Mahābhārata · Adhyāya 12.23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.23.1
एवमुक्तस्तु कौन्तेयो गुडाकेशेन भारत ।
नोवाच किंचित्कौरव्यस्ततो द्वैपायनोऽब्रवीत् ॥ १२.२३.१ ॥
So angesprochen von Guḍākeśa, o Bhārata, sagte der Sohn der Kuntī nichts; da sprach Dvaipāyana.
12.23.2
बीभत्सोर्वचनं सौम्य सत्यमेतद्युधिष्ठिर ।
शास्त्रदृष्टः परो धर्मः स्मृतो गार्हस्थ्य आश्रमः ॥ १२.२३.२ ॥
Sanfter Yudhiṣṭhira, diese Aussage Bībhatsus ist wahr: Die höchste Pflicht, wie sie in den Schriften gesehen wird, ist der Lebensstand des Haushalters.
12.23.3
स्वधर्मं चर धर्मज्ञ यथाशास्त्रं यथाविधि ।
न हि गार्हस्थ्यमुत्सृज्य तवारण्यं विधीयते ॥ १२.२३.३ ॥
O Kenner des Dharma, übe deine eigene Pflicht gemäß den Schriften und Vorschriften; denn das Waldleben ist für dich nicht vorgeschrieben, wenn du das Haushalterleben aufgibst.
12.23.4
गृहस्थं हि सदा देवाः पितरोऽतिथयस्तथा ।
भृत्याश्चैवोपजीवन्ति तान्भरस्व महीपते ॥ १२.२३.४ ॥
O Herr der Erde, die Götter, die Ahnen und die Gäste sind stets auf den Haushalter angewiesen, und auch die Diener leben von ihm; unterhalte sie.
12.23.5
वयांसि पशवश्चैव भूतानि च जनाधिप ।
गृहस्थैरेव धार्यन्ते तस्माच्छ्रेष्ठो गृहाश्रमी ॥ १२.२३.५ ॥
O Herr der Menschen, Vögel, Tiere und alle Wesen werden allein von den Haushaltern erhalten; deshalb ist der Haushalter der Beste.
12.23.6
सोऽयं चतुर्णामेतेषामाश्रमाणां दुराचरः ।
तं चराद्य विधिं पार्थ दुश्चरं दुर्बलेन्द्रियैः ॥ १२.२३.६ ॥
Unter diesen vier Lebensstufen ist diese schwer zu üben. O Sohn der Pṛthā, übe nun jene Regel, die für Menschen mit schwachen Sinnen schwierig ist.
12.23.7
वेदज्ञानं च ते कृत्स्नं तपश्चाचरितं महत् ।
पितृपैतामहं राज्यं धुर्यवद्वोद्दुमर्हसि ॥ १२.२३.७ ॥
Du besitzt das vollständige Wissen der Veden und hast große Askese geübt. Das Reich deiner Väter und Großväter sollst du tragen wie ein Zugochse unter dem Joch.
12.23.8
तपो यज्ञस्तथा विद्या भैक्ष्यमिन्द्रियसंयमः ।
ध्यानं विद्या समुत्थानं संतोषश्च श्रियं प्रति।
तथा ह्येकान्तशीलत्वं तुष्टिर्दानं च शक्तितः ॥ १२.२३.८ ॥
Askese, Opfer, ebenso Wissen, das Betteln um Almosen, die Zügelung der Sinne, Meditation, das Emporkommen des Wissens und Zufriedenheit mit dem Wohlstand; ebenso Neigung zur Abgeschiedenheit, Zufriedenheit und Geben nach eigenem Vermögen.
12.23.9
ब्राह्मणानां महाराज चेष्टा संसिद्धिकारिका ।
क्षत्रियाणां तु वक्ष्यामि तवापि विदितं पुनः ॥ १२.२३.९ ॥
O großer König, das Verhalten der Brahmanen bewirkt Vollendung. Von den Kṣatriyas werde ich sprechen, was dir ebenfalls bereits bekannt ist.
12.23.10
यज्ञो विद्या समुत्थानमसंतोषः श्रियं प्रति ।
दण्डधारणमुग्रत्वं प्रजानां परिपालनम् ॥ १२.२३.१० ॥
Opfer, das Emporkommen des Wissens, Unzufriedenheit mit dem Wohlstand (Freiheit von Gier), das Tragen des Strafstabs, Strenge und der Schutz der Untertanen.
