Mahābhārata · Adhyāya 12.238
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.238.1
आद्यन्तं सर्वभूतानां ज्ञातुमिच्छामि कौरव ।
ध्यानं कर्म च कालं च तथैवायुर्युगेयुगे ॥ १२.२३८.१ ॥
O Kaurava, ich möchte Anfang und Ende aller Wesen erkennen, ebenso Meditation, Handeln, Zeit und die Lebensdauer in jedem Yuga.
12.238.2
लोकतत्त्वं च कार्त्स्न्येन भूतानामागतिं गतिम् ।
सर्गश्च निधनं चैव कुत एतत्प्रवर्तते ॥ १२.२३८.२ ॥
Das Wesen der Welten, das vollständige Kommen und Gehen der Wesen, ebenso Schöpfung und Auflösung: woraus entspringt dies alles?
12.238.3
भेदकं भेदतत्वं च तथाऽन्येषां मतं तथा ।
अवस्थात्रितयं चैव यादृशं च पितामह ॥ १२.२३८.३ ॥
O Großvater, das Trennende und das Prinzip der Trennung, die Ansichten anderer und die drei Zustände, wie sind sie beschaffen?
12.238.4
यदि तेऽनुग्रहे बुद्धिरस्मास्विह सतां वर ।
एतद्भवन्तं पृच्छामि तद्भवान्प्रब्रवीतु मे ॥ १२.२३८.४ ॥
O Bester der Guten, wenn dein Sinn sich uns in Gnade zuwendet, so frage ich dich dies; mögest du es mir erklären.
12.238.5
पूर्वं हि कथितं श्रुत्वा भृगुभाषितमुत्तमम् ।
भरद्वाजस्य विप्रर्षेस्ततो मे बुद्धिरुत्तमा ॥ १२.२३८.५ ॥
Zuvor wurde die vortreffliche Lehre Bhṛgus dargelegt; als ich sie hörte, wurde mein Verstand durch den brahmanischen Seher Bharadvāja hervorragend.
12.238.6
जाता परमधर्मिष्ठा दिव्यसंस्थानसंस्थिता ।
ततो भूयस्तु पृच्छामि तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १२.२३८.६ ॥
Mein Verstand ist, dem Dharma aufs Höchste ergeben und in der göttlichen Ordnung gegründet, erwacht; darum frage ich wiederum — du bist es, der darüber sprechen kann.
12.238.7
अत्र ते वर्तयिष्येऽहमितिहासं पुरातनम् ।
जगौ यद्भगवान्व्यासः पुत्राय परिपृच्छते ॥ १२.२३८.७ ॥
Hier werde ich dir die alte Geschichte erzählen, die der ehrwürdige Vyāsa vortrug, als sein Sohn ihn befragte.
12.238.8
अधीत्य वेदानखिलान्साङ्गोपनिषदस्तथा ।
अन्विच्छन्नैष्ठिकं कर्म धर्मनैपुणदर्शनात् ॥ १२.२३८.८ ॥
Nachdem er alle Veden mit ihren Hilfswissenschaften und Upaniṣaden studiert hatte, suchte er die Pflicht des beständigen Asketen, da er darin die Meisterschaft des Dharma erkannte.
12.238.9
कृष्णद्वैपायनं व्यासं पुत्रो वैयासकिः शुकः ।
पप्रच्छ संशयमिमं छिन्नधर्मार्थसंशयम् ॥ १२.२३८.९ ॥
Śuka, der Sohn Vyāsas Kṛṣṇa Dvaipāyana, fragte diesen Zweifel über Dharma und Artha, der bereits gelöst war.
12.238.10
भूतग्रामस्य र्क्तारं कालज्ञाने च निश्चितम् ।
ज्ञानं ब्रह्म च योगं च गवात्मकमिदं जगत् ॥ १२.२३८.१० ॥
Der Schöpfer der Vielzahl der Wesen, gewiss in der Kenntnis der Zeit; Erkenntnis, Brahman und Yoga, und diese Welt, die von der Natur der gavā ist.
12.238.11
त्रितये त्वेनमायाति तथा ह्येषोऽपि वा पुनः ।
केनैव च विभागः स्यात्तुरीयो लक्षणैर्विना ॥ १२.२३८.११ ॥
Dies fällt in das Dreifache, ebenso dieses, oder wiederum. Wodurch könnte die Teilung des Vierten ohne Merkmale erfolgen?
