மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.231
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.231.1
पुनेरव तु सं शक्रः अहसन्निदमब्रवीत् ।
निश्वसन्तं यथा गायं प्रत्याहाराय भारत ॥ १२.२३१.१ ॥
பின்னர் இந்திரன் சிரித்துக்கொண்டு இதைச் சொன்னான், பெருமூச்சு விடும் கயனுக்குப் புலனடக்கத்தைப் போதிப்பது போல, ஓ பாரதா.
12.231.2
यथज्ञानसहस्रेण ज्ञातिभिः परिवारितः ।
लोकान्यतापयन्तर्वान्यास्यस्मानवितर्कयन् ॥ १२.२३१.२ ॥
ஆயிரம் அறியாமைகளால், உறவினர்களால் சூழப்பட்ட நீ உலகங்களை வருத்துவது போல, அல்லது எங்களைப் பற்றி சிந்தித்துக்கொண்டு.
12.231.3
दृष्ट्वा सुकृष्णां चेमागयस्थामात्मनो बले ।
ज्ञातिमित्रपरित्यक्तः शोचस्याहो न शोचसि ॥ १२.२३१.३ ॥
உன் பலத்தில் நிற்கும் இந்த மிகக் கருமையான நிலையைப் பார்த்து, உறவினர்களாலும் நண்பர்களாலும் கைவிடப்பட்ட நீ துக்கப்படுகிறாய்; ஐயோ, துக்கப்பட வேண்டியதற்காக நீ துக்கப்படுவதில்லை.
12.231.4
प्रीतिं प्राप्यातुलां पूर्वं लोकांश्चात्मवशे स्थितान् ।
विनिपातमिमं चाद्य शोचस्याहो न शोचसि ॥ १२.२३१.४ ॥
முன்பு ஒப்பிடமுடியாத மகிழ்ச்சியைப் பெற்று, உலகங்களைத் தன் வசத்தில் நிலைபெற்றவையாகக் கண்டவன், இன்று இந்த வீழ்ச்சிக்காக நீ துக்கப்படுகிறாய்; ஐயோ, துக்கப்பட வேண்டியதற்காக நீ துக்கப்படுவதில்லை.
12.231.5
गर्वं हित्वा तथा मानं देवराज शृणुष्व मे ।
मया च त्वाऽनुसद्भावं पूर्वमाचरितं महत् ॥ १२.२३१.५ ॥
தேவராஜனே, கர்வத்தையும் மானத்தையும் விட்டுவிட்டு என் சொல்லைக் கேள்; நான் முன்பு உனக்கு ஒரு பெரிய நல்லெண்ணத்தைச் செய்திருக்கிறேன்.
12.231.6
अवश्यकालपर्यायमात्मनः परिवर्तनम् ।
अविदँल्लोकमाहात्म्यं… ॥ १२.२३१.६ ॥
தவிர்க்க முடியாத காலச் சுழற்சியும் தன்னுடைய மாற்றமும், உலகங்களின் மகத்துவத்தை அறியாதவனாய்…
12.231.7
अनित्यमुपलक्ष्येह कालपर्यायमात्मनः ।
तस्माच्छक्र न शोचामि सर्वं ह्येवेदमन्तवत् ॥ १२.२३१.७ ॥
இங்கே தன்னுள் காலச் சுழற்சியை நிலையற்றதாகக் கண்டவன் நான்; ஆகவே, ஓ இந்திரா, நான் துயருறவில்லை; இவை அனைத்தும் அழியக்கூடியவையே.
12.231.8
अन्तवन्त इमे देहा भूतानां च सुराधिप ।
तेन शक्र न शोचामि नापराधादिदं मम ॥ १२.२३१.८ ॥
ஓ தேவர்களின் தலைவா, இந்த உடல்களும் உயிரினங்களின் உடல்களும் அழியக்கூடியவை; ஆகவே ஓ இந்திரா, நான் துயருறவில்லை; இது என் குற்றத்தால் நிகழ்ந்ததல்ல.