12.23.11
वेदज्ञानं तथा कृत्स्नं तपः सुचरितं तथा ।
द्रविणोपार्जनं भूरि पात्रे च प्रतिपादनम् ॥ १२.२३.११ ॥
Das vollständige Wissen der Veden, ebenso gut geübte Askese, der Erwerb reichen Vermögens und dessen Gabe an einen würdigen Empfänger.
12.23.12
एतानि राज्ञां कर्माणि सुकृतानि विशांपते ।
इमं लोकममुं चैव साधयन्तीति नः श्रुतम् ॥ १२.२३.१२ ॥
O Herr der Völker, dies sind die verdienstvollen Taten der Könige; wir haben gehört, dass sie sowohl diese Welt als auch jene andere Welt bewirken.
12.23.13
एषां ज्यायस्तु कौन्तेय दण्डधारणमुच्यते ।
बलं हि क्षत्रिये नित्यं बले दण्डः समाहितः ॥ १२.२३.१३ ॥
O Sohn der Kuntī, unter diesen gilt das Tragen des Strafstabs als das höchste. Im Krieger ist stets Kraft, und in der Kraft ist die Strafgewalt gegründet.
12.23.14
एताश्चेष्टाः क्षत्रियाणां राजन्संसिद्धिकारिकाः ।
अपि गाथामिमां चापि बृहस्पतिरगायत ॥ १२.२३.१४ ॥
O König, dies sind die Taten der Krieger, die zur Vollendung führen. Auch diese Gāthā sang Bṛhaspati.
12.23.15
भूमिरेतौ निगिरति सर्पो बिलशयानिव ।
राजानं चाविरोद्धारं ब्राह्मणं चाप्रवासिनम् ॥ १२.२३.१५ ॥
Die Erde verschlingt diese beiden, wie eine Schlange, die in ihrem Loch liegt: den König, der nicht widersteht, und den Brahmanen, der nicht in die Fremde zieht.
12.23.16
सुद्युम्नश्चापि राजर्षिः श्रूयते दण्डधारणात् ।
प्राप्तवान्परमां सिद्धिं दक्षः प्राचेतसो यथा ॥ १२.२३.१६ ॥
Auch der königliche Weise Sudyumna soll durch das Tragen des Strafstabs die höchste Vollendung erlangt haben, wie Dakṣa, der Sohn des Pracetas.
12.23.17
भगवन्कर्मणा केन सुद्युम्नो वसुधाधिपः ।
संसिद्धिं परमां प्राप्तः श्रोतुमिच्छामि तं नृपम् ॥ १२.२३.१७ ॥
Ehrwürdiger, durch welche Tat erlangte König Sudyumna, Herr der Erde, die höchste Vollendung? Ich möchte von diesem König hören.
12.23.18
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
शङ्खश्च लिखितश्चास्तां भ्रातरौ संशितव्रतौ ॥ १२.२३.१८ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte: Śaṅkha und Likhita, zwei Brüder, fest in ihren strengen Gelübden.
12.23.19
तयोरावसथावास्तां रमणीयौ पृथक्पृथक् ।
नित्यपुष्पफलैर्वृक्षैरुपेतौ बाहुदामनु ॥ १२.२३.१९ ॥
Ihre beiden Einsiedeleien waren jede für sich reizvoll, am Fluss Bāhudā gelegen, mit Bäumen bestanden, die stets Blüten und Früchte trugen.
12.23.20
ततः कदाचिल्लिखितः शङ्खस्याश्रममागतः ।
यदृच्छयाऽथ शङ्खोपि निष्क्रान्तोऽभवदाश्रमात् ॥ १२.२३.२० ॥
Dann kam Likhita einmal zur Einsiedelei Śaṅkhas, und zufällig war auch Śaṅkha aus der Einsiedelei hinausgegangen.
12.23.21
सोऽभिगम्याश्रमं भ्रातुश्चंक्रमँल्लिखितस्तदा ।
फलानि शातयामास सम्यक्परिणतान्युत ॥ १२.२३.२१ ॥
Als er die Einsiedelei seines Bruders erreichte, ließ Likhita beim Umhergehen gut gereifte Früchte pflücken.