12.238.12
ज्ञानज्ञेयान्तरे कोसौ कोयं भावस्तु भेदवत् ।
यज्ज्ञानं लक्षणं चैव तेषां कर्तारमेव च।
ब्राह्मणस्य च यत्कृत्यं तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १२.२३८.१२ ॥
Was liegt zwischen Erkenntnis und Erkanntem, und was ist dieser Zustand, der Unterschied hat? Du solltest sagen, was Erkenntnis ist, ihr Merkmal und ihr Träger, und was die Pflicht des Brahmanen ist.
12.238.13
तस्मै प्रोवाच तत्सर्वं पिता पुत्राय पृच्छते ।
अतीतानागते विद्वान्सर्वज्ञः सर्वधर्मवित् ॥ १२.२३८.१३ ॥
Als der Sohn fragte, erzählte ihm der Vater, der gelehrte Kenner von Vergangenheit und Zukunft, Allwissende und in allem Dharma Bewanderte, alles.
12.238.14
पृच्छतस्तव सत्पुत्र यथावत्कीर्तयाम्यहम् ।
शृणुष्वावहितो भूत्वा यथाऽऽवृतमिदं जगत् ॥ १२.२३८.१४ ॥
Guter Sohn, da du fragst, will ich es dir genau so darlegen, wie es ist. Höre aufmerksam zu, wie diese Welt umhüllt ist.
12.238.15
कार्यादि कारणान्तं यत्कार्यान्तं कारणादिकम् ।
ज्ञानं तदुभयं वित्त्वा सत्यं च परमं शुभम् ॥ १२.२३८.१५ ॥
Hat man dieses Wissen erkannt, das beim Wirkung beginnt und bei der Ursache endet und bei der Ursache beginnt und bei der Wirkung endet, so erkennt man die höchste, heilbringende Wahrheit.
12.238.16
ब्रह्मेति चाभिविख्यातं तद्वै पश्यन्ति सूरयः ।
ब्रह्मतेजोमयं भूतं भूतकारणमद्भुतम् ॥ १२.२३८.१६ ॥
Es wird als Brahman berühmt genannt; die Weisen schauen es. Erfüllt vom Glanz des Brahman, die Ursache der Wesen, ist es wunderbar.
12.238.17
आसीदादौ ततस्त्वाहुः प्राधान्यमिति तद्विदः ।
त्रिगुणां तां महामायां वैष्णवीं प्रकृतिं विदुः ॥ १२.२३८.१७ ॥
Am Anfang war es; dann, sagen die Kenner, heißt es das Urprinzip. Jene große Täuschung aus den drei Guṇas erkennen sie als vaiṣṇavī prakṛti.
12.238.18
तदीदृशमनाद्यन्तमव्यक्तमजरं ध्रुवम् ।
अप्रतर्क्यमविज्ञेयं ब्रह्माग्रे वैकृतं च तत् ॥ १२.२३८.१८ ॥
So ist es: ohne Anfang und Ende, unoffenbar, unvergänglich, beständig, jenseits des Denkens, unerkennbar. Am Anfang war es Brahman, und eben dieses Brahman wurde verwandelt.
12.238.19
तद्वै प्रधानमुद्दिष्टं त्रिसूक्ष्मं त्रिगुणात्मकम् ।
सम्यग्योगगुणं स्वस्थं तदिच्छाक्षोभितं महत् ॥ १२.२३८.१९ ॥
Dies wird als das Urprinzip (pradhāna) erklärt, dreifach und fein, aus den drei guṇas bestehend, mit vollkommen verbundenen Eigenschaften, in sich selbst ruhend; durch seinen Willen erregt, entsteht das große Prinzip (mahat).
12.238.20
शक्तित्रयात्मिका तस्य प्रकृतिः कारणात्मिका ।
अस्वतन्त्रा च सततं विदधिष्ठानसंयुता ॥ १२.२३८.२० ॥
Ihre Natur, aus drei Kräften bestehend, von ursächlicher Art, ist stets nicht eigenständig und mit dem Grund der Ordnung (vidhi) verbunden.
