مهابهاراتا · أدهيايا 12.231
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.231.1
पुनेरव तु सं शक्रः अहसन्निदमब्रवीत् ।
निश्वसन्तं यथा गायं प्रत्याहाराय भारत ॥ १२.२३१.१ ॥
فضحك إندرا وقال هذا، كأنه يعلّم جاياً المتنهد كفّ الحواس، يا بهاراتا.
12.231.2
यथज्ञानसहस्रेण ज्ञातिभिः परिवारितः ।
लोकान्यतापयन्तर्वान्यास्यस्मानवितर्कयन् ॥ १२.२३१.२ ॥
كأنك، محاطاً بالأقارب وألف جهالة، تعذّب العوالم، أو مفكراً فينا.
12.231.3
दृष्ट्वा सुकृष्णां चेमागयस्थामात्मनो बले ।
ज्ञातिमित्रपरित्यक्तः शोचस्याहो न शोचसि ॥ १२.२३१.३ ॥
لمّا ترى هذه الحال المظلمة للغاية القائمة في قوتك، تحزن، مهجوراً من الأقارب والأصدقاء؛ آه، لا تحزن على ما يجب الحزن عليه.
12.231.4
प्रीतिं प्राप्यातुलां पूर्वं लोकांश्चात्मवशे स्थितान् ।
विनिपातमिमं चाद्य शोचस्याहो न शोचसि ॥ १२.२३१.४ ॥
لقد نلت سابقاً فرحاً لا يضاهى ورأيت العوالم قائمة في قبضتك، والآن تحزن على هذا السقوط؛ آه، لا تحزن على ما يجب الحزن عليه.
12.231.5
गर्वं हित्वा तथा मानं देवराज शृणुष्व मे ।
मया च त्वाऽनुसद्भावं पूर्वमाचरितं महत् ॥ १२.२३१.५ ॥
يا ملك الآلهة، اترك الكبرياء والعزة واسمع مني؛ لقد أظهرت لك من قبل إحساناً عظيماً.
12.231.6
अवश्यकालपर्यायमात्मनः परिवर्तनम् ।
अविदँल्लोकमाहात्म्यं… ॥ १२.२३१.६ ॥
دورة الزمن الحتمية وتحول المرء نفسه، دون أن يعرف عظمة العوالم…
12.231.7
अनित्यमुपलक्ष्येह कालपर्यायमात्मनः ।
तस्माच्छक्र न शोचामि सर्वं ह्येवेदमन्तवत् ॥ १२.२३१.७ ॥
وإذ أدركتُ هنا أن دورة الزمان في ذاتي فانية، فلذلك يا شَكْرُ لا أحزن؛ فكل هذا له نهاية حقًّا.
12.231.8
अन्तवन्त इमे देहा भूतानां च सुराधिप ।
तेन शक्र न शोचामि नापराधादिदं मम ॥ १२.२३१.८ ॥
هذه الأجساد وأجساد الكائنات لها نهاية، يا سيد الآلهة؛ فلذلك يا شَكْرُ لا أحزن، وهذا ليس من ذنبي.
12.231.9
जीवितं च शरीरं च जात्या वै सह जायते ।
उभे सह विवर्धेते उभे सह विनश्यतः ॥ १२.२३१.९ ॥
الحياة والجسد يولدان معًا مع الميلاد؛ كلاهما ينموان معًا، وكلاهما يفنيان معًا.
12.231.10
न हीदृशमहंभावमवशः प्राप्य केवलम् ।
यदेवमभिजानामि का व्यथा मे विजानतः ॥ १२.२३१.१० ॥
وإن نلتُ مثل هذا الإحساس بالذات، فلستُ عاجزًا، لأنني أعرفه هكذا؛ فأي ألم يكون لمن يعرف؟
12.231.11
भूतानां निधनं निष्ठा स्रोतसामिव सागरः ।
नैतत्सम्यग्विजानन्तो नरा मुह्यन्ति वज्रधृत् ॥ १२.२३१.११ ॥
الموت هو المصير النهائي للكائنات، كما أن المحيط مصير الأنهار؛ والناس الذين لا يعرفون هذا على وجهه يتحيّرون، يا حامل الصاعقة.
