Mahābhārata · Adhyāya 12.231
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.231.1
पुनेरव तु सं शक्रः अहसन्निदमब्रवीत् ।
निश्वसन्तं यथा गायं प्रत्याहाराय भारत ॥ १२.२३१.१ ॥
Então Indra riu e disse isto, como se instruísse o suspirante Gāya na retração dos sentidos, ó Bhārata.
12.231.2
यथज्ञानसहस्रेण ज्ञातिभिः परिवारितः ।
लोकान्यतापयन्तर्वान्यास्यस्मानवितर्कयन् ॥ १२.२३१.२ ॥
Como tu, cercado de parentes e de mil ignorâncias, atormentas os mundos, ou pensando em nós.
12.231.3
दृष्ट्वा सुकृष्णां चेमागयस्थामात्मनो बले ।
ज्ञातिमित्रपरित्यक्तः शोचस्याहो न शोचसि ॥ १२.२३१.३ ॥
Ao ver este estado muito sombrio que se ergue em tua própria força, lamentas-te, abandonado por parentes e amigos; ah, não te lamentas pelo que deverias lamentar.
12.231.4
प्रीतिं प्राप्यातुलां पूर्वं लोकांश्चात्मवशे स्थितान् ।
विनिपातमिमं चाद्य शोचस्याहो न शोचसि ॥ १२.२३१.४ ॥
Tendo outrora obtido uma alegria incomparável e visto os mundos estabelecidos sob teu próprio controle, agora lamentas esta queda; ah, não te lamentas pelo que deverias lamentar.
12.231.5
गर्वं हित्वा तथा मानं देवराज शृणुष्व मे ।
मया च त्वाऽनुसद्भावं पूर्वमाचरितं महत् ॥ १२.२३१.५ ॥
Ó rei dos deuses, abandona o orgulho e a honra e ouve-me; outrora mostrei-te uma grande benevolência.
12.231.6
अवश्यकालपर्यायमात्मनः परिवर्तनम् ।
अविदँल्लोकमाहात्म्यं… ॥ १२.२३१.६ ॥
O curso inevitável do tempo e a própria reviravolta, sem conhecer a grandeza dos mundos…
12.231.7
अनित्यमुपलक्ष्येह कालपर्यायमात्मनः ।
तस्माच्छक्र न शोचामि सर्वं ह्येवेदमन्तवत् ॥ १२.२३१.७ ॥
Percebendo aqui que o ciclo do tempo em mim mesmo é impermanente, por isso, ó Śakra, não me aflijo; tudo isto, de fato, tem fim.
12.231.8
अन्तवन्त इमे देहा भूतानां च सुराधिप ।
तेन शक्र न शोचामि नापराधादिदं मम ॥ १२.२३१.८ ॥
Estes corpos e os corpos dos seres têm fim, ó senhor dos deuses; por isso, ó Śakra, não me aflijo, e isto não veio da minha falta.
12.231.9
जीवितं च शरीरं च जात्या वै सह जायते ।
उभे सह विवर्धेते उभे सह विनश्यतः ॥ १२.२३१.९ ॥
A vida e o corpo nascem juntos com o nascimento; ambos crescem juntos e ambos perecem juntos.
12.231.10
न हीदृशमहंभावमवशः प्राप्य केवलम् ।
यदेवमभिजानामि का व्यथा मे विजानतः ॥ १२.२३१.१० ॥
Tendo obtido um tal sentido do eu, não estou desamparado, pois assim o conheço; que aflição pode haver para quem sabe?
12.231.11
भूतानां निधनं निष्ठा स्रोतसामिव सागरः ।
नैतत्सम्यग्विजानन्तो नरा मुह्यन्ति वज्रधृत् ॥ १२.२३१.११ ॥
A morte é o fim último dos seres, como o oceano o é dos rios; os homens que não o conhecem corretamente se confundem, ó portador do raio.