12.238.21
स्वभावाख्यं समापन्ना मोहविग्रहधारिणी ।
विविधस्यास्य जीवस्य भोगार्थं समुपागता ॥ १२.२३८.२१ ॥
Den Namen Natur (svabhāva) angenommen, einen Körper der Verblendung tragend, ist sie herbeigekommen zum Genuss dieses vielfältigen Lebewesens.
12.238.22
यथा संनिधिमात्रेण गन्धक्षोभाय जायते ।
मनस्तद्वदशेषस्य परात्पर इति स्मृतः ॥ १२.२३८.२२ ॥
So wie die bloße Nähe das Aufwallen eines Duftes hervorruft, so wird der Geist des Ganzen als höher als das Höchste erinnert.
12.238.23
सृष्ट्वा प्रविश्य तत्तस्मिन्क्षोभयामास विष्ठितः ।
सात्विको राजसश्चैव तामसश्च त्रिधा महान् ॥ १२.२३८.२३ ॥
Nachdem sie erschaffen hatte, in es eingetreten und verweilend, erregte sie es; das große Prinzip ist dreifach: sāttvisch, rājasisch und tāmasisch.
12.238.24
प्रधानतत्वादुद्भूतो महत्वाच्च महान्स्मृतः ।
प्रधानतत्वमुद्भूतं महत्तत्वं समावृणोत् ॥ १२.२३८.२४ ॥
Aus dem Urprinzip entstanden und wegen seiner Größe wird es als das Große erinnert; das entstandene Urprinzip bedeckt das Prinzip des Großen.
12.238.25
कालात्मनाऽभिभूतं तत्कालोंऽशः परमात्मनः ।
पुरुषश्चाप्रमेयात्मा स एव इति गीयते ॥ १२.२३८.२५ ॥
Von der Zeit-Natur überwältigt, ist jenes ein Teil des höchsten Selbst. Und der Puruṣa, dessen Selbst unermesslich ist, wird eben als dieser besungen.
12.238.26
त्रिगुणोसौ महाज्ञातः प्रधान इति वै श्रुतिः ॥ १२.२३८.२६ ॥
Jenes, mit drei Guṇas, ist als das Große bekannt; die Śruti nennt es das Urprinzip.
12.238.27
सात्विको राजसश्चैव तामसश्च त्रिधात्मकः ।
त्रिविधोऽयमहङ्कारो महत्तत्वादजायत ॥ १२.२३८.२७ ॥
Sattvisch, rajasisch und tamasisch, dreifach in seinem Wesen, entstand dieses dreifache Ich-Prinzip aus dem Prinzip Mahat.
12.238.28
तामसोऽसावहङ्कारो भूतादिरिति संज्ञितः ।
भूतानामादिभूतत्वाद्रक्ताहिस्तामसः स्मृतः ॥ १२.२३८.२८ ॥
Dieses tamasische Ich-Prinzip heißt Bhūtādi, der Ursprung der Elemente; weil es das erste Element der Wesen ist, wird es als tamasisch erinnert, wie eine rötliche Schlange.
12.238.29
भूतादिः स विकुर्वाणः शिष्टं तन्मात्रकं ततः ।
ससर्ज शब्दं तन्मात्रमाकाशं शब्दलक्षणम् ॥ १२.२३८.२९ ॥
Der Ursprung der Elemente, sich wandelnd, schuf dann das übrige Feinelement: das Klang-Feinelement und den durch Klang bestimmten Äther.
12.238.30
शब्दलक्षणमाकाशं शब्दतन्मात्रमावृणोत् ।
तेन संपीड्यमानस्तु स्पर्शमात्रं ससर्ज ह ॥ १२.२३८.३० ॥
Der durch Klang bestimmte Äther umhüllte das Klang-Feinelement; von ihm bedrängt, schuf er das Tast-Feinelement.
12.238.31
शब्दमात्रं तदाकाशं स्पर्शमात्रं समावृणोत् ।
ससर्ज वायुस्तेनासौ पीड्यमान इति श्रुतिः ॥ १२.२३८.३१ ॥
Jener Äther, der nur Klang ist, umhüllte das bloße Tasten; von ihm bedrängt, erschuf er die Luft, so lehrt die Śruti.