12.231.12
ये त्वेवं नाभिजानन्ति रजोमोहपरायणाः ।
ते कृच्छ्रं प्राप्य सीदन्ति बुद्धिर्येषां प्रणश्यति ॥ १२.२३१.१२ ॥
أما الذين، وهم منغمسون في الشهوة والوهم، لا يعرفونه هكذا، فيبلغون الشدة ويغرقون؛ وتفنى عقولهم.
12.231.13
बुद्धिलाभात्तु पुरुषः सर्वं तुदति किल्विषम् ।
विपाप्मा लभते सत्वं सत्वस्थः संप्रसीदति ॥ १२.२३१.१३ ॥
بنيل الفهم يزيل الإنسان كل إثم. فيخلص من الشر فينال صفاء النفس (سattva)، ومن ثبت فيه صار مطمئنًا.
12.231.14
ततस्तु ये निवर्तन्ते जायन्ते वा पुनः पुनः ।
कृपणाः परितप्यन्ते तैरर्थैरभिचोदिताः ॥ १२.२३१.१४ ॥
ثم الذين يرجعون أو يولدون مرارًا وتكرارًا، أولئك البائسون المدفوعون بتلك الغايات، يتعذبون.
12.231.15
अर्थसिद्धिमनर्थं च जीवितं मरणं तथा ।
सुखं दुःखं फलं चैव न द्वेष्मि न च कामये ॥ १२.२३१.१५ ॥
تحقيق الغايات وفشلها، والحياة والموت، وكذلك اللذة والألم، والثمرة: لا أكرهها ولا أشتهيها.
12.231.16
हतं हन्ति हतो ह्येव यो नरो हन्ति कंचन ।
उभौ तौ न विजानीतो यश्च हन्ति हतश्च यः ॥ १२.२३१.१६ ॥
الإنسان الذي يقتل أحدًا إنما يقتل في الحقيقة من قد قُتل من قبل؛ وكذلك المقتول. وكلاهما لا يعلم: القاتل والمقتول.
12.231.17
हत्वा जित्वा च मघवन्यः कश्चित्पुरुषायते ।
अकर्ता ह्येव भवति कर्ता ह्येव करोति तत् ॥ १२.२३१.१७ ॥
يا مَغَوَان، من يقتل ويغلب ثم يتصرف كأنه الفاعل الحقيقي، فهو في الحقيقة ليس بفاعل؛ بل الفاعل هو الذي يفعل ذلك.
12.231.18
को हि लोकस्य कुरुते विनाशप्रभवावुभौ ।
कृतं हि तत्कृतेनैव कर्ता तस्यापि चापरः ॥ १२.२३१.१८ ॥
من ذا الذي يُحدث في العالم الفناء والنشأة معًا؟ إن ما فُعل إنما يكون بالفعل؛ وفاعل ذلك أيضًا آخر.
12.231.19
पृथिवी ज्योतिराकाशमापो वायुश्च पञ्चमः ।
एतद्योनीनि भूतानि तत्र का परिदेवना ॥ १२.२३१.१९ ॥
الأرض والنور والفضاء والماء، والخامس الريح: هذه هي أصل الكائنات. فما فائدة النحيب إذن؟
12.231.20
महाविद्योऽल्पविद्यश्च बलवान्दुर्बलश्च यः ।
दर्शनीयो विरूपश्च सुभगो दुर्भगश्च यः ॥ १२.२३१.२० ॥
العالم الكبير والقليل العلم، والقوي والضعيف، والجميل المنظر والقبيح، والموفق والمخذول —
12.231.21
सर्वं कालः समादत्ते गम्भीरः स्वेन तेजसा ।
तस्मिन्कालवशं प्राप्ते का व्यथा मे विजानतः ॥ १२.२३१.२१ ॥
الزمان عميق، يأخذ كل شيء بقوته الذاتية. فإذا وقع ذلك تحت سلطانه، فأي حزن يصيبني وأنا أعلم ذلك؟
12.231.22
दग्धमेवानुदहते हतमेवानुहन्यते ।
नश्यते नष्टमेवाग्रे लब्धव्यं लभते नरः ॥ १२.२३१.२२ ॥
ما احترق يُحرق ثانية، وما قُتل يُقتل ثانية، وما هلك يهلك أولاً، والإنسان ينال ما ينبغي أن يُنال.
12.231.23
नास्य द्वीपः कुतः पारो नावारः संप्रदृश्यते ।
नान्तमस्य प्रपश्यामि विधेर्दिव्यस्य चिन्तयन् ॥ १२.२३१.२३ ॥
لا تُرى فيه جزيرة، ولا شاطئ بعيد، ولا شاطئ قريب؛ ولا أرى له نهاية وأنا أتفكر في هذا القدر الإلهي.
