Mahābhārata · Adhyāya 12.231
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.231.1
पुनेरव तु सं शक्रः अहसन्निदमब्रवीत् ।
निश्वसन्तं यथा गायं प्रत्याहाराय भारत ॥ १२.२३१.१ ॥
Da lachte Indra und sprach dies, als belehre er den seufzenden Gāya über die Zurückziehung der Sinne, o Bhārata.
12.231.2
यथज्ञानसहस्रेण ज्ञातिभिः परिवारितः ।
लोकान्यतापयन्तर्वान्यास्यस्मानवितर्कयन् ॥ १२.२३१.२ ॥
Wie du, umgeben von Verwandten und tausend Unwissenheiten, die Welten quälst, oder an uns denkend.
12.231.3
दृष्ट्वा सुकृष्णां चेमागयस्थामात्मनो बले ।
ज्ञातिमित्रपरित्यक्तः शोचस्याहो न शोचसि ॥ १२.२३१.३ ॥
Wenn du diesen sehr dunklen Zustand siehst, der in deiner eigenen Kraft steht, klagst du, von Verwandten und Freunden verlassen – wehe, du klagst nicht über das, worüber du klagen solltest.
12.231.4
प्रीतिं प्राप्यातुलां पूर्वं लोकांश्चात्मवशे स्थितान् ।
विनिपातमिमं चाद्य शोचस्याहो न शोचसि ॥ १२.२३१.४ ॥
Nachdem du einst unvergleichliche Freude erlangt und die Welten unter deiner eigenen Herrschaft gesehen hast, klagst du heute über diesen Sturz – wehe, du klagst nicht über das, worüber du klagen solltest.
12.231.5
गर्वं हित्वा तथा मानं देवराज शृणुष्व मे ।
मया च त्वाऽनुसद्भावं पूर्वमाचरितं महत् ॥ १२.२३१.५ ॥
O König der Götter, lege Stolz und Ehre ab und höre mich; ich habe dir früher eine große Wohltat erwiesen.
12.231.6
अवश्यकालपर्यायमात्मनः परिवर्तनम् ।
अविदँल्लोकमाहात्म्यं… ॥ १२.२३१.६ ॥
Der unvermeidliche Lauf der Zeit und die eigene Wandlung, nicht wissend um die Größe der Welten…
12.231.7
अनित्यमुपलक्ष्येह कालपर्यायमात्मनः ।
तस्माच्छक्र न शोचामि सर्वं ह्येवेदमन्तवत् ॥ १२.२३१.७ ॥
Da ich hier erkenne, dass der Zyklus der Zeit in mir selbst unbeständig ist, darum, o Śakra, betrübe ich mich nicht; all dies hat ja ein Ende.
12.231.8
अन्तवन्त इमे देहा भूतानां च सुराधिप ।
तेन शक्र न शोचामि नापराधादिदं मम ॥ १२.२३१.८ ॥
Diese Körper und die Körper der Wesen haben ein Ende, o Herr der Götter; darum, o Śakra, betrübe ich mich nicht, und dies geschah nicht durch meine Schuld.
12.231.9
जीवितं च शरीरं च जात्या वै सह जायते ।
उभे सह विवर्धेते उभे सह विनश्यतः ॥ १२.२३१.९ ॥
Leben und Körper entstehen mit der Geburt gemeinsam; beide wachsen zusammen, und beide vergehen zusammen.
12.231.10
न हीदृशमहंभावमवशः प्राप्य केवलम् ।
यदेवमभिजानामि का व्यथा मे विजानतः ॥ १२.२३१.१० ॥
Obwohl ich ein solches Ich-Bewusstsein erlangt habe, bin ich nicht hilflos, da ich es so erkenne; welche Qual könnte es für den Wissenden geben?
12.231.11
भूतानां निधनं निष्ठा स्रोतसामिव सागरः ।
नैतत्सम्यग्विजानन्तो नरा मुह्यन्ति वज्रधृत् ॥ १२.२३१.११ ॥
Der Tod ist das endgültige Ziel der Wesen, wie das Meer das Ziel der Flüsse ist; Menschen, die dies nicht recht erkennen, verwirren sich, o Träger des Donnerkeils.
