Mahābhārata · Adhyāya 12.235
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.235.1
पूर्वरूपाणि मे राजन्पुरुषस्य भविष्यतः ।
पराभविष्यतश्चैव तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२३५.१ ॥
Ó rei, ó avô, dize-me os sinais prévios do homem que vai prosperar e daquele que vai ser derrotado.
12.235.2
मन एव मनुष्यस्य पूर्वरूपाणि शंसति ।
भविष्यतश्च भद्रं ते तथैव न भविष्यतः ॥ १२.२३५.२ ॥
A mente do homem revela os sinais prévios do que há de vir. Que o bem te acompanhe; da mesma forma revela o que não virá.
12.235.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
श्रिया शक्रस्य संवादं तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.२३५.३ ॥
Aqui também as pessoas narram esta antiga história, o diálogo de Indra com Śrī. Ouve-a, Yudhiṣṭhira.
12.235.4
महतस्तपसो व्यष्ट्या पश्यँल्लोकौ परावरौ ।
सामान्यमृषिभिर्गत्वा ब्रह्मलोकनिवासिभिः ॥ १२.२३५.४ ॥
Pelo poder da grande austeridade, contemplando os mundos superiores e inferiores, foi em pé de igualdade com os sábios que habitam o mundo de Brahmā.
12.235.5
ब्रह्मेवामितदीप्तौजाः शान्तपाप्मा महातपाः ।
विचचार यथाकालं त्रिषु लोकेषु नारदः ॥ १२.२३५.५ ॥
Nārada, semelhante a Brahmā, de vigor ardente sem medida, com os pecados apaziguados, grande asceta, percorria os três mundos nos tempos devidos.
12.235.6
कदाचित्प्रातरुत्थाय पिस्पृक्षुः सलिलं शुचि ।
ध्रुवद्वारभवां गङ्गां जगामावततार च ॥ १२.२३५.६ ॥
Certa vez, ao amanhecer, levantando-se, desejando banhar-se em água pura, foi ao Gaṅgā, nascido da porta da Estrela Polar, e nela desceu.
12.235.7
मेरुपादोद्भवां गङ्गां नारायणपदच्युताम् ।
स वीक्षमाणो हृष्टात्मा तं देशमभिजग्मिवान् ॥ १२.२३५.७ ॥
Contemplando o Gaṅgā, nascido do pé do Meru e caído dos pés de Nārāyaṇa, com o coração alegre dirigiu-se àquele lugar.
12.235.8
यं…देवजवाकीर्णं सूक्ष्मकाञ्जनवालुकम् ।
गङ्गाद्वीपं समासाद्य नानावृक्षैरलङ्कृतम् ॥ १२.२३५.८ ॥
Tendo alcançado a ilha do Gaṅgā, coberta de … divinos …, de areia dourada fina, adornada com árvores diversas.
12.235.9
सालतालाश्वकर्णानां चन्दनानां च राजिभिः ।
मण्डितं विविधैः पुष्पैर्हंसकारण्डवायुतम् ॥ १२.२३५.९ ॥
Adornado com fileiras de árvores sāla, tāla e aśvakarṇa e de sândalos, enfeitado com flores variadas, frequentado por cisnes e patos kāraṇḍava.
12.235.10
नदीपुलिनमासाद्य स्नात्वा संतर्प्य देवताः ।
जजाप जप्यं धर्मात्मा तन्मयत्वेन भास्वता ॥ १२.२३५.१० ॥
Tendo chegado à margem do rio, banhado e oferecido libações aos deuses, o de alma justa recitou a fórmula sagrada, absorto nela pelo seu esplendor.
12.235.11
सहस्रनयनश्चापि वज्री शम्बरपाकहा ।
तस्या देवर्षिजुष्टायास्तीरमभ्याजगाम ह ॥ १२.२३५.११ ॥
O de mil olhos, o portador do raio, o matador de Śambara e de Pāka, também Indra chegou à margem daquele rio frequentado pelos videntes divinos.
12.235.12
तावाप्लुत्य यतात्मानौ कृतजप्यौ समासतः ।
नद्याः पुलिनमासाद्य सूक्ष्मकाञ्चनवालुकम् ॥ १२.२३५.१२ ॥
Os dois, de si dominados, tendo se banhado e recitado brevemente, alcançaram a margem do rio de areia dourada fina.
12.235.13
पुण्यकर्मभिराख्याता देवर्षिकथिताः कथाः ।
चक्रतुस्तौ तथाऽऽसीनौ महर्षिकथितास्तथा।
पूर्ववृत्तव्यतीतानि कथयन्तौ समाहितौ ॥ १२.२३५.१३ ॥
Histórias contadas por homens de ações virtuosas, narradas pelos sábios divinos e pelos grandes sábios; os dois, sentados e atentos, passavam o tempo contando os acontecimentos de tempos passados.
12.235.14
अद्य भास्करमुद्यन्तं रश्मिजालपुरस्कृतम् ।
पूर्णमण्डलमालोक्य तावुत्थायोपतस्थतुः ॥ १२.२३५.१४ ॥
Ao verem o sol nascente, precedido por uma rede de raios, com seu disco completo, os dois se levantaram e lhe prestaram homenagem.
12.235.15
विविक्ते पुण्यदेशे तु रममाणौ मुदा युतौ ।
ददृशातेऽन्तरिक्षे तौ सूर्यस्योदयनं प्रति ॥ १२.२३५.१५ ॥
Deleitando-se com alegria juntos num lugar sagrado e retirado, os dois viram no céu o ponto em que o sol nascia.
12.235.16
ज्योतिर्ज्वालसमाकीर्णं ज्योतिषां गणमण्डितम् ।
अभितस्तूदयन्तं तमर्कमर्कमिवापरम् ॥ १२.२३५.१६ ॥
Repleto de chamas de luz, adornado por uma multidão de astros, erguendo-se por todos os lados: aquele sol, como se fosse outro sol.