12.231.24
यदि मे पश्यतः कालो भूतानि न विनाशयेत् ।
स्यान्मे हर्षश्च दर्पश्च क्रोधश्चैव शचीपते ॥ १२.२३१.२४ ॥
لو أن الزمان، وأنا أنظر، لم يُهلك الكائنات، لكان لي فرح وكبرياء وغضب أيضاً، يا سيد شاتشي.
12.231.25
तुषभक्षं तु मां ज्ञात्वा प्रविविक्तजने गृहे ।
बिभ्रतं गार्दभं रूपमागत्य परिगर्हसे ॥ १२.२३१.२५ ॥
وأنت تعلم أنني آكل النخالة، تأتي إلى بيتي المنعزل في هيئة حمار وتذمّني.
12.231.26
इच्छन्नहं विकुर्यां हि रूपाणि बहृधाऽऽत्मनः ।
विभीषणानि यानीक्ष्य पलायेथास्त्वमेव मे ॥ १२.२३१.२६ ॥
لو شئت لغيّرت صوري المرعبة بأشكال كثيرة، ولفررت أنت منّي حين تراها.
12.231.27
कालः सर्वं समादत्ते कालः सर्वं प्रयच्छति ।
कालेन विहितं सर्वं मा कृथाः शक्र पौरुषम् ॥ १२.२३१.२७ ॥
الزمن يأخذ كل شيء، والزمن يعطي كل شيء. كل ما قضى به الزمن يقع؛ فلا تُظهر بأسك يا شakra.
12.231.28
पुरा सर्वं प्रव्यथितं मयि क्रुद्धे पुरंदर ।
विद्रवन्ति त्वया सार्धं सर्व एव दिबौकसः ॥ १२.२३१.२८ ॥
فيما مضى، يا بورندرا، حين غضبتُ، اضطرب كل شيء؛ وفررتَ أنت مع جميع سكان السماء.
12.231.29
अवैमि त्वस्य लोकस्य कर्मं शक्र सनातनम् ।
त्वमप्येवमवेक्षस्व माऽऽत्मना विस्मगं गमः ॥ १२.२३१.२९ ॥
أعلم يا شakra الفعل الأزلي لهذا العالم؛ فتأمّل أنت كذلك، ولا تضلّ عن نفسك.
12.231.30
प्रभवश्च प्रभावश्च नात्मसंस्थः कदाचन ।
कौमारमेव ते चित्तं तथैवाद्य यथा पुरा।
समवेक्षस्व मघवन्बुद्धिं विन्दस्व नैष्ठिकीम् ॥ १२.२३१.३० ॥
إن النشأة والقدرة لا تستقران في الذات أبدًا؛ وعقلك اليوم ما زال طفوليًا كما كان من قبل. يا ماغافان، تأمّل جيدًا واكتسب حكمة راسخة.
12.231.31
देवा मनुष्याः पितरो गन्धर्वोरगराक्षसाः ।
आसन्सर्वे मम वशे तत्सर्वं वेत्थ वासव ॥ १२.२३१.३१ ॥
كانت الآلهة والبشر والأسلاف والغاندهارفا والأفاعي والراكشاسا جميعها تحت سلطاني؛ وهذا تعلمه أنت أيها الفاسافا.
12.231.32
नमस्तस्यै दिशेऽप्यस्तु यस्यां वैरोचनो बलिः ।
इति मामभ्यपद्यन्त बुद्धिमात्सर्यमोहिताः ॥ १२.२३१.३२ ॥
سلام على تلك الجهة أيضاً التي ذهب إليها بالي ابن فيروتشانا؛ هكذا هاجموني مغلوبين بالعقل والحسد.
12.231.33
नाहं तदनुशोचामि नात्मभ्रंशं शचीपते ।
एवं मे निश्चिता बुद्धिः शास्तुस्तिष्ठाम्यहं वशे ॥ १२.२३१.३३ ॥
يا سيد شاتشي، لست أحزن على ذلك، ولا على ضياع ذاتي؛ لقد استقر عزمي على أن أبقى تحت سلطان الحاكم.