12.238.32
स्पर्शमात्रं तदा वायू रूपमात्रं समावृणोत् ।
तेन संपीड्यमानस्तु ससर्जाग्निमिति श्रुतिः ॥ १२.२३८.३२ ॥
Da umhüllte die Luft, die bloßes Tasten ist, die bloße Gestalt; von ihr bedrängt, erschuf er das Feuer, so lehrt die Śruti.
12.238.33
रूपमात्रं ततो वह्निं समुत्सृज्य समावृणोत् ।
तेन संपीड्यमानस्तु रसमात्रं ससर्ज ह ॥ १२.२३८.३३ ॥
Da umhüllte die bloße Gestalt, indem sie das Feuer losließ; von ihr bedrängt, erschuf er den bloßen Geschmack.
12.238.34
रुपमात्रगतं तेजो रसमात्रं समावृणोत् ।
तेन संपीड्यमानस्तु ससर्जाम्भ इति श्रुतिः ॥ १२.२३८.३४ ॥
Das Feuerlicht, das in die bloße Gestalt eingegangen war, umhüllte den bloßen Geschmack; von ihm bedrängt, erschuf er das Wasser, so lehrt die Śruti.
12.238.35
रसमात्रात्मकं भूयो रसं तन्मात्रमावृणोत् ।
तेन संपीड्यमानस्तु गन्धं तन्मात्रकं ततः ॥ १२.२३८.३५ ॥
Das Wasser, aus bloßem Geschmack bestehend, umhüllte erneut das subtile Element des Geschmacks; von ihm bedrängt, erschuf es danach das subtile Element des Geruchs.
12.238.36
ससर्ज गन्धं तन्मात्रमावृणोत्करकं ततः ।
तेन संपीड्यमानस्तु काठिन्यं च ससर्ज ह ॥ १२.२३८.३६ ॥
Es erschuf das subtile Element des Geruchs; dann umhüllte ihn der Hagel, und von ihm bedrängt erschuf er die Härte.
12.238.37
पृथिवी जायते तस्माद्गन्धतन्मात्रजात्तथा ॥ १२.२३८.३७ ॥
Aus jenem feinen Element des Geruchs entsteht die Erde, ebenso.
12.238.38
अम्मयं सर्वमेवेदमापस्तस्तम्भिरे पुनः ।
भूतानीमानि जातानि पृथिव्यादीनि वै श्रुतिः ॥ १२.२३८.३८ ॥
Dies alles bestand aus Wasser; dann verfestigten sich die Wasser erneut. Diese Elemente, beginnend mit der Erde, sind entstanden, so sagt die Offenbarung.
12.238.39
भूतानां मूर्तिरेवैषामन्नं चैषां मता बुधैः ।
तस्मिंस्तस्मिंस्तु तन्मात्रा तन्मात्रा इति ते स्मृताः ॥ १२.२३८.३९ ॥
Die verkörperte Gestalt der Elemente gilt den Weisen als ihre Nahrung. In jedem dieser Elemente sind die feinen Essenzen, die als Tanmātras erinnert werden.
12.238.40
तैजसानीन्द्रियाण्याहुर्देवा वैकारिका दश ।
एकादशं मनश्चात्र देवा वैकारिकाः स्मृताः ॥ १२.२३८.४० ॥
Die Sinne nennt man leuchtend; die Götter sind die zehn Umwandlungsprodukte. Das elfte ist der Geist; hier werden die Götter als Umwandlungsprodukte erinnert.
12.238.41
एषामुद्धर्तकः कालो नानाभेदवदास्थितः ।
परमात्मा च भूतात्मा गुणभेदेन संस्थितः।
एक एव त्रिधा भिन्नः करोति विविधाः क्रियाः ॥ १२.२३८.४१ ॥
Die Zeit ist der Auflöser dieser, verweilend in vielen Unterscheidungen. Das höchste Selbst und das Selbst der Wesen bestehen durch den Unterschied der Qualitäten. Das Eine, dreifach geteilt, vollzieht vielfältige Handlungen.
12.238.42
ब्रह्मा सृजति भूतानि पाति नारायणोऽव्ययः ।
रुद्रो हन्ति जगन्मूर्तिः काल एष क्रियाबुधः ॥ १२.२३८.४२ ॥
Brahmā erschafft die Wesen; der unvergängliche Nārāyaṇa bewahrt sie. Rudra, dessen Gestalt die Welt ist, vernichtet sie; dies ist die Zeit, kundig im Wirken.