12.235.17
आकाशो ददृशे ज्योतिरुद्यतार्चिः समप्रभम् ।
अर्कस्य तेजसा तुल्यं तद्भास्करसमप्रभम्।
तयोः समीपं तं प्राप्तं प्रत्यदृश्यत भारत ॥ १२.२३५.१७ ॥
No céu apareceu uma luz de chamas ascendentes, de igual esplendor, igual ao brilho do próprio sol. Aproximou-se dos dois e tornou-se visível, ó Bhārata.
12.235.18
तत्सुपर्णार्करचितमास्थितं वैष्णवं पदम् ।
भाभिरप्रतिमं भाति त्रैलोक्यमवभासयत् ॥ १२.२३५.१८ ॥
Aquela morada de Viṣṇu, feita por Garuḍa e pelo sol, nela estabelecida, resplandece sem igual com seus raios e ilumina os três mundos.
12.235.19
दृष्ट्वा तौ तु विक्रान्तौ प्राञ्जली समुपास्थितौ ।
क्रमात्संप्रेक्ष्यमाणौ तौ विमानं दिव्यमद्भुतम् ॥ १२.२३५.१९ ॥
Ao ver aqueles dois valorosos de pé perto, com as palmas unidas, contemplaram em ordem aquele carro celestial, divino e maravilhoso.
12.235.20
तस्मिंस्तदा सतीं कान्तां लोककान्तां परां शुभाम् ।
धात्रीं लोकस्य रमणीं लोकमातरमच्युताम् ॥ १२.२३५.२० ॥
Naquele carro estava então ela: a virtuosa, a amada, amada dos mundos, suprema e auspiciosa, sustentadora do mundo, encantadora, mãe dos mundos, a imperecível.
12.235.21
दिव्याभिरुपशोभाभिरप्सरोभिः पुरस्कृताम् ।
बृहतीमंशुमत्प्रख्यां बृहद्भानोरिवार्चिषम् ॥ १२.२३५.२१ ॥
Acompanhada por ninfas celestes de esplêndidos adornos, vasta e brilhante como raios, como a chama do grande sol.
12.235.22
नक्षत्रकल्पाभरणां तारापङ्क्तिसमस्रजम् ।
श्रियं ददृशतुः पद्मां साक्षात्पद्मदलस्थिताम् ॥ १२.२३५.२२ ॥
Adornada com joias como estrelas e com uma guirlanda igual a uma fileira de estrelas, contemplaram Śrī, a deusa lótus, presente em pessoa, sentada numa pétala de lótus.
12.235.23
साऽवरुह्य विमानाग्रादङ्गनानामनुत्तमा ।
अभ्यागच्छन्त्रिलोकेशं शक्रं चर्षि च नारदम् ॥ १२.२३५.२३ ॥
Ela, incomparável entre as mulheres, desceu da parte dianteira do carro e foi em direção a Śakra, senhor dos três mundos, e ao sábio Nārada.
12.235.24
नारदानुगतः साक्षान्मघवांस्तामुपागमत् ।
कृताञ्जलिपुटो देवीं निवेद्यात्मानमात्मना ॥ १२.२३५.२४ ॥
Indra, acompanhado de Nārada, aproximou-se dela em pessoa; com as palmas unidas, ofereceu-se à deusa e apresentou a sua submissão.
12.235.25
चक्रे चानुपमां पूजां तस्याश्चापि स सर्वंवित् ।
देवराजः श्रियं राजन्वाक्यं चेदमुवाच ह ॥ १२.२३५.२५ ॥
O rei dos deuses, que tudo sabe, prestou-lhe uma adoração incomparável e, ó rei, dirigiu a Śrī estas palavras.
12.235.26
का त्वं केन च कार्येण संप्राप्ता चारुहासिनि ।
कुतश्चागम्यते सुभ्रु गन्तव्यं क्व च ते शुभे ॥ १२.२३५.२६ ॥
Quem és tu, ó de sorriso encantador, e com que propósito chegaste? De onde vens, ó de belas sobrancelhas, e para onde deves ir, ó auspiciosa?
12.235.27
पुण्येषु त्रिषु लोकेषु सर्वे स्थावरजङ्गमाः ।
ममात्मभावमिच्छन्तो यतन्ते परमात्मना ॥ १२.२३५.२७ ॥
Nos lugares sagrados dos três mundos, todos os seres, móveis e imóveis, esforçam-se com o Eu supremo, desejando alcançar o meu próprio estado.
12.235.28
साऽहं वै पङ्कजे जाता सूर्यरश्मिप्रबोधिते ।
भूत्यर्तं सर्वभूतानां पद्मा श्रीः पद्ममालिनी ॥ १२.२३५.२८ ॥
Eu sou aquela que nasceu num lótus despertado pelos raios do sol; para a prosperidade de todos os seres sou Padmā, Śrī, a de guirlanda de lótus.
12.235.29
अहं लक्ष्मीरहं भूतिः श्रीश्चाहं बलसूदन ।
अहं श्रद्धा च मेधा च सन्नतिर्विजितिः स्थितिः ॥ १२.२३५.२९ ॥
Eu sou Lakṣmī, eu sou Bhūti, e eu sou Śrī, ó matador de Bala. Sou a fé e o intelecto, a humildade, a vitória e a estabilidade.
12.235.30
अहं धृतिरहं सिद्धिरहं संभूतिरेव च ।
अहं स्वाहा स्वधा चैव संस्तुतिर्नियतिः कृतिः ॥ १२.२३५.३० ॥
Eu sou a constância, eu sou a realização e eu sou a manifestação. Sou svāhā e svadhā; sou o louvor, o destino e a ação.
12.235.31
राज्ञां विजयमानानां सेनाग्नेषु ध्वजेषु च ।
निवसे धर्मशीलानां विषयेषु पुरेषु च ॥ १२.२३५.३१ ॥
Habito na frente dos exércitos dos reis vitoriosos e em seus estandartes, e nos reinos e cidades dos justos.
12.235.32
जितकाशिनि शूरे च संग्रामेष्वनिवर्तिनि ।
निवसामि मनुष्येन्द्रे सदैव बलसूदन ॥ १२.२३५.३२ ॥
Habito no herói que resplandece com a vitória e não recua nas batalhas; sempre habito no senhor dos homens, ó destruidor da força.