12.231.12
ये त्वेवं नाभिजानन्ति रजोमोहपरायणाः ।
ते कृच्छ्रं प्राप्य सीदन्ति बुद्धिर्येषां प्रणश्यति ॥ १२.२३१.१२ ॥
Mas aqueles que, devotados à paixão e à ilusão, não o conhecem assim, chegam à angústia e afundam; seu entendimento se destrói.
12.231.13
बुद्धिलाभात्तु पुरुषः सर्वं तुदति किल्विषम् ।
विपाप्मा लभते सत्वं सत्वस्थः संप्रसीदति ॥ १२.२३१.१३ ॥
Ao alcançar o discernimento, o homem afasta toda culpa. Livre do mal, obtém a pureza (sattva), e, estabelecido nela, torna-se sereno.
12.231.14
ततस्तु ये निवर्तन्ते जायन्ते वा पुनः पुनः ।
कृपणाः परितप्यन्ते तैरर्थैरभिचोदिताः ॥ १२.२३१.१४ ॥
Então, aqueles que retornam ou nascem repetidamente, os miseráveis impelidos por esses objetivos, são atormentados.
12.231.15
अर्थसिद्धिमनर्थं च जीवितं मरणं तथा ।
सुखं दुःखं फलं चैव न द्वेष्मि न च कामये ॥ १२.२३१.१५ ॥
O sucesso dos objetivos e seu fracasso, a vida e a morte, igualmente o prazer e a dor, e o fruto: não os odeio nem os desejo.
12.231.16
हतं हन्ति हतो ह्येव यो नरो हन्ति कंचन ।
उभौ तौ न विजानीतो यश्च हन्ति हतश्च यः ॥ १२.२३१.१६ ॥
O homem que mata alguém, na verdade, mata a um já morto; e assim também o que é morto. Nenhum dos dois sabe: quem mata e quem é morto.
12.231.17
हत्वा जित्वा च मघवन्यः कश्चित्पुरुषायते ।
अकर्ता ह्येव भवति कर्ता ह्येव करोति तत् ॥ १२.२३१.१७ ॥
Ó Maghavan, quem, após matar e vencer, age como se fosse o homem, na verdade não é o agente; é o agente quem faz isso.
12.231.18
को हि लोकस्य कुरुते विनाशप्रभवावुभौ ।
कृतं हि तत्कृतेनैव कर्ता तस्यापि चापरः ॥ १२.२३१.१८ ॥
Quem, afinal, produz tanto a destruição quanto a origem do mundo? O que foi feito vem a ser pelo fazer; e o agente disso é outro.
12.231.19
पृथिवी ज्योतिराकाशमापो वायुश्च पञ्चमः ।
एतद्योनीनि भूतानि तत्र का परिदेवना ॥ १२.२३१.१९ ॥
A terra, a luz, o espaço, a água e, em quinto, o ar: estes são a origem dos seres. Então, de que serve o lamento?
12.231.20
महाविद्योऽल्पविद्यश्च बलवान्दुर्बलश्च यः ।
दर्शनीयो विरूपश्च सुभगो दुर्भगश्च यः ॥ १२.२३१.२० ॥
O muito instruído e o pouco instruído, o forte e o fraco, o belo e o disforme, o afortunado e o desafortunado:
12.231.21
सर्वं कालः समादत्ते गम्भीरः स्वेन तेजसा ।
तस्मिन्कालवशं प्राप्ते का व्यथा मे विजानतः ॥ १२.२३१.२१ ॥
O tempo, insondável, apodera-se de tudo com seu próprio poder. Quando isso caiu sob o domínio do tempo, que aflição pode haver em mim, que sei disso?
12.231.22
दग्धमेवानुदहते हतमेवानुहन्यते ।
नश्यते नष्टमेवाग्रे लब्धव्यं लभते नरः ॥ १२.२३१.२२ ॥
O que já foi queimado, ele queima de novo; o que já foi morto, mata de novo; o que já se perdeu perece primeiro; e o homem obtém o que deve ser obtido.
12.231.23
नास्य द्वीपः कुतः पारो नावारः संप्रदृश्यते ।
नान्तमस्य प्रपश्यामि विधेर्दिव्यस्य चिन्तयन् ॥ १२.२३१.२३ ॥
Não se vê nele ilha alguma, nem margem distante, nem margem próxima; não vejo o seu fim, ao refletir sobre este divino ordenador.
