மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.235
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.235.1
पूर्वरूपाणि मे राजन्पुरुषस्य भविष्यतः ।
पराभविष्यतश्चैव तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२३५.१ ॥
அரசே, பாட்டனே, உயர்வடையப்போகும் அல்லது தோற்கப்போகும் மனிதனின் முன் அறிகுறிகளை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.235.2
मन एव मनुष्यस्य पूर्वरूपाणि शंसति ।
भविष्यतश्च भद्रं ते तथैव न भविष्यतः ॥ १२.२३५.२ ॥
மனிதனின் மனமே எதிர்காலத்தின் முன் அறிகுறிகளைக் காட்டுகிறது. உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; வராதது வராதது போலவே அதுவும் காட்டுகிறது.
12.235.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
श्रिया शक्रस्य संवादं तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.२३५.३ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தைச் சொல்கிறார்கள் — இந்திரனுக்கும் ஸ்ரீக்கும் இடையிலான உரையாடல். அதைக் கேள், யுதிஷ்டிரா.
12.235.4
महतस्तपसो व्यष्ट्या पश्यँल्लोकौ परावरौ ।
सामान्यमृषिभिर्गत्वा ब्रह्मलोकनिवासिभिः ॥ १२.२३५.४ ॥
பெரும் தவத்தின் ஆற்றலால் உயர்ந்த, தாழ்ந்த இரண்டு உலகங்களையும் பார்த்தபடி, பிரம்மலோகத்தில் வசிக்கும் முனிவர்களுடன் சம நிலையில் சென்றான்.
12.235.5
ब्रह्मेवामितदीप्तौजाः शान्तपाप्मा महातपाः ।
विचचार यथाकालं त्रिषु लोकेषु नारदः ॥ १२.२३५.५ ॥
பிரம்மனைப் போன்றவரும், அளவற்ற ஒளிரும் தேஜஸ் கொண்டவரும், பாவங்கள் அடங்கியவரும், பெரும் தவசியுமான நாரதர், தக்க காலங்களில் மூன்று உலகங்களிலும் திரிந்தார்.
12.235.6
कदाचित्प्रातरुत्थाय पिस्पृक्षुः सलिलं शुचि ।
ध्रुवद्वारभवां गङ्गां जगामावततार च ॥ १२.२३५.६ ॥
ஒருமுறை விடியற்காலையில் எழுந்து, தூய நீரில் நீராட விரும்பி, துருவ வாயிலில் பிறந்த கங்கைக்குச் சென்று அதில் இறங்கினார்.
12.235.7
मेरुपादोद्भवां गङ्गां नारायणपदच्युताम् ।
स वीक्षमाणो हृष्टात्मा तं देशमभिजग्मिवान् ॥ १२.२३५.७ ॥
மேருவின் அடியிலிருந்து பிறந்தவளும், நாராயணனின் பாதத்திலிருந்து வீழ்ந்தவளுமான கங்கையைப் பார்த்தவாறு, மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவர் அந்த இடத்திற்குச் சென்றார்.
12.235.8
यं…देवजवाकीर्णं सूक्ष्मकाञ्जनवालुकम् ।
गङ्गाद्वीपं समासाद्य नानावृक्षैरलङ्कृतम् ॥ १२.२३५.८ ॥
…தேவ-ஜ… நிறைந்த, நுண்ணிய பொன்மணல் கொண்ட, பலவகை மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கங்கைத் தீவை அடைந்து, அதுவே…
12.235.9
सालतालाश्वकर्णानां चन्दनानां च राजिभिः ।
मण्डितं विविधैः पुष्पैर्हंसकारण्डवायुतम् ॥ १२.२३५.९ ॥
சால், தால், அஸ்வகர்ண மரங்களின் வரிசைகளாலும் சந்தன மரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், பலவகை மலர்களால் அணியப்பட்டதும், அன்னங்களும் காரண்டவப் பறவைகளும் நிறைந்ததுமான.
12.235.10
नदीपुलिनमासाद्य स्नात्वा संतर्प्य देवताः ।
जजाप जप्यं धर्मात्मा तन्मयत्वेन भास्वता ॥ १२.२३५.१० ॥
ஆற்றங்கரையை அடைந்து, நீராடி, தேவர்களுக்குத் தர்ப்பணம் செய்து, தர்மாத்மா அந்த ஒளிரும் மந்திரத்தில் தன்மயமாகி ஜப மந்திரத்தை ஜபித்தார்.
12.235.11
सहस्रनयनश्चापि वज्री शम्बरपाकहा ।
तस्या देवर्षिजुष्टायास्तीरमभ्याजगाम ह ॥ १२.२३५.११ ॥
ஆயிரங்கண்ணனும், வஜ்ராயுதம் ஏந்தியவனும், சம்பரனையும் பாகனையும் கொன்றவனுமான இந்திரனும் தேவரிஷிகளால் சேவிக்கப்படும் அந்த நதியின் கரைக்கு வந்தான்.
12.235.12
तावाप्लुत्य यतात्मानौ कृतजप्यौ समासतः ।
नद्याः पुलिनमासाद्य सूक्ष्मकाञ्चनवालुकम् ॥ १२.२३५.१२ ॥
அவ்விருவரும் நீராடி, மனத்தை அடக்கி, சுருக்கமாக ஜபம் செய்து, நுண்ணிய பொன்மணல் நிறைந்த ஆற்றங்கரையை அடைந்தனர்.
12.235.13
पुण्यकर्मभिराख्याता देवर्षिकथिताः कथाः ।
चक्रतुस्तौ तथाऽऽसीनौ महर्षिकथितास्तथा।
पूर्ववृत्तव्यतीतानि कथयन्तौ समाहितौ ॥ १२.२३५.१३ ॥
புண்ணியச் செயலாளர்களால் சொல்லப்பட்ட, தேவரிஷிகள் உரைத்த கதைகளையும், மகரிஷிகள் உரைத்த கதைகளையும் அவ்விருவரும் அமர்ந்து ஒருமனத்துடன் சொல்லிக்கொண்டிருந்தனர், கடந்த கால நிகழ்ச்சிகளை விவரித்தபடி.
12.235.14
अद्य भास्करमुद्यन्तं रश्मिजालपुरस्कृतम् ।
पूर्णमण्डलमालोक्य तावुत्थायोपतस्थतुः ॥ १२.२३५.१४ ॥
இப்போது உதிக்கும் கதிரவனை, ஒளிக்கற்றைகளின் வலையால் முன்னிடப்பட்டவனாய், முழுவட்டமாய் கண்டு அவ்விருவரும் எழுந்து அவனை வணங்கினர்.
12.235.15
विविक्ते पुण्यदेशे तु रममाणौ मुदा युतौ ।
ददृशातेऽन्तरिक्षे तौ सूर्यस्योदयनं प्रति ॥ १२.२३५.१५ ॥
தனிமையான புண்ணிய இடத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் இன்புற்றிருந்த அவ்விருவரும், வானில் கதிரவனின் உதயத் திசையை நோக்கினர்.
12.235.16
ज्योतिर्ज्वालसमाकीर्णं ज्योतिषां गणमण्डितम् ।
अभितस्तूदयन्तं तमर्कमर्कमिवापरम् ॥ १२.२३५.१६ ॥
ஒளிச்சுடர்களால் நிறைந்து, ஒளிர்வன கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, எல்லாப் புறமும் உதிக்கும் அந்தக் கதிரவனை, மற்றொரு கதிரவனைப் போல் கண்டனர்.
12.235.17
आकाशो ददृशे ज्योतिरुद्यतार्चिः समप्रभम् ।
अर्कस्य तेजसा तुल्यं तद्भास्करसमप्रभम्।
तयोः समीपं तं प्राप्तं प्रत्यदृश्यत भारत ॥ १२.२३५.१७ ॥
வானில் ஓர் ஒளி தோன்றியது; அது எழும் சுடர்களுடனும் சமமான ஒளியுடனும், கதிரவனின் தேஜஸுக்கு நிகராக இருந்தது. அது அவ்விருவரின் அருகில் வந்து, பாரதனே, தெரிந்தது.