12.231.12
ये त्वेवं नाभिजानन्ति रजोमोहपरायणाः ।
ते कृच्छ्रं प्राप्य सीदन्ति बुद्धिर्येषां प्रणश्यति ॥ १२.२३१.१२ ॥
Diejenigen aber, die, der Leidenschaft und dem Wahn ergeben, dies nicht so erkennen, geraten in Not und versinken; ihr Verstand wird zerstört.
12.231.13
बुद्धिलाभात्तु पुरुषः सर्वं तुदति किल्विषम् ।
विपाप्मा लभते सत्वं सत्वस्थः संप्रसीदति ॥ १२.२३१.१३ ॥
Durch den Gewinn von Einsicht beseitigt der Mensch alle Schuld. Frei von Sünde erlangt er Reinheit des Geistes (sattva), und in ihr gefestigt wird er heiter.
12.231.14
ततस्तु ये निवर्तन्ते जायन्ते वा पुनः पुनः ।
कृपणाः परितप्यन्ते तैरर्थैरभिचोदिताः ॥ १२.२३१.१४ ॥
Dann werden jene, die zurückkehren oder immer wieder geboren werden, die Armseligen, von jenen Zielen getrieben, gequält.
12.231.15
अर्थसिद्धिमनर्थं च जीवितं मरणं तथा ।
सुखं दुःखं फलं चैव न द्वेष्मि न च कामये ॥ १२.२३१.१५ ॥
Das Gelingen der Ziele und ihr Misslingen, Leben und Tod, ebenso Lust und Schmerz, und die Frucht: diese hasse ich nicht und begehre sie nicht.
12.231.16
हतं हन्ति हतो ह्येव यो नरो हन्ति कंचन ।
उभौ तौ न विजानीतो यश्च हन्ति हतश्च यः ॥ १२.२३१.१६ ॥
Der Mensch, der jemanden tötet, tötet in Wahrheit einen schon Getöteten; ebenso der, der getötet wird. Beide wissen es nicht: der Tötende und der Getötete.
12.231.17
हत्वा जित्वा च मघवन्यः कश्चित्पुरुषायते ।
अकर्ता ह्येव भवति कर्ता ह्येव करोति तत् ॥ १२.२३१.१७ ॥
O Maghavan, wer nach Töten und Siegen sich verhält, als wäre er der Mann, ist in Wahrheit kein Handelnder; es ist vielmehr der Handelnde, der dies tut.
12.231.18
को हि लोकस्य कुरुते विनाशप्रभवावुभौ ।
कृतं हि तत्कृतेनैव कर्ता तस्यापि चापरः ॥ १२.२३१.१८ ॥
Wer bewirkt denn sowohl den Untergang als auch den Ursprung der Welt? Was getan ist, geschieht durch das Tun; und der Täter davon ist wiederum ein anderer.
12.231.19
पृथिवी ज्योतिराकाशमापो वायुश्च पञ्चमः ।
एतद्योनीनि भूतानि तत्र का परिदेवना ॥ १२.२३१.१९ ॥
Erde, Licht, Raum, Wasser und fünftens Wind: Dies sind die Ursprünge der Wesen. Wozu also Klage?
12.231.20
महाविद्योऽल्पविद्यश्च बलवान्दुर्बलश्च यः ।
दर्शनीयो विरूपश्च सुभगो दुर्भगश्च यः ॥ १२.२३१.२० ॥
Der Hochgelehrte und der wenig Gelehrte, der Starke und der Schwache, der Ansehnliche und der Entstellte, der Glückliche und der Unglückliche —
12.231.21
सर्वं कालः समादत्ते गम्भीरः स्वेन तेजसा ।
तस्मिन्कालवशं प्राप्ते का व्यथा मे विजानतः ॥ १२.२३१.२१ ॥
Die Zeit, unergründlich, ergreift alles mit ihrer eigenen Macht. Wenn das unter die Herrschaft der Zeit gekommen ist, welcher Kummer soll mich treffen, der ich es weiß?
12.231.22
दग्धमेवानुदहते हतमेवानुहन्यते ।
नश्यते नष्टमेवाग्रे लब्धव्यं लभते नरः ॥ १२.२३१.२२ ॥
Was schon verbrannt ist, das verbrennt es wieder; was schon erschlagen ist, wird wieder erschlagen; was schon verloren ist, vergeht zuerst; und der Mensch erlangt, was zu erlangen ist.
