மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.23

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

12.23.1

एवमुक्तस्तु कौन्तेयो गुडाकेशेन भारत ।
नोवाच किंचित्कौरव्यस्ततो द्वैपायनोऽब्रवीत् ॥ १२.२३.१ ॥

குடாகேசனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட குந்தியின் மகன், ஓ பாரதா, எதுவும் பதில் சொல்லவில்லை; அப்போது துவைபாயனர் பேசினார்.

12.23.2

बीभत्सोर्वचनं सौम्य सत्यमेतद्युधिष्ठिर ।
शास्त्रदृष्टः परो धर्मः स्मृतो गार्हस्थ्य आश्रमः ॥ १२.२३.२ ॥

அன்பனே யுதிஷ்டிரா, பீபத்சுவின் (அர்ஜுனனின்) இந்த கூற்று உண்மை. சாஸ்திரங்களில் காணப்பட்ட உயர்ந்த தர்மம் இல்லறநிலை என்று சொல்லப்படுகிறது.

12.23.3

स्वधर्मं चर धर्मज्ञ यथाशास्त्रं यथाविधि ।
न हि गार्हस्थ्यमुत्सृज्य तवारण्यं विधीयते ॥ १२.२३.३ ॥

தர்மம் அறிந்தவனே, சாஸ்திரப்படியும் விதிப்படியும் உன் சுவதர்மத்தை பின்பற்று. இல்லறத்தைக் கைவிட்டு உனக்கு காட்டு வாழ்க்கை விதிக்கப்படவில்லை.

12.23.4

गृहस्थं हि सदा देवाः पितरोऽतिथयस्तथा ।
भृत्याश्चैवोपजीवन्ति तान्भरस्व महीपते ॥ १२.२३.४ ॥

பூமிபதியே, இல்லறத்தானையே தேவர்களும் பித்ருக்களும் விருந்தினர்களும் எப்போதும் சார்ந்து வாழ்கின்றனர்; பணியாளர்களும் அவனிடமே வாழ்கின்றனர். அவர்களைப் போஷிப்பாயாக.

12.23.5

वयांसि पशवश्चैव भूतानि च जनाधिप ।
गृहस्थैरेव धार्यन्ते तस्माच्छ्रेष्ठो गृहाश्रमी ॥ १२.२३.५ ॥

மக்களின் தலைவனே, பறவைகளும் விலங்குகளும் எல்லா உயிர்களும் இல்லறத்தாராலேயே தாங்கப்படுகின்றன; ஆகவே இல்லறத்தான் சிறந்தவன்.

12.23.6

सोऽयं चतुर्णामेतेषामाश्रमाणां दुराचरः ।
तं चराद्य विधिं पार्थ दुश्चरं दुर्बलेन्द्रियैः ॥ १२.२३.६ ॥

இந்த நான்கு ஆசிரமங்களிலும் அது கடினமாக பின்பற்றப்படுவது. பிருதையின் மகனே, பலவீனமான புலன்களை உடையவர்களுக்கு கடினமான அந்த விதியை இப்போது பின்பற்று.

12.23.7

वेदज्ञानं च ते कृत्स्नं तपश्चाचरितं महत् ।
पितृपैतामहं राज्यं धुर्यवद्वोद्दुमर्हसि ॥ १२.२३.७ ॥

உனக்கு வேதஞானம் முழுமையாக உள்ளது, பெரும் தவமும் நீ செய்திருக்கிறாய். முன்னோர் வழியாக வந்த அரசை நுகத்தில் பூட்டிய காளையைப் போல நீ சுமக்க வேண்டும்.

12.23.8

तपो यज्ञस्तथा विद्या भैक्ष्यमिन्द्रियसंयमः ।
ध्यानं विद्या समुत्थानं संतोषश्च श्रियं प्रति।
तथा ह्येकान्तशीलत्वं तुष्टिर्दानं च शक्तितः ॥ १२.२३.८ ॥

தவம், யாகம், கல்வி, பிச்சை, புலன் அடக்கம், தியானம், கல்வியின் உயர்வு, செல்வத்தில் மனநிறைவு; அதுபோலவே தனிமையை விரும்பும் இயல்பு, திருப்தி, தன் சக்திக்கேற்ப தானம்.

12.23.9

ब्राह्मणानां महाराज चेष्टा संसिद्धिकारिका ।
क्षत्रियाणां तु वक्ष्यामि तवापि विदितं पुनः ॥ १२.२३.९ ॥

மகாராஜா, பிராமணர்களின் நடத்தை சித்தியை அளிக்கும். ஆனால் க்ஷத்திரியர்களைப் பற்றி நான் கூறுவேன்; அதுவும் உனக்கு முன்பே தெரிந்ததுதான்.