12.231.34
दृश्यते हि कुले जातो दर्शनीयः प्रतापवान् ।
दुःखं जीवन्सहामात्यो भवितव्यं हि तत्तथा ॥ १२.२३१.३४ ॥
نرى الرجل المولود في أسرة كريمة، الحسن المنظر، ذا البأس، يعيش في الحزن مع وزرائه؛ وكان لا بد أن يكون ذلك كذلك.
12.231.35
दौष्कुलेयस्तथा मूढो दुर्जातः शक्र दृश्यते ।
सुखं जीवन्सहामात्यो भवितव्यं हि तत्तथा ॥ १२.२३१.३५ ॥
يا شكرا، يُرى الأحمق الدنيء المولد يعيش في سعادة مع وزرائه؛ وكان ذلك أيضاً لا بد أن يكون كذلك.
12.231.36
कल्याणी रूपसंपन्ना दुर्भगा शक्र दृश्यते ।
अलक्षणा विरूपा च सुभगा दृश्यते परा ॥ १२.२३१.३६ ॥
يا شكرا، تُرى المرأة الجميلة الحسنة الذات تعيسة الحظ؛ وتُرى المرأة القبيحة الفاقدة للعلامات الحسنة في غاية السعادة.
12.231.37
नैतदस्मत्कृतं शक्र नैतच्छक्र त्वया कृतम् ।
यत्तमेवं गतो वज्रिन्यच्चाप्येवं गता वयम् ॥ १२.२३१.३७ ॥
لم نفعل نحن هذا يا شاكرا، ولم تفعله أنت يا شاكرا. يا حامل الصاعقة، أن يصير هو إلى هذه الحال، وأن نصير نحن أيضا إلى هذه الحال.
12.231.38
न कर्म तव नान्येषां कुतो मम शतक्रतो ।
ऋद्धिर्वाऽप्यथवा नर्द्धिः पर्यायकृतमेव तत् ॥ १२.२३१.३८ ॥
ليس هذا من فعلك ولا من فعل غيرك، فكيف يكون من فعلي يا شتكراتو؟ سواء جاء الرخاء أو لم يجئ، فذلك يقع بالتناوب.
12.231.39
पश्यामि त्वां विराजन्तं देवराजमवस्थितम् ।
श्रीमन्तं द्युतिमन्तं च गर्जमानं ममोपरि ॥ १२.२३१.३९ ॥
أراك واقفا هناك متألقا، ملك الآلهة، مجيدا ساطعا، تزمجر فوقي.
12.231.40
एवं नैव न चेत्कालो मामाक्रम्य स्थितो भवेत् ।
पातयेयमहं त्वाऽद्य सवज्रमपि मुष्टिना ॥ १२.२३१.४० ॥
لو لم يقف الزمن ضدي مهاجما، لأسقطتك اليوم بقبضتي مع الصاعقة.
12.231.41
न तु विक्रमकालोऽयं शान्तिकालोऽयमागतः ।
कालः स्थापयते सर्वं कालः पचति वै तथा ॥ १२.२३१.४१ ॥
لكن هذا ليس وقت البأس، فقد جاء وقت السلم. الزمن هو الذي يثبّت كل شيء، والزمن هو الذي ينضجه.
12.231.42
मां चेदभ्यागतः कालो दानवेश्वरमूर्जितम् ।
गर्जन्तं प्रतपन्तं च कमन्यं नागमिष्यति ॥ १२.२३१.४२ ॥
إن كان الزمن قد جاءني، أنا سيد الدانافا القوي، الزائر والمتوهج، فإلى من غيري سيأتي؟
12.231.43
द्वादशानां तु भवतामादित्यानां महात्मनाम् ।
तेजांस्येकेन सर्वेषां देवराज धृतानि मे ॥ १२.२३१.४३ ॥
أيها ملك الآلهة، لقد حملتُ وحدي تألق الآدتيا الاثني عشر العظماء جميعًا.
12.231.44
अहमेवोद्वहाम्यापो विसृजामि च वासव ।
तपामि चैव त्रैलोक्यं विद्योताम्यहमेव च ॥ १२.२३१.४४ ॥
أيها الواسافا، أنا وحدي أرفع المياه وأطلقها؛ وأنا وحدي أُحمي العوالم الثلاثة وأنا وحدي أنيرها.
12.231.45
संरक्षामि विलुम्पामि ददाम्यहमथाददे ।
संयच्छामि नियच्छामि लोकेषु प्रभुरीश्वरः ॥ १२.२३१.४५ ॥
أحمي وأُهلك، وأعطي وآخذ؛ أكبح وأُسيطر — بين العوالم أنا السيد والحاكم.
