மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.233
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.233.1
व्यसनेषु निमग्नस्य किं श्रेयस्तद्ब्रवीहि मे ।
भूय एव महाबाहो स्थित्यर्थं तं ब्रवीहि मे ॥ १२.२३३.१ ॥
துன்பங்களில் மூழ்கியவனுக்கு எது நன்மை? அதை மீண்டும் எனக்குச் சொல்லுங்கள், மகாபாகு! நிலைபெறுவதற்காக அதையே எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.233.2
अत्रैवोदाहन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
शतक्रतोश्च संवादं नमुचेश्च युधिष्ठिर ॥ १२.२३३.२ ॥
யுதிஷ்டிரா, இதைப் பற்றி பழங்கால இதிகாசத்தை மக்கள் சொல்கிறார்கள் — சதக்ரது (இந்திரன்) மற்றும் நமுசியின் உரையாடலை.
12.233.3
श्रिया विहीनमासीनमक्षोभ्यमिव सागरम् ।
भवाभवज्ञं भूतानामित्युवाच पुरंदरः ॥ १२.२३३.३ ॥
செல்வம் இழந்து அமர்ந்திருந்த, கடலைப் போல் அசையாதவனும், உயிர்களின் தோற்றமும் அழிவும் அறிந்தவனுமான அவனிடம் புரந்தரன் (இந்திரன்) இவ்வாறு சொன்னான்.
12.233.4
बद्धः पाशैश्च्युतः स्थानाद्द्विपतां वशमागतः ।
श्रिया विहीनो नमुचे शोचस्याहो न शोचसि ॥ १२.२३३.४ ॥
கயிறுகளால் கட்டுண்டு, இடத்திலிருந்து வீழ்ந்து, பகைவர்களின் வசமாகி, செல்வம் இழந்த நமுசியே, நீ துயருறுகிறாய்; ஆஹா, நீ துயருறவில்லை (என்ன விந்தை).
12.233.5
अनवाप्यं च शोकेन शरीरं चोपशुष्यति ।
अमित्राश्च प्रहृष्यन्ति शोके नास्ति सहायता।
तस्माच्छक्र न शोचामि सर्वं ह्येवेदमन्तवत् ॥ १२.२३३.५ ॥
துயரால் அடையமுடியாததை அடையமுடியாது, உடலும் வாடுகிறது; துயரத்தில் பகைவர்கள் மகிழ்கின்றனர், துயரில் துணையும் இல்லை. ஆகையால், சக்ரனே, நான் துயருறவில்லை; இவை அனைத்தும் அழியக்கூடியவை.
12.233.6
संतापाद्धश्यते रूपं संतापाद्धश्यते श्रियः ।
संतापाद्धश्यते चायुर्धर्मश्चैव सुरेश्वर ॥ १२.२३३.६ ॥
துயரால் அழகு மங்குகிறது, துயரால் செல்வம் குறைகிறது; துயரால் ஆயுள் குறைகிறது, சுரேஸ்வரனே, தர்மமும் குறைகிறது.
12.233.7
विनीय खलु तद्दुःखमागतं वै मनस्सुखम् ।
ध्यातव्यं मनसा हृद्यं कल्याणं संविजानता ॥ १२.२३३.७ ॥
துக்கத்தை நீக்கி, மனத்திற்கு இன்பமும் இதயத்திற்கு இனிமையுமான நன்மையை, அதை நன்கு அறிந்தவன் மனத்தால் சிந்திக்க வேண்டும்.
12.233.8
यथायथा हि पुरुषः कल्याणे कुरुते मनः ।
तथैवास्य प्रसिध्यन्ति सर्वार्था नात्र संशयः ॥ १२.२३३.८ ॥
ஒரு மனிதன் எவ்வளவு எவ்வளவு தன் மனதை நன்மையில் செலுத்துகிறானோ, அவ்வளவு அவ்வளவாக அவனுடைய எல்லாப் பயன்களும் நிறைவேறும்; இதில் ஐயமில்லை.
12.233.9
एकः शास्ता न द्वितीयोऽस्ति शास्ता ।
गर्भे शयानं पुरुषं शास्ति शास्ता।
तेनानुयुक्तः प्रवणादिवोदकं ।
यथा नियुक्तोऽस्मि तथा भवामि ॥ १२.२३३.९ ॥
ஆளுநன் ஒருவனே; இரண்டாவது ஆளுநன் இல்லை. கருவில் துயில்கின்ற மனிதனை ஆளுநன் ஆளுகிறான். அவனால் ஏவப்பட்டு, சரிவிலிருந்து நீர் பாய்வதுபோல், எனக்கு நியமிக்கப்பட்டபடி நான் இருக்கிறேன்.