12.238.43
कालोपि तन्मयोचिन्त्यस्त्रिगुणात्मा सनातनः ।
अव्यक्तोसावचिन्त्योसौ वर्तते भिन्नलक्षणः ॥ १२.२३८.४३ ॥
Auch die Zeit besteht aus ihm: undenkbar, von der Natur der drei Guṇas, ewig. Jener Unmanifeste und Undenkbare besteht mit verschiedenen Merkmalen.
12.238.44
कालात्मना त्विदं भिन्नमभिन्नं श्रूयते हि यत् ।
अनाद्यन्तमजं दिव्यमव्यक्तमजरं ध्रुवम्।
अप्रतर्क्यमविज्ञेयं ब्रह्माग्रे संप्रवर्तते ॥ १२.२३८.४४ ॥
In der Gestalt der Zeit wird dies als geteilt und ungeteilt gehört. Brahman, ohne Anfang und Ende, ungeboren, göttlich, unmanifest, alterslos, unveränderlich, jenseits des Denkens und unerkennbar, tritt am Anfang der Schöpfung hervor.
12.238.45
काष्ठा निमेषा दश पञ्च चैव ।
त्रिंशत्तु काष्ठा गणयेत्कलां ताम्।
त्रिंशत्कलश्चापि भवेन्मुहूर्तो ।
भागः कलाया दशमश्च यः स्यात् ॥ १२.२३८.४५ ॥
Fünfzehn nimeṣa ergeben eine kāṣṭhā, und dreißig kāṣṭhā sind als eine kalā zu zählen. Dreißig kalā ergeben einen muhūrta, ebenso der zehnte Teil einer kalā.
12.238.46
त्रिंशन्मुहूर्तं तु भवेदहश्च ।
रात्रिश्च सङ्ख्या मुनिभिः प्रणीता।
मासः स्मृतो रात्र्यहनी च त्रिंशु ।
त्संवत्सरो द्वादशमास उक्तः ॥ १२.२३८.४६ ॥
Dreißig muhūrta ergeben einen Tag und eine Nacht, so haben es die Weisen verkündet. Wenn Nacht und Tag zusammen dreißig ergeben, gilt das als ein Monat; ein Jahr heißt es habe zwölf Monate.
12.238.47
संवत्सरं द्वे अयने वदन्ति ।
सङ्ख्याविदो दक्षिणमुत्तरं च ॥ १२.२३८.४७ ॥
Ein Jahr, sagen die Kundigen der Zählung, hat zwei Ayana: den südlichen und den nördlichen.
12.238.48
पहोरात्रौ विभजते सूर्यो मानुषलौकिकौ ।
रात्रिः स्वप्नाय संयाति चेष्टायै कर्मणामहः ॥ १२.२३८.४८ ॥
Die Sonne teilt Tag und Nacht, die der Menschenwelt gehören. Die Nacht kommt zum Schlaf; der Tag dient dem Bemühen der Taten.
12.238.49
पित्र्ये रात्र्यहनी मासः प्रविभागस्तयोः पुनः ।
शुक्लोऽहः कर्मचेष्टायां कृष्णः स्वप्नाय शर्वरी ॥ १२.२३८.४९ ॥
Für die Ahnen ist eine Nacht und ein Tag ein Monat; und ihre Teilung wiederum: die helle Hälfte ist der Tag für Handeln und Mühe, die dunkle Hälfte die Nacht zum Schlafen.
12.238.50
दैवे रात्र्यहनी ह्यब्दः प्रविभागस्तयोः पुनः ।
अहस्तत्रोदगयनं रात्रिः स्याद्दक्षिणायनम् ॥ १२.२३८.५० ॥
Für die Götter ist eine Nacht und ein Tag ein Jahr; und ihre Teilung wiederum: dort ist der Tag der nördliche Lauf der Sonne, und die Nacht der südliche Lauf.
12.238.51
ये ते रात्र्यहनी पूर्वं कीर्तिते दैवलौकिके ।
तयोः सङ्ख्याय वर्षाग्रं ब्राह्ने वक्ष्याम्यहः क्षपे ॥ १२.२३८.५१ ॥
Nachdem ich jene Nächte und Tage, die zuvor als göttlich und weltlich erklärt wurden, berechnet habe, werde ich den Beginn der Jahre im Tag und in der Nacht der Brahmā-Periode nennen.