12.231.23
नास्य द्वीपः कुतः पारो नावारः संप्रदृश्यते ।
नान्तमस्य प्रपश्यामि विधेर्दिव्यस्य चिन्तयन् ॥ १२.२३१.२३ ॥
Keine Insel ist darin zu sehen, kein fernes Ufer, kein nahes Ufer; ich sehe kein Ende davon, wenn ich über diesen göttlichen Ordner nachdenke.
12.231.24
यदि मे पश्यतः कालो भूतानि न विनाशयेत् ।
स्यान्मे हर्षश्च दर्पश्च क्रोधश्चैव शचीपते ॥ १२.२३१.२४ ॥
Wenn die Zeit vor meinen Augen die Wesen nicht vernichtete, dann, o Herr der Śacī, würde ich Freude, Stolz und auch Zorn empfinden.
12.231.25
तुषभक्षं तु मां ज्ञात्वा प्रविविक्तजने गृहे ।
बिभ्रतं गार्दभं रूपमागत्य परिगर्हसे ॥ १२.२३१.२५ ॥
Da du mich als Kleiekosser kennst, kommst du in einem abgelegenen Haus in Eselsgestalt und schmähst mich.
12.231.26
इच्छन्नहं विकुर्यां हि रूपाणि बहृधाऽऽत्मनः ।
विभीषणानि यानीक्ष्य पलायेथास्त्वमेव मे ॥ १२.२३१.२६ ॥
Wollte ich, könnte ich mich auf vielerlei Weise in schreckliche Gestalten verwandeln; sie sehend würdest du selbst vor mir fliehen.
12.231.27
कालः सर्वं समादत्ते कालः सर्वं प्रयच्छति ।
कालेन विहितं सर्वं मा कृथाः शक्र पौरुषम् ॥ १२.२३१.२७ ॥
Die Zeit nimmt alles; die Zeit gibt alles. Was die Zeit bestimmt hat, geschieht; zeige nicht deine Manneskraft, o Śakra.
12.231.28
पुरा सर्वं प्रव्यथितं मयि क्रुद्धे पुरंदर ।
विद्रवन्ति त्वया सार्धं सर्व एव दिबौकसः ॥ १२.२३१.२८ ॥
Früher, o Purandara, als ich zornig war, geriet alles in Bedrängnis; und du zusammen mit allen Himmelsbewohnern flohst.
12.231.29
अवैमि त्वस्य लोकस्य कर्मं शक्र सनातनम् ।
त्वमप्येवमवेक्षस्व माऽऽत्मना विस्मगं गमः ॥ १२.२३१.२९ ॥
Ich kenne das ewige Wirken dieser Welt, o Śakra; so sollst auch du es betrachten und dich nicht von dir selbst entfernen.
12.231.30
प्रभवश्च प्रभावश्च नात्मसंस्थः कदाचन ।
कौमारमेव ते चित्तं तथैवाद्य यथा पुरा।
समवेक्षस्व मघवन्बुद्धिं विन्दस्व नैष्ठिकीम् ॥ १२.२३१.३० ॥
Ursprung und Macht wohnen niemals im Selbst; dein Geist ist heute noch so kindisch wie zuvor. O Maghavan, betrachte es wohl und erlange festes Wissen.
12.231.31
देवा मनुष्याः पितरो गन्धर्वोरगराक्षसाः ।
आसन्सर्वे मम वशे तत्सर्वं वेत्थ वासव ॥ १२.२३१.३१ ॥
Götter, Menschen, Ahnen, Gandharvas, Schlangen und Rākṣasas waren alle in meiner Macht; das weißt du, Vāsava.
12.231.32
नमस्तस्यै दिशेऽप्यस्तु यस्यां वैरोचनो बलिः ।
इति मामभ्यपद्यन्त बुद्धिमात्सर्यमोहिताः ॥ १२.२३१.३२ ॥
Verehrung sei auch jener Richtung, in die Bali, der Sohn des Virocana, gegangen ist. So fielen sie, von Verstand und Neid verblendet, über mich her.
12.231.33
नाहं तदनुशोचामि नात्मभ्रंशं शचीपते ।
एवं मे निश्चिता बुद्धिः शास्तुस्तिष्ठाम्यहं वशे ॥ १२.२३१.३३ ॥
Herr der Śacī, ich trauere weder darüber noch über den Verlust meiner selbst. Mein Entschluss steht fest: Ich werde unter der Herrschaft des Lenkers bleiben.