12.235.18
तत्सुपर्णार्करचितमास्थितं वैष्णवं पदम् ।
भाभिरप्रतिमं भाति त्रैलोक्यमवभासयत् ॥ १२.२३५.१८ ॥
கருடனும் கதிரவனும் அமைத்த, விஷ்ணுவின் உறைவிடமான அது, அதில் நிலைகொண்டு, தன் கதிர்களால் ஒப்பற்று ஒளிர்ந்து மூவுலகையும் விளக்கியது.
12.235.19
दृष्ट्वा तौ तु विक्रान्तौ प्राञ्जली समुपास्थितौ ।
क्रमात्संप्रेक्ष्यमाणौ तौ विमानं दिव्यमद्भुतम् ॥ १२.२३५.१९ ॥
வீரர்களான அவ்விருவரும் கைகூப்பி அருகில் நிற்பதைக் கண்டு, அவர்கள் அந்தத் தெய்வீகமும் அற்புதமுமான விமானத்தை வரிசையாகப் பார்த்தனர்.
12.235.20
तस्मिंस्तदा सतीं कान्तां लोककान्तां परां शुभाम् ।
धात्रीं लोकस्य रमणीं लोकमातरमच्युताम् ॥ १२.२३५.२० ॥
அப்போது அந்த விமானத்தில் இருந்தவள் கற்புடையவள், அன்புக்குரியவள், உலகங்களுக்கு விருப்பமானவள், உயர்ந்தவள், மங்கலமானவள், உலகைத் தாங்குபவள், மனங்கவர்பவள், உலகின் தாய், அழியாதவள்.
12.235.21
दिव्याभिरुपशोभाभिरप्सरोभिः पुरस्कृताम् ।
बृहतीमंशुमत्प्रख्यां बृहद्भानोरिवार्चिषम् ॥ १२.२३५.२१ ॥
தெய்வீக அழகுடைய அப்சரஸ்களால் சூழப்பட்டவள், விரிந்தவள், சூரியனின் கதிர்களைப் போல் ஒளிர்பவள், பெரிய சூரியனின் ஒளிச்சுடர் போன்றவள்.
12.235.22
नक्षत्रकल्पाभरणां तारापङ्क्तिसमस्रजम् ।
श्रियं ददृशतुः पद्मां साक्षात्पद्मदलस्थिताम् ॥ १२.२३५.२२ ॥
நட்சத்திரங்கள் போன்ற அணிகலன்கள் அணிந்தவளும், நட்சத்திர வரிசை போன்ற மாலை அணிந்தவளுமான, தாமரை இதழில் நேரில் அமர்ந்த பத்மா என்னும் ஸ்ரீதேவியை அவர்கள் இருவரும் கண்டனர்.
12.235.23
साऽवरुह्य विमानाग्रादङ्गनानामनुत्तमा ।
अभ्यागच्छन्त्रिलोकेशं शक्रं चर्षि च नारदम् ॥ १२.२३५.२३ ॥
பெண்களில் சிறந்தவளான அவள், விமானத்தின் உச்சியிலிருந்து இறங்கி, மூவுலகங்களின் அதிபதியாகிய இந்திரனையும், முனிவர் நாரதரையும் நோக்கி வந்தாள்.
12.235.24
नारदानुगतः साक्षान्मघवांस्तामुपागमत् ।
कृताञ्जलिपुटो देवीं निवेद्यात्मानमात्मना ॥ १२.२३५.२४ ॥
நாரதருடன் கூடிய இந்திரன் நேரில் அவளை அணுகினான். கைகூப்பிய அஞ்சலியுடன் அந்த தேவிக்குத் தன்னையே அர்ப்பணித்து வணங்கினான்.
12.235.25
चक्रे चानुपमां पूजां तस्याश्चापि स सर्वंवित् ।
देवराजः श्रियं राजन्वाक्यं चेदमुवाच ह ॥ १२.२३५.२५ ॥
எல்லாம் அறிந்த தேவராஜன் அவளுக்கு ஒப்பற்ற வழிபாடு செய்தான்; அரசே, அவன் ஸ்ரீயிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
12.235.26
का त्वं केन च कार्येण संप्राप्ता चारुहासिनि ।
कुतश्चागम्यते सुभ्रु गन्तव्यं क्व च ते शुभे ॥ १२.२३५.२६ ॥
அழகாகச் சிரிப்பவளே, நீ யார், எந்தக் காரியத்திற்காக வந்தாய்? அழகிய புருவமுடையவளே, நீ எங்கிருந்து வருகிறாய், மங்கலமானவளே, எங்கே போக வேண்டும்?
12.235.27
पुण्येषु त्रिषु लोकेषु सर्वे स्थावरजङ्गमाः ।
ममात्मभावमिच्छन्तो यतन्ते परमात्मना ॥ १२.२३५.२७ ॥
மூன்று உலகங்களிலும் புனிதமான இடங்களில், அசையும், அசையாத அனைத்து உயிர்களும் என் ஆத்மபாவத்தை விரும்பி, பரமாத்மாவுடன் முயல்கின்றன.
12.235.28
साऽहं वै पङ्कजे जाता सूर्यरश्मिप्रबोधिते ।
भूत्यर्तं सर्वभूतानां पद्मा श्रीः पद्ममालिनी ॥ १२.२३५.२८ ॥
சூரியனின் கதிர்களால் விழிப்பூட்டப்பட்ட தாமரையில் பிறந்த அந்த நானே; எல்லா உயிர்களின் செழிப்புக்காக நான் பத்மா, ஸ்ரீ, பத்மமாலினி.
12.235.29
अहं लक्ष्मीरहं भूतिः श्रीश्चाहं बलसूदन ।
अहं श्रद्धा च मेधा च सन्नतिर्विजितिः स्थितिः ॥ १२.२३५.२९ ॥
நானே லக்ஷ்மி, நானே பூதி, பலசூதனனே, நானே ஸ்ரீ. நானே சிரத்தை, மேதை, பணிவு, வெற்றி, நிலைத்தன்மை.
12.235.30
अहं धृतिरहं सिद्धिरहं संभूतिरेव च ।
अहं स्वाहा स्वधा चैव संस्तुतिर्नियतिः कृतिः ॥ १२.२३५.३० ॥
நானே திருதி, நானே சித்தி, நானே சம்பூதி. நானே ஸ்வாஹா, ஸ்வதா. நானே துதி, நியதி, கிருதி.
12.235.31
राज्ञां विजयमानानां सेनाग्नेषु ध्वजेषु च ।
निवसे धर्मशीलानां विषयेषु पुरेषु च ॥ १२.२३५.३१ ॥
வெற்றி பெறும் அரசர்களின் படைகளின் முன்னணியிலும் கொடிகளிலும், தர்மசீலர்களின் நாடுகளிலும் நகரங்களிலும் நான் வசிக்கிறேன்.
12.235.32
जितकाशिनि शूरे च संग्रामेष्वनिवर्तिनि ।
निवसामि मनुष्येन्द्रे सदैव बलसूदन ॥ १२.२३५.३२ ॥
வெற்றியால் ஒளிரும் வீரனிலும், போர்களில் பின்வாங்காதவனிலும் நான் வசிக்கிறேன்; மனிதர்களின் தலைவனிடத்தில் நான் எப்போதும் வசிக்கிறேன், பலசூதனா.
12.235.33
धर्मनित्ये महाबुद्धौ ब्रह्मण्ये सत्यवादिनि ।
प्रश्रिते दानशीले च सदैव निवसाम्यहम् ॥ १२.२३५.३३ ॥
தர்மத்தில் நிலைத்தவன், மகா அறிவாளி, பிராமணப் பற்றுள்ளவன், சத்தியம் பேசுபவன், பணிவுள்ளவன், தானசீலன் ஆகியோரிடத்தில் நான் எப்போதும் வசிக்கிறேன்.
