Mahābhārata · Adhyāya 12.235
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.235.1
पूर्वरूपाणि मे राजन्पुरुषस्य भविष्यतः ।
पराभविष्यतश्चैव तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२३५.१ ॥
O König, Großvater, sage mir die Vorzeichen des Mannes, der gedeihen wird, und jenes, der besiegt werden wird.
12.235.2
मन एव मनुष्यस्य पूर्वरूपाणि शंसति ।
भविष्यतश्च भद्रं ते तथैव न भविष्यतः ॥ १२.२३५.२ ॥
Der Geist des Menschen zeigt die Vorzeichen des Kommenden. Dir sei Glück; ebenso zeigt er das, was nicht kommen wird.
12.235.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
श्रिया शक्रस्य संवादं तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.२३५.३ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte, den Dialog Indras mit Śrī. Höre sie, Yudhiṣṭhira.
12.235.4
महतस्तपसो व्यष्ट्या पश्यँल्लोकौ परावरौ ।
सामान्यमृषिभिर्गत्वा ब्रह्मलोकनिवासिभिः ॥ १२.२३५.४ ॥
Durch die Kraft großer Askese, die höheren und niederen Welten schauend, ging er auf gleicher Stufe mit den Weisen, die in Brahmās Welt wohnen.
12.235.5
ब्रह्मेवामितदीप्तौजाः शान्तपाप्मा महातपाः ।
विचचार यथाकालं त्रिषु लोकेषु नारदः ॥ १२.२३५.५ ॥
Nārada, Brahmā gleich, von unermesslich leuchtender Kraft, die Sünden gestillt, der große Asket, wanderte zu gegebener Zeit durch die drei Welten.
12.235.6
कदाचित्प्रातरुत्थाय पिस्पृक्षुः सलिलं शुचि ।
ध्रुवद्वारभवां गङ्गां जगामावततार च ॥ १२.२३५.६ ॥
Einmal stand er im Morgengrauen auf, begierig nach reinem Wasser zum Baden, ging zur Gaṅgā, geboren aus dem Tor des Polarsterns, und stieg in sie hinab.
12.235.7
मेरुपादोद्भवां गङ्गां नारायणपदच्युताम् ।
स वीक्षमाणो हृष्टात्मा तं देशमभिजग्मिवान् ॥ १२.२३५.७ ॥
Die Gaṅgā betrachtend, geboren aus dem Fuß des Meru und herabgefallen von den Füßen Nārāyaṇas, ging er mit frohem Herzen an jenen Ort.
12.235.8
यं…देवजवाकीर्णं सूक्ष्मकाञ्जनवालुकम् ।
गङ्गाद्वीपं समासाद्य नानावृक्षैरलङ्कृतम् ॥ १२.२३५.८ ॥
Als er die Insel der Gaṅgā erreicht hatte, übersät mit … göttlichen …, mit feinem goldenem Sand, geschmückt mit mannigfachen Bäumen.
12.235.9
सालतालाश्वकर्णानां चन्दनानां च राजिभिः ।
मण्डितं विविधैः पुष्पैर्हंसकारण्डवायुतम् ॥ १२.२३५.९ ॥
Geschmückt mit Reihen von Sāla-, Tāla- und Aśvakarṇa-Bäumen und Sandelbäumen, mit mannigfachen Blüten geschmückt, von Schwänen und Kāraṇḍava-Enten besucht.
12.235.10
नदीपुलिनमासाद्य स्नात्वा संतर्प्य देवताः ।
जजाप जप्यं धर्मात्मा तन्मयत्वेन भास्वता ॥ १२.२३५.१० ॥
Am Flussufer angekommen, gebadet und den Göttern Spenden dargebracht, rezitierte der Rechtschaffene die heilige Formel, in ihr versunken durch ihren Glanz.
12.235.11
सहस्रनयनश्चापि वज्री शम्बरपाकहा ।
तस्या देवर्षिजुष्टायास्तीरमभ्याजगाम ह ॥ १२.२३५.११ ॥
Der Tausendäugige, der Donnerkeilträger, der Erschlager Śambaras und Pākas, auch Indra kam an das Ufer jenes Flusses, den die göttlichen Seher aufsuchen.
12.235.12
तावाप्लुत्य यतात्मानौ कृतजप्यौ समासतः ।
नद्याः पुलिनमासाद्य सूक्ष्मकाञ्चनवालुकम् ॥ १२.२३५.१२ ॥
Die beiden, selbstbeherrscht, nachdem sie gebadet und kurz rezitiert hatten, erreichten das Ufer des Flusses mit dem feinen goldenen Sand.
12.235.13
पुण्यकर्मभिराख्याता देवर्षिकथिताः कथाः ।
चक्रतुस्तौ तथाऽऽसीनौ महर्षिकथितास्तथा।
पूर्ववृत्तव्यतीतानि कथयन्तौ समाहितौ ॥ १२.२३५.१३ ॥
Erzählungen, von Männern guter Taten überliefert, von den göttlichen Weisen berichtet und von den großen Weisen erzählt; die beiden saßen da, aufmerksam und gesammelt, und erzählten Begebenheiten vergangener Zeiten.
12.235.14
अद्य भास्करमुद्यन्तं रश्मिजालपुरस्कृतम् ।
पूर्णमण्डलमालोक्य तावुत्थायोपतस्थतुः ॥ १२.२३५.१४ ॥
Als sie die Sonne aufgehen sahen, die vor einem Netz von Strahlen voranschritt, mit vollem Scheibe, erhoben sich beide und verehrten sie.
12.235.15
विविक्ते पुण्यदेशे तु रममाणौ मुदा युतौ ।
ददृशातेऽन्तरिक्षे तौ सूर्यस्योदयनं प्रति ॥ १२.२३५.१५ ॥
Die sich in einem abgeschiedenen heiligen Ort freudig vergnügten, sahen beide am Himmel gegen den Aufgangspunkt der Sonne.
12.235.16
ज्योतिर्ज्वालसमाकीर्णं ज्योतिषां गणमण्डितम् ।
अभितस्तूदयन्तं तमर्कमर्कमिवापरम् ॥ १२.२३५.१६ ॥
Erfüllt von Lichtflammen, geschmückt mit einer Schar von Leuchten, rings ringsum aufsteigend: jene Sonne, als wäre sie eine andere Sonne.