12.23.22
तान्युपादाय विस्रब्धो भक्षयामास स द्विजः ।
तस्मिंश्च भक्षयत्येव शङ्खोऽप्याश्रममागतः ॥ १२.२३.२२ ॥
Diese nahm der Brahmane und aß sie ohne Bedenken; und während er noch aß, kehrte auch Śaṅkha in die Einsiedelei zurück.
12.23.23
भक्षयन्तं तु तं दृष्ट्वा शङ्खो भ्रातरमब्रवीत् ।
कुतः फलान्यवाप्तानि हेतुना केन खादसि ॥ १२.२३.२३ ॥
Als er ihn essen sah, sprach Śaṅkha zu seinem Bruder: »Woher sind diese Früchte gekommen? Auf welche Weise isst du sie?«
12.23.24
सोऽब्रवीद्धातरं ज्येष्ठमुपसृत्याभिवाद्य च ।
इत एव गृहीतानि मयेति प्रहसन्निव ॥ १२.२३.२४ ॥
Er trat zu seinem älteren Bruder, grüßte ihn ehrerbietig und sprach gleichsam lachend: »Von hier aus habe ich sie genommen.«
12.23.25
तमब्रतीत्तथा शङ्खस्तीव्ररोषसमन्वितः ।
स्तेयं त्वया कृतमिदं फलान्याददता स्वयम् ॥ १२.२३.२५ ॥
Śaṅkha, von heftigem Zorn erfüllt, sprach zu ihm: »Du selbst hast diesen Diebstahl begangen, indem du die Früchte nahmst.«
12.23.26
गच्छ राजानमासाद्य स्वकर्म कथयस्व वै ।
अदत्तादानमेवं हि कृतं पार्थिवसत्तम ॥ १२.२३.२६ ॥
Geh, tritt vor den König und erkläre deine eigene Tat. O bester der Könige, das Nehmen dessen, was nicht gegeben wurde, ist so geschehen.
12.23.27
स्तेनं मां त्वं विदित्वा च स्वधर्ममनुपालय ।
शीघ्रं धारय चोरस्य मम दण्डं नराधिप ॥ १२.२३.२७ ॥
Erkenne mich als Dieb und erfülle deine eigene Pflicht. Verhänge schnell die Strafe über mich, den Dieb, o Herr der Menschen.
12.23.28
इत्युक्तस्तस्य वचनात्सुद्युम्न स नराधिपम् ।
अभ्यगच्छन्महाबाहो लिखितः संशितव्रतः ॥ १२.२३.२८ ॥
Von seinen Worten so angesprochen, o Starkarmiger, ging Likhita, fest in seinem Gelübde, zum König.
12.23.29
सुद्युम्नस्त्वन्तपालेभ्यः श्रुत्वा लिखितमागतम् ।
अभ्यगच्छत्सहामात्यः पद्भ्यामेव जनेश्वरः ॥ १२.२३.२९ ॥
Sudyumna aber, der von den Grenzwächtern hörte, dass Likhita gekommen sei, ging mit seinen Ministern zu Fuß ihm entgegen, der Herr des Volkes.
12.23.30
तमब्रवीत्समागम्य स राजा धर्मवित्तमम् ।
किमागमनमाचक्ष्व भगवन्कृतमेव तत् ॥ १२.२३.३० ॥
Als er ihn traf, sprach der König, der im Dharma am besten Bescheid wusste, zu ihm: »Verehrter Herr, sag mir, was der Zweck deines Kommens ist; es ist ja schon geschehen.«
12.23.31
एवमुक्तः स विप्रर्षिः सुद्युम्नमिदमब्रवीत् ।
प्रतिश्रुत्य करिष्येति श्रुत्वा तत्कर्तुमर्हसि ॥ १२.२३.३१ ॥
So angesprochen sprach jener Weiseste unter den Brahmanen zu Sudyumna: »Nachdem du es versprochen hast, höre: Ich werde es tun; du sollst es tun.«
12.23.32
अनिसृष्टानि गुरुणा फलानि मनुजर्षभ ।
भक्षितानि महाराज तत्र मां शाधि माचिरम् ॥ १२.२३.३२ ॥
Stier unter den Menschen, großer König, diese Früchte wurden ohne die Erlaubnis des Lehrers gegessen; dort bestrafe mich, zögere nicht.