12.235.33
धर्मनित्ये महाबुद्धौ ब्रह्मण्ये सत्यवादिनि ।
प्रश्रिते दानशीले च सदैव निवसाम्यहम् ॥ १२.२३५.३३ ॥
Naquele que é constante no dharma, de grande intelecto, devoto dos brâmanes, veraz, humilde e generoso, sempre habito.
12.235.34
असुरेष्ववसं पूर्वं सत्यधर्मनिबन्धनात् ।
विपरीतांस्तु तान्बुद्ध्वा त्वयि वासमरोचयम् ॥ १२.२३५.३४ ॥
Antes eu habitava entre os asuras, ligada à verdade e ao dharma; mas, sabendo que eles se tornaram contrários, escolhi morar em ti.
12.235.35
कथं वृत्तेषु दैत्येषु त्वमवात्सीर्वरानाने ।
दृष्ट्वा च किमिहागास्त्वं हित्वा दैतेयदानवान् ॥ १२.२३५.३५ ॥
Ó dama de belo rosto, como habitaste entre os daityas que se tornaram desviados? E, tendo abandonado os filhos de Diti e os dānavas, por que vieste aqui?
12.235.36
स्वधर्ममनुतिष्ठत्सु धैर्यादचलितेषु च ।
स्वर्गमार्गाभिरामेषु सत्वेषु निरता ह्यहम् ॥ १२.२३५.३६ ॥
Entre os seres que seguem o seu próprio dharma, que não vacilam pela firmeza e que se deleitam no caminho do céu, de fato estou dedicada.
12.235.37
दानाध्ययनयज्ञेज्यापितृदैवतपूजनम् ।
गुरूणामतिथीनां च तेषां नित्यमवर्तत ॥ १२.२३५.३७ ॥
Dar, estudar, sacrificar e adorar, honrar os antepassados e os deuses, e cuidar de mestres e hóspedes: isso ela praticava constantemente.
12.235.38
सुसंमृष्टगुहाश्चासञ्जितस्त्रीका हुताग्नयः ।
गुरुशुश्रूषका दान्ता ब्रह्मण्याः सत्यवादिनः ॥ १२.२३५.३८ ॥
Suas casas eram bem varridas e suas mulheres bem cuidadas; acendiam os fogos sagrados, serviam aos mais velhos, eram autocontidos, devotados aos brâmanes e falavam a verdade.
12.235.39
श्रद्दधाना जितक्रोधा दानशीलाऽनसूयवः ।
भृतपुत्रा भृतामात्या भृतदारा ह्यनीर्षवः ॥ १२.२३५.३९ ॥
Fiéis, vencedores da ira, inclinados a dar, livres da inveja; sustentavam filhos, ministros e esposas, e estavam livres do ciúme.
12.235.40
अमर्षेण न चान्योन्यं स्पृहयन्ते कदाचन ।
न च जातूपतप्यन्ति धीराः परसमृद्धिभिः ॥ १२.२३५.४० ॥
Os firmes nunca se cobiçam uns aos outros por ressentimento, nem se afligem com a prosperidade alheia.
12.235.41
दातारः संग्रहीतार आर्याः करुणवेदिनः ।
महाप्रसादा ऋजवो दृढभक्ता जितेन्द्रियाः ॥ १२.२३५.४१ ॥
Eram doadores e recebedores, nobres, conhecedores da compaixão, muito benevolentes, retos, de devoção firme e senhores dos seus sentidos.
12.235.42
संतुष्टभृत्यसचिवाः कृतज्ञाः प्रियवादिनः ।
यथार्हमानार्थकरा ह्रीनिषेवा यतव्रताः ॥ १२.२३५.४२ ॥
Contentes com seus servidores e ministros, gratos, de fala amável, davam honra e riqueza conforme o mérito, eram modestos e firmes em seus votos.
12.235.43
नित्यं पर्वसु सुस्नाताः स्वनुलिप्ताः स्वलङ्कृताः ।
उपवासतपः शीलाः प्रतीता ब्रह्मवादिनः ॥ १२.२३५.४३ ॥
Nos dias de festa sempre se banhavam bem, untavam-se com perfumes e adornavam-se com esmero; o jejum e a austeridade eram o seu hábito, e eram renomados falantes da palavra sagrada.
12.235.44
नैनानभ्युदियात्सूर्यो नैवास्वप्स्यन्प्रगेशयाः ।
रात्रौ दधि च सक्तूंश्च नित्यमेव व्यवर्जयन् ॥ १२.२३५.४४ ॥
O sol não nascia sobre eles antes de se levantarem, nem ficavam deitados ao amanhecer; à noite evitavam sempre o iogurte e a farinha de cevada.
12.235.45
काल्यं घृतं तु चान्वीक्ष्य प्रयता ब्रह्मवादिनः ।
पङ्गल्यान्यपि चापश्यन्ब्रह्माणांश्चाप्यपूजयन् ॥ १२.२३५.४५ ॥
Tomavam a manteiga clarificada da manhã só depois de examiná-la com cuidado; os brâmanes-ṛṣi de palavra sagrada, dominados de si, também cuidavam dos coxos e honravam os brâmanes.
12.235.46
सदा हि ददतां धर्म्यं सदाचाप्रतिगृह्णताम् ।
अर्धं च रात्र्याः स्वपतां दिवा चास्वपतां तथा ॥ १२.२३५.४६ ॥
Sempre davam conforme o dharma e sempre se abstinham de aceitar; dormiam metade da noite e não dormiam de dia.
12.235.47
कृपणानाथवृद्धानां दुर्बलातुरयोषिताम् ।
दयां च संविभागं च नित्यमेवान्वमोदताम्।
कालो यातः सुखेनैव धर्ममार्गे निवर्तताम् ॥ १२.२३५.४७ ॥
Para com os miseráveis, os desamparados, os velhos e as mulheres fracas ou doentes, sempre aprovavam a compaixão e a partilha; o seu tempo passou feliz no caminho do dharma, e que assim seja para os que dele se afastam.