12.231.24
यदि मे पश्यतः कालो भूतानि न विनाशयेत् ।
स्यान्मे हर्षश्च दर्पश्च क्रोधश्चैव शचीपते ॥ १२.२३१.२४ ॥
Se o tempo, enquanto eu observo, não destruísse os seres, então, ó senhor de Śacī, teria eu alegria, orgulho e também ira.
12.231.25
तुषभक्षं तु मां ज्ञात्वा प्रविविक्तजने गृहे ।
बिभ्रतं गार्दभं रूपमागत्य परिगर्हसे ॥ १२.२३१.२५ ॥
Sabendo que sou comedor de farelo, vens à casa reservada sob forma de asno e me censuras.
12.231.26
इच्छन्नहं विकुर्यां हि रूपाणि बहृधाऽऽत्मनः ।
विभीषणानि यानीक्ष्य पलायेथास्त्वमेव मे ॥ १२.२३१.२६ ॥
Se quisesse, poderia transformar-me em muitas formas terríveis; ao vê-las, tu mesmo fugirias de mim.
12.231.27
कालः सर्वं समादत्ते कालः सर्वं प्रयच्छति ।
कालेन विहितं सर्वं मा कृथाः शक्र पौरुषम् ॥ १२.२३१.२७ ॥
O tempo tudo toma; o tempo tudo dá. Tudo o que o tempo ordenou acontece; não mostres a tua valentia, ó Śakra.
12.231.28
पुरा सर्वं प्रव्यथितं मयि क्रुद्धे पुरंदर ।
विद्रवन्ति त्वया सार्धं सर्व एव दिबौकसः ॥ १२.२३१.२८ ॥
Outrora, ó Purandara, quando me irei, tudo se perturbou; e tu, juntamente com todos os moradores do céu, fugiste.
12.231.29
अवैमि त्वस्य लोकस्य कर्मं शक्र सनातनम् ।
त्वमप्येवमवेक्षस्व माऽऽत्मना विस्मगं गमः ॥ १२.२३१.२९ ॥
Conheço a ação eterna deste mundo, ó Śakra; também tu deves considerá-la assim e não te afastares de ti mesmo.
12.231.30
प्रभवश्च प्रभावश्च नात्मसंस्थः कदाचन ।
कौमारमेव ते चित्तं तथैवाद्य यथा पुरा।
समवेक्षस्व मघवन्बुद्धिं विन्दस्व नैष्ठिकीम् ॥ १२.२३१.३० ॥
Origem e poder nunca habitam no eu; a tua mente é hoje tão infantil como antes. Ó Maghavan, considera bem e alcança uma sabedoria firme.
12.231.31
देवा मनुष्याः पितरो गन्धर्वोरगराक्षसाः ।
आसन्सर्वे मम वशे तत्सर्वं वेत्थ वासव ॥ १२.२३१.३१ ॥
Deuses, homens, ancestrais, gandharvas, serpentes e rākṣasas estavam todos sob o meu domínio; isso você sabe, Vāsava.
12.231.32
नमस्तस्यै दिशेऽप्यस्तु यस्यां वैरोचनो बलिः ।
इति मामभ्यपद्यन्त बुद्धिमात्सर्यमोहिताः ॥ १२.२३१.३२ ॥
Honra também àquela direção para onde foi Bali, filho de Virocana. Assim, cegados pelo intelecto e pela inveja, lançaram-se sobre mim.
12.231.33
नाहं तदनुशोचामि नात्मभ्रंशं शचीपते ।
एवं मे निश्चिता बुद्धिः शास्तुस्तिष्ठाम्यहं वशे ॥ १२.२३१.३३ ॥
Senhor de Śacī, não lamento isso, nem a perda de mim mesmo. Minha resolução está firme: permanecerei sob o domínio do governante.