12.233.10
भावाभावावजिनानन्गरीयो ।
जानामि श्रेयो न तु तत्करोमि।
आशासु हर्म्यासु हृदासु कुर्वन् ।
यथा नियुक्तोऽस्मि तथा वहामि ॥ १२.२३३.१० ॥
இருப்பும் இன்மையும் — அறியாதவர்களுக்கு உறுப்புகளைவிடச் சுமையானவை. எது நன்மை என்பதை நான் அறிவேன்; ஆனால் அதைச் செய்வதில்லை. திசைகளிலும், மாளிகைகளிலும், ஏரிகளிலும் செயல்பட்டு, எனக்கு நியமிக்கப்பட்டபடி நான் நடக்கிறேன்.
12.233.11
यथायथाऽस्म प्राप्तव्यं प्राप्नोत्येव तथातथा ।
भवितव्यं यथा यच्च भवत्येव तथातथा ॥ १२.२३३.११ ॥
எதை அடைய வேண்டுமோ அது எந்த வகையில் அமைந்தாலும் அதே வகையில் அடையப்படுகிறது. எது நிகழ வேண்டுமோ, அது எந்த வகையில் நிகழ வேண்டுமோ அந்த வகையிலேயே நிகழ்கிறது.
12.233.12
यत्रयत्रैव संयुक्तो धात्रा गर्भे पुनः पुनः ।
तत्रतत्रैव वसति न यत्र स्वयमिच्छति ॥ १२.२३३.१२ ॥
படைப்பாளன் கருவில் மீண்டும் மீண்டும் எங்கெங்கு இணைத்தானோ அங்கெல்லாம் அவன் வசிக்கிறான்; தானாக விரும்பும் இடத்தில் அல்ல.
12.233.13
भावो योऽयमनुप्राप्तो भवितव्यमिदं मम ।
इति यस्य सदा भावो न स शोचेत्कदाचन ॥ १२.२३३.१३ ॥
எனக்கு வந்துள்ள இந்த நிலை நான் அடைய வேண்டியதாக இருந்தது என்ற எண்ணம் எவனுக்கு எப்போதும் இருக்கிறதோ, அவன் ஒருபோதும் துக்கப்படமாட்டான்.
12.233.14
पर्यायैर्हन्यमानानामभिषङ्गो न विद्यते ।
दुःखमेतत्तु यद्द्वेष्टा कर्ताऽहमिति मन्यते ॥ १२.२३३.१४ ॥
மாறி மாறித் தாக்கப்படுபவர்களிடம் பற்றுதல் இல்லை. துன்பம் என்னவென்றால், 'என்னை வெறுப்பவன் இருக்கிறான், நானே செய்பவன்' என்று ஒருவன் நினைப்பதுதான்.
12.233.15
ऋषींश्च देवांश्च महासुरांश्च ।
त्रैविद्यवृद्धांश्च वने मुनींश्च।
का नापदो नोपनमन्ति लोके ।
परावरज्ञास्तु न संभ्रमन्ति ॥ १२.२३३.१५ ॥
முனிவர்கள், தேவர்கள், பெரிய அசுரர்கள், மூன்று வேதங்களில் முதிர்ந்தவர்கள், காட்டில் வாழும் முனிவர்கள் ஆகியோரிடம் உலகில் எந்த இடர்களும் வராமல் இருக்கின்றன? ஆனால் உயர்வையும் தாழ்வையும் அறிந்தவர்கள் கலங்குவதில்லை.
12.233.16
न पण्डितः क्रुद्ध्यति नाभिषज्यते ।
न चापि संसीदति न प्रहृष्यति।
न चार्थकृच्छ्रव्यसनेषु शोचते ।
स्थितः प्रकृत्या हिमवानिवाचलः ॥ १२.२३३.१६ ॥
ஞானி கோபப்படுவதில்லை, பற்றுக்கொள்வதில்லை; துவண்டுபோவதுமில்லை, மகிழ்வதுமில்லை; செல்வ இழப்பு போன்ற துன்பங்களில் வருந்துவதுமில்லை. இயல்பாகவே இமயமலை போல அசைவற்று நிலைபெற்றிருக்கிறான்.