12.235.48
त्रस्तं विषण्णमुद्विग्नं भयार्तं व्याधिपीडितम् ।
हृतस्वं व्यसनार्तं च नित्यमाश्वासयन्ति ते ॥ १२.२३५.४८ ॥
Sempre consolavam os assustados, abatidos, agitados, angustiados pelo medo, afligidos pela doença, roubados nos seus bens ou atormentados pela desgraça.
12.235.49
धर्ममेवानुवर्तन्ते न हिंसन्ति परस्परम् ।
अनुकूलाश्च कार्येषु गुरुवृद्धोपसेविनः ॥ १२.२३५.४९ ॥
Seguem apenas o dharma e não se prejudicam uns aos outros; são dóceis em seus deveres e servem mestres e anciãos.
12.235.50
पितॄन्देवातिथींश्चैव गुरूंश्चैवाभ्यपूजयन् ।
अवशेषाणि चाश्नन्ति नित्यं सत्यतपोधृताः ॥ १२.२३५.५० ॥
Sempre honram os antepassados, os deuses, os hóspedes e os mestres e, sustentados pela verdade e pela austeridade, comem sempre apenas o que sobra.
12.235.51
नैकेऽश्नन्ति सुसंपन्नं न गच्छन्ति परस्त्रियम् ।
सर्वभूतेष्ववर्तन्त यथाऽऽत्मनि दयां प्रति ॥ १२.२३५.५१ ॥
Alguns não comem mesmo com comida abundante, nem se aproximam da mulher de outro; tratam todos os seres com a mesma compaixão que têm por si mesmos.
12.235.52
नैवाकाशे न पशुषु नायोनौ च न पर्वसु ।
इन्द्रियस्य विसर्गं ते रोचयन्ति कदाचन ॥ १२.२३५.५२ ॥
Nunca aprovam a indulgência dos sentidos no céu, entre os animais, em um ventre impróprio ou em dias sagrados.
12.235.53
नित्यं दानं तथा दाक्ष्यमार्जवं चैव नित्यदा ।
उत्साहोऽथानहकारः परमं सौहृदं क्षमा ॥ १२.२३५.५३ ॥
Dar constantemente, a habilidade, a retidão, o entusiasmo, a ausência de orgulho, a suprema amizade e o perdão: essas são suas qualidades.
12.235.54
सत्यं दानं तपः शौचं कारुण्यं वागनिष्ठुरा ।
मित्रेषु चानभिद्रोहः सर्वं तेष्वभवत्प्रभो ॥ १२.२३५.५४ ॥
Verdade, doação, austeridade, pureza, compaixão, fala gentil e não trair os amigos: tudo isso estava neles, ó senhor.
12.235.55
निद्रा तन्द्रीरसंप्रीतिरसूयाऽथानवेक्षिता ।
अरतिश्च विषादश्च स्पृहा चाप्यविशन्न तान् ॥ १२.२३५.५५ ॥
O sono, a letargia, a falta de prazer, a inveja, o descaso, a aversão, a melancolia e a cobiça não entravam neles.
12.235.56
साऽहमेवंगुणेष्वेव दानवेष्ववसं पुरा ।
प्रजासर्गमुपादाय यावद्गुणविपर्ययम् ॥ १२.२३५.५६ ॥
Outrora habitei entre os Dānavas, que possuíam tais qualidades, assumindo a criação dos seres, enquanto essas qualidades não se inverteram.
12.235.57
ततः कालविपर्यासे तेषां गुणविपर्ययात् ।
अपश्यं निर्गतं धर्मं कामक्रोधवशात्मनाम् ॥ १२.२३५.५७ ॥
Então, quando o tempo se inverteu e suas qualidades se inverteram, vi o dharma afastar-se daqueles cujas mentes estavam dominadas pelo desejo e pela ira.
12.235.58
सभासदां च वृद्धानां सतां कथयतां कथाः ।
प्राहसन्नभ्यसूयंश्च सर्वबुद्धान्गुरून्परान् ॥ १२.२३५.५८ ॥
Quando os membros da assembleia, os anciãos e os homens bons contavam suas histórias, riam delas e injuriavam todos os sábios, mestres e eminentes.
12.235.59
युवानश्च समासीना वृद्धानपि गतान्सतः ।
नाभ्युत्थानाभिवादाभ्यां यथापूर्वमपूजयन् ॥ १२.२३५.५९ ॥
Os jovens, sentados juntos, não honravam os anciãos nem os homens bons já falecidos, levantando-se e saudando-os como antes.
12.235.60
वर्तयत्येव पितरि पुत्रः प्रभवते तथा ।
अमित्रभृत्यतां प्राप्य ख्यापयन्त्यनपत्रपाः ॥ १२.२३५.६० ॥
Um filho age assim com o pai e se põe como senhor; os desavergonhados, tornando-se servos de inimigos, proclamam-no abertamente.
12.235.61
तथा धर्मादपेतेन कर्मणा गर्हितेन ये ।
महतः प्राप्नुवन्त्यर्थांस्तेषां तत्राभवत्स्पृहा ॥ १२.२३५.६१ ॥
Assim também, os que, afastando-se do dharma, obtêm grandes riquezas por ações censuráveis — nasceu neles o desejo por elas.
12.235.62
उच्चैश्चाभ्यवदन्रात्रौ नीचैस्तत्राग्निरज्वलत् ।
पुत्राः पितृनत्यचरन्नार्यश्चात्यचरन्पतीन् ॥ १२.२३५.६२ ॥
De noite falavam alto, e ali o fogo ardia baixo. Os filhos transgrediam contra os pais, e as mulheres contra os maridos.
12.235.63
मातरं पितरं वृद्धमाचार्यमतिथिं गुरुम् ।
गुरुत्वान्नाभ्यनन्दन्त कुमारान्नान्वपालयन् ॥ १२.२३५.६३ ॥
Não honravam a mãe, o pai, os idosos, o mestre, o hóspede ou o venerável mais velho; nem protegiam os jovens rapazes.