12.23.10

यज्ञो विद्या समुत्थानमसंतोषः श्रियं प्रति ।
दण्डधारणमुग्रत्वं प्रजानां परिपालनम् ॥ १२.२३.१० ॥

யாகம், கல்வியின் உயர்வு, செல்வத்தில் அதிருப்தி (ஆசையின்மை), தண்டம் ஏந்துதல், கடுமை, குடிமக்களைக் காத்தல்.

12.23.11

वेदज्ञानं तथा कृत्स्नं तपः सुचरितं तथा ।
द्रविणोपार्जनं भूरि पात्रे च प्रतिपादनम् ॥ १२.२३.११ ॥

வேதஞானம் முழுமையாக, அதுபோல நன்கு ஆசரிக்கப்பட்ட தவம், மிகுந்த செல்வத்தை ஈட்டுதல், தகுதியான பாத்திரத்திற்கு அதைக் கொடுத்தல்.

12.23.12

एतानि राज्ञां कर्माणि सुकृतानि विशांपते ।
इमं लोकममुं चैव साधयन्तीति नः श्रुतम् ॥ १२.२३.१२ ॥

மக்களின் தலைவனே, இவை அரசர்களின் நற்செயல்கள். இவை இவ்வுலகையும் அவ்வுலகையும் சாதிக்கின்றன என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.

12.23.13

एषां ज्यायस्तु कौन्तेय दण्डधारणमुच्यते ।
बलं हि क्षत्रिये नित्यं बले दण्डः समाहितः ॥ १२.२३.१३ ॥

கௌந்தேயா, இவற்றுள் தண்டத்தைத் தாங்குவதே சிறந்ததென்று சொல்லப்படுகிறது. க்ஷத்திரியனிடம் எப்போதும் பலம் உண்டு; பலத்தில் தண்டம் நிலைபெற்றுள்ளது.

12.23.14

एताश्चेष्टाः क्षत्रियाणां राजन्संसिद्धिकारिकाः ।
अपि गाथामिमां चापि बृहस्पतिरगायत ॥ १२.२३.१४ ॥

அரசே, க்ஷத்திரியருடைய இந்தச் செயல்கள் சித்தியைத் தருபவை. இந்தப் பாடலையும் பிரகஸ்பதி பாடினார்.

12.23.15

भूमिरेतौ निगिरति सर्पो बिलशयानिव ।
राजानं चाविरोद्धारं ब्राह्मणं चाप्रवासिनम् ॥ १२.२३.१५ ॥

பூமி இவ்விருவரையும் விழுங்கிவிடுகிறது, பொந்தில் வாழும் பாம்பைப் போல்: எதிர்க்காத அரசனையும், வெளியூர் செல்லாத பிராமணனையும்.

12.23.16

सुद्युम्नश्चापि राजर्षिः श्रूयते दण्डधारणात् ।
प्राप्तवान्परमां सिद्धिं दक्षः प्राचेतसो यथा ॥ १२.२३.१६ ॥

அரசரிஷி சுத்யும்னனும் தண்டத்தைத் தாங்கியதால் பரம சித்தியை அடைந்தான் என்று கேட்கப்படுகிறது; பிராசேதஸ் தக்ஷனைப் போல.

12.23.17

भगवन्कर्मणा केन सुद्युम्नो वसुधाधिपः ।
संसिद्धिं परमां प्राप्तः श्रोतुमिच्छामि तं नृपम् ॥ १२.२३.१७ ॥

பகவனே, எந்தச் செயலால் வசுதாதிபதி சுத்யும்னன் பரம சித்தியை அடைந்தான்? அந்த அரசனைப் பற்றி நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.

12.23.18

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
शङ्खश्च लिखितश्चास्तां भ्रातरौ संशितव्रतौ ॥ १२.२३.१८ ॥

இங்கும் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தைச் சொல்கிறார்கள்: சங்கனும் லிகிதனும், கடும் விரதமுடைய இரு சகோதரர்கள் இருந்தனர்.

12.23.19

तयोरावसथावास्तां रमणीयौ पृथक्पृथक् ।
नित्यपुष्पफलैर्वृक्षैरुपेतौ बाहुदामनु ॥ १२.२३.१९ ॥

அவர்கள் இருவரின் ஆசிரமங்களும் தனித்தனியாக அழகாக இருந்தன; பாகுதா நதிக்கரையில், எப்போதும் பூத்துக் காய்க்கும் மரங்களால் சூழப்பட்டிருந்தன.