12.235.17
आकाशो ददृशे ज्योतिरुद्यतार्चिः समप्रभम् ।
अर्कस्य तेजसा तुल्यं तद्भास्करसमप्रभम्।
तयोः समीपं तं प्राप्तं प्रत्यदृश्यत भारत ॥ १२.२३५.१७ ॥
Am Himmel erschien ein Licht mit aufsteigenden Flammen, von gleichem Glanz, dem Glanz der Sonne gleich. Es kam nahe zu den beiden und wurde sichtbar, o Bhārata.
12.235.18
तत्सुपर्णार्करचितमास्थितं वैष्णवं पदम् ।
भाभिरप्रतिमं भाति त्रैलोक्यमवभासयत् ॥ १२.२३५.१८ ॥
Jene Wohnstatt Viṣṇus, von Garuḍa und der Sonne gefertigt, in ihr verweilend, leuchtet unvergleichlich mit ihren Strahlen und erhellt die drei Welten.
12.235.19
दृष्ट्वा तौ तु विक्रान्तौ प्राञ्जली समुपास्थितौ ।
क्रमात्संप्रेक्ष्यमाणौ तौ विमानं दिव्यमद्भुतम् ॥ १२.२३५.१९ ॥
Als sie jene beiden Tapferen sahen, die mit gefalteten Händen nahe standen, betrachteten sie nacheinander dieses göttliche, wundersame Himmelsgefährt.
12.235.20
तस्मिंस्तदा सतीं कान्तां लोककान्तां परां शुभाम् ।
धात्रीं लोकस्य रमणीं लोकमातरमच्युताम् ॥ १२.२३५.२० ॥
In jenem Wagen befand sich damals sie: die Tugendhafte, die Geliebte, Geliebte der Welten, die Höchste und Gütige, Erhalterin der Welt, die Anmutige, Mutter der Welten, die Unvergängliche.
12.235.21
दिव्याभिरुपशोभाभिरप्सरोभिः पुरस्कृताम् ।
बृहतीमंशुमत्प्रख्यां बृहद्भानोरिवार्चिषम् ॥ १२.२३५.२१ ॥
Umgeben von himmlischen Nymphen in herrlichem Schmuck, weit und strahlend wie Strahlen, wie die Flamme der großen Sonne.
12.235.22
नक्षत्रकल्पाभरणां तारापङ्क्तिसमस्रजम् ।
श्रियं ददृशतुः पद्मां साक्षात्पद्मदलस्थिताम् ॥ १२.२३५.२२ ॥
Mit Schmuck wie Sterne geschmückt und mit einer Girlande gleich einer Sternreihe, erblickten die beiden Śrī, die Lotusgöttin, leibhaftig auf einem Lotusblatt sitzend.
12.235.23
साऽवरुह्य विमानाग्रादङ्गनानामनुत्तमा ।
अभ्यागच्छन्त्रिलोकेशं शक्रं चर्षि च नारदम् ॥ १२.२३५.२३ ॥
Sie, unübertroffen unter den Frauen, stieg vom vorderen Teil des Wagens herab und kam zu Śakra, dem Herrn der drei Welten, und zum Weisen Nārada.
12.235.24
नारदानुगतः साक्षान्मघवांस्तामुपागमत् ।
कृताञ्जलिपुटो देवीं निवेद्यात्मानमात्मना ॥ १२.२३५.२४ ॥
Indra, begleitet von Nārada, trat selbst zu ihr; mit gefalteten Händen bot er der Göttin sich selbst dar und erklärte seine Hingabe.
12.235.25
चक्रे चानुपमां पूजां तस्याश्चापि स सर्वंवित् ।
देवराजः श्रियं राजन्वाक्यं चेदमुवाच ह ॥ १२.२३५.२५ ॥
Der Götterkönig, der alles weiß, erwies ihr unvergleichliche Verehrung, und, o König, sprach zu Śrī diese Worte.
12.235.26
का त्वं केन च कार्येण संप्राप्ता चारुहासिनि ।
कुतश्चागम्यते सुभ्रु गन्तव्यं क्व च ते शुभे ॥ १२.२३५.२६ ॥
Wer bist du, o du mit dem lieblichen Lächeln, und zu welchem Zweck bist du gekommen? Woher kommst du, o du Schönbrauige, und wohin musst du gehen, o Glückverheißende?
12.235.27
पुण्येषु त्रिषु लोकेषु सर्वे स्थावरजङ्गमाः ।
ममात्मभावमिच्छन्तो यतन्ते परमात्मना ॥ १२.२३५.२७ ॥
An den heiligen Stätten der drei Welten bemühen sich alle Wesen, bewegliche wie unbewegliche, mit dem Höchsten Selbst, da sie meinen eigenen Zustand zu erlangen wünschen.
12.235.28
साऽहं वै पङ्कजे जाता सूर्यरश्मिप्रबोधिते ।
भूत्यर्तं सर्वभूतानां पद्मा श्रीः पद्ममालिनी ॥ १२.२३५.२८ ॥
Ich bin jene, die in einem von den Strahlen der Sonne erweckten Lotus geboren wurde; zum Wohle aller Wesen bin ich Padmā, Śrī, die Lotusgekränzte.
12.235.29
अहं लक्ष्मीरहं भूतिः श्रीश्चाहं बलसूदन ।
अहं श्रद्धा च मेधा च सन्नतिर्विजितिः स्थितिः ॥ १२.२३५.२९ ॥
Ich bin Lakṣmī, ich bin Bhūti, und ich bin Śrī, o Bezwinger Balas. Ich bin Glaube und Verstand, Demut, Sieg und Beständigkeit.
12.235.30
अहं धृतिरहं सिद्धिरहं संभूतिरेव च ।
अहं स्वाहा स्वधा चैव संस्तुतिर्नियतिः कृतिः ॥ १२.२३५.३० ॥
Ich bin Standhaftigkeit, ich bin Vollendung, und ich bin Entfaltung. Ich bin svāhā und svadhā; ich bin Lobpreis, Schicksal und Tat.
12.235.31
राज्ञां विजयमानानां सेनाग्नेषु ध्वजेषु च ।
निवसे धर्मशीलानां विषयेषु पुरेषु च ॥ १२.२३५.३१ ॥
Ich wohne an der Spitze der Heere siegreicher Könige und auf ihren Bannern sowie in den Reichen und Städten der Gerechten.
12.235.32
जितकाशिनि शूरे च संग्रामेष्वनिवर्तिनि ।
निवसामि मनुष्येन्द्रे सदैव बलसूदन ॥ १२.२३५.३२ ॥
Ich wohne im Helden, der vom Sieg strahlt und in Schlachten nicht zurückweicht; im Herrscher der Menschen wohne ich stets, o Vernichter der Kraft.