12.235.64
भिक्षां बलिमदत्त्वा च स्वयमन्नानि भुञ्जते ।
अनिष्ट्वाऽसंविभज्याथ पितृदेवातिथीन्गुरून् ॥ १२.२३५.६४ ॥
Sem dar esmola nem oferenda, comiam eles mesmos o alimento — sem sacrificar, sem repartir, sem dar aos antepassados, deuses, hóspedes e mestres venerados.
12.235.65
न शौचमन्वरुद्ध्यन्त तेषां सूदजनास्तथा ।
मनसा कर्मणा वाचा भक्ष्यमासीदनावृतम् ॥ १२.२३५.६५ ॥
Nem os seus cozinheiros e servos observavam a pureza; o alimento ficou sem restrição de mente, ação ou palavra.
12.235.66
बालानां प्रेक्षमाणानां भक्तान्यश्नन्ति मोहिताः ।
एको दासो भवेत्तेषां तेषां दासीद्वयं तथा ॥ १२.२३५.६६ ॥
Enquanto as crianças observavam, os iludidos comiam; um deles era um servo, e também tinham duas servas.
12.235.67
त्रिगवा दानवाः केचिच्चतुरोजास्तथा परे ।
षडश्वाः सप्तमातङ्गाः पञ्चमाहिषिकाः परे ॥ १२.२३५.६७ ॥
Alguns valem três vacas, outros possuem quatro cavalos; outros, seis cavalos, sete elefantes ou cinco búfalos.
12.235.68
रात्रौ दधि च सक्तूंश्च नित्यमेवाविवर्जिताः ।
अन्तर्दशाहे चाश्नन्ति गवां क्षिरं विचेतनाः ॥ १२.२३५.६८ ॥
À noite comem sempre coalhada e farinha de cevada sem abstenção; e, sem juízo, dentro de dez dias comem também leite de vaca.
12.235.69
क्रमदोहं न कुर्वन्ति वत्सस्तन्यानि भुञ्जते ।
अनाथां कृपणां भार्यां घ्नन्ति नित्यं शपन्ति च ॥ १२.२३५.६९ ॥
Não ordenham na ordem devida; o bezerro bebe o leite do úbere. Batem e amaldiçoam constantemente a esposa desamparada e miserável.
12.235.70
शूद्रान्नपुष्टा विप्रास्तु निर्लज्जाश्च भवन्त्युत ।
संकीर्णानि च धान्यानि नात्यवेक्षत्कुटुंबिनी ॥ १२.२३५.७० ॥
Brâmanes nutridos com a comida de um śūdra também se tornam desavergonhados; e a dona de casa não vigia bem os grãos misturados.
12.235.71
मार्जारकुक्कुटश्वानैः क्रीडां कुर्वन्ति मानवाः ।
गृहे कण्टकिनो वृक्षास्तथा निष्पाववल्लरी ॥ १२.२३५.७१ ॥
Os homens brincam com gatos, galos e cães; em casa crescem árvores espinhosas e trepadeiras de feijão.
12.235.72
यज्ञियाश्च तथा वृक्षास्तेषामासन्दुरात्मनाम् ।
कूपस्नानरता नित्यं पर्वमैथुनगामिनः ॥ १२.२३५.७२ ॥
Há também árvores aptas ao sacrifício; pertencem àqueles homens perversos que se deleitam constantemente banhando-se em poços e se unem sexualmente nos dias sagrados.
12.235.73
तिलानश्नन्ति रात्रौ च तैलाभ्यक्ताश्च शेरते ।
विभीतककरञ्जानां छायामूलनिवासिनः ॥ १२.२३५.७३ ॥
À noite comem sésamo, deitam-se untados de óleo e habitam à sombra e às raízes das árvores vibhītaka e karañja.
12.235.74
करवीरं च ते पुष्पं धारयन्ति च मोहिताः ।
पद्मबिजानि खादन्ति पुष्पं जिघ्रन्ति मोहिताः ॥ १२.२३५.७४ ॥
Iludidos, usam flores de loendro, comem sementes de lótus e cheiram as flores.
12.235.75
न भोक्ष्यन्ति तथा नित्यं दैत्याः कालेन मोहिताः ।
निन्दन्ति स्तवनं विष्णोस्तस्य नित्यद्विषो जनाः ॥ १२.२३५.७५ ॥
Iludidos pelo tempo, os daityas jamais comerão assim; difamam o louvor de Viṣṇu, e as pessoas que lhe são perpetuamente hostis fazem o mesmo.
12.235.76
होमधूमो न तत्रासीद्वेदघोषस्तथैव च ।
यज्ञाश्च न प्रवर्तन्ते यथापूर्वं गृहेगृहे ॥ १२.२३५.७६ ॥
Ali não havia fumaça de oblações nem o som dos Vedas; e os sacrifícios já não se realizavam em cada casa como antes.
12.235.77
शिष्याचार्यक्रमो नासीत्पुत्रैरात्मपितुः पिता ।
विष्णुं ब्रह्मण्यदेवेशं हित्वा पाषण्डमाश्रिताः ॥ १२.२३५.७७ ॥
A ordem entre mestre e discípulo cessou; os filhos tornaram-se pais dos próprios pais; abandonando Viṣṇu, deus dos brâmanes e Senhor, refugiaram-se na heresia.
12.235.78
हव्यकव्यविहीनाश्च ज्ञानाध्ययनवर्जिताः ।
देवस्वादानरुचयो ब्रह्मस्वरुचयस्तथा।
स्तुतिमङ्गलहीनानि देवस्थानानि सर्वशः ॥ १२.२३५.७८ ॥
Privados de oferendas aos deuses e aos antepassados, carentes de conhecimento e estudo, ansiavam tomar o que pertence aos deuses e o que pertence aos brâmanes; e por toda parte os santuários dos deuses careciam de louvor e ritos auspiciosos.
12.235.79
विप्रकीर्णानि धान्यानि काकमूषिकभोजनम् ।
अपावृतं पयोतिष्ठदुच्छिष्टाश्चास्पृशन्धृतम् ॥ १२.२३५.७९ ॥
O grão jaz espalhado, comido por corvos e ratos; o leite fica destampado, e o ghee é tocado com mãos sujas.