12.231.9
जीवितं च शरीरं च जात्या वै सह जायते ।
उभे सह विवर्धेते उभे सह विनश्यतः ॥ १२.२३१.९ ॥
உயிரும் உடலும் பிறப்புடனேயே தோன்றுகின்றன; இரண்டும் சேர்ந்து வளர்கின்றன; இரண்டும் சேர்ந்தே அழிகின்றன.
12.231.10
न हीदृशमहंभावमवशः प्राप्य केवलम् ।
यदेवमभिजानामि का व्यथा मे विजानतः ॥ १२.२३१.१० ॥
இத்தகைய அகங்காரத்தை அடைந்தும் நான் உதவியற்றவனல்ல; ஏனெனில் நான் இதை இவ்வாறு அறிகிறேன்; அறிந்தவனுக்கு என்ன துயரம் இருக்க முடியும்?
12.231.11
भूतानां निधनं निष्ठा स्रोतसामिव सागरः ।
नैतत्सम्यग्विजानन्तो नरा मुह्यन्ति वज्रधृत् ॥ १२.२३१.११ ॥
உயிரினங்களின் மரணமே அவற்றின் இறுதி நிலை; ஆறுகளின் இறுதி நிலை கடலைப் போல; இதை நன்கு அறியாத மனிதர்கள், ஓ வஜ்ரதாரியே, மயக்கமடைகிறார்கள்.
12.231.12
ये त्वेवं नाभिजानन्ति रजोमोहपरायणाः ।
ते कृच्छ्रं प्राप्य सीदन्ति बुद्धिर्येषां प्रणश्यति ॥ १२.२३१.१२ ॥
ஆனால் ரஜஸ் மற்றும் மோகத்தில் ஈடுபட்டு இவ்வாறு அறியாதவர்கள் துன்பத்தை அடைந்து மூழ்குகிறார்கள்; அவர்களின் புத்தி அழிகிறது.
12.231.13
बुद्धिलाभात्तु पुरुषः सर्वं तुदति किल्विषम् ।
विपाप्मा लभते सत्वं सत्वस्थः संप्रसीदति ॥ १२.२३१.१३ ॥
ஞானம் பெறுவதால் மனிதன் அனைத்துப் பாவத்தையும் அழிக்கிறான். பாவமற்றவனாகி அவன் சத்துவத்தை அடைகிறான்; சத்துவத்தில் நிலைத்து அவன் தெளிவடைகிறான்.
12.231.14
ततस्तु ये निवर्तन्ते जायन्ते वा पुनः पुनः ।
कृपणाः परितप्यन्ते तैरर्थैरभिचोदिताः ॥ १२.२३१.१४ ॥
பின்னர், திரும்பி வருபவர்களும் மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பவர்களும் — அந்தப் பொருட்களால் தூண்டப்பட்ட துயரர்கள் — வருந்துகின்றனர்.
12.231.15
अर्थसिद्धिमनर्थं च जीवितं मरणं तथा ।
सुखं दुःखं फलं चैव न द्वेष्मि न च कामये ॥ १२.२३१.१५ ॥
பொருள் நிறைவும் அனர்த்தமும், வாழ்வும் சாவும், இன்பமும் துன்பமும், பயனும் — இவற்றை நான் வெறுப்பதும் இல்லை, விரும்புவதும் இல்லை.
12.231.16
हतं हन्ति हतो ह्येव यो नरो हन्ति कंचन ।
उभौ तौ न विजानीतो यश्च हन्ति हतश्च यः ॥ १२.२३१.१६ ॥
ஒருவனைக் கொல்லும் மனிதன், உண்மையில் ஏற்கெனவே இறந்தவனையே கொல்கிறான்; கொல்லப்படுபவனும் அவ்வாறே. கொல்பவனும் கொல்லப்படுபவனும் இருவரும் அறியார்.
12.231.17
हत्वा जित्वा च मघवन्यः कश्चित्पुरुषायते ।
अकर्ता ह्येव भवति कर्ता ह्येव करोति तत् ॥ १२.२३१.१७ ॥
ஓ மகவன்! கொன்றும் வென்றும் ஒருவன் தன்னை மனிதனாகக் கருதினாலும், அவன் உண்மையில் செயலற்றவனே; செய்பவன் அதைச் செய்யும் அதுவே.