12.235.34
असुरेष्ववसं पूर्वं सत्यधर्मनिबन्धनात् ।
विपरीतांस्तु तान्बुद्ध्वा त्वयि वासमरोचयम् ॥ १२.२३५.३४ ॥
முன்பு அசுரர்களிடையே சத்தியமும் தர்மமும் கட்டுப்பட்டிருந்ததால் நான் வசித்தேன்; ஆனால் அவர்கள் மாறிவிட்டதை அறிந்து, உன்னிடத்தில் வசிக்க விரும்பினேன்.
12.235.35
कथं वृत्तेषु दैत्येषु त्वमवात्सीर्वरानाने ।
दृष्ट्वा च किमिहागास्त्वं हित्वा दैतेयदानवान् ॥ १२.२३५.३५ ॥
அழகிய முகம் உடையவளே, தீயவர்களாகிவிட்ட தைத்தியர்களிடையே நீ எப்படி வசித்தாய்? தைத்தேய தானவர்களை விட்டு நீ ஏன் இங்கு வந்தாய்?
12.235.36
स्वधर्ममनुतिष्ठत्सु धैर्यादचलितेषु च ।
स्वर्गमार्गाभिरामेषु सत्वेषु निरता ह्यहम् ॥ १२.२३५.३६ ॥
தன் தர்மத்தைப் பின்பற்றுபவர்களிடத்திலும், தைரியத்தால் அசையாதவர்களிடத்திலும், சுவர்க்க வழியில் மகிழ்பவர்களிடத்திலும் உள்ள உயிர்களில் நான் ஈடுபட்டிருக்கிறேன்.
12.235.37
दानाध्ययनयज्ञेज्यापितृदैवतपूजनम् ।
गुरूणामतिथीनां च तेषां नित्यमवर्तत ॥ १२.२३५.३७ ॥
தானம், வேதாத்யயனம், யஜ்ஞம் மற்றும் பூஜை, பித்ருக்கள் தெய்வங்களின் வழிபாடு, குருக்கள் மற்றும் விருந்தினர்களின் உபசாரம் — இவற்றை அவள் எப்போதும் கடைப்பிடித்தாள்.
12.235.38
सुसंमृष्टगुहाश्चासञ्जितस्त्रीका हुताग्नयः ।
गुरुशुश्रूषका दान्ता ब्रह्मण्याः सत्यवादिनः ॥ १२.२३५.३८ ॥
வீடுகள் நன்கு சுத்தமாக இருந்தன, பெண்கள் நன்கு பராமரிக்கப்பட்டனர்; அவர்கள் யாகாக்னியை வளர்த்தனர், பெரியோரைச் சேவித்தனர், தன்னடக்கமுள்ளவர்கள், பிராமணர்களை மதித்தனர், உண்மை பேசினர்.
12.235.39
श्रद्दधाना जितक्रोधा दानशीलाऽनसूयवः ।
भृतपुत्रा भृतामात्या भृतदारा ह्यनीर्षवः ॥ १२.२३५.३९ ॥
நம்பிக்கையுள்ளவர்கள், கோபத்தை வென்றவர்கள், தானசீலர்கள், பொறாமையற்றவர்கள்; மகன்களையும் அமைச்சர்களையும் மனைவியரையும் காப்பாற்றினர், பொறாமை இல்லாதவர்கள்.
12.235.40
अमर्षेण न चान्योन्यं स्पृहयन्ते कदाचन ।
न च जातूपतप्यन्ति धीराः परसमृद्धिभिः ॥ १२.२३५.४० ॥
அவர்கள் பொறுமையாளர்கள்; ஆத்திரத்தால் ஒருவரை ஒருவர் விரும்புவதில்லை, பிறரின் செழிப்பைக் கண்டு என்றும் வருந்துவதில்லை.
12.235.41
दातारः संग्रहीतार आर्याः करुणवेदिनः ।
महाप्रसादा ऋजवो दृढभक्ता जितेन्द्रियाः ॥ १२.२३५.४१ ॥
அவர்கள் கொடையாளிகள், ஏற்பவர்கள், உயர்ந்தவர்கள், கருணையை அறிந்தவர்கள், மிகுந்த கருணையுள்ளவர்கள், நேர்மையானவர்கள், உறுதியான பக்தியுள்ளவர்கள், புலனடக்கம் உள்ளவர்கள்.
12.235.42
संतुष्टभृत्यसचिवाः कृतज्ञाः प्रियवादिनः ।
यथार्हमानार्थकरा ह्रीनिषेवा यतव्रताः ॥ १२.२३५.४२ ॥
அவர்கள் ஊழியர்களிலும் அமைச்சர்களிலும் திருப்தியுள்ளவர்கள், நன்றியுள்ளவர்கள், இனிய சொல் பேசுபவர்கள்; தகுதிக்கேற்ப மரியாதையும் செல்வமும் அளித்தனர், நாணமுள்ளவர்கள், நோன்பில் உறுதியானவர்கள்.
12.235.43
नित्यं पर्वसु सुस्नाताः स्वनुलिप्ताः स्वलङ्कृताः ।
उपवासतपः शीलाः प्रतीता ब्रह्मवादिनः ॥ १२.२३५.४३ ॥
பண்டிகை நாட்களில் அவர்கள் எப்போதும் நன்கு நீராடி, நறுமணப் பூச்சு பூசி, நன்கு அலங்கரித்துக்கொண்டனர்; உபவாசமும் தவமும் அவர்களின் இயல்பாக இருந்தன; அவர்கள் புகழ்பெற்ற பிரம்மவாதிகள்.
12.235.44
नैनानभ्युदियात्सूर्यो नैवास्वप्स्यन्प्रगेशयाः ।
रात्रौ दधि च सक्तूंश्च नित्यमेव व्यवर्जयन् ॥ १२.२३५.४४ ॥
சூரியன் அவர்கள் எழும் நேரத்திற்குப் பின்னரே உதித்தான்; அவர்கள் விடியற்காலையில் படுத்துத் தூங்கவில்லை; இரவில் தயிரையும் வறுத்த மாவையும் எப்போதும் தவிர்த்தனர்.
12.235.45
काल्यं घृतं तु चान्वीक्ष्य प्रयता ब्रह्मवादिनः ।
पङ्गल्यान्यपि चापश्यन्ब्रह्माणांश्चाप्यपूजयन् ॥ १२.२३५.४५ ॥
காலையில் உள்ள நெய்யையும் நன்கு ஆராய்ந்தே ஏற்றனர்; அடக்கமுள்ள பிரம்மவாதிகள் முடவர்களையும் கவனித்தனர்; பிராமணர்களையும் மதித்து வணங்கினர்.
12.235.46
सदा हि ददतां धर्म्यं सदाचाप्रतिगृह्णताम् ।
अर्धं च रात्र्याः स्वपतां दिवा चास्वपतां तथा ॥ १२.२३५.४६ ॥
அவர்கள் எப்போதும் தர்மமான தானம் அளித்தனர்; எப்போதும் ஏற்கவும் மறுத்தனர்; இரவின் பாதியில் உறங்கினர்; பகலில் உறங்கவில்லை.
12.235.47
कृपणानाथवृद्धानां दुर्बलातुरयोषिताम् ।
दयां च संविभागं च नित्यमेवान्वमोदताम्।
कालो यातः सुखेनैव धर्ममार्गे निवर्तताम् ॥ १२.२३५.४७ ॥
ஏழைகள், அநாதைகள், முதியோர், பலவீனமானோர், நோயுற்ற பெண்கள் ஆகியோர் மீது அவர்கள் எப்போதும் கருணையும் பகிர்வும் கொண்டு மகிழ்ந்தனர்; அவர்களின் காலம் தர்மவழியில் இன்பமாகக் கழிந்தது; அந்த வழியிலிருந்து திரும்புவோர்க்கும் இவ்வாறே ஆகட்டும்.