12.235.80
कुद्दालं दात्रपिटकं प्रकीर्णं कांस्यभोजनम् ।
द्रव्योपकरणं सर्वं नान्ववैक्षत्कुटुम्बिनी ॥ १२.२३५.८० ॥
Enxadas, foices, cestos e vasilhas de bronze jazem todos espalhados; a dona da casa não cuida de nenhum desses bens e utensílios.
12.235.81
प्राकारागारविध्वंसान्न स्म ते प्रतिकुर्वते ।
क्षुद्राः संस्कारहीनाश्च नार्यो ह्युदरपोषणाः ॥ १२.२३५.८१ ॥
Não reparam a ruína de muros e casas; mulheres mesquinhas e sem cultura preocupam-se apenas em encher a barriga.
12.235.82
शौचाचारपरिभ्रष्टा निर्लज्जा भोगवञ्चिताः ।
उभाभ्यामेव पाणिभ्यां शिरः कण्डूयनान्विताः।
गृहजालाभिसंस्थाना ह्यासंस्तत्र स्त्रियः पुनः ॥ १२.२३५.८२ ॥
Decaídas da pureza e da conduta, sem pudor e privadas do prazer, coçando a cabeça com ambas as mãos, essas mulheres permanecem de novo presas na rede da casa.
12.235.83
श्वश्रूश्वशुरयोर्मध्ये भर्तारं कृतकं यथा ।
प्रेक्षयन्ति च निर्लज्जा नार्यः कुलजलक्षणाः ॥ १२.२३५.८३ ॥
Bem entre a sogra e o sogro, essas mulheres sem pudor olham para o marido como se ele fosse um empregado contratado; trazem os sinais que desonram a família.
12.235.84
नाद्रियन्ते पशून्बद्ध्वा यवसेनोदकेन च ।
बालानां प्रेक्षमाणानां स्वयं भक्ष्यमभक्षयन्।
तथा भृत्यजनं सर्वमसंतर्प्य च दानवाः ॥ १२.२३५.८४ ॥
Não se preocupam em dar forragem e água ao gado amarrado; diante dos olhos das crianças, comem eles mesmos a comida; e assim, sem terem saciado todos os servos, tornam-se demônios.
12.235.85
पायसं कृसरं मांसमपूपानथ शष्कुलीः ।
अपाचयन्नात्मनोऽर्थे वृथा मांसान्यभक्षयन् ॥ १२.२३५.८५ ॥
Para si mesmos cozinhavam arroz doce, kṛsara, carne, bolos e pastéis fritos, e comiam carne em vão.
12.235.86
उत्सूर्यशायिनश्चासन्सर्वे चासन्प्रगेशयाः ।
आवृत्तकलहाश्चात्र दिवारात्रं गृहेगृहे ॥ १२.२३५.८६ ॥
Todos dormiam após o nascer do sol e todos dormiam ao amanhecer; aqui as brigas seguiam de casa em casa, dia e noite.
12.235.87
अनार्याश्चार्यमासीनं पर्युपासन्न तत्र ह ।
आश्रमस्थान्विकर्मस्थाः प्राद्विषन्त परस्परम् ॥ १२.२३५.८७ ॥
Os ignóbeis não serviam o nobre sentado ali; os que viviam nos eremitérios e os que praticavam atos impróprios odiavam-se mutuamente.
12.235.88
संकराश्चाभ्यवर्तन्त न च शौचमवर्तत ।
ये च वेदविदो विप्रा विस्पष्टमनुचश्च ये।
निरन्तरविशेषास्ते बहुमानावमानयोः ॥ १२.२३५.८८ ॥
As castas misturadas se levantaram e a pureza não prevaleceu; mesmo os brâmanes versados nos Vedas e os recitadores claros não faziam distinção entre honra e desonra.
12.235.89
भावमाभरणं वेषं गतं स्थितमवेक्षितम् ।
असेवन्त भुजिष्या वै दुर्जनाचरितं विधिम् ॥ १२.२३५.८९ ॥
As criadas imitavam a conduta praticada pelos malvados, copiando seu porte, seus adornos, suas vestes, seu andar, sua postura e seus olhares.
12.235.90
स्त्रियः पुरुषवेषेण पुंसः स्त्रीवेषधारिणः ।
क्रीडारतिविहारेषु परां मुदमवाप्नुवन् ॥ १२.२३५.९० ॥
Mulheres vestidas de homem e homens vestidos de mulher obtinham suma alegria no jogo, no prazer e no divertimento.
12.235.91
प्रभवद्भिः पुरा दायानर्हेभ्यः प्रतिपादितान् ।
नाभ्यवर्न्तत नास्तिक्याद्वर्तन्तः संभवेष्वपि ॥ १२.२३५.९१ ॥
Outrora, as heranças dadas pelos poderosos aos dignos não eram honradas por aqueles que, por descrença, assim se conduziam, mesmo quando surgiam ocasiões.
12.235.92
मित्रेणाभ्यर्थितं द्रव्यमर्थी संश्रयते क्वचित् ।
वालकोट्यग्रमात्रेण स्वार्थेनाघ्नत तद्वसु ॥ १२.२३५.९२ ॥
Um suplicante às vezes recorre à riqueza pedida por um amigo, mas, por um interesse próprio não maior que a ponta de um cabelo, arruína essa riqueza.
12.235.93
परस्वादानरुचयो विपणव्यवहारिणः ।
अदृश्यन्तार्यवर्णषु शृद्राश्चापि तपोधनाः ॥ १२.२३५.९३ ॥
Os que se deleitam em tomar a riqueza alheia e negociam no mercado eram vistos entre as classes nobres, e até śūdras apareciam ricos em austeridade.
12.235.94
अधीयतेऽव्रताः केचिद्वृथा व्रतमथापरे ।
अशुश्रूषुर्गुरोः शिष्यः कश्चिच्छिप्यसखो गुरुः ॥ १२.२३५.९४ ॥
Alguns estudam sem votos, e outros observam votos em vão. O discípulo não serve ao seu mestre, e algum mestre torna-se amigo de seu discípulo.
