட்டு, தத்துவ அறிவுடன் இடைவிடாமல் அவருக்குப் பணிவிடை செய்தாள்.
12.224.103
भर्ता च तामनुप्रेक्ष्य नित्यनैमित्तिकान्वितः ।
परमात्मनि गोविन्दे वासुदेवे महात्मनि ॥ १२.२२४.१०३ ॥
கணவனும் அவளைக் கவனித்து, நித்திய மற்றும் நைமித்திக கடமைகளில் ஈடுபட்டவனாய், உயர் ஆன்மாவான கோவிந்தனாகிய வாசுதேவனில், பரமாத்மாவில் (மனம் நிலைத்திருந்தான்).
12.224.104
समाधाय च कर्माणि तन्मयत्वेन भावितः ।
कालेन महता राजन्प्राप्नोति परमां गतिम् ॥ १२.२२४.१०४ ॥
கர்மங்களை ஒப்புவித்து, அதிலேயே ஒன்றி மனம் நிரம்பியவனாய், ஓ அரசே, நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அவன் பரம கதியை அடைகிறான்.
12.224.105
एतत्ते कथितं राजन्यस्मात्त्वं परिपृच्छसि ।
गार्हस्थ्यं च समास्थाय गतौ जायापती परम् ॥ १२.२२४.१०५ ॥
ஓ அரசே, நீ கேட்பதால் இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. இல்லறத்தை ஏற்று, கணவனும் மனைவியும் பரம கதியை அடைகின்றனர்.