12.235.33
धर्मनित्ये महाबुद्धौ ब्रह्मण्ये सत्यवादिनि ।
प्रश्रिते दानशीले च सदैव निवसाम्यहम् ॥ १२.२३५.३३ ॥
In dem, der im Dharma beständig ist, von großem Verstand, den Brahmanen ergeben, wahrhaftig, demütig und freigebig, wohne ich stets.
12.235.34
असुरेष्ववसं पूर्वं सत्यधर्मनिबन्धनात् ।
विपरीतांस्तु तान्बुद्ध्वा त्वयि वासमरोचयम् ॥ १२.२३५.३४ ॥
Früher wohnte ich unter den Asuras, gebunden an Wahrheit und Dharma; doch als ich erkannte, dass sie sich ins Gegenteil verkehrt hatten, wählte ich, in dir zu wohnen.
12.235.35
कथं वृत्तेषु दैत्येषु त्वमवात्सीर्वरानाने ।
दृष्ट्वा च किमिहागास्त्वं हित्वा दैतेयदानवान् ॥ १२.२३५.३५ ॥
O Dame mit dem schönen Antlitz, wie hast du unter den abtrünnig gewordenen Daityas gewohnt? Und warum bist du, nachdem du die Söhne der Diti und die Dānavas verlassen hast, hierher gekommen?
12.235.36
स्वधर्ममनुतिष्ठत्सु धैर्यादचलितेषु च ।
स्वर्गमार्गाभिरामेषु सत्वेषु निरता ह्यहम् ॥ १२.२३५.३६ ॥
Unter den Wesen, die ihr eigenes Dharma befolgen, die durch Standhaftigkeit unerschütterlich sind und am Weg zum Himmel Freude haben, bin ich fürwahr hingegeben.
12.235.37
दानाध्ययनयज्ञेज्यापितृदैवतपूजनम् ।
गुरूणामतिथीनां च तेषां नित्यमवर्तत ॥ १२.२३५.३७ ॥
Geben, Studium, Opfer und Verehrung, die Ehrung der Ahnen und Götter sowie die Sorge um Lehrer und Gäste übte sie stets aus.
12.235.38
सुसंमृष्टगुहाश्चासञ्जितस्त्रीका हुताग्नयः ।
गुरुशुश्रूषका दान्ता ब्रह्मण्याः सत्यवादिनः ॥ १२.२३५.३८ ॥
Ihre Wohnungen waren gut gefegt und ihre Frauen gut versorgt; sie entzündeten die heiligen Feuer, dienten den Älteren, waren selbstbeherrscht, den Brahmanen ergeben und wahrhaftig.
12.235.39
श्रद्दधाना जितक्रोधा दानशीलाऽनसूयवः ।
भृतपुत्रा भृतामात्या भृतदारा ह्यनीर्षवः ॥ १२.२३५.३९ ॥
Gläubig, den Zorn überwunden, zum Geben bereit, frei von Neid; sie versorgten Söhne, Minister und Frauen und waren frei von Eifersucht.
12.235.40
अमर्षेण न चान्योन्यं स्पृहयन्ते कदाचन ।
न च जातूपतप्यन्ति धीराः परसमृद्धिभिः ॥ १२.२३५.४० ॥
Die Standhaften begehren einander nie aus Unwillen und werden niemals über den Wohlstand anderer betrübt.
12.235.41
दातारः संग्रहीतार आर्याः करुणवेदिनः ।
महाप्रसादा ऋजवो दृढभक्ता जितेन्द्रियाः ॥ १२.२३५.४१ ॥
Sie waren Geber und Empfänger, edel, mitfühlend, sehr gnädig, aufrichtig, fest ergeben und Herr ihrer Sinne.
12.235.42
संतुष्टभृत्यसचिवाः कृतज्ञाः प्रियवादिनः ।
यथार्हमानार्थकरा ह्रीनिषेवा यतव्रताः ॥ १२.२३५.४२ ॥
Zufrieden mit Dienern und Ministern, dankbar, freundlich sprechend, Ehre und Reichtum nach Verdienst gebend, bescheiden und fest in ihren Gelübden.
12.235.43
नित्यं पर्वसु सुस्नाताः स्वनुलिप्ताः स्वलङ्कृताः ।
उपवासतपः शीलाः प्रतीता ब्रह्मवादिनः ॥ १२.२३५.४३ ॥
An den Festtagen badeten sie stets gründlich, salbten sich mit Wohlgerüchen und schmückten sich schön; Fasten und Askese waren ihre Gewohnheit, und sie waren berühmte Sprecher des heiligen Wortes.
12.235.44
नैनानभ्युदियात्सूर्यो नैवास्वप्स्यन्प्रगेशयाः ।
रात्रौ दधि च सक्तूंश्च नित्यमेव व्यवर्जयन् ॥ १२.२३५.४४ ॥
Die Sonne ging über ihnen nicht auf, bevor sie aufgestanden waren, und sie lagen morgens nicht schlafend da; nachts mieden sie stets Quark und Gerstenmehl.
12.235.45
काल्यं घृतं तु चान्वीक्ष्य प्रयता ब्रह्मवादिनः ।
पङ्गल्यान्यपि चापश्यन्ब्रह्माणांश्चाप्यपूजयन् ॥ १२.२३५.४५ ॥
Die morgendliche Butter nahmen sie erst nach sorgfältiger Prüfung an; die beherrschten Sprecher des heiligen Wortes sahen auch nach den Lahmen und ehrten die Brahmanen.
12.235.46
सदा हि ददतां धर्म्यं सदाचाप्रतिगृह्णताम् ।
अर्धं च रात्र्याः स्वपतां दिवा चास्वपतां तथा ॥ १२.२३५.४६ ॥
Sie gaben stets dharmagemäß und nahmen stets zurückhaltend an; sie schliefen die halbe Nacht und schliefen tagsüber nicht.
12.235.47
कृपणानाथवृद्धानां दुर्बलातुरयोषिताम् ।
दयां च संविभागं च नित्यमेवान्वमोदताम्।
कालो यातः सुखेनैव धर्ममार्गे निवर्तताम् ॥ १२.२३५.४७ ॥
Gegenüber den Elenden, den Hilflosen, den Alten und den schwachen oder kranken Frauen billigten sie stets Mitgefühl und Teilen; ihre Zeit verging glücklich auf dem Pfad des dharma, und so möge es für jene sein, die davon umkehren.