12.235.95
पिता चैव जनित्री च श्रान्तौ वृत्तोत्सवाविव ।
अप्रभुत्वे स्थितौ वृद्धावन्नं प्रार्थयतः सुतान् ॥ १२.२३५.९५ ॥
O pai e a mãe estavam exaustos, como se suas festas tivessem terminado; velhos e sem poder, pediam comida a seus filhos.
12.235.96
तत्र वेदविदः प्राज्ञा गाम्भीर्ये सागरोपमाः ।
कृष्यादिष्वभवन्सक्ता मूर्खाः श्राद्धान्यभुञ्जत ॥ १२.२३५.९६ ॥
Ali, os sábios conhecedores dos Vedas, profundos como o oceano, dedicavam-se à agricultura e afins, enquanto os tolos comiam a comida dos ritos ancestrais.
12.235.97
प्रातः सायं च सुप्रश्नं कल्पनं प्रेषणक्रियाः ।
शिष्यानप्रहितास्तेषामकुर्वन्गुरवश्च ह ॥ १२.२३५.९७ ॥
De manhã e à noite, boas perguntas, preparativos e recados: os mestres não enviavam os discípulos a eles nem os faziam executá-los.
12.235.98
श्वश्रूश्वशुरयोरग्रे वधूः प्रेष्यानशासत ।
अन्वशासच्च भर्तारं समाह्वायाभिजल्पति ॥ १२.२३५.९८ ॥
Diante da sogra e do sogro, a nora dava ordens aos criados; chamava o marido, repreendia-o e respondia-lhe com discussões.
12.235.99
प्रयत्नेनापि चारक्षच्चित्तं पुत्रस्य वै पिता ।
व्यभजच्चापि संरम्भाद्दुःखवासं तथाऽवसत् ॥ १२.२३५.९९ ॥
O pai, embora se esforçasse por guardar a mente do filho, por ira a dividia, e assim vivia em sofrimento.
12.235.100
अग्निदाहेन चोरैर्वा राजभिर्वा हृतं धनम् ।
दृष्ट्वा द्वेषात्प्राहसन्त सुहृत्संभाविता ह्यपि ॥ १२.२३५.१०० ॥
Ao ver a riqueza queimada pelo fogo ou roubada por ladrões ou reis, até os amigos estimados riam por ódio.
12.235.101
कृतघ्ना नास्तिकाः पापा गुरुदाराभिमर्शिनः ।
श्वशुरानुगताः सर्वे ह्युत्सृज्य पितरौ सुताः ॥ १२.२३५.१०१ ॥
Ingratos, descrentes, pecadores, tocando as esposas de seus mestres, seguindo seus sogros: todos os filhos abandonavam os pais.
12.235.102
स्वकर्मणा च जातोऽहमित्येवंवादिनस्तथा ।
अभक्ष्यभक्षणरता निर्मर्यादा हतत्विषः ॥ १२.२३५.१०२ ॥
Os que assim dizem: 'Nasci por minha própria ação', deleitando-se em comer o que não se deve comer, sem limites, privados de brilho.
12.235.103
तेष्वेवमादीनाचारानाचरत्सु विपर्यये ।
नाहं देवेन्द्र वत्स्यामि दानवेष्विति मे मतिः ॥ १२.२३५.१०३ ॥
Quando eles praticam tais condutas e caem na inversão, ó senhor dos deuses, a minha resolução é não morar entre os Dānavas.
12.235.104
तन्मां स्वयमनुप्राप्ताभिनन्द शचीपते ।
त्वयाऽर्चितां मां देवेश पुरो धास्यन्ति देवताः ॥ १२.२३५.१०४ ॥
Portanto, acolhe-me, que vim por minha própria vontade, ó esposo de Śacī. Honrada por ti, ó senhor dos deuses, os deuses me colocarão à sua frente.
12.235.105
यत्राहं तत्र मत्कान्ता मद्विशिष्टा मदर्पणाः ।
सप्तदेव्यो जयाष्टभ्यो वासमेष्यन्ति तेऽष्टधा ॥ १२.२३५.१०५ ॥
Onde eu estiver, para lá virão morar, de forma óctupla, as minhas amadas, distinguidas por mim e devotadas a mim: as sete deusas e Jayā como oitava.
12.235.106
आशा श्रद्धा धृतिः क्षान्तिर्विजितिः सन्नतिः क्षमा ।
अष्टमी वृत्तिरेतासां पुरोगा पाकशासन ॥ १२.२३५.१०६ ॥
Esperança, fé, firmeza, paciência, vitória, humildade, clemência, e como oitava, a conduta: destas, a conduta vai à frente, ó Indra, castigador de Pāka.
12.235.107
ताश्चाहं चासुरांस्त्यक्त्वा युष्मद्विषयमागताः ।
त्रिदशेषु निवत्स्यामो धर्मनिष्ठान्तरात्मसु ॥ १२.२३५.१०७ ॥
Elas e eu, tendo abandonado os Asuras, viemos para o teu domínio; habitaremos entre os trinta deuses, em almas interiores firmes no dharma.
12.235.108
इत्युक्तवचनां देवीं प्रीत्यर्थं च ननन्दतुः ।
नारदश्चात्र देवर्षिर्वृत्रहन्ता च वासवः ॥ १२.२३५.१०८ ॥
Assim, para agradar à deusa que proferira estas palavras, regozijaram-se; aqui também se alegraram o sábio divino Nārada e Vāsava, matador de Vṛtra.
12.235.109
ततोऽनलसखो वायुः प्रववौ देववर्त्मसु ।
इष्टगन्धः सुखस्पर्शः सर्वेन्द्रियसुखावहः ॥ १२.२३५.१०९ ॥
Então Vāyu, amigo de Agni, soprou pelos caminhos dos deuses, perfumado de aromas agradáveis, de toque suave, trazendo deleite a todos os sentidos.
12.235.110
शुचौ चाभ्यर्थिते देशे त्रिदशाः प्रायशः स्थिताः ।
लक्ष्मीसहितमासीनं मघवन्तं दिदृक्षवः ॥ १२.२३५.११० ॥
Em um lugar puro e desejado, os deuses permaneciam de pé, desejosos de ver Indra sentado com Lakṣmī.