12.235.48
त्रस्तं विषण्णमुद्विग्नं भयार्तं व्याधिपीडितम् ।
हृतस्वं व्यसनार्तं च नित्यमाश्वासयन्ति ते ॥ १२.२३५.४८ ॥
பயந்தவர்கள், துயருற்றவர்கள், கலங்கியவர்கள், அச்சத்தால் வாடுபவர்கள், நோயால் துன்புறுபவர்கள், சொத்து பறிக்கப்பட்டவர்கள், துன்பத்தால் வருந்துபவர்கள்—இவர்களை அவர்கள் எப்போதும் ஆறுதல்படுத்தினர்.
12.235.49
धर्ममेवानुवर्तन्ते न हिंसन्ति परस्परम् ।
अनुकूलाश्च कार्येषु गुरुवृद्धोपसेविनः ॥ १२.२३५.४९ ॥
அவர்கள் தர்மத்தையே பின்பற்றுகிறார்கள்; ஒருவரை ஒருவர் துன்புறுத்துவதில்லை; கடமைகளில் இணக்கமாக இருக்கிறார்கள்; குருக்களையும் பெரியோர்களையும் சேவிக்கிறார்கள்.
12.235.50
पितॄन्देवातिथींश्चैव गुरूंश्चैवाभ्यपूजयन् ।
अवशेषाणि चाश्नन्ति नित्यं सत्यतपोधृताः ॥ १२.२३५.५० ॥
அவர்கள் பித்ருக்களையும், தேவர்களையும், விருந்தினர்களையும், குருக்களையும் எப்போதும் வணங்குகிறார்கள்; சத்தியம் மற்றும் தவத்தால் நிலைபெற்றவர்கள் எப்போதும் மீதியை மட்டுமே உண்கிறார்கள்.
12.235.51
नैकेऽश्नन्ति सुसंपन्नं न गच्छन्ति परस्त्रियम् ।
सर्वभूतेष्ववर्तन्त यथाऽऽत्मनि दयां प्रति ॥ १२.२३५.५१ ॥
சிலர் நிறைந்த உணவு இருந்தாலும் உண்பதில்லை; பிறன் மனைவியிடம் செல்வதில்லை; எல்லா உயிர்களிடத்திலும் தங்களிடம் காட்டும் கருணையையே காட்டி நடக்கிறார்கள்.
12.235.52
नैवाकाशे न पशुषु नायोनौ च न पर्वसु ।
इन्द्रियस्य विसर्गं ते रोचयन्ति कदाचन ॥ १२.२३५.५२ ॥
ஆகாயத்திலும், விலங்குகளிடத்திலும், தகாத யோனியிலும், பண்டிகை நாட்களிலும் புலனின்ப வெளிப்பாட்டை அவர்கள் ஒருபோதும் விரும்புவதில்லை.
12.235.53
नित्यं दानं तथा दाक्ष्यमार्जवं चैव नित्यदा ।
उत्साहोऽथानहकारः परमं सौहृदं क्षमा ॥ १२.२३५.५३ ॥
எப்போதும் தானம், திறமை, நேர்மை, ஊக்கம், அகங்காரமின்மை, உயர்ந்த நட்பு, பொறுமை ஆகியவையே அவர்களிடம் உள்ளன.
12.235.54
सत्यं दानं तपः शौचं कारुण्यं वागनिष्ठुरा ।
मित्रेषु चानभिद्रोहः सर्वं तेष्वभवत्प्रभो ॥ १२.२३५.५४ ॥
பிரபுவே! சத்தியம், தானம், தவம், தூய்மை, கருணை, கனிவான பேச்சு, நண்பர்களுக்குத் துரோகமின்மை — இவை அனைத்தும் அவர்களிடம் இருந்தன.
12.235.55
निद्रा तन्द्रीरसंप्रीतिरसूयाऽथानवेक्षिता ।
अरतिश्च विषादश्च स्पृहा चाप्यविशन्न तान् ॥ १२.२३५.५५ ॥
தூக்கம், சோம்பல், மனநிறைவின்மை, பொறாமை, அலட்சியம், அதிருப்தி, துயரம், ஆசை ஆகியவை அவர்களுக்குள் நுழையவில்லை.
12.235.56
साऽहमेवंगुणेष्वेव दानवेष्ववसं पुरा ।
प्रजासर्गमुपादाय यावद्गुणविपर्ययम् ॥ १२.२३५.५६ ॥
இத்தகைய குணங்கள் கொண்ட தானவர்களிடையே முன்பு நான் வாழ்ந்தேன்; உயிர்ப்படைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, அக்குணங்கள் மாறும் வரை.
12.235.57
ततः कालविपर्यासे तेषां गुणविपर्ययात् ।
अपश्यं निर्गतं धर्मं कामक्रोधवशात्मनाम् ॥ १२.२३५.५७ ॥
பின்னர் காலம் தலைகீழானபோது, அவர்களின் குணங்கள் மாறியதால், காமமும் கோபமும் வசப்பட்ட மனத்தினரிடமிருந்து தர்மம் விலகிப் போவதைக் கண்டேன்.
12.235.58
सभासदां च वृद्धानां सतां कथयतां कथाः ।
प्राहसन्नभ्यसूयंश्च सर्वबुद्धान्गुरून्परान् ॥ १२.२३५.५८ ॥
சபையில் அமர்ந்திருந்தோரும் பெரியோரும் நல்லோரும் கதைகள் சொல்லும்போது அவர்கள் சிரித்தனர்; எல்லா அறிஞர்களையும் குருக்களையும் உயர்ந்தோரையும் பழித்தனர்.
12.235.59
युवानश्च समासीना वृद्धानपि गतान्सतः ।
नाभ्युत्थानाभिवादाभ्यां यथापूर्वमपूजयन् ॥ १२.२३५.५९ ॥
இளைஞர்களும் அமர்ந்திருந்தனர்; முதியோரையும் சென்றுபோன நல்லோரையும் முன்போல எழுந்து நின்று வணங்கி மதிக்கவில்லை.
12.235.60
वर्तयत्येव पितरि पुत्रः प्रभवते तथा ।
अमित्रभृत्यतां प्राप्य ख्यापयन्त्यनपत्रपाः ॥ १२.२३५.६० ॥
தந்தையிடம் மகன் அவ்வாறே நடந்துகொண்டு ஆளுமை பெறுகிறான்; வெட்கமற்றவர்கள் எதிரியின் ஊழியர்களாகி அதைப் பறைசாற்றுகிறார்கள்.
12.235.61
तथा धर्मादपेतेन कर्मणा गर्हितेन ये ।
महतः प्राप्नुवन्त्यर्थांस्तेषां तत्राभवत्स्पृहा ॥ १२.२३५.६१ ॥
அதுபோல, தர்மத்திலிருந்து விலகி, இழிவான செயல்களால் பெரும் செல்வத்தை அடைபவர்களைக் கண்டு, அவர்கள் மனதிலும் அதே ஆசை எழுந்தது.
12.235.62
उच्चैश्चाभ्यवदन्रात्रौ नीचैस्तत्राग्निरज्वलत् ।
पुत्राः पितृनत्यचरन्नार्यश्चात्यचरन्पतीन् ॥ १२.२३५.६२ ॥
இரவில் அவர்கள் உரக்கப் பேசினர்; அங்கே தணிந்த குரலில் நெருப்பு எரிந்தது. மகன்கள் தந்தையரை மீறினர்; பெண்கள் கணவர்களை மீறினர்.
12.235.63
मातरं पितरं वृद्धमाचार्यमतिथिं गुरुम् ।
गुरुत्वान्नाभ्यनन्दन्त कुमारान्नान्वपालयन् ॥ १२.२३५.६३ ॥
தாய், தந்தை, முதியோர், ஆசிரியர், விருந்தினர், குரு ஆகியோரை அவர்கள் மதிக்கவில்லை; சிறுவர்களையும் காக்கவில்லை.
12.235.64
भिक्षां बलिमदत्त्वा च स्वयमन्नानि भुञ्जते ।
अनिष्ट्वाऽसंविभज्याथ पितृदेवातिथीन्गुरून् ॥ १२.२३५.६४ ॥
பிச்சையும் பலியும் கொடுக்காமல் அவர்கள் தாமே உணவை உண்டனர்; யாகம் செய்யாமலும், பகிராமலும், பித்ருக்கள், தேவர்கள், விருந்தினர், குருக்களுக்குக் கொடுக்காமலும்.