12.233.17
यमर्थसिद्धिः परमा न हर्षये ।
त्तथैव काले व्यसनं न मोहयेत्।
सुखं च दुःखं च तथैव मध्यमं ।
निषेवते यः स धुरधरो नरः ॥ १२.२३३.१७ ॥
உயர்ந்த பொருட்சித்தி அவனை மகிழ்விப்பதில்லை; காலத்தில் வரும் இடரும் அவனை மயக்குவதில்லை. இன்பம், துன்பம், அவற்றுக்கிடைப்பட்ட நிலை என எல்லாவற்றையும் ஒருபோல ஏற்று வாழ்பவனே பொறுப்பை சுமக்கும் சிறந்த மனிதன்.
12.233.18
यांयामवस्थां पुरुषोऽधिगच्छे ।
त्तस्यां रमेतापरितप्यमानः।
एवं प्रवृद्धं प्रणुदन्मनोजं ।
संतापनीलं सकलं शरीरात् ॥ १२.२३३.१८ ॥
ஒரு மனிதன் எந்த நிலையை அடைந்தாலும், அதில் வருந்தாமல் மகிழ வேண்டும். இவ்வாறு மனத்தில் பிறந்து பெருகிய, துயரால் இருண்ட அனைத்து ஆசையையும் உடலிலிருந்து விரட்ட வேண்டும்.
12.233.19
न तत्सदः सत्परिषत्सभा च ।
सा प्राप्य यां न कुरुते सदा भयम्।
धर्मतत्त्वमवगाह्य बुद्धिमा ।
न्योऽभ्युपैति स धुरंधरः पुमान् ॥ १२.२३३.१९ ॥
அந்த இருக்கையும் நல்ல சபையும் சபையும் அல்ல; அதைப் பெற்றவனுக்கு ஒருபோதும் பயம் தோன்றாது. தர்மத்தின் உண்மையை ஆழ்ந்து உணர்ந்து அறிவாளி எவன் அதை அணுகுகிறானோ, அவனே சுமை தாங்கும் வீரன்.
12.233.20
प्राज्ञस्य कर्माणि दुरन्वयानि ।
न वै प्राज्ञो मुह्यति मोहकाले।
स्थानाच्च्युतश्चेन्न मुमोह गौतम ।
स्तावत्कृच्छ्रामापदं प्राप्य वृद्धः ॥ १२.२३३.२० ॥
ஞானியின் செயல்கள் அறிய முடியாதவை. மயக்கம் சூழும் காலத்திலும் ஞானி மயங்குவதில்லை. ஓ கௌதமா, தன் நிலையிலிருந்து வீழ்ந்தாலும் அவன் மயங்காவிட்டால், கடுமையான ஆபத்தை அடைந்தவன் முதியவனே.
12.233.21
न मन्त्रबलवीर्येण प्रज्ञया पौरुषेण च ।
न शीलेन न वृत्तेन तथा नैवार्थसंपदा।
अलभ्यं लभते मर्त्यस्तत्र का परिदेवना ॥ १२.२३३.२१ ॥
மந்திரத்தாலும், வலிமையாலும், வீரியத்தாலும், அறிவாலும், ஆண்மையாலும், நல்லொழுக்கத்தாலும், நடத்தையாலும், செல்வச் சிறப்பாலும் கிடைக்காததை மனிதன் அடைவதில்லை. அப்படியிருக்க அங்கே புலம்பல் ஏன்?
12.233.22
यदेवमभिजातस्य धातारो विदधुः पुरा ।
तदेवानुभविष्यामि किं मे मृत्युः करिष्यति ॥ १२.२३३.२२ ॥
பிறந்தவனுக்குப் பண்டைய படைப்பாளிகள் இவ்வாறு விதித்ததையே நான் அனுபவிப்பேன். மரணம் எனக்கு என்ன செய்யும்?
12.233.23
लब्धव्यान्येव लभते गन्तव्यान्येव गच्छति ।
प्राप्तव्यान्येव चाप्नोति दुःखानि च सुखानि च ॥ १२.२३३.२३ ॥
அடையத் தக்கவற்றையே அடைகிறான்; செல்லத் தக்க இடத்திற்கே செல்கிறான். அடையவேண்டியவற்றையே அடைகிறான்—துன்பங்களையும் இன்பங்களையும்.
12.233.24
एतद्विदित्वा कार्त्स्न्येन यो न मुह्यति मानवः ।
कुशली सर्वदुःखेषु स वै सर्वधनी नरः ॥ १२.२३३.२४ ॥
இதை முழுமையாக அறிந்து எந்த மனிதன் மயங்குவதில்லையோ, அவன் எல்லாத் துன்பங்களிலும் திறமையுடன் நிலைத்திருப்பான்; அவனே உண்மையில் எல்லாச் செல்வங்களுக்கும் உரியவன்.