12.235.48
त्रस्तं विषण्णमुद्विग्नं भयार्तं व्याधिपीडितम् ।
हृतस्वं व्यसनार्तं च नित्यमाश्वासयन्ति ते ॥ १२.२३५.४८ ॥
Sie trösteten stets die Verängstigten, Niedergeschlagenen, Aufgewühlten, von Furcht Gequälten, von Krankheit Geplagten, Beraubten und vom Unglück Gequälten.
12.235.49
धर्ममेवानुवर्तन्ते न हिंसन्ति परस्परम् ।
अनुकूलाश्च कार्येषु गुरुवृद्धोपसेविनः ॥ १२.२३५.४९ ॥
Sie folgen allein dem Dharma und schaden einander nicht; sie sind in ihren Pflichten fügsam und dienen Lehrern und Alten.
12.235.50
पितॄन्देवातिथींश्चैव गुरूंश्चैवाभ्यपूजयन् ।
अवशेषाणि चाश्नन्ति नित्यं सत्यतपोधृताः ॥ १२.२३५.५० ॥
Sie ehren stets die Ahnen, die Götter, die Gäste und die Lehrer, und, von Wahrheit und Askese getragen, essen sie stets nur das, was übrig bleibt.
12.235.51
नैकेऽश्नन्ति सुसंपन्नं न गच्छन्ति परस्त्रियम् ।
सर्वभूतेष्ववर्तन्त यथाऽऽत्मनि दयां प्रति ॥ १२.२३५.५१ ॥
Manche essen selbst reichliche Speise nicht und gehen nicht zur Frau eines anderen; gegenüber allen Wesen verhalten sie sich mit dem Mitgefühl, das sie für sich selbst hegen.
12.235.52
नैवाकाशे न पशुषु नायोनौ च न पर्वसु ।
इन्द्रियस्य विसर्गं ते रोचयन्ति कदाचन ॥ १२.२३५.५२ ॥
Sie billigen niemals das Ausleben der Sinne am Himmel, unter Tieren, in einem unpassenden Schoß oder an heiligen Tagen.
12.235.53
नित्यं दानं तथा दाक्ष्यमार्जवं चैव नित्यदा ।
उत्साहोऽथानहकारः परमं सौहृदं क्षमा ॥ १२.२३५.५३ ॥
Stets geben, Geschick, Aufrichtigkeit, Eifer, Freiheit von Hochmut, höchste Freundschaft und Vergebung – das sind ihre Eigenschaften.
12.235.54
सत्यं दानं तपः शौचं कारुण्यं वागनिष्ठुरा ।
मित्रेषु चानभिद्रोहः सर्वं तेष्वभवत्प्रभो ॥ १२.२३५.५४ ॥
Wahrheit, Geben, Askese, Reinheit, Mitgefühl, sanfte Rede und das Nicht-Verraten von Freunden – all dies war in ihnen, o Herr.
12.235.55
निद्रा तन्द्रीरसंप्रीतिरसूयाऽथानवेक्षिता ।
अरतिश्च विषादश्च स्पृहा चाप्यविशन्न तान् ॥ १२.२३५.५५ ॥
Schlaf, Trägheit, mangelnde Freude, Neid, Missachtung, Unlust, Schwermut und Verlangen drangen nicht in sie ein.
12.235.56
साऽहमेवंगुणेष्वेव दानवेष्ववसं पुरा ।
प्रजासर्गमुपादाय यावद्गुणविपर्ययम् ॥ १२.२३५.५६ ॥
Früher weilte ich unter den Dānavas, die solche Eigenschaften besaßen, indem ich die Schöpfung der Wesen übernahm, solange sich diese Eigenschaften nicht umkehrten.
12.235.57
ततः कालविपर्यासे तेषां गुणविपर्ययात् ।
अपश्यं निर्गतं धर्मं कामक्रोधवशात्मनाम् ॥ १२.२३५.५७ ॥
Als sich dann die Zeit umkehrte und ihre Eigenschaften sich wandelten, sah ich das Dharma von jenen weichen, deren Geist von Begierde und Zorn beherrscht war.
12.235.58
सभासदां च वृद्धानां सतां कथयतां कथाः ।
प्राहसन्नभ्यसूयंश्च सर्वबुद्धान्गुरून्परान् ॥ १२.२३५.५८ ॥
Wenn die Versammlungsmitglieder, die Alten und die Guten ihre Geschichten erzählten, lachten sie darüber und schmähten alle Weisen, Lehrer und Hochgestellten.
12.235.59
युवानश्च समासीना वृद्धानपि गतान्सतः ।
नाभ्युत्थानाभिवादाभ्यां यथापूर्वमपूजयन् ॥ १२.२३५.५९ ॥
Die Jungen, zusammen sitzend, ehrten die Alten und die verstorbenen Guten nicht mehr durch Aufstehen und Gruß, wie sie es früher taten.
12.235.60
वर्तयत्येव पितरि पुत्रः प्रभवते तथा ।
अमित्रभृत्यतां प्राप्य ख्यापयन्त्यनपत्रपाः ॥ १२.२३५.६० ॥
So verhält sich auch der Sohn gegenüber dem Vater und wird zum Herrn; die Schamlosen, zu Dienern von Feinden geworden, verkünden es offen.
12.235.61
तथा धर्मादपेतेन कर्मणा गर्हितेन ये ।
महतः प्राप्नुवन्त्यर्थांस्तेषां तत्राभवत्स्पृहा ॥ १२.२३५.६१ ॥
Ebenso erwachte in ihnen das Verlangen nach jenen, die sich vom Dharma abwenden und durch tadelnswerte Taten große Reichtümer erlangen.
12.235.62
उच्चैश्चाभ्यवदन्रात्रौ नीचैस्तत्राग्निरज्वलत् ।
पुत्राः पितृनत्यचरन्नार्यश्चात्यचरन्पतीन् ॥ १२.२३५.६२ ॥
Nachts sprachen sie laut, und dort brannte das Feuer leise. Die Söhne überschritten die Grenzen gegenüber ihren Vätern, und die Frauen gegenüber ihren Gatten.
12.235.63
मातरं पितरं वृद्धमाचार्यमतिथिं गुरुम् ।
गुरुत्वान्नाभ्यनन्दन्त कुमारान्नान्वपालयन् ॥ १२.२३५.६३ ॥
Sie ehrten weder Mutter noch Vater, weder Alte noch Lehrer, weder Gast noch den ehrwürdigen Älteren; auch schützten sie die jungen Knaben nicht.