12.235.65
न शौचमन्वरुद्ध्यन्त तेषां सूदजनास्तथा ।
मनसा कर्मणा वाचा भक्ष्यमासीदनावृतम् ॥ १२.२३५.६५ ॥
அவர்களின் சமையற்காரர்களும் பணியாளர்களும் தூய்மையைக் கடைப்பிடிக்கவில்லை; மனம், செயல், சொல் ஆகியவற்றால் உணவு கட்டுப்பாடின்றி இருந்தது.
12.235.66
बालानां प्रेक्षमाणानां भक्तान्यश्नन्ति मोहिताः ।
एको दासो भवेत्तेषां तेषां दासीद्वयं तथा ॥ १२.२३५.६६ ॥
குழந்தைகள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், மயக்கமுற்றவர்கள் உணவை உண்டனர்; அவர்களுக்கு ஒரு அடிமையும், இரண்டு அடிமைப் பெண்களும் இருந்தனர்.
12.235.67
त्रिगवा दानवाः केचिच्चतुरोजास्तथा परे ।
षडश्वाः सप्तमातङ्गाः पञ्चमाहिषिकाः परे ॥ १२.२३५.६७ ॥
சிலர் மூன்று பசுக்களின் மதிப்புடையவர்கள், சிலர் நான்கு குதிரைகளை உடையவர்கள்; மற்றவர்கள் ஆறு குதிரைகள், ஏழு யானைகள், ஐந்து எருமைகளை உடையவர்கள்.
12.235.68
रात्रौ दधि च सक्तूंश्च नित्यमेवाविवर्जिताः ।
अन्तर्दशाहे चाश्नन्ति गवां क्षिरं विचेतनाः ॥ १२.२३५.६८ ॥
இரவில் தயிரும் சத்துமாவும் எப்போதும் தவிர்க்காமல் உண்கிறார்கள்; பத்து நாட்களுக்குள் உணர்வற்றவர்களாய் பசுவின் பாலையும் உண்கிறார்கள்.
12.235.69
क्रमदोहं न कुर्वन्ति वत्सस्तन्यानि भुञ्जते ।
अनाथां कृपणां भार्यां घ्नन्ति नित्यं शपन्ति च ॥ १२.२३५.६९ ॥
முறைப்படி பால் கறப்பதில்லை; கன்று மடியின் பாலை உண்கிறது. ஆதரவற்ற, துயருற்ற மனைவியை எப்போதும் அடித்து சபிக்கிறார்கள்.
12.235.70
शूद्रान्नपुष्टा विप्रास्तु निर्लज्जाश्च भवन्त्युत ।
संकीर्णानि च धान्यानि नात्यवेक्षत्कुटुंबिनी ॥ १२.२३५.७० ॥
சூத்திரரின் உணவால் வளர்ந்த பிராமணர்களும் வெட்கமற்றவர்களாகிறார்கள்; இல்லத்தரசியும் கலந்த தானியங்களை நன்கு கவனிப்பதில்லை.
12.235.71
मार्जारकुक्कुटश्वानैः क्रीडां कुर्वन्ति मानवाः ।
गृहे कण्टकिनो वृक्षास्तथा निष्पाववल्लरी ॥ १२.२३५.७१ ॥
மனிதர்கள் பூனைகள், சேவல்கள், நாய்களுடன் விளையாடுகிறார்கள்; வீட்டில் முட்செடிகளும் அவரை கொடிகளும் வளர்கின்றன.
12.235.72
यज्ञियाश्च तथा वृक्षास्तेषामासन्दुरात्मनाम् ।
कूपस्नानरता नित्यं पर्वमैथुनगामिनः ॥ १२.२३५.७२ ॥
யாகத்திற்குரிய மரங்களும் அங்கு உள்ளன; அவை அந்தத் தீய மனமுடையோருக்கே உரியவை — அவர்கள் எப்போதும் கிணற்று நீராடலில் ஈடுபட்டு, பண்டிகை நாட்களில் கூடுபவர்கள்.
12.235.73
तिलानश्नन्ति रात्रौ च तैलाभ्यक्ताश्च शेरते ।
विभीतककरञ्जानां छायामूलनिवासिनः ॥ १२.२३५.७३ ॥
அவர்கள் இரவில் எள் உண்கின்றனர்; எண்ணெய் பூசிக்கொண்டு படுக்கின்றனர்; விபீதக, கரஞ்ச மரங்களின் நிழலிலும் வேர்களிலும் வசிக்கின்றனர்.
12.235.74
करवीरं च ते पुष्पं धारयन्ति च मोहिताः ।
पद्मबिजानि खादन्ति पुष्पं जिघ्रन्ति मोहिताः ॥ १२.२३५.७४ ॥
மயக்கமுற்றவர்கள் அரளிப்பூவைச் சூடுகின்றனர்; தாமரை விதைகளை உண்கின்றனர்; மலர்களை முகர்கின்றனர்.
12.235.75
न भोक्ष्यन्ति तथा नित्यं दैत्याः कालेन मोहिताः ।
निन्दन्ति स्तवनं विष्णोस्तस्य नित्यद्विषो जनाः ॥ १२.२३५.७५ ॥
காலத்தால் மயங்கிய அசுரர்கள் அவ்வாறு எப்போதும் உண்ணமாட்டார்கள்; விஷ்ணுவின் துதியை நிந்திக்கின்றனர்; அவருடன் நித்தியப் பகைமை கொண்ட மக்கள் அவ்வாறே.
12.235.76
होमधूमो न तत्रासीद्वेदघोषस्तथैव च ।
यज्ञाश्च न प्रवर्तन्ते यथापूर्वं गृहेगृहे ॥ १२.२३५.७६ ॥
அங்கே ஹோமப் புகை இல்லை, வேத முழக்கமும் இல்லை; முன்போல வீடுதோறும் யாகங்களும் நடைபெறவில்லை.
12.235.77
शिष्याचार्यक्रमो नासीत्पुत्रैरात्मपितुः पिता ।
विष्णुं ब्रह्मण्यदेवेशं हित्वा पाषण्डमाश्रिताः ॥ १२.२३५.७७ ॥
சீடன்-ஆசிரியர் முறை இல்லாமற்போயிற்று; மகன்கள் தங்கள் தந்தைக்கே தந்தையாயினர்; பிராமணர்களின் தெய்வமான ஈசன் விஷ்ணுவை விட்டு, அவர்கள் பாஷண்டத்தைச் சார்ந்தனர்.
12.235.78
हव्यकव्यविहीनाश्च ज्ञानाध्ययनवर्जिताः ।
देवस्वादानरुचयो ब्रह्मस्वरुचयस्तथा।
स्तुतिमङ्गलहीनानि देवस्थानानि सर्वशः ॥ १२.२३५.७८ ॥
ஹவ்ய கவ்யங்கள் இல்லாதவர்கள்; ஞானமும் ஓதலும் அற்றவர்கள்; தேவர்களின் சொத்தை எடுப்பதிலும் பிராமணர்களின் சொத்தை விரும்புவதிலும் நாட்டமுள்ளவர்கள்; துதியும் மங்கலமும் இல்லாத தேவஸ்தானங்கள் எங்கும் இருந்தன.
12.235.79
विप्रकीर्णानि धान्यानि काकमूषिकभोजनम् ।
अपावृतं पयोतिष्ठदुच्छिष्टाश्चास्पृशन्धृतम् ॥ १२.२३५.७९ ॥
தானியங்கள் சிதறிக் கிடக்கின்றன, காக்கைகளும் எலிகளும் அவற்றை உண்கின்றன; பால் மூடப்படாமல் இருக்கிறது, எச்சில் கையால் நெய்யைத் தொடுகின்றனர்.