12.231.34
दृश्यते हि कुले जातो दर्शनीयः प्रतापवान् ।
दुःखं जीवन्सहामात्यो भवितव्यं हि तत्तथा ॥ १२.२३१.३४ ॥
Vê-se um homem nascido de nobre linhagem, agradável à vista e poderoso, vivendo em sofrimento com seus ministros; assim deveria ser.
12.231.35
दौष्कुलेयस्तथा मूढो दुर्जातः शक्र दृश्यते ।
सुखं जीवन्सहामात्यो भवितव्यं हि तत्तथा ॥ १२.२३१.३५ ॥
Ó Śakra, um tolo de baixo nascimento, mal nascido, é visto vivendo em felicidade com seus ministros; isso também deveria ser assim.
12.231.36
कल्याणी रूपसंपन्ना दुर्भगा शक्र दृश्यते ।
अलक्षणा विरूपा च सुभगा दृश्यते परा ॥ १२.२३१.३६ ॥
Ó Śakra, uma mulher bela e formosa é vista infeliz; e uma mulher feia, sem bons sinais, é vista muito afortunada.
12.231.37
नैतदस्मत्कृतं शक्र नैतच्छक्र त्वया कृतम् ।
यत्तमेवं गतो वज्रिन्यच्चाप्येवं गता वयम् ॥ १२.२३१.३७ ॥
Isto não foi feito por nós, ó Śakra; nem foi feito por ti, ó Śakra. Que ele tenha chegado a este estado, ó portador do raio, e que nós também tenhamos chegado a este estado.
12.231.38
न कर्म तव नान्येषां कुतो मम शतक्रतो ।
ऋद्धिर्वाऽप्यथवा नर्द्धिः पर्यायकृतमेव तत् ॥ १२.२३१.३८ ॥
Não é obra tua nem de outros; como seria então minha, ó Śatakratu? Haja prosperidade ou não, isso ocorre por turnos.
12.231.39
पश्यामि त्वां विराजन्तं देवराजमवस्थितम् ।
श्रीमन्तं द्युतिमन्तं च गर्जमानं ममोपरि ॥ १२.२३१.३९ ॥
Vejo-te de pé, resplandecente, rei dos deuses, glorioso e radiante, rugindo sobre mim.
12.231.40
एवं नैव न चेत्कालो मामाक्रम्य स्थितो भवेत् ।
पातयेयमहं त्वाऽद्य सवज्रमपि मुष्टिना ॥ १२.२३१.४० ॥
Se o tempo não se tivesse erguido contra mim como agressor, eu te derrubaria hoje mesmo, raio e tudo, com o meu punho.
12.231.41
न तु विक्रमकालोऽयं शान्तिकालोऽयमागतः ।
कालः स्थापयते सर्वं कालः पचति वै तथा ॥ १२.२३१.४१ ॥
Mas este não é tempo de valor; chegou o tempo da paz. O tempo estabelece todas as coisas, e o tempo, de fato, as amadurece.
12.231.42
मां चेदभ्यागतः कालो दानवेश्वरमूर्जितम् ।
गर्जन्तं प्रतपन्तं च कमन्यं नागमिष्यति ॥ १२.२३१.४२ ॥
Se o tempo chegou a mim, o poderoso senhor dos Dānavas, rugindo e ardendo, a quem mais virá?
12.231.43
द्वादशानां तु भवतामादित्यानां महात्मनाम् ।
तेजांस्येकेन सर्वेषां देवराज धृतानि मे ॥ १२.२३१.४३ ॥
Ó rei dos deuses, o esplendor dos doze Ādityas magnânimos foi sustentado por mim sozinho.
12.231.44
अहमेवोद्वहाम्यापो विसृजामि च वासव ।
तपामि चैव त्रैलोक्यं विद्योताम्यहमेव च ॥ १२.२३१.४४ ॥
Ó Vāsava, eu sozinho elevo as águas e as libero; eu sozinho aqueço os três mundos, e eu sozinho os ilumino.
12.231.45
संरक्षामि विलुम्पामि ददाम्यहमथाददे ।
संयच्छामि नियच्छामि लोकेषु प्रभुरीश्वरः ॥ १२.२३१.४५ ॥
Eu protejo e destruo, dou e tomo; restrinjo e controlo — entre os mundos sou o senhor e o soberano.