12.235.64
भिक्षां बलिमदत्त्वा च स्वयमन्नानि भुञ्जते ।
अनिष्ट्वाऽसंविभज्याथ पितृदेवातिथीन्गुरून् ॥ १२.२३५.६४ ॥
Ohne Almosen und Opfergabe zu geben, aßen sie selbst die Speise — ohne zu opfern, ohne zu teilen, ohne den Ahnen, Göttern, Gästen und ehrwürdigen Lehrern zu geben.
12.235.65
न शौचमन्वरुद्ध्यन्त तेषां सूदजनास्तथा ।
मनसा कर्मणा वाचा भक्ष्यमासीदनावृतम् ॥ १२.२३५.६५ ॥
Auch ihre Köche und Diener hielten keine Reinheit ein; die Speise war unbeschränkt, durch Geist, Tat und Wort.
12.235.66
बालानां प्रेक्षमाणानां भक्तान्यश्नन्ति मोहिताः ।
एको दासो भवेत्तेषां तेषां दासीद्वयं तथा ॥ १२.२३५.६६ ॥
Während die Kinder zusahen, aßen die Verblendeten ihre Speisen; einer von ihnen war ein Diener, und sie hatten auch zwei Dienerinnen.
12.235.67
त्रिगवा दानवाः केचिच्चतुरोजास्तथा परे ।
षडश्वाः सप्तमातङ्गाः पञ्चमाहिषिकाः परे ॥ १२.२३५.६७ ॥
Manche sind drei Kühe wert, manche besitzen vier Pferde; andere sechs Pferde, sieben Elefanten oder fünf Büffel.
12.235.68
रात्रौ दधि च सक्तूंश्च नित्यमेवाविवर्जिताः ।
अन्तर्दशाहे चाश्नन्ति गवां क्षिरं विचेतनाः ॥ १२.२३५.६८ ॥
Nachts essen sie ständig Quark und Gerstenmehl ohne Enthaltsamkeit, und unbesonnen essen sie innerhalb von zehn Tagen auch Kuhmilch.
12.235.69
क्रमदोहं न कुर्वन्ति वत्सस्तन्यानि भुञ्जते ।
अनाथां कृपणां भार्यां घ्नन्ति नित्यं शपन्ति च ॥ १२.२३५.६९ ॥
Sie melken nicht der Reihe nach; das Kalb trinkt die Milch des Euters. Ihre schutzlose, elende Ehefrau schlagen und verfluchen sie ständig.
12.235.70
शूद्रान्नपुष्टा विप्रास्तु निर्लज्जाश्च भवन्त्युत ।
संकीर्णानि च धान्यानि नात्यवेक्षत्कुटुंबिनी ॥ १२.२३५.७० ॥
Brahmanen, die von der Speise eines Śūdra genährt werden, werden ebenfalls schamlos; und die Hausfrau achtet nicht genau auf die vermischten Körner.
12.235.71
मार्जारकुक्कुटश्वानैः क्रीडां कुर्वन्ति मानवाः ।
गृहे कण्टकिनो वृक्षास्तथा निष्पाववल्लरी ॥ १२.२३५.७१ ॥
Die Menschen spielen mit Katzen, Hähnen und Hunden; im Haus wachsen dornige Bäume und Bohnenranken.
12.235.72
यज्ञियाश्च तथा वृक्षास्तेषामासन्दुरात्मनाम् ।
कूपस्नानरता नित्यं पर्वमैथुनगामिनः ॥ १२.२३५.७२ ॥
Es gibt auch Bäume, die für das Opfer taugen; sie gehören jenen bösen Menschen, die sich ständig am Brunnen baden und an den Festtagen den Beischlaf vollziehen.
12.235.73
तिलानश्नन्ति रात्रौ च तैलाभ्यक्ताश्च शेरते ।
विभीतककरञ्जानां छायामूलनिवासिनः ॥ १२.२३५.७३ ॥
Nachts essen sie Sesam, legen sich ölgesalbt nieder und wohnen im Schatten und an den Wurzeln der Vibhītaka- und Karañja-Bäume.
12.235.74
करवीरं च ते पुष्पं धारयन्ति च मोहिताः ।
पद्मबिजानि खादन्ति पुष्पं जिघ्रन्ति मोहिताः ॥ १२.२३५.७४ ॥
Verblendet tragen sie Oleanderblüten, essen Lotussamen und riechen an den Blüten.
12.235.75
न भोक्ष्यन्ति तथा नित्यं दैत्याः कालेन मोहिताः ।
निन्दन्ति स्तवनं विष्णोस्तस्य नित्यद्विषो जनाः ॥ १२.२३५.७५ ॥
Von der Zeit verblendet, werden die Daityas niemals so essen; sie schmähen den Lobpreis Viṣṇus, und die Menschen, die ihm ständig feind sind.
12.235.76
होमधूमो न तत्रासीद्वेदघोषस्तथैव च ।
यज्ञाश्च न प्रवर्तन्ते यथापूर्वं गृहेगृहे ॥ १२.२३५.७६ ॥
Dort gab es weder Opferrauch noch den Klang der Veden; und Opfer fanden nicht mehr in jedem Hause statt wie früher.
12.235.77
शिष्याचार्यक्रमो नासीत्पुत्रैरात्मपितुः पिता ।
विष्णुं ब्रह्मण्यदेवेशं हित्वा पाषण्डमाश्रिताः ॥ १२.२३५.७७ ॥
Die Ordnung von Lehrer und Schüler schwand; Söhne wurden zu Vätern ihrer eigenen Väter; Viṣṇu, den Gott der Brahmanen und Herrn, verlassend, flüchteten sie sich in die Häresie.
12.235.78
हव्यकव्यविहीनाश्च ज्ञानाध्ययनवर्जिताः ।
देवस्वादानरुचयो ब्रह्मस्वरुचयस्तथा।
स्तुतिमङ्गलहीनानि देवस्थानानि सर्वशः ॥ १२.२३५.७८ ॥
Ohne Opfer für Götter und Ahnen, ohne Wissen und Studium, begierig, das Eigentum der Götter und das der Brahmanen zu nehmen; und überall entbehrten die Tempel der Götter des Lobpreises und der heilbringenden Riten.
12.235.79
विप्रकीर्णानि धान्यानि काकमूषिकभोजनम् ।
अपावृतं पयोतिष्ठदुच्छिष्टाश्चास्पृशन्धृतम् ॥ १२.२३५.७९ ॥
Das Getreide liegt verstreut, von Krähen und Mäusen gefressen; die Milch steht unbedeckt, und das Ghee wird mit beschmutzten Händen berührt.