12.23.20

ततः कदाचिल्लिखितः शङ्खस्याश्रममागतः ।
यदृच्छयाऽथ शङ्खोपि निष्क्रान्तोऽभवदाश्रमात् ॥ १२.२३.२० ॥

பின்னர் ஒருமுறை லிகிதன் சங்கரின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தார்; அப்போது தற்செயலாக சங்கரும் ஆசிரமத்தை விட்டு வெளியே சென்றிருந்தார்.

12.23.21

सोऽभिगम्याश्रमं भ्रातुश्चंक्रमँल्लिखितस्तदा ।
फलानि शातयामास सम्यक्परिणतान्युत ॥ १२.२३.२१ ॥

அவர் சகோதரரின் ஆசிரமத்தை அடைந்து, அங்கே உலாவியபடி, அப்போது லிகிதன் நன்கு பழுத்த கனிகளைப் பறித்தார்.

12.23.22

तान्युपादाय विस्रब्धो भक्षयामास स द्विजः ।
तस्मिंश्च भक्षयत्येव शङ्खोऽप्याश्रममागतः ॥ १२.२३.२२ ॥

அவற்றை எடுத்துக்கொண்டு அந்த பிராமணர் தயக்கமின்றி உண்டார்; அவர் உண்ணும்போதே சங்கரும் ஆசிரமத்திற்கு வந்தார்.

12.23.23

भक्षयन्तं तु तं दृष्ट्वा शङ्खो भ्रातरमब्रवीत् ।
कुतः फलान्यवाप्तानि हेतुना केन खादसि ॥ १२.२३.२३ ॥

அவர் உண்பதைக் கண்ட சங்கர், தம்பியிடம் கூறினார்: "இந்தக் கனிகள் உனக்கு எங்கிருந்து கிடைத்தன? எந்த வழியில் அவற்றை உண்கிறாய்?"

12.23.24

सोऽब्रवीद्धातरं ज्येष्ठमुपसृत्याभिवाद्य च ।
इत एव गृहीतानि मयेति प्रहसन्निव ॥ १२.२३.२४ ॥

அவர் மூத்த சகோதரரை அணுகி வணங்கி, சிரிப்பவரைப் போல் கூறினார்: "இங்கிருந்தே நான் இவற்றை எடுத்தேன்."

12.23.25

तमब्रतीत्तथा शङ्खस्तीव्ररोषसमन्वितः ।
स्तेयं त्वया कृतमिदं फलान्याददता स्वयम् ॥ १२.२३.२५ ॥

சங்கன் கடும் சினத்துடன் அவனிடம் கூறினான்: "நீயே பழங்களை எடுத்து இந்தத் திருட்டைச் செய்தாய்."

12.23.26

गच्छ राजानमासाद्य स्वकर्म कथयस्व वै ।
अदत्तादानमेवं हि कृतं पार्थिवसत्तम ॥ १२.२३.२६ ॥

சென்று அரசனை அணுகி உன் செயலைச் சொல். ஓ சிறந்த அரசே, கொடுக்கப்படாததை எடுப்பது இவ்வாறுதான் செய்யப்பட்டது.

12.23.27

स्तेनं मां त्वं विदित्वा च स्वधर्ममनुपालय ।
शीघ्रं धारय चोरस्य मम दण्डं नराधिप ॥ १२.२३.२७ ॥

என்னைத் திருடன் என்று அறிந்து உன் தர்மத்தைக் காப்பாற்று. ஓ மனிதர்களின் தலைவனே, திருடனான எனக்கு விரைவில் தண்டனையை விதி.

12.23.28

इत्युक्तस्तस्य वचनात्सुद्युम्न स नराधिपम् ।
अभ्यगच्छन्महाबाहो लिखितः संशितव्रतः ॥ १२.२३.२८ ॥

அவனுடைய சொற்களால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டு, ஓ மகாபாகுவே, உறுதியான விரதமுடைய லிகிதன் அரசனிடம் சென்றான்.

12.23.29

सुद्युम्नस्त्वन्तपालेभ्यः श्रुत्वा लिखितमागतम् ।
अभ्यगच्छत्सहामात्यः पद्भ्यामेव जनेश्वरः ॥ १२.२३.२९ ॥

ஆனால் சுத்யும்னன் எல்லைக் காவலர்களிடமிருந்து லிகிதன் வந்திருப்பதை கேட்டு, அமைச்சர்களுடன் நடந்தே அந்த மக்கள் தலைவனை எதிர்கொண்டான்.