12.238.52
तेषां संवत्सराग्नाणि प्रवक्ष्याम्यनुपूर्वशः ।
कृते त्रेतायुगे चैव द्वापरे च कलौ तथा ॥ १२.२३८.५२ ॥
Ich werde der Reihe nach die Anfänge ihrer Jahre nennen: im Kṛta-Zeitalter, im Tretā-Zeitalter, ebenso im Dvāpara-Zeitalter und im Kali-Zeitalter.
12.238.53
चत्वार्याहुः सहस्राणि वर्षाणां तत्कृतं युगम् ।
तस्य तावच्छती संध्या संध्यांशश्च तथाविधः ॥ १२.२३८.५३ ॥
Man sagt, das Kṛta-Zeitalter umfasse viertausend Jahre; seine Dämmerung beträgt ebenso viele hundert Jahre, und sein Dämmerungsanteil ist von gleicher Art.
12.238.54
इतरेषु ससंध्येषु संध्यांशेषु ततस्त्रिषु ।
एकापायेन संयान्ति सहस्राणि शतानि च ॥ १२.२३८.५४ ॥
In den übrigen drei Zeitaltern vergehen mit ihren Dämmerungen und Dämmerungsanteilen Jahre in Tausenden und Hunderten, jeweils um eins weniger.
12.238.55
एतानि शाश्वताँल्लोकान्धारयन्ति सनातनान् ।
एतद्ब्रह्मविदां तात विदितं ब्रह्म शाश्वतम् ॥ १२.२३८.५५ ॥
Diese tragen die ewigen, immerwährenden Welten. Lieber Sohn, dieses ewige Brahman ist den Brahmakundigen bekannt.
12.238.56
चतुष्पात्सकलो धर्मः सत्यं चैव कृते युग ।
नाधर्मेणागमः कश्चिद्युगे तस्मिन्प्रवर्तते ॥ १२.२३८.५६ ॥
Im Kṛta-Zeitalter ist allein die Wahrheit der vollständige Dharma mit vier Füßen. In jenem Zeitalter dringt kein Adharma ein und herrscht vor.
12.238.57
इतरेष्वागमाद्धर्मः पादशस्त्ववरोप्यते ।
सत्यं शौत्रं तथायुश्च धर्मश्चापैति पादशः।
चौर्यकानृतमायाभिरधर्मश्चोपचीयते ॥ १२.२३८.५७ ॥
In den anderen Zeitaltern nimmt der Dharma durch das Eindringen des Adharma Fuß für Fuß ab. Wahrheit, Reinheit und Lebensdauer, und auch der Dharma, schwinden Fuß für Fuß. Durch Diebstahl, Lüge und Betrug wächst der Adharma.
12.238.58
अरोगाः सर्वसिद्धार्थाश्चतुर्वर्षशतायुषः ।
कृते त्रेतायुगे त्वेषां पादशो ह्रसते वयः ॥ १२.२३८.५८ ॥
Im Kṛta-Zeitalter sind die Menschen frei von Krankheit, haben alle Ziele erreicht und leben vierhundert Jahre. Im Tretā-Zeitalter jedoch nimmt ihre Lebensdauer Fuß für Fuß ab.
12.238.59
वेदवादाश्चानुयुगं ह्रसन्तीतीह न श्रुतम् ।
आयूंषि चाशिषश्चैव वेदस्यैव च यत्फलम् ॥ १२.२३८.५९ ॥
Hier wird nicht gehört, dass die vedischen Lehren von Zeitalter zu Zeitalter abnehmen. Lebensdauer, Segnungen und die Frucht des Veda (nehmen ab).
12.238.60
अन्ये कृतयुगे धर्मास्त्रेतायां द्वापरेऽपरे ।
अन्ये कलियुगे धर्मा यथाशक्ति कृता इव ॥ १२.२३८.६० ॥
Im Kṛta-Zeitalter gibt es andere Dharmas, im Tretā-Zeitalter andere, im Dvāpara wieder andere. Im Kali-Zeitalter gibt es andere Dharmas, die man nach eigenem Vermögen ausübt.