12.235.80
कुद्दालं दात्रपिटकं प्रकीर्णं कांस्यभोजनम् ।
द्रव्योपकरणं सर्वं नान्ववैक्षत्कुटुम्बिनी ॥ १२.२३५.८० ॥
Hacken, Sicheln, Körbe und bronzene Essgefäße liegen alle verstreut; die Hausherrin achtet auf keines dieser Güter und Gerätschaften.
12.235.81
प्राकारागारविध्वंसान्न स्म ते प्रतिकुर्वते ।
क्षुद्राः संस्कारहीनाश्च नार्यो ह्युदरपोषणाः ॥ १२.२३५.८१ ॥
Sie reparieren nicht den Verfall von Mauern und Häusern; niedrige, ungebildete Frauen kümmern sich nur darum, ihren Bauch zu füllen.
12.235.82
शौचाचारपरिभ्रष्टा निर्लज्जा भोगवञ्चिताः ।
उभाभ्यामेव पाणिभ्यां शिरः कण्डूयनान्विताः।
गृहजालाभिसंस्थाना ह्यासंस्तत्र स्त्रियः पुनः ॥ १२.२३५.८२ ॥
Von Reinheit und Anstand abgefallen, schamlos und des Genusses beraubt, sich mit beiden Händen den Kopf kratzend, bleiben jene Frauen wieder im Netz des Hauses gefangen.
12.235.83
श्वश्रूश्वशुरयोर्मध्ये भर्तारं कृतकं यथा ।
प्रेक्षयन्ति च निर्लज्जा नार्यः कुलजलक्षणाः ॥ १२.२३५.८३ ॥
Mitten zwischen Schwiegermutter und Schwiegervater sehen jene schamlosen Frauen ihren Gatten an, als wäre er ein Lohnknecht; sie tragen die Zeichen, die der Familie Schande bringen.
12.235.84
नाद्रियन्ते पशून्बद्ध्वा यवसेनोदकेन च ।
बालानां प्रेक्षमाणानां स्वयं भक्ष्यमभक्षयन्।
तथा भृत्यजनं सर्वमसंतर्प्य च दानवाः ॥ १२.२३५.८४ ॥
Sie kümmern sich nicht darum, das angebundene Vieh mit Futter und Wasser zu versorgen; vor den Augen der Kinder essen sie selbst das Essen; und so werden sie, ohne all ihre Diener gesättigt zu haben, zu Dämonen.
12.235.85
पायसं कृसरं मांसमपूपानथ शष्कुलीः ।
अपाचयन्नात्मनोऽर्थे वृथा मांसान्यभक्षयन् ॥ १२.२३५.८५ ॥
Für sich selbst kochten sie Milchreis, Kṛsara, Fleisch, Kuchen und Schmalzgebäck und aßen das Fleisch umsonst.
12.235.86
उत्सूर्यशायिनश्चासन्सर्वे चासन्प्रगेशयाः ।
आवृत्तकलहाश्चात्र दिवारात्रं गृहेगृहे ॥ १२.२३५.८६ ॥
Alle schliefen bis nach Sonnenaufgang, und alle schliefen in der Morgendämmerung; hier gingen Streitigkeiten von Haus zu Haus, Tag und Nacht.
12.235.87
अनार्याश्चार्यमासीनं पर्युपासन्न तत्र ह ।
आश्रमस्थान्विकर्मस्थाः प्राद्विषन्त परस्परम् ॥ १२.२३५.८७ ॥
Die Unedlen dienten dem edlen Mann, der dort saß, nicht; die in den Einsiedeleien Lebenden und die mit unrechten Taten Beschäftigten hassten einander.
12.235.88
संकराश्चाभ्यवर्तन्त न च शौचमवर्तत ।
ये च वेदविदो विप्रा विस्पष्टमनुचश्च ये।
निरन्तरविशेषास्ते बहुमानावमानयोः ॥ १२.२३५.८८ ॥
Die Mischkasten erhoben sich, und Reinheit herrschte nicht; selbst die Veda-kundigen Brahmanen und die klaren Rezitatoren machten keinen Unterschied zwischen Ehre und Schande.
12.235.89
भावमाभरणं वेषं गतं स्थितमवेक्षितम् ।
असेवन्त भुजिष्या वै दुर्जनाचरितं विधिम् ॥ १२.२३५.८९ ॥
Die Dienerinnen ahmten das Verhalten der Bösen nach und kopierten deren Haltung, Schmuck, Kleidung, Gang, Stellung und Blicke.
12.235.90
स्त्रियः पुरुषवेषेण पुंसः स्त्रीवेषधारिणः ।
क्रीडारतिविहारेषु परां मुदमवाप्नुवन् ॥ १२.२३५.९० ॥
Frauen in Männerkleidung und Männer in Frauenkleidung erlangten höchste Freude in Spiel, Lust und Vergnügen.
12.235.91
प्रभवद्भिः पुरा दायानर्हेभ्यः प्रतिपादितान् ।
नाभ्यवर्न्तत नास्तिक्याद्वर्तन्तः संभवेष्वपि ॥ १२.२३५.९१ ॥
Früher wurden die von den Mächtigen den Würdigen gegebenen Erbteile von denen nicht geachtet, die aus Unglauben so handelten, selbst wenn sich Gelegenheiten boten.
12.235.92
मित्रेणाभ्यर्थितं द्रव्यमर्थी संश्रयते क्वचित् ।
वालकोट्यग्रमात्रेण स्वार्थेनाघ्नत तद्वसु ॥ १२.२३५.९२ ॥
Ein Bittsteller stützt sich mitunter auf den Reichtum, den ein Freund erbeten hat; doch aus einem Eigennutz nicht größer als die Spitze eines Haares zerstört er jenen Besitz.
12.235.93
परस्वादानरुचयो विपणव्यवहारिणः ।
अदृश्यन्तार्यवर्णषु शृद्राश्चापि तपोधनाः ॥ १२.२३५.९३ ॥
Menschen, die daran Gefallen finden, fremdes Gut zu nehmen, und die auf dem Markt Handel treiben, zeigten sich unter den edlen Ständen, und auch Śūdras erschienen als reich an Askese.
12.235.94
अधीयतेऽव्रताः केचिद्वृथा व्रतमथापरे ।
अशुश्रूषुर्गुरोः शिष्यः कश्चिच्छिप्यसखो गुरुः ॥ १२.२३५.९४ ॥
Manche lernen ohne Gelübde, andere halten Gelübde vergeblich. Der Schüler dient seinem Lehrer nicht, und mancher Lehrer wird zum Freund seines Schülers.
