Mahābhārata · Adhyāya 12.233

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.233.1

व्यसनेषु निमग्नस्य किं श्रेयस्तद्ब्रवीहि मे ।
भूय एव महाबाहो स्थित्यर्थं तं ब्रवीहि मे ॥ १२.२३३.१ ॥

Was ist gut für den, der in Unglück versunken ist? O Mächtigarmiger, sag mir das noch einmal; sag mir das um der Festigkeit willen.

12.233.2

अत्रैवोदाहन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
शतक्रतोश्च संवादं नमुचेश्च युधिष्ठिर ॥ १२.२३३.२ ॥

Hierzu erzählt man eben diese alte Geschichte: den Dialog zwischen Śatakratu (Indra) und Namuci, o Yudhiṣṭhira.

12.233.3

श्रिया विहीनमासीनमक्षोभ्यमिव सागरम् ।
भवाभवज्ञं भूतानामित्युवाच पुरंदरः ॥ १२.२३३.३ ॥

Zu ihm, der ohne Glück dasaß, unerschütterlich wie das Meer, der Werden und Vergehen der Wesen kannte, sprach Purandara (Indra) so.

12.233.4

बद्धः पाशैश्च्युतः स्थानाद्द्विपतां वशमागतः ।
श्रिया विहीनो नमुचे शोचस्याहो न शोचसि ॥ १२.२३३.४ ॥

Gebunden von Schlingen, von deinem Platz gestürzt, in die Gewalt deiner Feinde geraten, ohne Glück, o Namuci, du klagst. Ach, du klagst nicht!

12.233.5

अनवाप्यं च शोकेन शरीरं चोपशुष्यति ।
अमित्राश्च प्रहृष्यन्ति शोके नास्ति सहायता।
तस्माच्छक्र न शोचामि सर्वं ह्येवेदमन्तवत् ॥ १२.२३३.५ ॥

Was unerreichbar ist, wird durch Kummer nicht erreicht, und der Körper verdorrt; Feinde freuen sich im Kummer, und im Kummer gibt es keine Hilfe. Darum, o Śakra, klage ich nicht, denn all dies ist vergänglich.

12.233.6

संतापाद्धश्यते रूपं संतापाद्धश्यते श्रियः ।
संतापाद्धश्यते चायुर्धर्मश्चैव सुरेश्वर ॥ १२.२३३.६ ॥

Durch Qual verblasst die Schönheit; durch Qual schwindet das Glück. Durch Qual wird das Leben verkürzt, und, o Herr der Götter, auch das Dharma schwindet.

12.233.7

विनीय खलु तद्दुःखमागतं वै मनस्सुखम् ।
ध्यातव्यं मनसा हृद्यं कल्याणं संविजानता ॥ १२.२३३.७ ॥

Nachdem man jenen Kummer, der gekommen ist, abgelegt hat, soll man mit dem Geist das Gute, das Glück des Gemüts und dem Herzen Wohlgefällige, bedenken, als einer, der es wohl erkennt.

12.233.8

यथायथा हि पुरुषः कल्याणे कुरुते मनः ।
तथैवास्य प्रसिध्यन्ति सर्वार्था नात्र संशयः ॥ १२.२३३.८ ॥

Wie sehr ein Mensch seinen Geist dem Guten zuwendet, so sehr erfüllen sich alle seine Ziele; daran ist kein Zweifel.

12.233.9

एकः शास्ता न द्वितीयोऽस्ति शास्ता ।
गर्भे शयानं पुरुषं शास्ति शास्ता।
तेनानुयुक्तः प्रवणादिवोदकं ।
यथा नियुक्तोऽस्मि तथा भवामि ॥ १२.२३३.९ ॥

Einer ist der Herrscher, einen zweiten Herrscher gibt es nicht. Der Herrscher lenkt den Menschen, der im Mutterschoß liegt. Von ihm gelenkt, wie Wasser den Abhang hinabfließt, werde ich so, wie ich bestimmt bin.

12.233.10

भावाभावावजिनानन्गरीयो ।
जानामि श्रेयो न तु तत्करोमि।
आशासु हर्म्यासु हृदासु कुर्वन् ।
यथा नियुक्तोऽस्मि तथा वहामि ॥ १२.२३३.१० ॥

Sein und Nichtsein, für die Ungeschulten schwerer als die Glieder: Ich weiß, was besser ist, doch ich tue es nicht. In den Richtungen, in den Palästen, in den Seen wirkend, fahre ich so fort, wie ich bestimmt bin.

12.233.11

यथायथाऽस्म प्राप्तव्यं प्राप्नोत्येव तथातथा ।
भवितव्यं यथा यच्च भवत्येव तथातथा ॥ १२.२३३.११ ॥

Was zu erlangen ist, wird genau so erlangt, wie es sein soll; und was geschehen soll, geschieht genau so, wie es geschehen soll.