12.23.33
प्रमाणं चेन्मतो राजा भवतो दण्डधारणे ।
अनुज्ञायामपि तथा हेतुः स्याद्ब्राह्मणर्षभ ॥ १२.२३.३३ ॥
Wenn nach deiner Ansicht der König die Autorität ist, den Stab der Strafe zu führen, dann wäre bei der Erlaubnis ebenso der Grund gegeben, o Bester der Brahmanen.
12.23.34
स भवानभ्यनुज्ञातः शुचिकर्मा महाव्रतः ।
ब्रूहि कामानतोऽन्यांस्त्वं करिष्यामि हि ते वचः ॥ १२.२३.३४ ॥
Du, rein in den Taten und von großen Gelübden, nachdem dir die Erlaubnis gegeben ist, sprich — und nenne auch andere Wünsche über dies hinaus; ich werde dein Wort gewiss erfüllen.
12.23.35
संछन्द्यमानो ब्रह्मर्षिः पार्थिवेन महात्मना ।
नान्यं स वरयामास तस्माद्दण्डादृते वरम् ॥ १२.२३.३५ ॥
Obwohl der großmütige König ihn drängte, eine Gabe zu wählen, wählte jener Brahmarṣi keine andere Gabe außer dieser Strafe.
12.23.36
ततः स पृथिवीपालो लिखितस्य महात्मनः ।
करौ प्रच्छेदयामास धृतदण्डो जगाम सः ॥ १२.२३.३६ ॥
Da ließ jener Beschützer der Erde, den Stab ergreifend, beide Hände des großmütigen Likhita abschlagen, und er ging davon.
12.23.37
स गत्वा भ्रातरं शङ्खमार्तरूपोऽब्रवीदिदम् ।
धृतदण्डस्य दुर्बुद्धेर्भवांस्तत्क्षन्तुमर्हति ॥ १२.२३.३७ ॥
Er ging zu seinem Bruder Śaṅkha und sprach mit betrübtem Aussehen: "Du verdienst es, diesem Törichten, der bestraft wurde, zu vergeben."
12.23.38
न कुप्ये तव धर्मज्ञ न त्वं दूषयसे मम ।
सुनिर्मलं कुलं ब्रह्मन्नस्मिञ्जगति विश्रुतम्।
धर्मस्तु ते व्यतिक्रान्तस्ततस्ते निष्कृतिः कृता ॥ १२.२३.३८ ॥
Śaṅkha sprach: "O Kenner des Dharma, ich zürne dir nicht, und du befleckst nicht meine Familie. O Brahmane, unser Geschlecht ist sehr rein und in dieser Welt berühmt. Du hast das Dharma übertreten, daher wurde deine Sühne vollzogen."
12.23.39
त्वं गत्वा बाहुदां शीघ्रं तर्पयस्व यथाविधि ।
देवानृषीन्पितृंश्चैव मा चाधर्मे मनः कृथाः ॥ १२.२३.३९ ॥
"Geh schnell zum Fluss Bāhudā und bringe den Göttern, Weisen und Ahnen die Opfergaben gemäß der Vorschrift dar; richte deinen Sinn nicht auf Unrecht."
12.23.40
ब्रह्महत्यां सुरापानं स्तेयं गुर्वङ्गनागमम् ।
महान्ति पातकान्याहुः संयोगं चैव तैः सह ॥ १२.२३.४० ॥
"Die Tötung eines Brahmanen, das Trinken von Rauschtrank, Diebstahl und der Umgang mit der Frau des Lehrers heißen große Sünden, ebenso der Umgang mit ihnen."
12.23.41
न स्तेयसदृशं ब्रह्मन्महापातकमस्ति हि ।
जगत्यस्मिन्महाभाग ब्रह्महत्यासमं हि तत् ॥ १२.२३.४१ ॥
"O Brahmane, in dieser Welt gibt es keine große Sünde gleich dem Diebstahl; o Hochbegnadeter, er ist tatsächlich gleich der Tötung eines Brahmanen."
12.23.42
सर्वपातकिनां ब्रह्मन्दण्डः शारीर उच्यते ।
तस्करस्य विशेषेण नान्यो दण्डो विधीयते ॥ १२.२३.४२ ॥
"O Brahmane, für alle Sünder wird die körperliche Strafe genannt; und besonders für den Dieb wird keine andere Strafe vorgeschrieben."