12.231.46
तदद्य विनिवृत्तं मे प्रभुत्वममराधिप ।
कालसैन्यावगाढस्य सर्वं न प्रतिभाति मे ॥ १२.२३१.४६ ॥
لذلك، أيها سيد الخالدين، لقد انتهت سيادتي اليوم؛ فأنا المغمور في جيش الزمن لم يعد كل شيء يبدو لي واضحًا.
12.231.47
नाहं कर्ता न चैव त्वं नान्यः कर्ता शचीपते ।
पर्यायेण हि भुज्यन्ते लोकाः शक्र यदृच्छया ॥ १२.२३१.४७ ॥
لستُ أنا الفاعل، ولا أنت، ولا غيرنا فاعل، يا سيد شاتشي؛ فالعوالم تُستمتع بها بالتناوب، يا شاكرا، بمحض الصدفة.
12.231.48
मासमासार्धवेश्मानमहोरात्राभिसंवृतम् ।
ऋतुद्वारं वायुमुखमायुर्वेदविदो जनाः ॥ १२.२३१.४८ ॥
بيتٌ من الشهور وأنصاف الشهور، يحيط به النهار والليل، بابه الفصول وفمه الريح — هكذا يفهم العمر العارفون بالفيدا.
12.231.49
आहुः सर्वमिदं चिन्त्यं जनाः केचिन्मनीषया ।
अनित्यपञ्चवर्षाणि षष्ठो दृश्यति देहिनाम् ॥ १२.२३१.४९ ॥
يقول بعض الناس بعقولهم إن كل هذا جدير بالتأمل: فبين الكائنات المتجسدة يظهر السادس بعد خمس سنين غير دائمة.
12.231.50
अस्याः पञ्चैव चिन्तायाः पर्येष्यामि च पञ्चधा ।
ततस्तानि न पश्यामि काले तमपि वृत्रहन् ॥ १२.२३१.५० ॥
سأبحث في هذا التأمل الخماسي بخمس طرق؛ غير أني، يا قاتل فريتره، في وقته لا أرى تلك ولا ذاك.
12.231.51
गम्भीरं गहनं ब्रह्म महत्तोयार्णवं यथा ।
अनादिनिधनं चाहुरक्षरं क्षरमेव च ॥ १२.२३१.५१ ॥
البراهمن عميق وغامض كمحيط واسع من المياه؛ يقال إنه بلا بداية ولا نهاية، غير فانٍ وأيضًا فانٍ.
12.231.52
सत्त्वेषु लिङ्गमाविश्य निर्लिङ्गमपि तत्स्वयम् ।
मन्यन्ते ध्रुवमेवैनं ये जनास्तत्त्वदर्शिनः ॥ १२.२३१.५२ ॥
بعد أن دخل في الكائنات علامةً، هو نفسه بلا علامة؛ والذين يرون الحقيقة يعدّونه ثابتًا حقًا.
12.231.53
यमिन्द्रियाणि सर्वाणि नानुपश्यन्ति पञ्चधा ।
तं कालमिति जानीहि यस्य सर्वमिदं वशे ॥ १२.२३१.५३ ॥
اعلم أن ذلك هو الزمان، الذي لا تدركه الحواس بخمس طرق، وفي قبضته كل هذا.
12.231.54
भूतानां तु विषर्यासं कुरुते भगवानिति ।
न ह्येतावद्भवेद्ग्राम्यं न यस्मात्प्रभवेत्पुनः ॥ १२.२३१.५४ ॥
إن الرب هو الذي يحدث انقلاب الكائنات؛ لكن هذا وحده ليس دنيويًا، إذ لا ينشأ منه أصلٌ جديد.
12.231.55
गतिं हि सर्वभूतानामगत्वा क्व गमिष्यति ।
यो धावता न हातव्यस्तिष्ठन्नपि न हीयते ॥ १२.२३१.५५ ॥
من دون أن يبلغ مسلك جميع الكائنات، إلى أين سيذهب؟ ذلك الذي لا يُترك حتى لمن يعدو، ولا يضيع حتى لمن يقف.