12.231.34
दृश्यते हि कुले जातो दर्शनीयः प्रतापवान् ।
दुःखं जीवन्सहामात्यो भवितव्यं हि तत्तथा ॥ १२.२३१.३४ ॥
Man sieht einen Mann aus edlem Geschlecht, anziehend und mächtig, der mit seinen Ministern im Leid lebt; so musste es sein.
12.231.35
दौष्कुलेयस्तथा मूढो दुर्जातः शक्र दृश्यते ।
सुखं जीवन्सहामात्यो भवितव्यं हि तत्तथा ॥ १२.२३१.३५ ॥
O Śakra, ein Narr niedriger Geburt, schlecht geboren, sieht man in Glück mit seinen Ministern leben; auch das musste so sein.
12.231.36
कल्याणी रूपसंपन्ना दुर्भगा शक्र दृश्यते ।
अलक्षणा विरूपा च सुभगा दृश्यते परा ॥ १२.२३१.३६ ॥
O Śakra, eine schöne, anmutige Frau sieht man unglücklich; und eine hässliche, zeichenlose Frau sieht man überaus glücklich.
12.231.37
नैतदस्मत्कृतं शक्र नैतच्छक्र त्वया कृतम् ।
यत्तमेवं गतो वज्रिन्यच्चाप्येवं गता वयम् ॥ १२.२३१.३७ ॥
Dies haben nicht wir getan, o Śakra; auch du hast dies nicht getan, o Śakra. Dass er in diesen Zustand gelangt ist, o Träger des Donnerkeils, und dass auch wir in diesen Zustand gelangt sind.
12.231.38
न कर्म तव नान्येषां कुतो मम शतक्रतो ।
ऋद्धिर्वाऽप्यथवा नर्द्धिः पर्यायकृतमेव तत् ॥ १२.२३१.३८ ॥
Es ist weder dein Werk noch das anderer; wie könnte es dann meins sein, o Śatakratu? Ob Wohlstand kommt oder nicht, das geschieht nur der Reihe nach.
12.231.39
पश्यामि त्वां विराजन्तं देवराजमवस्थितम् ।
श्रीमन्तं द्युतिमन्तं च गर्जमानं ममोपरि ॥ १२.२३१.३९ ॥
Ich sehe dich dort stehen, strahlend, König der Götter, glorreich und leuchtend, über mir donnernd.
12.231.40
एवं नैव न चेत्कालो मामाक्रम्य स्थितो भवेत् ।
पातयेयमहं त्वाऽद्य सवज्रमपि मुष्टिना ॥ १२.२३१.४० ॥
Hätte die Zeit sich nicht gegen mich erhoben, ich würde dich heute noch niederwerfen, Donnerkeil und alles, mit meiner Faust.
12.231.41
न तु विक्रमकालोऽयं शान्तिकालोऽयमागतः ।
कालः स्थापयते सर्वं कालः पचति वै तथा ॥ १२.२३१.४१ ॥
Doch dies ist nicht die Zeit der Tapferkeit; die Zeit des Friedens ist gekommen. Die Zeit setzt alles ein, und die Zeit reift es auch.
12.231.42
मां चेदभ्यागतः कालो दानवेश्वरमूर्जितम् ।
गर्जन्तं प्रतपन्तं च कमन्यं नागमिष्यति ॥ १२.२३१.४२ ॥
Wenn die Zeit über mich gekommen ist, den mächtigen Herrn der Dānavas, donnernd und glühend, wen sonst wird sie treffen?
12.231.43
द्वादशानां तु भवतामादित्यानां महात्मनाम् ।
तेजांस्येकेन सर्वेषां देवराज धृतानि मे ॥ १२.२३१.४३ ॥
O König der Götter, die Glanzkraft aller zwölf großherzigen Ādityas habe ich allein getragen.
12.231.44
अहमेवोद्वहाम्यापो विसृजामि च वासव ।
तपामि चैव त्रैलोक्यं विद्योताम्यहमेव च ॥ १२.२३१.४४ ॥
O Vāsava, ich allein ziehe die Wasser empor und ich entlasse sie; ich allein erhitze die drei Welten, und ich allein erleuchte sie.
12.231.45
संरक्षामि विलुम्पामि ददाम्यहमथाददे ।
संयच्छामि नियच्छामि लोकेषु प्रभुरीश्वरः ॥ १२.२३१.४५ ॥
Ich beschütze und vernichte, ich gebe und nehme; ich halte zurück und lenke — unter den Welten bin ich der Herr und Herrscher.