12.235.80
कुद्दालं दात्रपिटकं प्रकीर्णं कांस्यभोजनम् ।
द्रव्योपकरणं सर्वं नान्ववैक्षत्कुटुम्बिनी ॥ १२.२३५.८० ॥
மண்வெட்டி, அரிவாள், கூடை, வெண்கலப் பாத்திரங்கள் எல்லாம் சிதறிக் கிடக்கின்றன; இல்லத்தரசி இப்பொருட்கள் அனைத்தையும் கவனிப்பதில்லை.
12.235.81
प्राकारागारविध्वंसान्न स्म ते प्रतिकुर्वते ।
क्षुद्राः संस्कारहीनाश्च नार्यो ह्युदरपोषणाः ॥ १२.२३५.८१ ॥
சுவர்களும் வீடுகளும் இடிந்து விழுந்தாலும் அவர்கள் அவற்றைச் செப்பனிடுவதில்லை; சிறுமனம் கொண்ட, பண்பற்ற பெண்கள் வயிறு நிரப்புவதில் மட்டுமே கருத்தாயிருக்கின்றனர்.
12.235.82
शौचाचारपरिभ्रष्टा निर्लज्जा भोगवञ्चिताः ।
उभाभ्यामेव पाणिभ्यां शिरः कण्डूयनान्विताः।
गृहजालाभिसंस्थाना ह्यासंस्तत्र स्त्रियः पुनः ॥ १२.२३५.८२ ॥
தூய்மையும் ஒழுக்கமும் தவறியவர்கள், வெட்கமற்றவர்கள், இன்பம் இழந்தவர்கள்; இரு கைகளாலும் தலை சொறிந்துகொண்டு, வீட்டுச் சிறையில் சிக்கிய அப்பெண்கள் மீண்டும் அங்கேயே இருக்கின்றனர்.
12.235.83
श्वश्रूश्वशुरयोर्मध्ये भर्तारं कृतकं यथा ।
प्रेक्षयन्ति च निर्लज्जा नार्यः कुलजलक्षणाः ॥ १२.२३५.८३ ॥
மாமியார் மாமனார் முன்னிலையிலேயே வெட்கமற்ற அப்பெண்கள் கணவனைக் கூலியாளைப் போலப் பார்க்கின்றனர்; குலத்தின் மானத்திற்குக் களங்கம் விளைவிக்கும் அடையாளங்களுடன் இருக்கின்றனர்.
12.235.84
नाद्रियन्ते पशून्बद्ध्वा यवसेनोदकेन च ।
बालानां प्रेक्षमाणानां स्वयं भक्ष्यमभक्षयन्।
तथा भृत्यजनं सर्वमसंतर्प्य च दानवाः ॥ १२.२३५.८४ ॥
கட்டி வைத்த கால்நடைகளுக்குப் புல்லும் நீரும் தருவதில் அக்கறை கொள்வதில்லை; குழந்தைகள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே தாங்களே உணவை உண்கின்றனர்; இவ்வாறு வேலையாட்கள் அனைவரையும் திருப்திப்படுத்தாமல் அவர்கள் அசுரர்களாகின்றனர்.
12.235.85
पायसं कृसरं मांसमपूपानथ शष्कुलीः ।
अपाचयन्नात्मनोऽर्थे वृथा मांसान्यभक्षयन् ॥ १२.२३५.८५ ॥
அவர்கள் தங்களுக்காக பாயசம், கிருசரம், மாமிசம், அப்பங்கள் மற்றும் சுஷ்குலிகளைச் சமைத்தனர்; வீணாக மாமிசத்தை உண்டனர்.
12.235.86
उत्सूर्यशायिनश्चासन्सर्वे चासन्प्रगेशयाः ।
आवृत्तकलहाश्चात्र दिवारात्रं गृहेगृहे ॥ १२.२३५.८६ ॥
அனைவரும் சூரியன் உதித்த பின்னும் தூங்கினர்; விடியற்காலையிலும் தூங்கினர்; வீடுதோறும் இரவும் பகலும் சண்டைகள் தொடர்ந்தன.
12.235.87
अनार्याश्चार्यमासीनं पर्युपासन्न तत्र ह ।
आश्रमस्थान्विकर्मस्थाः प्राद्विषन्त परस्परम् ॥ १२.२३५.८७ ॥
அநாரியர்கள் அங்கே ஆரியர் அமர்ந்திருக்கையிலும் அவரை வணங்கவில்லை; ஆசிரமத்தில் வசிப்பவர்களும் தீய செயல் செய்பவர்களும் ஒருவரையொருவர் வெறுத்தனர்.
12.235.88
संकराश्चाभ्यवर्तन्त न च शौचमवर्तत ।
ये च वेदविदो विप्रा विस्पष्टमनुचश्च ये।
निरन्तरविशेषास्ते बहुमानावमानयोः ॥ १२.२३५.८८ ॥
கலப்பினத்தவர்கள் எழுச்சி பெற்றனர்; தூய்மை நிலவவில்லை; வேதம் அறிந்த பிராமணர்களும், தெளிவாக வேதம் ஓதுபவர்களும் மரியாதை அவமதிப்பில் வேறுபாடு காணவில்லை.
12.235.89
भावमाभरणं वेषं गतं स्थितमवेक्षितम् ।
असेवन्त भुजिष्या वै दुर्जनाचरितं विधिम् ॥ १२.२३५.८९ ॥
பணிப்பெண்கள் தீயவர்கள் கடைப்பிடிக்கும் முறையின்படி, அவர்களின் பாவம், ஆபரணம், உடை, நடை, நிற்கும் விதம், பார்வை ஆகியவற்றைப் பின்பற்றினர்.
12.235.90
स्त्रियः पुरुषवेषेण पुंसः स्त्रीवेषधारिणः ।
क्रीडारतिविहारेषु परां मुदमवाप्नुवन् ॥ १२.२३५.९० ॥
பெண்கள் ஆண்களின் உடையிலும், ஆண்கள் பெண்களின் உடையிலும் இருந்து விளையாட்டிலும் இன்பத்திலும் உல்லாசத்திலும் பேரின்பம் அடைந்தனர்.
12.235.91
प्रभवद्भिः पुरा दायानर्हेभ्यः प्रतिपादितान् ।
नाभ्यवर्न्तत नास्तिक्याद्वर्तन्तः संभवेष्वपि ॥ १२.२३५.९१ ॥
முன்பு வல்லமை உடையோர் தகுதியுள்ளோருக்கு வழங்கிய உரிமைகளை, நாஸ்திகத்தால் நடந்துகொள்வோர் வாய்ப்புகள் வந்தபோதும் மதிக்கவில்லை.
12.235.92
मित्रेणाभ्यर्थितं द्रव्यमर्थी संश्रयते क्वचित् ।
वालकोट्यग्रमात्रेण स्वार्थेनाघ्नत तद्वसु ॥ १२.२३५.९२ ॥
நண்பர் கேட்ட செல்வத்தை ஒரு யாசகர் எப்போதாவது நம்பி அடைகிறார்; ஆனால் முடியின் நுனி அளவு சுயநலத்தால் அந்தச் செல்வத்தை அழித்துவிடுகிறார்.
12.235.93
परस्वादानरुचयो विपणव्यवहारिणः ।
अदृश्यन्तार्यवर्णषु शृद्राश्चापि तपोधनाः ॥ १२.२३५.९३ ॥
பிறர் சொத்தை எடுப்பதில் விருப்பமுடையோரும் சந்தையில் வணிகம் செய்வோரும் ஆரிய வர்ணங்களில் காணப்பட்டனர்; சூத்திரர்களும் தவத்தால் செல்வம் பெற்றவர்களாகக் காணப்பட்டனர்.
12.235.94
अधीयतेऽव्रताः केचिद्वृथा व्रतमथापरे ।
अशुश्रूषुर्गुरोः शिष्यः कश्चिच्छिप्यसखो गुरुः ॥ १२.२३५.९४ ॥
சிலர் விரதமின்றிக் கற்கின்றனர்; மற்றவர்கள் வீணாக விரதம் இருக்கின்றனர். சீடன் குருவுக்குப் பணிவிடை செய்வதில்லை; சிலர் குருவாக இருந்தும் சீடனின் நண்பனாகிவிடுகின்றனர்.