12.235.111
ततो दिवं प्राप्य सहस्रलोचनः ।
स्त्रियोपपन्नः सुहृदा महर्षिणा।
रथेन हर्यश्वयुजा सुरर्षभः ।
सदः सुराणामभिसत्कृतो ययौ ॥ १२.२३५.१११ ॥
Então, chegado ao céu, o de mil olhos partiu, acompanhado de sua esposa e de um grande sábio amigo, em um carro atrelado a cavalos baios, honrado na assembleia dos deuses, touro entre os deuses.
12.235.112
अथेङ्गितं वज्रधरस्य नारदः ।
श्रियश्च देव्या मनसा विचारयन्।
श्रियै शशंसामरदृष्टपौरुषः ।
शिवेन तत्रागमनं महर्षिभिः ॥ १२.२३५.११२ ॥
Então Nārada, cuja bravura os imortais haviam visto, considerando o sinal do portador do raio e o ânimo da deusa Śrī, declarou a Śrī que ali ocorrera uma chegada auspiciosa junto aos grandes sábios.
12.235.113
ततोऽमृतं द्यौः प्रववर्ष भास्वती ।
पितामहस्यायतने स्वयंभुवः।
अनाहता दुन्दुभयोऽथ नेदिरे ।
तथा प्रसन्नाश्च दिशश्चकाशिरे ॥ १२.२३५.११३ ॥
Então o céu radiante derramou néctar na morada do Avô, o autogerado; tambores não tocados ressoaram, e as direções brilharam, satisfeitas.
12.235.114
यथर्तु सस्येषु ववर्ष वासवो ।
न धर्ममार्गाद्विचचाल कश्चन।
अनेकरत्नाकरभूषणा च भूः ।
सुघोषघोषाश्च दिवौकसां जये ॥ १२.२३५.११४ ॥
Como Vāsava fazia chover sobre as colheitas segundo as estações, ninguém se afastou do caminho do dharma. A terra, adornada com as minas de muitas joias, e os sonoros brados da vitória dos habitantes do céu ressoaram.
12.235.115
क्रियाभिरामा मनुजा मनस्विनो ।
बभुः शुभे पुण्यकृतां पथि स्थिताः।
नरामराः किन्नरयक्षराक्षसाः ।
समृद्धिमन्तः सुमनस्विनोऽभवन् ॥ १२.२३५.११५ ॥
Os homens que se deleitam nas boas ações e os sábios, de pé no caminho auspicioso dos praticantes do mérito, brilharam. Homens, deuses, kinnaras, yakṣas e rākṣasas tornaram-se prósperos e de coração alegre.
12.235.116
न जात्वकाले कुसुमं कुतः फलं ।
पपात वृक्षात्पवनेरितादपि।
रसप्रदाः कामदुघाश्च धेनवो ।
न दारुणा वाग्विचचार कस्यचित् ॥ १२.२३५.११६ ॥
Nunca uma flor caiu fora de estação, muito menos um fruto; mesmo agitada pelo vento não caía da árvore. Havia as vacas que realizam desejos, dando leite saboroso, e nenhuma palavra dura foi dita por ninguém.
12.235.117
इमां सपर्यां सह सर्वकामदैः ।
श्रियाश्च शक्रप्रमुखैश्च दैवतैः।
पठन्ति ये विप्रसदः समागताः ।
समृद्धकामाः श्रियमाप्नुवन्ति ते ॥ १२.२३५.११७ ॥
Aqueles que, reunidos numa assembleia de brâmanes, recitam esta veneração junto aos doadores de todos os desejos, com Śrī e com os deuses liderados por Śakra, têm seus desejos realizados e alcançam a prosperidade.
12.235.118
त्वया कुरूणां वर यत्प्रचोदितं ।
भवाभवस्येह परं निदर्शनम्।
तदद्य सर्वं परिकीर्तितं मया ।
परीक्ष्य तत्त्वं परिगन्तुमर्हसि ॥ १२.२३५.११८ ॥
Melhor dos Kurus, a suprema ilustração do ser e do não-ser que me pediste aqui, eu a declarei hoje por completo. Agora deves examinar a verdade e alcançá-la.
12.235.119
संस्मृत्य बुद्धीन्द्रियगोचरातिगं ।
स्वगोचरे सर्वकृतालयं तम्।
हरिं महापाग्रहरं जनास्ते ।
संस्मृत्य संपूज्य विधूतपापाः ॥ १२.२३५.११९ ॥
Tendo recordado Hari, que está além do alcance do intelecto e dos sentidos, morada de todas as ações em seu próprio domínio, removedor dos grandes pecados, os homens que o recordam e adoram ficam livres do pecado.
12.235.120
यमैश्च नित्यं नियमैश्च संयता ।
स्तत्वं च विष्णोः परिपश्यमानाः।
देवानुसारेण विमुक्तियोगं ।
ते गाहमानाः परमाप्नुवन्ति ॥ १२.२३५.१२० ॥
Sempre contidos pelas disciplinas e observâncias, contemplando plenamente a verdade de Viṣṇu, mergulhando no yoga da libertação segundo o deus, alcançam o supremo.
12.235.121
एवं राजेन्द्र सततं जपहोमपरायणः ।
वासुदेवपरो नित्यं ज्ञानध्यानपरायणः ॥ १२.२३५.१२१ ॥
Assim, ó senhor dos reis, constantemente dedicado ao japa e ao homa, sempre devotado a Vāsudeva, sempre absorto no conhecimento e na meditação.
12.235.122
दानधर्मरतिर्नित्यं प्रजास्त्वं परिपालय ।
वासुदेवपरो नित्यं ज्ञानध्यानपरायणान्।
विशेषेणार्चयेथास्त्वं सततं पर्युपास्व च ॥ १२.२३५.१२२ ॥
Deleitando-te sempre no dharma da doação, protege os teus súbditos. Sê sempre devotado a Vāsudeva; honra especialmente os que se dedicam ao conhecimento e à meditação, e serve-os sempre.