12.231.46
तदद्य विनिवृत्तं मे प्रभुत्वममराधिप ।
कालसैन्यावगाढस्य सर्वं न प्रतिभाति मे ॥ १२.२३१.४६ ॥
Darum, o Herr der Unsterblichen, ist meine Herrschaft heute zu Ende; mir, der ich in das Heer der Zeit getaucht bin, erscheint nichts mehr klar.
12.231.47
नाहं कर्ता न चैव त्वं नान्यः कर्ता शचीपते ।
पर्यायेण हि भुज्यन्ते लोकाः शक्र यदृच्छया ॥ १२.२३१.४७ ॥
Nicht ich bin der Handelnde, noch du, noch ein anderer ist der Handelnde, o Herr der Śacī; der Reihe nach, o Śakra, werden die Welten durch Zufall genossen.
12.231.48
मासमासार्धवेश्मानमहोरात्राभिसंवृतम् ।
ऋतुद्वारं वायुमुखमायुर्वेदविदो जनाः ॥ १२.२३१.४८ ॥
Ein Haus aus Monaten und Halbmonaten, umhüllt von Tag und Nacht, mit den Jahreszeiten als Tor und dem Wind als Mund — so verstehen die Kenner des Veda das Leben.
12.231.49
आहुः सर्वमिदं चिन्त्यं जनाः केचिन्मनीषया ।
अनित्यपञ्चवर्षाणि षष्ठो दृश्यति देहिनाम् ॥ १२.२३१.४९ ॥
Manche Menschen sagen mit ihrem Verstand, dies alles sei zu bedenken: Bei den Verkörperten erscheint nach fünf unbeständigen Jahren ein sechstes.
12.231.50
अस्याः पञ्चैव चिन्तायाः पर्येष्यामि च पञ्चधा ।
ततस्तानि न पश्यामि काले तमपि वृत्रहन् ॥ १२.२३१.५० ॥
Ich werde dieses fünffache Nachdenken auf fünf Weisen untersuchen; doch, Vṛtra-Töter, zur rechten Zeit sehe ich jene nicht, auch jenen nicht.
12.231.51
गम्भीरं गहनं ब्रह्म महत्तोयार्णवं यथा ।
अनादिनिधनं चाहुरक्षरं क्षरमेव च ॥ १२.२३१.५१ ॥
Brahman ist tief und unergründlich wie ein weites Wassermeer; man nennt es anfangs- und endlos, unvergänglich und auch vergänglich.
12.231.52
सत्त्वेषु लिङ्गमाविश्य निर्लिङ्गमपि तत्स्वयम् ।
मन्यन्ते ध्रुवमेवैनं ये जनास्तत्त्वदर्शिनः ॥ १२.२३१.५२ ॥
Obwohl er sich in den Wesen als Merkmal niedergelassen hat, ist er selbst ohne Merkmal; die Wahrheitsseher halten ihn gewiss für fest.
12.231.53
यमिन्द्रियाणि सर्वाणि नानुपश्यन्ति पञ्चधा ।
तं कालमिति जानीहि यस्य सर्वमिदं वशे ॥ १२.२३१.५३ ॥
Erkenne als Zeit jenes, das die Sinne auf fünffache Weise nicht wahrnehmen und in dessen Gewalt alles dies steht.
12.231.54
भूतानां तु विषर्यासं कुरुते भगवानिति ।
न ह्येतावद्भवेद्ग्राम्यं न यस्मात्प्रभवेत्पुनः ॥ १२.२३१.५४ ॥
Der Herr bewirkt die Umkehrung der Wesen; doch dies allein ist nicht weltlich, denn daraus entsteht kein erneuter Ursprung.
12.231.55
गतिं हि सर्वभूतानामगत्वा क्व गमिष्यति ।
यो धावता न हातव्यस्तिष्ठन्नपि न हीयते ॥ १२.२३१.५५ ॥
Ohne das Ziel aller Wesen erreicht zu haben, wohin wird er gehen? Was man auch im Laufen nicht zurücklassen kann und was auch im Stehen nicht verloren geht.