12.231.18
को हि लोकस्य कुरुते विनाशप्रभवावुभौ ।
कृतं हि तत्कृतेनैव कर्ता तस्यापि चापरः ॥ १२.२३१.१८ ॥
உலகின் அழிவையும் தோற்றத்தையும் இரண்டையும் யார் உண்டாக்குகிறான்? செய்யப்பட்டது அது செய்யப்பட்டதாலேயே ஆகிறது; அதன் செய்பவனுக்கும் மற்றொருவன் செய்பவனாக இருக்கிறான்.
12.231.19
पृथिवी ज्योतिराकाशमापो वायुश्च पञ्चमः ।
एतद्योनीनि भूतानि तत्र का परिदेवना ॥ १२.२३१.१९ ॥
நிலம், ஒளி, ஆகாயம், நீர், ஐந்தாவதாக காற்று — இவையே உயிர்களின் மூலம்; அதில் புலம்பல் ஏன்?
12.231.20
महाविद्योऽल्पविद्यश्च बलवान्दुर्बलश्च यः ।
दर्शनीयो विरूपश्च सुभगो दुर्भगश्च यः ॥ १२.२३१.२० ॥
பெரும் அறிவுடையவனும், சிறு அறிவுடையவனும், வலியவனும், மெலியவனும், அழகானவனும், அழகற்றவனும், நற்பேறுடையவனும், துற்பேறுடையவனும்—
12.231.21
सर्वं कालः समादत्ते गम्भीरः स्वेन तेजसा ।
तस्मिन्कालवशं प्राप्ते का व्यथा मे विजानतः ॥ १२.२३१.२१ ॥
காலம் ஆழமானது; தன் சக்தியால் அனைத்தையும் பற்றிக்கொள்கிறது. காலத்தின் வசத்தில் வந்துவிட்ட நிலையை அறிந்த எனக்கு என்ன துயரம்?
12.231.22
दग्धमेवानुदहते हतमेवानुहन्यते ।
नश्यते नष्टमेवाग्रे लब्धव्यं लभते नरः ॥ १२.२३१.२२ ॥
எரிந்ததையே மீண்டும் எரிக்கிறது; கொல்லப்பட்டதையே மீண்டும் கொல்லப்படுகிறது; அழிந்ததே முதலில் அழிகிறது; பெறத்தக்கதை மனிதன் பெறுகிறான்.
12.231.23
नास्य द्वीपः कुतः पारो नावारः संप्रदृश्यते ।
नान्तमस्य प्रपश्यामि विधेर्दिव्यस्य चिन्तयन् ॥ १२.२३१.२३ ॥
இதற்கு ஒரு தீவும் தெரியவில்லை, மறுகரையும் இல்லை, இக்கரையும் தெரியவில்லை; இந்த தெய்வீக விதியின் முடிவை நான் காணவில்லை, இதையே சிந்தித்தபடி.
12.231.24
यदि मे पश्यतः कालो भूतानि न विनाशयेत् ।
स्यान्मे हर्षश्च दर्पश्च क्रोधश्चैव शचीपते ॥ १२.२३१.२४ ॥
என் கண் முன்னே காலம் உயிர்களை அழிக்காமல் இருக்குமானால், ஓ சசீபதியே, எனக்கு மகிழ்ச்சியும் செருக்கும் கோபமும் உண்டாகும்.
12.231.25
तुषभक्षं तु मां ज्ञात्वा प्रविविक्तजने गृहे ।
बिभ्रतं गार्दभं रूपमागत्य परिगर्हसे ॥ १२.२३१.२५ ॥
தவிட்டை உண்பவன் என்று என்னை அறிந்து, தனிமையான வீட்டில் கழுதையின் உருவத்தைத் தாங்கி வந்து நீ என்னை நிந்திக்கிறாய்.