12.235.95
पिता चैव जनित्री च श्रान्तौ वृत्तोत्सवाविव ।
अप्रभुत्वे स्थितौ वृद्धावन्नं प्रार्थयतः सुतान् ॥ १२.२३५.९५ ॥
Vater und Mutter waren erschöpft, als seien ihre Feste vorüber; alt und ohnmächtig bettelten sie um Speise von ihren Söhnen.
12.235.96
तत्र वेदविदः प्राज्ञा गाम्भीर्ये सागरोपमाः ।
कृष्यादिष्वभवन्सक्ता मूर्खाः श्राद्धान्यभुञ्जत ॥ १२.२३५.९६ ॥
Dort waren die Vedakundigen und Weisen, tief wie das Meer, dem Ackerbau und ähnlichem ergeben, während die Toren die Speisen der Ahnenriten aßen.
12.235.97
प्रातः सायं च सुप्रश्नं कल्पनं प्रेषणक्रियाः ।
शिष्यानप्रहितास्तेषामकुर्वन्गुरवश्च ह ॥ १२.२३५.९७ ॥
Morgens und abends, gute Fragen, Vorbereitungen und Botengänge: Die Lehrer schickten die Schüler dazu nicht aus und ließen sie es auch nicht verrichten.
12.235.98
श्वश्रूश्वशुरयोरग्रे वधूः प्रेष्यानशासत ।
अन्वशासच्च भर्तारं समाह्वायाभिजल्पति ॥ १२.२३५.९८ ॥
Vor Schwiegermutter und Schwiegervater gab die Schwiegertochter den Dienern Befehle; sie rief den Ehemann, tadelte ihn und widersprach ihm.
12.235.99
प्रयत्नेनापि चारक्षच्चित्तं पुत्रस्य वै पिता ।
व्यभजच्चापि संरम्भाद्दुःखवासं तथाऽवसत् ॥ १२.२३५.९९ ॥
Der Vater bemühte sich zwar, den Sinn seines Sohnes zu bewahren, doch im Zorn spaltete er ihn; so lebte er in Kummer.
12.235.100
अग्निदाहेन चोरैर्वा राजभिर्वा हृतं धनम् ।
दृष्ट्वा द्वेषात्प्राहसन्त सुहृत्संभाविता ह्यपि ॥ १२.२३५.१०० ॥
Als sie den durch Feuer verbrannten oder von Dieben oder Königen geraubten Reichtum sahen, lachten selbst geachtete Freunde aus Hass.
12.235.101
कृतघ्ना नास्तिकाः पापा गुरुदाराभिमर्शिनः ।
श्वशुरानुगताः सर्वे ह्युत्सृज्य पितरौ सुताः ॥ १२.२३५.१०१ ॥
Undankbar, ungläubig, sündig, die Frauen ihrer Lehrer berührend, den Schwiegervätern folgend — alle Söhne verließen ihre Eltern.
12.235.102
स्वकर्मणा च जातोऽहमित्येवंवादिनस्तथा ।
अभक्ष्यभक्षणरता निर्मर्यादा हतत्विषः ॥ १२.२३५.१०२ ॥
Die so sprechen: 'Ich bin durch meine eigene Tat geboren', die sich am Essen des Ungenießbaren erfreuen, ohne Maß, ihres Glanzes beraubt.
12.235.103
तेष्वेवमादीनाचारानाचरत्सु विपर्यये ।
नाहं देवेन्द्र वत्स्यामि दानवेष्विति मे मतिः ॥ १२.२३५.१०३ ॥
Während sie solche Handlungen ausüben und in die Verkehrung geraten, o Herr der Götter, ist mein Entschluss: Ich werde nicht unter den Dānavas wohnen.
12.235.104
तन्मां स्वयमनुप्राप्ताभिनन्द शचीपते ।
त्वयाऽर्चितां मां देवेश पुरो धास्यन्ति देवताः ॥ १२.२३५.१०४ ॥
Darum heiße mich willkommen, die ich aus eigenem Antrieb gekommen bin, o Gemahl der Śacī. Von dir geehrt, o Herr der Götter, werden die Götter mich an ihre Spitze stellen.
12.235.105
यत्राहं तत्र मत्कान्ता मद्विशिष्टा मदर्पणाः ।
सप्तदेव्यो जयाष्टभ्यो वासमेष्यन्ति तेऽष्टधा ॥ १२.२३५.१०५ ॥
Wo ich bin, dorthin werden meine Geliebten kommen, die von mir Ausgezeichneten, mir Hingegebenen: die sieben Göttinnen und Jayā als achte, um in achtfacher Gestalt zu wohnen.
12.235.106
आशा श्रद्धा धृतिः क्षान्तिर्विजितिः सन्नतिः क्षमा ।
अष्टमी वृत्तिरेतासां पुरोगा पाकशासन ॥ १२.२३५.१०६ ॥
Hoffnung, Glaube, Festigkeit, Geduld, Sieg, Demut, Nachsicht, und als achte das Verhalten: Von diesen geht das Verhalten voran, o Indra, Bezwinger des Pāka.
12.235.107
ताश्चाहं चासुरांस्त्यक्त्वा युष्मद्विषयमागताः ।
त्रिदशेषु निवत्स्यामो धर्मनिष्ठान्तरात्मसु ॥ १२.२३५.१०७ ॥
Sie und ich haben die Asuras verlassen und sind in dein Gebiet gekommen; wir werden unter den dreißig Göttern wohnen, in inneren Seelen, die im Dharma festen Halt haben.
12.235.108
इत्युक्तवचनां देवीं प्रीत्यर्थं च ननन्दतुः ।
नारदश्चात्र देवर्षिर्वृत्रहन्ता च वासवः ॥ १२.२३५.१०८ ॥
So freuten sie sich, um die Göttin zu erfreuen, die diese Worte gesprochen hatte; hier freuten sich auch der göttliche Weise Nārada und Vāsava, der Vṛtra-Töter.
12.235.109
ततोऽनलसखो वायुः प्रववौ देववर्त्मसु ।
इष्टगन्धः सुखस्पर्शः सर्वेन्द्रियसुखावहः ॥ १२.२३५.१०९ ॥
Da wehte Vāyu, der Freund Agnis, auf den Wegen der Götter, mit angenehmem Duft und sanfter Berührung, allen Sinnen Freude bringend.
12.235.110
शुचौ चाभ्यर्थिते देशे त्रिदशाः प्रायशः स्थिताः ।
लक्ष्मीसहितमासीनं मघवन्तं दिदृक्षवः ॥ १२.२३५.११० ॥
An einem reinen, erwünschten Ort standen die Götter meist, begierig, Indra mit Lakṣmī sitzen zu sehen.