12.235.95
पिता चैव जनित्री च श्रान्तौ वृत्तोत्सवाविव ।
अप्रभुत्वे स्थितौ वृद्धावन्नं प्रार्थयतः सुतान् ॥ १२.२३५.९५ ॥
தந்தையும் தாயும் களைத்துப் போயிருந்தனர், அவர்களின் விழாக்கள் முடிந்துவிட்டவை போல்; முதியவர்களாய் ஆற்றலற்று நின்று, புதல்வர்களிடம் உணவு கேட்டனர்.
12.235.96
तत्र वेदविदः प्राज्ञा गाम्भीर्ये सागरोपमाः ।
कृष्यादिष्वभवन्सक्ता मूर्खाः श्राद्धान्यभुञ्जत ॥ १२.२३५.९६ ॥
அங்கு வேதம் அறிந்த, ஆழத்தில் கடலுக்கு ஒப்பான அறிவுடையோர் உழவு முதலியவற்றில் ஈடுபட்டனர்; முட்டாள்கள் சிராத்தத்தின் உணவை உண்டனர்.
12.235.97
प्रातः सायं च सुप्रश्नं कल्पनं प्रेषणक्रियाः ।
शिष्यानप्रहितास्तेषामकुर्वन्गुरवश्च ह ॥ १२.२३५.९७ ॥
காலையிலும் மாலையிலும், நல்ல கேள்விகளும், ஏற்பாடுகளும், அனுப்பும் பணிகளும் — ஆசிரியர்கள் சீடர்களை அவற்றிற்கு அனுப்பவுமில்லை, அவர்களைக் கொண்டு செய்விக்கவுமில்லை.
12.235.98
श्वश्रूश्वशुरयोरग्रे वधूः प्रेष्यानशासत ।
अन्वशासच्च भर्तारं समाह्वायाभिजल्पति ॥ १२.२३५.९८ ॥
மாமியார், மாமனார் முன்னிலையிலேயே மருமகள் வேலையாட்களுக்கு ஆணையிட்டாள்; கணவனை அழைத்து அவனைக் கடிந்து அவனிடம் வாதிட்டாள்.
12.235.99
प्रयत्नेनापि चारक्षच्चित्तं पुत्रस्य वै पिता ।
व्यभजच्चापि संरम्भाद्दुःखवासं तथाऽवसत् ॥ १२.२३५.९९ ॥
தந்தை முயன்றும் மகனின் மனதைக் காத்தான்; ஆயினும் கோபத்தால் அதைப் பிரித்துவிட்டான், இவ்வாறு துன்பத்தில் வாழ்ந்தான்.
12.235.100
अग्निदाहेन चोरैर्वा राजभिर्वा हृतं धनम् ।
दृष्ट्वा द्वेषात्प्राहसन्त सुहृत्संभाविता ह्यपि ॥ १२.२३५.१०० ॥
நெருப்பால் எரிந்ததையோ, திருடர்களாலோ அரசர்களாலோ பறிக்கப்பட்ட செல்வத்தையோ கண்டு, மதிக்கப்பட்ட நண்பர்களும் பகையால் சிரித்தனர்.
12.235.101
कृतघ्ना नास्तिकाः पापा गुरुदाराभिमर्शिनः ।
श्वशुरानुगताः सर्वे ह्युत्सृज्य पितरौ सुताः ॥ १२.२३५.१०१ ॥
நன்றிகெட்டவர்களும், நாத்திகர்களும், பாவிகளும், குருபத்தினியைத் தொடுபவர்களும், மாமனாரைப் பின்பற்றுபவர்களுமான அனைத்து மகன்களும் பெற்றோரைக் கைவிட்டனர்.
12.235.102
स्वकर्मणा च जातोऽहमित्येवंवादिनस्तथा ।
अभक्ष्यभक्षणरता निर्मर्यादा हतत्विषः ॥ १२.२३५.१०२ ॥
'நான் என் செயலால் பிறந்தவன்' என்று இவ்வாறு பேசுபவர்களும், உண்ணக்கூடாததை உண்பதில் மகிழ்ந்தவர்களும், ஒழுங்கற்றவர்களும், ஒளியிழந்தவர்களுமாக இருந்தனர்.
12.235.103
तेष्वेवमादीनाचारानाचरत्सु विपर्यये ।
नाहं देवेन्द्र वत्स्यामि दानवेष्विति मे मतिः ॥ १२.२३५.१०३ ॥
அவர்கள் இத்தகைய நடத்தைகளைக் கடைப்பிடித்து வீழ்ச்சியடைந்த நிலையில், தேவேந்திரா, நான் தானவர்களிடையே வசிக்க மாட்டேன் என்பதே என் எண்ணம்.
12.235.104
तन्मां स्वयमनुप्राप्ताभिनन्द शचीपते ।
त्वयाऽर्चितां मां देवेश पुरो धास्यन्ति देवताः ॥ १२.२३५.१०४ ॥
ஆகவே தானாக வந்தடைந்த என்னை ஏற்றுக்கொள், சசியின் கணவனே. தேவேசா, நீ மதித்த என்னை தேவர்கள் முன்னிலைப்படுத்துவார்கள்.
12.235.105
यत्राहं तत्र मत्कान्ता मद्विशिष्टा मदर्पणाः ।
सप्तदेव्यो जयाष्टभ्यो वासमेष्यन्ति तेऽष्टधा ॥ १२.२३५.१०५ ॥
நான் எங்கிருக்கிறேனோ அங்கே என் அன்புக்குரியவர்களும், என்னால் சிறப்புற்றவர்களும், என்னிடம் அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர்களுமான ஏழு தேவியர்களும், எட்டாவது ஜயையும் எட்டு வடிவங்களாக வாசம் செய்ய வருவார்கள்.
12.235.106
आशा श्रद्धा धृतिः क्षान्तिर्विजितिः सन्नतिः क्षमा ।
अष्टमी वृत्तिरेतासां पुरोगा पाकशासन ॥ १२.२३५.१०६ ॥
ஆசை, சிரத்தை, திருதி, பொறுமை, வெற்றி, பணிவு, மன்னிப்பு, எட்டாவது வருத்தி — இவர்களுள் வருத்தியே முன்னணியில் இருப்பவள், ஓ பாகசாசனா.
12.235.107
ताश्चाहं चासुरांस्त्यक्त्वा युष्मद्विषयमागताः ।
त्रिदशेषु निवत्स्यामो धर्मनिष्ठान्तरात्मसु ॥ १२.२३५.१०७ ॥
அவர்களும் நானும் அசுரர்களைத் துறந்து உன் இடத்திற்கு வந்துள்ளோம்; முப்பது தேவர்களிடையே, தர்மத்தில் நிலைத்த உள்ளங்களில் வசிப்போம்.
12.235.108
इत्युक्तवचनां देवीं प्रीत्यर्थं च ननन्दतुः ।
नारदश्चात्र देवर्षिर्वृत्रहन्ता च वासवः ॥ १२.२३५.१०८ ॥
இவ்வாறு பேசிய தேவியை மகிழ்விக்க (அனைவரும்) மகிழ்ந்தனர்; இங்கே தேவரிஷி நாரதரும், விருத்திரனைக் கொன்ற வாசவனும் மகிழ்ந்தனர்.
12.235.109
ततोऽनलसखो वायुः प्रववौ देववर्त्मसु ।
इष्टगन्धः सुखस्पर्शः सर्वेन्द्रियसुखावहः ॥ १२.२३५.१०९ ॥
பின்னர் அக்னியின் நண்பனாகிய வாயு தேவர்களின் வழிகளில் வீசினான்; விருப்பமான மணமும் இனிய தொடுதலும் கொண்டு, எல்லா புலன்களுக்கும் இன்பம் அளித்தான்.
12.235.110
शुचौ चाभ्यर्थिते देशे त्रिदशाः प्रायशः स्थिताः ।
लक्ष्मीसहितमासीनं मघवन्तं दिदृक्षवः ॥ १२.२३५.११० ॥
தூய்மையான விரும்பிய இடத்தில் தேவர்கள் பெரும்பாலும் நின்றிருந்தனர்; லக்ஷ்மியுடன் அமர்ந்திருக்கும் இந்திரனைக் காண விரும்பி.