12.231.26
इच्छन्नहं विकुर्यां हि रूपाणि बहृधाऽऽत्मनः ।
विभीषणानि यानीक्ष्य पलायेथास्त्वमेव मे ॥ १२.२३१.२६ ॥
நான் விரும்பினால் பல வழிகளில் என் அச்சமூட்டும் பல உருவங்களை மாற்றிக்கொள்வேன்; அவற்றைக் கண்டு நீயே என்னிடமிருந்து ஓடிவிடுவாய்.
12.231.27
कालः सर्वं समादत्ते कालः सर्वं प्रयच्छति ।
कालेन विहितं सर्वं मा कृथाः शक्र पौरुषम् ॥ १२.२३१.२७ ॥
காலமே எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொள்கிறது; காலமே எல்லாவற்றையும் அளிக்கிறது. காலத்தால் விதிக்கப்பட்ட அனைத்தும் நிகழ்கின்றன; ஓ சக்ரா, உன் வீரத்தைக் காட்டாதே.
12.231.28
पुरा सर्वं प्रव्यथितं मयि क्रुद्धे पुरंदर ।
विद्रवन्ति त्वया सार्धं सर्व एव दिबौकसः ॥ १२.२३१.२८ ॥
முன்பு, ஓ புரந்தரா, நான் சினந்தபோது அனைத்தும் கலங்கின; நீயும் மற்ற விண்ணுலகவாசிகளும் ஓடினீர்கள்.
12.231.29
अवैमि त्वस्य लोकस्य कर्मं शक्र सनातनम् ।
त्वमप्येवमवेक्षस्व माऽऽत्मना विस्मगं गमः ॥ १२.२३१.२९ ॥
ஓ சக்ரா, இந்த உலகின் நித்தியமான செயல்முறையை நான் அறிவேன்; நீயும் இவ்வாறே சிந்தித்துப் பார், உன்னை நீயே மறந்துவிடாதே.
12.231.30
प्रभवश्च प्रभावश्च नात्मसंस्थः कदाचन ।
कौमारमेव ते चित्तं तथैवाद्य यथा पुरा।
समवेक्षस्व मघवन्बुद्धिं विन्दस्व नैष्ठिकीम् ॥ १२.२३१.३० ॥
தோற்றமும் ஆற்றலும் ஒருபோதும் ஆத்மாவில் நிலைபெறுவதில்லை; உன் மனம் இன்றும் முன்பைப் போலவே சிறுபிள்ளைத்தனமாக உள்ளது. ஓ மகவன், நன்றாகச் சிந்தித்து உறுதியான அறிவைப் பெறு.
12.231.31
देवा मनुष्याः पितरो गन्धर्वोरगराक्षसाः ।
आसन्सर्वे मम वशे तत्सर्वं वेत्थ वासव ॥ १२.२३१.३१ ॥
தேவர்கள், மனிதர்கள், பித்ருக்கள், கந்தர்வர்கள், உரகர்கள், ராட்சசர்கள் — இவர்கள் அனைவரும் என் வசத்தில் இருந்தனர்; அதை நீ அறிவாய், வாசவா.
12.231.32
नमस्तस्यै दिशेऽप्यस्तु यस्यां वैरोचनो बलिः ।
इति मामभ्यपद्यन्त बुद्धिमात्सर्यमोहिताः ॥ १२.२३१.३२ ॥
விரோசனனின் மகன் பலி எந்தத் திசையில் சென்றானோ, அந்தத் திசைக்கும் வணக்கம் உண்டாகட்டும்; புத்தியும் பொறாமையும் மயக்கிய அவர்கள் இவ்வாறு என்மீது பாய்ந்தனர்.
12.231.33
नाहं तदनुशोचामि नात्मभ्रंशं शचीपते ।
एवं मे निश्चिता बुद्धिः शास्तुस्तिष्ठाम्यहं वशे ॥ १२.२३१.३३ ॥
சசியின் கணவனே, அதற்காக நான் வருந்தவில்லை; என் சுயத்தின் வீழ்ச்சியைப் பற்றியும் வருந்தவில்லை. ஆளுபவனுக்கு வசப்பட்டு நிற்பேன் என்று என் புத்தி உறுதி செய்துள்ளது.