12.231.46
तदद्य विनिवृत्तं मे प्रभुत्वममराधिप ।
कालसैन्यावगाढस्य सर्वं न प्रतिभाति मे ॥ १२.२३१.४६ ॥
Portanto, ó senhor dos imortais, a minha soberania terminou hoje; para mim, mergulhado no exército do Tempo, nada mais parece claro.
12.231.47
नाहं कर्ता न चैव त्वं नान्यः कर्ता शचीपते ।
पर्यायेण हि भुज्यन्ते लोकाः शक्र यदृच्छया ॥ १२.२३१.४७ ॥
Nem eu sou o agente, nem tu, nem outro é o agente, ó senhor de Śacī; por turnos, ó Śakra, os mundos são desfrutados ao acaso.
12.231.48
मासमासार्धवेश्मानमहोरात्राभिसंवृतम् ।
ऋतुद्वारं वायुमुखमायुर्वेदविदो जनाः ॥ १२.२३१.४८ ॥
Uma morada de meses e meio-meses, envolta por dia e noite, com as estações por porta e o vento por boca — assim compreendem a vida os conhecedores do Veda.
12.231.49
आहुः सर्वमिदं चिन्त्यं जनाः केचिन्मनीषया ।
अनित्यपञ्चवर्षाणि षष्ठो दृश्यति देहिनाम् ॥ १२.२३१.४९ ॥
Alguns, pela inteligência, dizem que tudo isto deve ser considerado: entre os seres encarnados, após cinco anos impermanentes, aparece um sexto.
12.231.50
अस्याः पञ्चैव चिन्तायाः पर्येष्यामि च पञ्चधा ।
ततस्तानि न पश्यामि काले तमपि वृत्रहन् ॥ १२.२३१.५० ॥
Investigarei esta reflexão quíntupla de cinco maneiras; contudo, ó matador de Vṛtra, no tempo devido não vejo aqueles, nem aquele.
12.231.51
गम्भीरं गहनं ब्रह्म महत्तोयार्णवं यथा ।
अनादिनिधनं चाहुरक्षरं क्षरमेव च ॥ १२.२३१.५१ ॥
Brahman é profundo e insondável, como um vasto oceano de águas; dizem que é sem começo nem fim, imperecível e também perecível.
12.231.52
सत्त्वेषु लिङ्गमाविश्य निर्लिङ्गमपि तत्स्वयम् ।
मन्यन्ते ध्रुवमेवैनं ये जनास्तत्त्वदर्शिनः ॥ १२.२३१.५२ ॥
Tendo entrado nos seres como marca, ele mesmo é sem marca; os que veem a verdade o consideram certamente firme.
12.231.53
यमिन्द्रियाणि सर्वाणि नानुपश्यन्ति पञ्चधा ।
तं कालमिति जानीहि यस्य सर्वमिदं वशे ॥ १२.२३१.५३ ॥
Saiba que é o Tempo aquilo que os sentidos não percebem de cinco modos, e sob cujo domínio está tudo isto.
12.231.54
भूतानां तु विषर्यासं कुरुते भगवानिति ।
न ह्येतावद्भवेद्ग्राम्यं न यस्मात्प्रभवेत्पुनः ॥ १२.२३१.५४ ॥
É o Senhor quem produz a inversão dos seres; mas isso apenas não é mundano, pois dele não surge uma nova origem.
12.231.55
गतिं हि सर्वभूतानामगत्वा क्व गमिष्यति ।
यो धावता न हातव्यस्तिष्ठन्नपि न हीयते ॥ १२.२३१.५५ ॥
Sem alcançar o destino de todos os seres, para onde irá? Aquilo que não se abandona mesmo correndo, e que não se perde mesmo parado.
12.231.56
तमिन्द्रियाणि सर्वाणि नानुपश्यन्ति पञ्चधा ।
आहुश्चैनं केचिदग्निं केचिदाहुः प्रजापतिम् ॥ १२.२३१.५६ ॥
Todos os sentidos não o percebem de cinco maneiras. Alguns o chamam de Agni, e outros o chamam de Prajāpati.