12.233.12

यत्रयत्रैव संयुक्तो धात्रा गर्भे पुनः पुनः ।
तत्रतत्रैव वसति न यत्र स्वयमिच्छति ॥ १२.२३३.१२ ॥

Wo immer der Schöpfer ihn im Mutterschoß immer wieder verbunden hat, dort wohnt er, und nicht dort, wo er selbst es wünscht.

12.233.13

भावो योऽयमनुप्राप्तो भवितव्यमिदं मम ।
इति यस्य सदा भावो न स शोचेत्कदाचन ॥ १२.२३३.१३ ॥

Dieser Zustand, der mich getroffen hat, war mir bestimmt. Wer stets so denkt, wird niemals trauern.

12.233.14

पर्यायैर्हन्यमानानामभिषङ्गो न विद्यते ।
दुःखमेतत्तु यद्द्वेष्टा कर्ताऽहमिति मन्यते ॥ १२.२३३.१४ ॥

Bei denen, die abwechselnd getroffen werden, gibt es keine Anhaftung. Das Leid aber ist dies: Der Mensch meint, es gebe jemanden, der ihn hasst, und er selbst sei der Handelnde.

12.233.15

ऋषींश्च देवांश्च महासुरांश्च ।
त्रैविद्यवृद्धांश्च वने मुनींश्च।
का नापदो नोपनमन्ति लोके ।
परावरज्ञास्तु न संभ्रमन्ति ॥ १२.२३३.१५ ॥

Welche Unglücke treffen in der Welt nicht auch Weise, Götter, große Asuras, die in den drei Veden bewanderten Alten und die Asketen im Wald? Doch die das Hohe und das Niedere kennen, geraten nicht in Verwirrung.

12.233.16

न पण्डितः क्रुद्ध्यति नाभिषज्यते ।
न चापि संसीदति न प्रहृष्यति।
न चार्थकृच्छ्रव्यसनेषु शोचते ।
स्थितः प्रकृत्या हिमवानिवाचलः ॥ १२.२३३.१६ ॥

Der Weise zürnt nicht, hängt nicht an; er sinkt nicht nieder und freut sich nicht; auch in Unglück der Not um Reichtum trauert er nicht. Von Natur gefestigt, steht er unbeweglich wie der Himālaya.

12.233.17

यमर्थसिद्धिः परमा न हर्षये ।
त्तथैव काले व्यसनं न मोहयेत्।
सुखं च दुःखं च तथैव मध्यमं ।
निषेवते यः स धुरधरो नरः ॥ १२.२३३.१७ ॥

Wen der höchste Erfolg nicht erhebt und wen das zu seiner Zeit kommende Unglück nicht verwirrt, wer gleichmäßig im Glück, im Leid und im Mittleren verweilt: Das ist der Mann, der das Joch trägt.

12.233.18

यांयामवस्थां पुरुषोऽधिगच्छे ।
त्तस्यां रमेतापरितप्यमानः।
एवं प्रवृद्धं प्रणुदन्मनोजं ।
संतापनीलं सकलं शरीरात् ॥ १२.२३३.१८ ॥

In welchem Zustand ein Mensch auch immer sich befindet, er soll sich daran erfreuen, ohne gequält zu werden. So soll er das im Geist entstandene, erstarkte und vom Kummer geschwärzte Begehren gänzlich aus dem Körper vertreiben.

12.233.19

न तत्सदः सत्परिषत्सभा च ।
सा प्राप्य यां न कुरुते सदा भयम्।
धर्मतत्त्वमवगाह्य बुद्धिमा ।
न्योऽभ्युपैति स धुरंधरः पुमान् ॥ १२.२३३.१९ ॥

Jener Sitz ist weder eine gute Versammlung noch eine Halle, in der man, einmal erreicht, niemals Furcht empfindet. Wer weise das Wesen des Dharma tief erfasst und sich ihm nähert, der ist der Mann, der die Last trägt.

12.233.20

प्राज्ञस्य कर्माणि दुरन्वयानि ।
न वै प्राज्ञो मुह्यति मोहकाले।
स्थानाच्च्युतश्चेन्न मुमोह गौतम ।
स्तावत्कृच्छ्रामापदं प्राप्य वृद्धः ॥ १२.२३३.२० ॥

Die Taten des Weisen sind schwer zu durchschauen. Der Weise verwirrt sich nicht einmal in Zeiten des Wahns. O Gautama, wenn er, von seinem Platz gestürzt, dennoch nicht verwirrt ist, dann ist es der Greis, der, von schwerem Unglück getroffen, verwirrt wird.