12.231.34
दृश्यते हि कुले जातो दर्शनीयः प्रतापवान् ।
दुःखं जीवन्सहामात्यो भवितव्यं हि तत्तथा ॥ १२.२३१.३४ ॥
நல்ல குலத்தில் பிறந்த, அழகும் பிரதாபமும் உள்ளவன் கூட அமைச்சர்களுடன் துன்பத்தில் வாழ்வதைக் காண்கிறோம்; அது அப்படியே ஆக வேண்டியதுதான்.
12.231.35
दौष्कुलेयस्तथा मूढो दुर्जातः शक्र दृश्यते ।
सुखं जीवन्सहामात्यो भवितव्यं हि तत्तथा ॥ १२.२३१.३५ ॥
சக்ரனே, தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்த, மூடனும் கெட்ட பிறப்புடையவனுமான ஒருவன் கூட அமைச்சர்களுடன் சுகமாக வாழ்வதைக் காண்கிறோம்; அதுவும் அப்படியே ஆக வேண்டியதுதான்.
12.231.36
कल्याणी रूपसंपन्ना दुर्भगा शक्र दृश्यते ।
अलक्षणा विरूपा च सुभगा दृश्यते परा ॥ १२.२३१.३६ ॥
சக்ரனே, அழகு நிறைந்த, நலமுடைய பெண்ணும் துர்பாக்கியவதியாகக் காணப்படுகிறாள்; குறியற்ற, அழகற்ற பெண்ணோ மிகுந்த பாக்கியம் உடையவளாகத் தெரிகிறாள்.
12.231.37
नैतदस्मत्कृतं शक्र नैतच्छक्र त्वया कृतम् ।
यत्तमेवं गतो वज्रिन्यच्चाप्येवं गता वयम् ॥ १२.२३१.३७ ॥
ஷக்ரா, இது நம்மால் செய்யப்பட்டதல்ல; ஷக்ரா, இது உன்னாலும் செய்யப்பட்டதல்ல. வஜ்ரதாரியே, அவன் இப்படி நிலை அடைந்ததும், நாமும் இப்படி நிலை அடைந்ததும்.
12.231.38
न कर्म तव नान्येषां कुतो मम शतक्रतो ।
ऋद्धिर्वाऽप्यथवा नर्द्धिः पर्यायकृतमेव तत् ॥ १२.२३१.३८ ॥
இது உன் செயலும் அல்ல, பிறருடையதும் அல்ல; பின் என்னுடையது எப்படி, ஓ சதக்ரதுவே? செல்வம் வருவதும் போவதும், அது சுழற்சியாக நடப்பதே.
12.231.39
पश्यामि त्वां विराजन्तं देवराजमवस्थितम् ।
श्रीमन्तं द्युतिमन्तं च गर्जमानं ममोपरि ॥ १२.२३१.३९ ॥
நான் உன்னைக் காண்கிறேன் — தேவராஜனாக ஒளிர்ந்து நிற்பவனும், செல்வமும் ஒளியும் உடையவனும், என் மேல் கர்ஜிப்பவனுமான உன்னை.
12.231.40
एवं नैव न चेत्कालो मामाक्रम्य स्थितो भवेत् ।
पातयेयमहं त्वाऽद्य सवज्रमपि मुष्टिना ॥ १२.२३१.४० ॥
காலம் என்னை அடக்கி நிற்காதிருந்தால், இன்றே உன்னை வஜ்ரத்தோடும் என் முஷ்டியால் வீழ்த்தியிருப்பேன்.
12.231.41
न तु विक्रमकालोऽयं शान्तिकालोऽयमागतः ।
कालः स्थापयते सर्वं कालः पचति वै तथा ॥ १२.२३१.४१ ॥
ஆனால் இது வீரத்தின் காலமல்ல; இது அமைதியின் காலம் வந்துவிட்டது. காலமே எல்லாவற்றையும் நிலைநாட்டுகிறது; காலமே எல்லாவற்றையும் பக்குவப்படுத்துகிறது.