12.23.30

तमब्रवीत्समागम्य स राजा धर्मवित्तमम् ।
किमागमनमाचक्ष्व भगवन्कृतमेव तत् ॥ १२.२३.३० ॥

சந்தித்தபோது அந்த அரசன், தர்மத்தை மிகச் சிறப்பாக அறிந்தவன், அவனிடம் கூறினான்: "ஓ பகவானே, உங்கள் வருகையின் நோக்கத்தைச் சொல்லுங்கள்; அது ஏற்கனவே நடந்துவிட்டது."

12.23.31

एवमुक्तः स विप्रर्षिः सुद्युम्नमिदमब्रवीत् ।
प्रतिश्रुत्य करिष्येति श्रुत्वा तत्कर्तुमर्हसि ॥ १२.२३.३१ ॥

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது அந்த விப்ரரிஷி சுத்யும்னனிடம் இதைச் சொன்னார்: 'வாக்குறுதி அளித்து, நான் செய்வேன் என்று கேள்; அதைச் செய்ய உனக்குத் தகும்.'

12.23.32

अनिसृष्टानि गुरुणा फलानि मनुजर्षभ ।
भक्षितानि महाराज तत्र मां शाधि माचिरम् ॥ १२.२३.३२ ॥

மனிதர்களில் காளையே, மகாராஜனே, குருவின் அனுமதியின்றி இந்தக் கனிகள் உண்ணப்பட்டன; அங்கே என்னைத் தண்டி, தாமதிக்காதே.

12.23.33

प्रमाणं चेन्मतो राजा भवतो दण्डधारणे ।
अनुज्ञायामपि तथा हेतुः स्याद्ब्राह्मणर्षभ ॥ १२.२३.३३ ॥

அரசன் தண்டனை ஏந்துவதில் உமது கருத்தில் பிரமாணமாக இருந்தால், அனுமதியிலும் அவ்வாறே காரணம் ஆகும், பிராமண சிறந்தவரே.

12.23.34

स भवानभ्यनुज्ञातः शुचिकर्मा महाव्रतः ।
ब्रूहि कामानतोऽन्यांस्त्वं करिष्यामि हि ते वचः ॥ १२.२३.३४ ॥

நீர், தூய செயலும் பெரும் விரதமும் உடையவர், அனுமதி பெற்று சொல்லும் — இதற்கு அப்பால் பிற விருப்பங்களையும் சொல்லும்; உமது சொல்லை நான் செய்வேன்.

12.23.35

संछन्द्यमानो ब्रह्मर्षिः पार्थिवेन महात्मना ।
नान्यं स वरयामास तस्माद्दण्डादृते वरम् ॥ १२.२३.३५ ॥

மகாத்மா அரசனால் வரம் தேர்ந்தெடுக்கும்படி வற்புறுத்தப்பட்டபோதும், அந்த பிரம்மரிஷி அந்தத் தண்டனையைத் தவிர வேறு எந்த வரத்தையும் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை.

12.23.36

ततः स पृथिवीपालो लिखितस्य महात्मनः ।
करौ प्रच्छेदयामास धृतदण्डो जगाम सः ॥ १२.२३.३६ ॥

பின்னர் அந்த பூமிபாலகன் தண்டனை ஏந்தி, மகாத்மா லிகிதனின் இரு கைகளையும் வெட்டச் செய்தான்; பின் அவன் சென்றான்.

12.23.37

स गत्वा भ्रातरं शङ्खमार्तरूपोऽब्रवीदिदम् ।
धृतदण्डस्य दुर्बुद्धेर्भवांस्तत्क्षन्तुमर्हति ॥ १२.२३.३७ ॥

அவர் தன் சகோதரன் சங்கரிடம் சென்று, துயருற்ற தோற்றத்துடன் இவ்வாறு கூறினார்: 'தண்டிக்கப்பட்ட இந்தத் தீய புத்தியுள்ளவனை நீர் மன்னிப்பதற்குத் தகுதியுள்ளவர்.'

12.23.38

न कुप्ये तव धर्मज्ञ न त्वं दूषयसे मम ।
सुनिर्मलं कुलं ब्रह्मन्नस्मिञ्जगति विश्रुतम्।
धर्मस्तु ते व्यतिक्रान्तस्ततस्ते निष्कृतिः कृता ॥ १२.२३.३८ ॥

சங்கர் கூறினார்: 'தர்மத்தை அறிந்தவனே, நான் உன்மீது கோபம் கொள்ளவில்லை; நீ என் குலத்தைக் களங்கப்படுத்தவுமில்லை. பிராமணனே, இந்த உலகில் நம் குலம் மிகவும் தூய்மையானதும் புகழ்பெற்றதுமாகும். நீ தர்மத்தை மீறினாய்; ஆகவே உனக்கான பிராயச்சித்தம் செய்யப்பட்டுவிட்டது.'