12.235.111
ततो दिवं प्राप्य सहस्रलोचनः ।
स्त्रियोपपन्नः सुहृदा महर्षिणा।
रथेन हर्यश्वयुजा सुरर्षभः ।
सदः सुराणामभिसत्कृतो ययौ ॥ १२.२३५.१११ ॥
பின்னர் தேவலோகத்தை அடைந்த ஆயிரம் கண்ணனான இந்திரன், மனைவியுடனும் நண்பனாகிய மகரிஷியுடனும், பச்சைக் குதிரைகள் பூட்டிய தேரில், தேவர்களின் சபையில் மரியாதை பெற்றுச் சென்றான்.
12.235.112
अथेङ्गितं वज्रधरस्य नारदः ।
श्रियश्च देव्या मनसा विचारयन्।
श्रियै शशंसामरदृष्टपौरुषः ।
शिवेन तत्रागमनं महर्षिभिः ॥ १२.२३५.११२ ॥
பின்னர் வஜ்ரதாரியான இந்திரனின் குறிப்பையும் தேவி ஸ்ரீயின் மனத்தையும் எண்ணிய நாரதர், தேவர்கள் கண்ட ஆற்றலுடையவர், ஸ்ரீயிடம் மகரிஷிகளுடன் அங்கு மங்கல வருகை நிகழ்ந்ததைக் கூறினார்.
12.235.113
ततोऽमृतं द्यौः प्रववर्ष भास्वती ।
पितामहस्यायतने स्वयंभुवः।
अनाहता दुन्दुभयोऽथ नेदिरे ।
तथा प्रसन्नाश्च दिशश्चकाशिरे ॥ १२.२३५.११३ ॥
பின்னர் ஒளிர்ந்த வானம் அமிர்தத்தைப் பொழிந்தது, சுயம்பூவான பிதாமகனின் இல்லத்தில்; அடிக்கப்படாத துந்துபிகள் ஒலித்தன, திசைகளும் மகிழ்ந்து ஒளிர்ந்தன.
12.235.114
यथर्तु सस्येषु ववर्ष वासवो ।
न धर्ममार्गाद्विचचाल कश्चन।
अनेकरत्नाकरभूषणा च भूः ।
सुघोषघोषाश्च दिवौकसां जये ॥ १२.२३५.११४ ॥
ருதுக்களுக்கேற்ப பயிர்களின் மேல் வாசவன் மழை பொழிந்தான்; யாரும் தர்ம வழியிலிருந்து விலகவில்லை. பல ரத்தினச் சுரங்கங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பூமியும், தேவர்களின் வெற்றியில் நற்குரல் முழக்கங்களும் எழுந்தன.
12.235.115
क्रियाभिरामा मनुजा मनस्विनो ।
बभुः शुभे पुण्यकृतां पथि स्थिताः।
नरामराः किन्नरयक्षराक्षसाः ।
समृद्धिमन्तः सुमनस्विनोऽभवन् ॥ १२.२३५.११५ ॥
நற்செயல்களில் மகிழ்ந்த மனிதர்கள், மனமுடையோர், புண்ணியம் செய்தவர்களின் சுபமான பாதையில் நின்று ஒளிர்ந்தனர். மனிதர்களும் தேவர்களும், கிம்புருடர், யக்ஷர், ராக்ஷசர்களும் செழிப்பும் மகிழ்ச்சியும் பெற்றனர்.
12.235.116
न जात्वकाले कुसुमं कुतः फलं ।
पपात वृक्षात्पवनेरितादपि।
रसप्रदाः कामदुघाश्च धेनवो ।
न दारुणा वाग्विचचार कस्यचित् ॥ १२.२३५.११६ ॥
ஒருபோதும் காலமல்லாத காலத்தில் மலர் உதிரவில்லை; பழத்தைப் பற்றி என்ன சொல்வது, காற்றால் அசைக்கப்பட்டபோதும் மரத்திலிருந்து அது விழவில்லை. சுவை தரும் காமதேனுக்கள் இருந்தன; யார் வாயிலிருந்தும் கடுஞ்சொல் எழவில்லை.
12.235.117
इमां सपर्यां सह सर्वकामदैः ।
श्रियाश्च शक्रप्रमुखैश्च दैवतैः।
पठन्ति ये विप्रसदः समागताः ।
समृद्धकामाः श्रियमाप्नुवन्ति ते ॥ १२.२३५.११७ ॥
சர்வ காமங்களையும் அளிக்கும் தேவர்களோடும், ஸ்ரீயோடும், இந்திரன் முதலிய தேவர்களோடும் கூடிய இந்தத் துதியை, அந்தணர் சபையில் கூடி ஓதுபவர்கள் நிறைவேறிய விருப்பத்துடன் செல்வத்தைப் பெறுவர்.
12.235.118
त्वया कुरूणां वर यत्प्रचोदितं ।
भवाभवस्येह परं निदर्शनम्।
तदद्य सर्वं परिकीर्तितं मया ।
परीक्ष्य तत्त्वं परिगन्तुमर्हसि ॥ १२.२३५.११८ ॥
குருக்களில் சிறந்தவனே! இவ்வுலகில் பவ, அபவ (தோற்றம், மறைவு) பற்றிய உயர்ந்த விளக்கத்தை நீ கேட்டாய்; அது அனைத்தையும் இன்று நான் கூறிவிட்டேன். இப்போது உண்மையை ஆராய்ந்து அடைய வேண்டும்.
12.235.119
संस्मृत्य बुद्धीन्द्रियगोचरातिगं ।
स्वगोचरे सर्वकृतालयं तम्।
हरिं महापाग्रहरं जनास्ते ।
संस्मृत्य संपूज्य विधूतपापाः ॥ १२.२३५.११९ ॥
புத்தியும் புலன்களும் எட்டாத, தனக்குள்ளே எல்லாச் செயல்களுக்கும் இருப்பிடமான, மாபெரும் பாவங்களைப் போக்கும் அந்த ஹரியை நினைத்து, வழிபட்டு, அவர்கள் பாவம் நீங்கியவர்களாவர்.
12.235.120
यमैश्च नित्यं नियमैश्च संयता ।
स्तत्वं च विष्णोः परिपश्यमानाः।
देवानुसारेण विमुक्तियोगं ।
ते गाहमानाः परमाप्नुवन्ति ॥ १२.२३५.१२० ॥
யமங்களாலும் நியமங்களாலும் எப்போதும் அடக்கப்பட்டவர்களாய், விஷ்ணுவின் தத்துவத்தை முழுமையாகக் கண்டு, தேவனின் வழியில் விடுதலை யோகத்தில் மூழ்கி, அவர்கள் மேலானதை அடைகிறார்கள்.
12.235.121
एवं राजेन्द्र सततं जपहोमपरायणः ।
वासुदेवपरो नित्यं ज्ञानध्यानपरायणः ॥ १२.२३५.१२१ ॥
ஓ அரசர்களின் தலைவனே, இவ்வாறு எப்போதும் ஜபத்திலும் ஹோமத்திலும் ஈடுபட்டு, எப்போதும் வாசுதேவனில் நிலைத்து, ஞானத்திலும் தியானத்திலும் ஆழ்ந்திருப்பாயாக.
12.235.122
दानधर्मरतिर्नित्यं प्रजास्त्वं परिपालय ।
वासुदेवपरो नित्यं ज्ञानध्यानपरायणान्।
विशेषेणार्चयेथास्त्वं सततं पर्युपास्व च ॥ १२.२३५.१२२ ॥
தானதர்மத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்டு, நீ குடிகளைக் காத்திடு. எப்போதும் வாசுதேவனில் நிலைத்திரு; ஞானத்திலும் தியானத்திலும் ஈடுபட்டவர்களை சிறப்பாக வழிபட்டு, எப்போதும் அவர்களை அணுகிப் பணிந்திரு.