12.231.42
मां चेदभ्यागतः कालो दानवेश्वरमूर्जितम् ।
गर्जन्तं प्रतपन्तं च कमन्यं नागमिष्यति ॥ १२.२३१.४२ ॥
காலம் என்னை வந்தடைந்திருந்தால் — தானவர்களின் தலைவனான, வலிமைமிக்க, கர்ஜித்து ஒளிர்கின்ற என்னிடம் — பின் வேறு யார் வருவான்?
12.231.43
द्वादशानां तु भवतामादित्यानां महात्मनाम् ।
तेजांस्येकेन सर्वेषां देवराज धृतानि मे ॥ १२.२३१.४३ ॥
தேவராஜனே, பன்னிரு மகாத்மாக்களான ஆதித்யர்களின் அனைத்து ஒளிகளையும் நான் ஒருவனே தாங்கியிருக்கிறேன்.
12.231.44
अहमेवोद्वहाम्यापो विसृजामि च वासव ।
तपामि चैव त्रैलोक्यं विद्योताम्यहमेव च ॥ १२.२३१.४४ ॥
வாசவனே, நீரை நானே மேலெழுப்புகிறேன், நானே அதைப் பொழிகிறேன்; மூவுலகையும் நானே சுடுகிறேன், நானே ஒளிர்விக்கிறேன்.
12.231.45
संरक्षामि विलुम्पामि ददाम्यहमथाददे ।
संयच्छामि नियच्छामि लोकेषु प्रभुरीश्वरः ॥ १२.२३१.४५ ॥
நான் காக்கிறேன், அழிக்கிறேன்; கொடுக்கிறேன், எடுக்கிறேன்; அடக்குகிறேன், கட்டுப்படுத்துகிறேன் — உலகங்களில் நானே தலைவனும் இறைவனும்.
12.231.46
तदद्य विनिवृत्तं मे प्रभुत्वममराधिप ।
कालसैन्यावगाढस्य सर्वं न प्रतिभाति मे ॥ १२.२३१.४६ ॥
ஆகையால், அமரர்களின் தலைவனே, இன்று என் ஆட்சி முடிந்தது; காலத்தின் படையில் அகப்பட்ட எனக்கு எல்லாம் தெளிவாகத் தோன்றவில்லை.
12.231.47
नाहं कर्ता न चैव त्वं नान्यः कर्ता शचीपते ।
पर्यायेण हि भुज्यन्ते लोकाः शक्र यदृच्छया ॥ १२.२३१.४७ ॥
நானும் செயல் செய்பவன் அல்ல, நீயும் அல்ல, வேறு யாரும் செயல் செய்பவர் அல்ல, சசீபதியே; சக்ரனே, உலகங்கள் முறைமுறையாக, விதிவசத்தாலேயே அனுபவிக்கப்படுகின்றன.
12.231.48
मासमासार्धवेश्मानमहोरात्राभिसंवृतम् ।
ऋतुद्वारं वायुमुखमायुर्वेदविदो जनाः ॥ १२.२३१.४८ ॥
மாதங்கள், பக்ஷங்கள் கொண்ட இல்லம், பகலும் இரவும் சூழ்ந்தது, ருதுக்களின் வாசல், காற்று வாயாகக் கொண்டது — ஆயுளை வேதம் அறிந்தோர் இவ்வாறு அறிகின்றனர்.
12.231.49
आहुः सर्वमिदं चिन्त्यं जनाः केचिन्मनीषया ।
अनित्यपञ्चवर्षाणि षष्ठो दृश्यति देहिनाम् ॥ १२.२३१.४९ ॥
சிலர் தங்கள் அறிவினால் இவை அனைத்தும் சிந்திக்கத் தக்கவை என்கிறார்கள்; உயிருள்ளவர்களிடம் நிலையற்ற ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின் ஆறாவது தோன்றுகிறது.
12.231.50
अस्याः पञ्चैव चिन्तायाः पर्येष्यामि च पञ्चधा ।
ततस्तानि न पश्यामि काले तमपि वृत्रहन् ॥ १२.२३१.५० ॥
இந்த ஐந்து வகை சிந்தனையை நான் ஐந்து வழிகளில் ஆராய்வேன்; ஆனால் விருத்திரனைக் கொன்றவனே, காலத்தில் அவற்றையும் அதையும் நான் காண்பதில்லை.