12.23.43
ब्राह्मणः क्षत्रियो वाऽपि वैश्यः शूद्रोऽथवा द्विज ।
सर्वे कामकृते पापे हन्तव्या न विचारणा ॥ १२.२३.४३ ॥
Ob Brahmane, Kṣatriya, Vaiśya oder Śūdra, o Dvija: Alle, die aus Begierde Sünde begehen, sind zu töten; darüber ist nicht zu beraten.
12.23.44
राजभिर्धृतदण्डा वै कृत्वा पापानि मानवाः ।
निर्मलाः स्वर्गमायान्ति सन्तः सुकृतिनो यथा ॥ १२.२३.४४ ॥
Menschen, die Sünden begangen haben und von Königen bestraft wurden, werden rein und gehen in den Himmel, so wie die Guten und Verdienstvollen.
12.23.45
उद्धृतं नः कुलं ब्रह्मन्नाज्ञादण्डे धृते त्वयि ॥ १२.२३.४५ ॥
O Brahmane, unsere Familie ist erhoben worden, da du Gebot und Strafe aufrechterhalten hast.
12.23.46
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शङ्खस्य लिखितस्तदा ।
अवगाह्यापगां पुण्यामुदकार्थं प्रचक्रमे ॥ १२.२३.४६ ॥
Als er diese Worte gehört hatte, badete Likhita, der Bruder Śaṅkhas, im heiligen Fluss und machte sich daran, Wasser zu holen.
12.23.47
प्रादुरास्तां ततस्तस्य करौ जलजसन्निभौ ।
ततः स विस्मितो भ्रातुर्दर्शयामास तौ करौ ॥ १२.२३.४७ ॥
Da erschienen seine beiden Hände, den Lotusblüten gleich. Verwundert zeigte er seinem Bruder diese beiden Hände.
12.23.48
ततस्तमब्रवीच्छङ्खस्तपसेदं कृतं मया ।
मा च तेऽव विशङ्का भूद्दैवमत्र विधीयते ॥ १२.२३.४८ ॥
Da sprach Śaṅkha zu ihm: »Dies ist durch meine Askese geschehen. Es soll in dir kein Zweifel sein; hier ordnet das Schicksal.«
12.23.49
किंतु नाहं त्वया पूतः पूर्वमेव महाद्युते ।
यस्य ते तपसो वीर्यमीदृशं द्विजसत्तम ॥ १२.२३.४९ ॥
Aber, o Strahlender, du hattest mich zuvor nicht gereinigt, du, dessen Askese solche Kraft hat, Bester der Zweimalgeborenen.
12.23.50
एवमेतन्मया कार्यं नाहं दण्डधरस्तव ।
स च पूतो नरपतिस्त्वं चापि पितृभिः सह ॥ १२.२३.५० ॥
So musste es von mir getan werden; ich bin nicht dein Stabträger. Auch jener König wurde gereinigt, und du ebenso, zusammen mit deinen Ahnen.
12.23.51
स राजा पाण्डवश्रेष्ठ श्रेयान्वै तेन कर्मणा ।
प्राप्तवान्परमां सिद्धिं दक्षः प्राचेतसो यथा ॥ १२.२३.५१ ॥
Jener König, Bester der Pāṇḍavas, wurde durch jene Tat wahrlich besser und erlangte die höchste Vollendung, wie Dakṣa, der Sohn des Pracetas.
12.23.52
एष धर्मः क्षत्रियाणां प्रजानां परिपालनम् ।
उत्पथेभ्यो महाराज मा स्म शोके मनः कृथाः ॥ १२.२३.५२ ॥
Dies ist die Pflicht der Kṣatriyas: die Untertanen zu schützen und vor Abwegen zu bewahren. Großer König, richte deinen Sinn nicht auf Kummer.
12.23.53
भ्रातुरस्य हितं वाक्यं शृणु धर्मज्ञसत्तम ।
दण्ड एव हि राजेन्द्र क्षत्रधर्मो न मुण्डनम् ॥ १२.२३.५३ ॥
Bester Kenner des Dharma, höre die heilsamen Worte deines Bruders. Herr der Könige, nur die Strafe ist die Pflicht des Kṣatriya, nicht das Scheren des Hauptes.