12.235.111
ततो दिवं प्राप्य सहस्रलोचनः ।
स्त्रियोपपन्नः सुहृदा महर्षिणा।
रथेन हर्यश्वयुजा सुरर्षभः ।
सदः सुराणामभिसत्कृतो ययौ ॥ १२.२३५.१११ ॥
Dann, im Himmel angekommen, zog der Tausendäugige davon, begleitet von seiner Gattin und einem großen Weisen als Freund, auf einem Wagen mit braunen Pferden, geehrt in der Versammlung der Götter, der Stier unter den Göttern.
12.235.112
अथेङ्गितं वज्रधरस्य नारदः ।
श्रियश्च देव्या मनसा विचारयन्।
श्रियै शशंसामरदृष्टपौरुषः ।
शिवेन तत्रागमनं महर्षिभिः ॥ १२.२३५.११२ ॥
Da erklärte Nārada, dessen Mannhaftigkeit die Unsterblichen gesehen hatten, nach Erwägung des Zeichens des Donnerkeilträgers und des Sinnes der Göttin Śrī der Śrī, dass dort eine glückverheißende Ankunft mit den großen Weisen stattgefunden habe.
12.235.113
ततोऽमृतं द्यौः प्रववर्ष भास्वती ।
पितामहस्यायतने स्वयंभुवः।
अनाहता दुन्दुभयोऽथ नेदिरे ।
तथा प्रसन्नाश्च दिशश्चकाशिरे ॥ १२.२३५.११३ ॥
Da regnete der leuchtende Himmel Nektar in die Wohnstatt des Großvaters, des Selbstgeborenen; ungeschlagene Trommeln erklangen, und die Richtungen strahlten, erfreut.
12.235.114
यथर्तु सस्येषु ववर्ष वासवो ।
न धर्ममार्गाद्विचचाल कश्चन।
अनेकरत्नाकरभूषणा च भूः ।
सुघोषघोषाश्च दिवौकसां जये ॥ १२.२३५.११४ ॥
Wie Vāsava zu den Jahreszeiten auf die Saaten regnete, wich niemand vom Pfad des Dharma ab. Die Erde, geschmückt mit den Minen vieler Juwelen, und die wohlklingenden Rufe des Sieges der Himmelsbewohner erklangen.
12.235.115
क्रियाभिरामा मनुजा मनस्विनो ।
बभुः शुभे पुण्यकृतां पथि स्थिताः।
नरामराः किन्नरयक्षराक्षसाः ।
समृद्धिमन्तः सुमनस्विनोऽभवन् ॥ १२.२३५.११५ ॥
Die Menschen, die an rechten Taten Freude finden, und die Weisen, auf dem glückverheißenden Pfad der Verdienstvollen stehend, erstrahlten. Menschen, Götter, Kinnaras, Yakṣas und Rākṣasas wurden wohlhabend und frohen Herzens.
12.235.116
न जात्वकाले कुसुमं कुतः फलं ।
पपात वृक्षात्पवनेरितादपि।
रसप्रदाः कामदुघाश्च धेनवो ।
न दारुणा वाग्विचचार कस्यचित् ॥ १२.२३५.११६ ॥
Niemals fiel eine Blüte zur Unzeit, geschweige denn eine Frucht; auch wenn der Wind sie bewegte, fiel sie nicht vom Baum. Es gab die Wunschkühe, die süße Milch gaben, und niemand sprach ein hartes Wort.
12.235.117
इमां सपर्यां सह सर्वकामदैः ।
श्रियाश्च शक्रप्रमुखैश्च दैवतैः।
पठन्ति ये विप्रसदः समागताः ।
समृद्धकामाः श्रियमाप्नुवन्ति ते ॥ १२.२३५.११७ ॥
Wer sich in einer Versammlung von Brahmanen versammelt und diese Verehrung rezitiert, zusammen mit den Gewährern aller Wünsche, mit Śrī und mit den Göttern unter Śakra, dessen Wünsche erfüllen sich, und er erlangt Wohlstand.
12.235.118
त्वया कुरूणां वर यत्प्रचोदितं ।
भवाभवस्येह परं निदर्शनम्।
तदद्य सर्वं परिकीर्तितं मया ।
परीक्ष्य तत्त्वं परिगन्तुमर्हसि ॥ १२.२३५.११८ ॥
Bester der Kurus, die höchste Veranschaulichung von Sein und Nichtsein, nach der du hier gefragt hast, habe ich heute vollständig dargelegt. Nun sollst du die Wahrheit prüfen und sie erlangen.
12.235.119
संस्मृत्य बुद्धीन्द्रियगोचरातिगं ।
स्वगोचरे सर्वकृतालयं तम्।
हरिं महापाग्रहरं जनास्ते ।
संस्मृत्य संपूज्य विधूतपापाः ॥ १२.२३५.११९ ॥
Wer Hari, der jenseits von Verstand und Sinnen liegt, die Stätte aller Taten in seinem eigenen Bereich und der Vernichter großer Sünden ist, erinnert und verehrt, wird von seinen Sünden befreit.
12.235.120
यमैश्च नित्यं नियमैश्च संयता ।
स्तत्वं च विष्णोः परिपश्यमानाः।
देवानुसारेण विमुक्तियोगं ।
ते गाहमानाः परमाप्नुवन्ति ॥ १२.२३५.१२० ॥
Stets durch Zügel und Pflichtübungen gebändigt, die Wahrheit Viṣṇus vollkommen schauend und sich dem Befreiungsyoga gemäß dem Gott hingebend, gelangen sie zum Höchsten.
12.235.121
एवं राजेन्द्र सततं जपहोमपरायणः ।
वासुदेवपरो नित्यं ज्ञानध्यानपरायणः ॥ १२.२३५.१२१ ॥
So, o Herrscher der Könige, sei stets dem Japa und dem Homa ergeben, stets Vāsudeva zugewandt, stets versunken in Erkenntnis und Meditation.
12.235.122
दानधर्मरतिर्नित्यं प्रजास्त्वं परिपालय ।
वासुदेवपरो नित्यं ज्ञानध्यानपरायणान्।
विशेषेणार्चयेथास्त्वं सततं पर्युपास्व च ॥ १२.२३५.१२२ ॥
Dich stets am Dharma des Gebens erfreuend, beschütze deine Untertanen. Sei stets Vāsudeva ergeben; ehre besonders jene, die sich Erkenntnis und Meditation widmen, und diene ihnen stets.