12.231.51
गम्भीरं गहनं ब्रह्म महत्तोयार्णवं यथा ।
अनादिनिधनं चाहुरक्षरं क्षरमेव च ॥ १२.२३१.५१ ॥
பிரம்மம் ஆழமும் ஆழ்ந்ததுமானது, பெரிய நீர்ப் பெருங்கடல் போல்; அது தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாதது என்றும், அழியாததும் அழிவதுமானது என்றும் சொல்லப்படுகிறது.
12.231.52
सत्त्वेषु लिङ्गमाविश्य निर्लिङ्गमपि तत्स्वयम् ।
मन्यन्ते ध्रुवमेवैनं ये जनास्तत्त्वदर्शिनः ॥ १२.२३१.५२ ॥
உயிர்களில் குறியாக நுழைந்திருந்தாலும் அதுவே தானாக அடையாளமற்றது; உண்மையை உணரும் மனிதர்கள் இதைத் திடமானதென்று கருதுகிறார்கள்.
12.231.53
यमिन्द्रियाणि सर्वाणि नानुपश्यन्ति पञ्चधा ।
तं कालमिति जानीहि यस्य सर्वमिदं वशे ॥ १२.२३१.५३ ॥
எதை எல்லா புலன்களும் ஐந்து வழிகளிலும் காண்பதில்லையோ, அதுவே காலம் என்று அறிவாய்; இவை அனைத்தும் எதன் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளதோ அதுவே.
12.231.54
भूतानां तु विषर्यासं कुरुते भगवानिति ।
न ह्येतावद्भवेद्ग्राम्यं न यस्मात्प्रभवेत्पुनः ॥ १२.२३१.५४ ॥
பகவானே உயிர்களில் மாற்றத்தை உண்டாக்குகிறார்; அது மட்டுமே உலகியல் சார்ந்ததன்று, ஏனெனில் அதிலிருந்து மீண்டும் தோற்றம் உண்டாவதில்லை.
12.231.55
गतिं हि सर्वभूतानामगत्वा क्व गमिष्यति ।
यो धावता न हातव्यस्तिष्ठन्नपि न हीयते ॥ १२.२३१.५५ ॥
எல்லா உயிரினங்களுக்கும் உள்ள அந்த கதியை அடையாமல் எங்கே செல்வான்? ஓடுபவனாலும் விட்டுவிட முடியாதது; நின்றாலும் அது அவனிடமிருந்து நீங்குவதில்லை.
12.231.56
तमिन्द्रियाणि सर्वाणि नानुपश्यन्ति पञ्चधा ।
आहुश्चैनं केचिदग्निं केचिदाहुः प्रजापतिम् ॥ १२.२३१.५६ ॥
எல்லா புலன்களாலும் அவனை ஐந்து வழிகளில் காண முடிவதில்லை. சிலர் இவரை அக்னி என்றும், சிலர் பிரஜாபதி என்றும் சொல்கின்றனர்.
12.231.57
ऋतून्मासार्धमासांश्च दिवसांश्च क्षणांस्तथा ।
पूर्वाह्णमपराह्णं च मध्याह्नमपि चापरे ॥ १२.२३१.५७ ॥
ருதுக்கள், மாதங்கள், பக்ஷங்கள், நாட்கள், கணங்கள், முன்பகல், பிற்பகல், நண்பகல் ஆகியவையும் அவரே என்று; மற்றவர்களும் அவ்வாறு சொல்கின்றனர்.
12.231.58
मुहूर्तमपि चैवाहुरेकं सन्तमनेकधा ।
तं कालमिति जानीहि यस्य सर्वमिदं वशे ॥ १२.२३१.५८ ॥
முஹூர்த்தமும் அவரே என்று சொல்கின்றனர். ஒன்றாக இருந்தும் அவர் பலவாறாக விளங்குகிறார். இவை அனைத்தும் எவருடைய வசத்தில் உள்ளதோ அவரையே காலம் என்று அறிவாயாக.