12.231.56
तमिन्द्रियाणि सर्वाणि नानुपश्यन्ति पञ्चधा ।
आहुश्चैनं केचिदग्निं केचिदाहुः प्रजापतिम् ॥ १२.२३१.५६ ॥
Alle Sinne vermögen ihn nicht auf fünf Weisen wahrzunehmen. Manche nennen ihn Agni, andere Prajāpati.
12.231.57
ऋतून्मासार्धमासांश्च दिवसांश्च क्षणांस्तथा ।
पूर्वाह्णमपराह्णं च मध्याह्नमपि चापरे ॥ १२.२३१.५७ ॥
Die Jahreszeiten, Monate und Halbmonate, Tage und Augenblicke, ebenso Vormittag, Nachmittag und Mittag sind auch er; so sagen andere.
12.231.58
मुहूर्तमपि चैवाहुरेकं सन्तमनेकधा ।
तं कालमिति जानीहि यस्य सर्वमिदं वशे ॥ १२.२३१.५८ ॥
Auch ein Augenblick sei er, sagen sie; obwohl einer, zeigt er sich auf vielfache Weise. Wisse: Die Zeit ist jener, in dessen Gewalt all dies steht.
12.231.59
बहूनीन्द्रसहस्राणि समतीतानि वासव ।
बलवीर्योपपन्नानि यथैव त्वं शचीपते ॥ १२.२३१.५९ ॥
O Vāsava, o Herr der Śacī! Viele tausend Indras, mit Kraft und Tapferkeit begabt wie du, sind bereits vergangen.
12.231.60
त्वामप्यतिबलं शक्र देवराजं बलोत्कटम् ।
प्राप्ते काले महावीर्यः कालः संशमयिष्यति ॥ १२.२३१.६० ॥
O Śakra! Auch dich, den überaus starken König der Götter, vom Übermut der Kraft erfüllt — wenn die Zeit gekommen ist, wird die Zeit von großer Macht dich bezwingen.
12.231.61
य इदं सर्वमादत्ते तस्माच्छक्र स्थिरो भव ।
मया त्वया च पूर्वैश्च न स शक्योऽतिवर्तितुम् ॥ १२.२३१.६१ ॥
Der, der all dies nimmt — darum, o Śakra, sei standhaft. Nicht von mir, nicht von dir, nicht von den Vorfahren kann er überwunden werden.
12.231.62
यामेतां प्राप्य जानीषे राज्यश्रियमनुत्तमाम् ।
स्थिता मयीति तन्मिथ्या नैषा ह्येकत्र तिष्ठति ॥ १२.२३१.६२ ॥
Nachdem du diese höchste Königsherrlichkeit erlangt hast, glaubst du, sie wohne in mir — das ist falsch. Sie bleibt nicht an einem Ort.
12.231.63
स्थिता हीन्द्रसहस्रेषु त्वद्विशिष्टतमेष्वियम् ।
मां च लोला परित्यज्य त्वामगाद्विबुधाधिप ॥ १२.२३१.६३ ॥
Sie hat unter Tausenden von Indras gewohnt, unter den Vortrefflichsten wie dir. Jene Wankelmütige hat mich verlassen und ist zu dir gegangen, o Herr der Götter.
12.231.64
मैवं शक्र पुनः कार्षीः शान्तो भवितुमर्हसि ।
त्वामप्येवंविधं ज्ञात्वा क्षिप्रमन्यं गमिष्यति।
कालेन चोदिता शक्र मा ते गर्वः शतक्रतो ॥ १२.२३१.६४ ॥
Tu das nicht wieder so, o Śakra; du solltest ruhig sein. Da sie dich von dieser Art kennt, wird sie bald zu einem anderen gehen. Vom Zeitlauf getrieben, o Śakra, o Śatakratu, möge in dir kein Stolz sein.
12.231.65
क्षमस्व कालयोगं तमागतं विद्धि देवप ।
निर्लज्जश्चैव कस्मात्त्वं देवराज विकत्थसे ॥ १२.२३१.६५ ॥
Ertrage den Lauf der Zeit, der gekommen ist; erkenne ihn, o Beschützer der Götter. Warum, o König der Götter, prahlst du so schamlos?
12.231.66
सर्वासुराणामधिपः सर्वदेवभयंकरः ।
जितवान्ब्रह्मणो लोकं को विद्यादागतं गतिम् ॥ १२.२३१.६६ ॥
Herr aller Asuras, Schrecken aller Götter, der sogar Brahmās Welt eroberte — wer hätte das Geschick kennen können, das über ihn kam?