12.231.56
तमिन्द्रियाणि सर्वाणि नानुपश्यन्ति पञ्चधा ।
आहुश्चैनं केचिदग्निं केचिदाहुः प्रजापतिम् ॥ १२.२३१.५६ ॥
لا تدركه جميع الحواس بخمسة أوجه. يسميه بعضهم أغني، ويسميه آخرون برجاباتي.
12.231.57
ऋतून्मासार्धमासांश्च दिवसांश्च क्षणांस्तथा ।
पूर्वाह्णमपराह्णं च मध्याह्नमपि चापरे ॥ १२.२३१.५७ ॥
الفصول والأشهر وأنصاف الأشهر، والأيام واللحظات، وكذلك الضحى والعصر والظهيرة، هي أيضاً هو؛ هكذا يقول آخرون.
12.231.58
मुहूर्तमपि चैवाहुरेकं सन्तमनेकधा ।
तं कालमिति जानीहि यस्य सर्वमिदं वशे ॥ १२.२३१.५८ ॥
يقولون إن حتى اللحظة هي هو؛ فهو واحد يتجلى بأشكال كثيرة. فاعلم أنه الزمن، الذي بسلطانه كل هذا.
12.231.59
बहूनीन्द्रसहस्राणि समतीतानि वासव ।
बलवीर्योपपन्नानि यथैव त्वं शचीपते ॥ १२.२३१.५९ ॥
يا فاسافا، يا رب شاتشي! لقد مضت آلاف كثيرة من الإندرات، ذوي القوة والبأس مثلك.
12.231.60
त्वामप्यतिबलं शक्र देवराजं बलोत्कटम् ।
प्राप्ते काले महावीर्यः कालः संशमयिष्यति ॥ १२.२३१.६० ॥
يا شakra! حتى أنت، الأقوى، ملك الآلهة، المفعم بالقوة، حين يأتي الوقت المحتوم، سيخضعك الزمن العظيم القدرة.
12.231.61
य इदं सर्वमादत्ते तस्माच्छक्र स्थिरो भव ।
मया त्वया च पूर्वैश्च न स शक्योऽतिवर्तितुम् ॥ १२.२३१.६१ ॥
الذي يأخذ كل هذا، فلذلك يا شكرا، كن ثابتا. لا أنا ولا أنت ولا الأسلاف يستطيعون تجاوزه.
12.231.62
यामेतां प्राप्य जानीषे राज्यश्रियमनुत्तमाम् ।
स्थिता मयीति तन्मिथ्या नैषा ह्येकत्र तिष्ठति ॥ १२.२३१.६२ ॥
بعد أن نلت هذا المجد الملكي الأسمى، تظن أنه يقيم فيّ — وذلك باطل. إنه لا يبقى في مكان واحد.
12.231.63
स्थिता हीन्द्रसहस्रेषु त्वद्विशिष्टतमेष्वियम् ।
मां च लोला परित्यज्य त्वामगाद्विबुधाधिप ॥ १२.२३१.६३ ॥
لقد مكثت بين آلاف الإندراوات، بين أفضلهم أمثالك. تلك المتقلبة، إذ تركتني، مضت إليك يا سيد الآلهة.
12.231.64
मैवं शक्र पुनः कार्षीः शान्तो भवितुमर्हसि ।
त्वामप्येवंविधं ज्ञात्वा क्षिप्रमन्यं गमिष्यति।
कालेन चोदिता शक्र मा ते गर्वः शतक्रतो ॥ १२.२३१.६४ ॥
لا تفعل ذلك مرة أخرى يا شكرا؛ ينبغي أن تكون هادئا. فإذا علمت أنك من هذا الطراز ستمضي سريعا إلى آخر. مدفوعا بالزمن، يا شكرا يا شتكراتو، لا يكن فيك كبرياء.
12.231.65
क्षमस्व कालयोगं तमागतं विद्धि देवप ।
निर्लज्जश्चैव कस्मात्त्वं देवराज विकत्थसे ॥ १२.२३१.६५ ॥
اصبر على دورة الزمن التي قد جاءت؛ اعرفها يا حامي الآلهة. لماذا، يا ملك الآلهة، تتفاخر بلا حياء؟
12.231.66
सर्वासुराणामधिपः सर्वदेवभयंकरः ।
जितवान्ब्रह्मणो लोकं को विद्यादागतं गतिम् ॥ १२.२३१.६६ ॥
سيد جميع الأسورا، رعب جميع الآلهة، الذي غلب عالم براهما — من كان يعلم المصير الذي أتاه؟