12.231.59
बहूनीन्द्रसहस्राणि समतीतानि वासव ।
बलवीर्योपपन्नानि यथैव त्वं शचीपते ॥ १२.२३१.५९ ॥
வாசவனே, சசியின் கணவனே! உன்னைப் போலவே வலிமையும் வீரியமும் கொண்ட ஆயிரக்கணக்கான இந்திரர்கள் கடந்து போயிருக்கின்றனர்.
12.231.60
त्वामप्यतिबलं शक्र देवराजं बलोत्कटम् ।
प्राप्ते काले महावीर्यः कालः संशमयिष्यति ॥ १२.२३१.६० ॥
சக்ரனே! மிகுந்த வலிமையும் தேவர்களின் அரசனுமான உன்னையும், பலத்தால் கொழுத்தவனான உன்னையும், காலம் வந்ததும் மகாவீரியம் கொண்ட காலம் அடக்கிவிடும்.
12.231.61
य इदं सर्वमादत्ते तस्माच्छक्र स्थिरो भव ।
मया त्वया च पूर्वैश्च न स शक्योऽतिवर्तितुम् ॥ १२.२३१.६१ ॥
இதனைஎல்லாம் எடுத்துக்கொள்பவன் அவன். ஆகையால் சக்ரனே, நிலையாக இரு. என்னாலும், உன்னாலும், முன்னோர்களாலும் அவனைக் கடக்க முடியாது.
12.231.62
यामेतां प्राप्य जानीषे राज्यश्रियमनुत्तमाम् ।
स्थिता मयीति तन्मिथ्या नैषा ह्येकत्र तिष्ठति ॥ १२.२३१.६२ ॥
இந்த உயர்ந்த அரசச் செல்வத்தை அடைந்து, அது என்னிடம் நிலைத்திருக்கிறது என்று நீ எண்ணுகிறாய். அது பொய். அவள் ஓரிடத்தில் நிலைப்பதில்லை.
12.231.63
स्थिता हीन्द्रसहस्रेषु त्वद्विशिष्टतमेष्वियम् ।
मां च लोला परित्यज्य त्वामगाद्विबुधाधिप ॥ १२.२३१.६३ ॥
இவள் ஆயிரம் இந்திரர்களிலும், உன்னைப் போன்ற உயர்ந்தவர்களிலும் நிலைத்திருந்தாள். அந்த சஞ்சலை என்னைவிட்டு, தேவர்களின் தலைவனே, உன்னிடம் சென்றாள்.
12.231.64
मैवं शक्र पुनः कार्षीः शान्तो भवितुमर्हसि ।
त्वामप्येवंविधं ज्ञात्वा क्षिप्रमन्यं गमिष्यति।
कालेन चोदिता शक्र मा ते गर्वः शतक्रतो ॥ १२.२३१.६४ ॥
சக்ரனே, இவ்வாறு மீண்டும் செய்யாதே. நீ அமைதியாக இருக்க வேண்டும். உன்னையும் இப்படிப்பட்டவனென்று அறிந்து அவள் விரைவில் வேறொருவனிடம் செல்வாள். காலத்தால் தூண்டப்பட்டு, சக்ரனே, சதக்ரதுவே, உனக்கு செருக்கு வேண்டாம்.
12.231.65
क्षमस्व कालयोगं तमागतं विद्धि देवप ।
निर्लज्जश्चैव कस्मात्त्वं देवराज विकत्थसे ॥ १२.२३१.६५ ॥
வந்துவிட்ட காலத்தின் அந்த இணைப்பைப் பொறுத்துக்கொள்; அதை அறிந்துகொள், தேவர்களின் காவலனே. தேவராஜனே, வெட்கமின்றி நீ ஏன் பெருமை பேசுகிறாய்?
12.231.66
सर्वासुराणामधिपः सर्वदेवभयंकरः ।
जितवान्ब्रह्मणो लोकं को विद्यादागतं गतिम् ॥ १२.२३१.६६ ॥
எல்லா அசுரர்களின் தலைவனும், எல்லா தேவர்களுக்கும் அச்சம் தருபவனும், பிரம்மலோகத்தையும் வென்றவனுமான அவனுக்கு வந்த நிலையை யார் அறிந்திருக்க முடியும்?