12.231.57
ऋतून्मासार्धमासांश्च दिवसांश्च क्षणांस्तथा ।
पूर्वाह्णमपराह्णं च मध्याह्नमपि चापरे ॥ १२.२३१.५७ ॥
As estações, os meses e as quinzenas, os dias e os instantes, assim como a manhã, a tarde e o meio-dia, também são ele; assim dizem outros.
12.231.58
मुहूर्तमपि चैवाहुरेकं सन्तमनेकधा ।
तं कालमिति जानीहि यस्य सर्वमिदं वशे ॥ १२.२३१.५८ ॥
Dizem que até um instante é ele; sendo um, manifesta-se de muitas formas. Saiba que o Tempo é aquele sob cujo domínio tudo isto está.
12.231.59
बहूनीन्द्रसहस्राणि समतीतानि वासव ।
बलवीर्योपपन्नानि यथैव त्वं शचीपते ॥ १२.२३१.५९ ॥
Ó Vāsava, ó senhor de Śacī! Muitos milhares de Indras, dotados de força e valor como tu, já passaram.
12.231.60
त्वामप्यतिबलं शक्र देवराजं बलोत्कटम् ।
प्राप्ते काले महावीर्यः कालः संशमयिष्यति ॥ १२.२३१.६० ॥
Ó Śakra! Também a ti, o mais forte, rei dos deuses e embriagado de força, quando chegar o momento, o Tempo, de grande poder, te subjugará.
12.231.61
य इदं सर्वमादत्ते तस्माच्छक्र स्थिरो भव ।
मया त्वया च पूर्वैश्च न स शक्योऽतिवर्तितुम् ॥ १२.२३१.६१ ॥
Aquele que tudo isto toma — portanto, ó Śakra, permanece firme. Nem por mim, nem por ti, nem pelos antepassados ele pode ser superado.
12.231.62
यामेतां प्राप्य जानीषे राज्यश्रियमनुत्तमाम् ।
स्थिता मयीति तन्मिथ्या नैषा ह्येकत्र तिष्ठति ॥ १२.२३१.६२ ॥
Tendo obtido esta suprema glória da realeza, crês que ela habita em mim — isso é falso. Ela não permanece num único lugar.
12.231.63
स्थिता हीन्द्रसहस्रेषु त्वद्विशिष्टतमेष्वियम् ।
मां च लोला परित्यज्य त्वामगाद्विबुधाधिप ॥ १२.२३१.६३ ॥
Ela habitou entre milhares de Indras, entre os mais excelentes como tu. Aquela volúvel, deixando-me, foi para ti, ó senhor dos deuses.
12.231.64
मैवं शक्र पुनः कार्षीः शान्तो भवितुमर्हसि ।
त्वामप्येवंविधं ज्ञात्वा क्षिप्रमन्यं गमिष्यति।
कालेन चोदिता शक्र मा ते गर्वः शतक्रतो ॥ १२.२३१.६४ ॥
Não voltes a fazer isso, ó Śakra; deves ficar calmo. Conhecendo-te de tal natureza, ela logo irá a outro. Impelido pelo tempo, ó Śakra, ó Śatakratu, que não haja orgulho em ti.
12.231.65
क्षमस्व कालयोगं तमागतं विद्धि देवप ।
निर्लज्जश्चैव कस्मात्त्वं देवराज विकत्थसे ॥ १२.२३१.६५ ॥
Suporta o curso do tempo que chegou; reconhece-o, ó protetor dos deuses. Por que, ó rei dos deuses, te gabas tão desavergonhadamente?
12.231.66
सर्वासुराणामधिपः सर्वदेवभयंकरः ।
जितवान्ब्रह्मणो लोकं को विद्यादागतं गतिम् ॥ १२.२३१.६६ ॥
Senhor de todos os asuras, terror de todos os deuses, que conquistou até o mundo de Brahmā — quem poderia conhecer o destino que lhe sobreveio?