12.238.61
तपः परं कृतयुगे त्रेतायां सत्यमुत्तमम् ।
द्वापरे यज्ञमेवाहुर्दानमेव कलौ युगे ॥ १२.२३८.६१ ॥
Im Kṛta-Zeitalter ist Askese das Höchste; in der Tretā die Wahrheit, die Höchste. Im Dvāpara nennt man das Opfer; im Kali-Zeitalter aber allein die Gabe.
12.238.62
एतां द्वादशसाहस्त्रीं युगाख्यां कवयो विदुः ।
सहस्रपरिवर्तं तद्ब्राह्मं दिवसमुच्यते ॥ १२.२३८.६२ ॥
Diese Spanne von zwölftausend Jahren nennen die Weisen ein Yuga; ein Kreislauf von tausend solchen heißt der Tag Brahmās.
12.238.63
रात्रिस्तु तावती ब्राह्मी तदादौ विश्वमीश्वरः ।
प्रलयेत्मानमाविश्य सुप्त्वासोऽन्ते विबुध्यते ॥ १२.२३८.६३ ॥
Brahmās Nacht ist ebenso lang. Dann schläft der Herr, zuerst in sich selbst als Auflösung eingehend; am Ende erwacht er.
12.238.64
सहस्रयुगपर्यन्तमहर्यद्ब्रह्मणे विदुः ।
रात्रिं युगसहस्रां तां तेऽहोरात्रविदो जनाः ॥ १२.२३८.६४ ॥
Den Tag, der für Brahmā tausend Yugas währt, kennen sie; und jene Nacht von tausend Yugas kennen auch die Menschen, die Tag und Nacht kennen.
12.238.65
प्रतिबुद्धो विकुरुते ब्रह्माक्षय्यं क्षपाक्षये ।
सृजते च महद्भूतं तस्माद्व्यक्तात्मकं मनः ॥ १२.२३८.६५ ॥
Am Ende der Nacht erwacht, schafft Brahmā unvergänglich; er entsendet das große Element. Daraus entsteht der Geist, von manifester Natur.
12.238.66
मनः सृष्टिं विकुरुते चोद्यमानं सिसृक्षया ।
आकाशं जायते तस्मात्तस्य शब्दे गुणो मतः ॥ १२.२३८.६६ ॥
Der Geist, angetrieben vom Wunsch zu schaffen, bringt die Schöpfung hervor. Aus ihm entsteht der Raum, dessen Eigenschaft als Klang gilt.
12.238.67
आकाशात्तु विकुर्वाणात्सर्वगन्धवहः शुचिः ।
बलवाञ्जायते वायुस्तस्य स्पर्शो गुणो मतः ॥ १२.२३८.६७ ॥
Wenn sich der Raum wandelt, entsteht der mächtige, reine Wind, der alle Düfte trägt; seine Eigenschaft gilt als das Tastgefühl.
12.238.68
वायोरपि विकुर्वाणाज्ज्योतिर्भवति भास्वरम् ।
रोचनं जनयेच्छुद्धं तद्रूपगुणमुच्यते ॥ १२.२३८.६८ ॥
Auch wenn sich der Wind wandelt, entsteht das strahlende Licht; es erzeugt reine Helligkeit, und seine Eigenschaft heißt Gestalt.
12.238.69
ज्योतिषोपि विकुर्वाणाद्भवन्त्यापो रसात्मिकाः ।
अद्भ्यो गन्धवहा भूमिः पूर्वेषां सृष्टिरुच्यते ॥ १२.२३८.६९ ॥
Auch wenn sich das Licht wandelt, entstehen die Wasser von geschmacklicher Natur; aus dem Wasser entsteht die Erde, die den Duft trägt—dies heißt die Schöpfung der früheren Elemente.
12.238.70
ब्रह्मतेजोमयं शुक्लं यस्य सर्वमिदं जगत् ।
एकस्य ब्रह्मभूतस्य द्वयं स्थावरजङ्गमम् ॥ १२.२३८.७० ॥
Erfüllt vom Glanz des Brahman, leuchtend—dessen ist diese ganze Welt; für jenen Einen, der zu Brahman geworden ist, besteht die Zweiheit von Unbeweglichem und Beweglichem.
12.238.71
अहर्मुखे विवुद्धं तत्सृजते विद्यया जगत् ।
अग्र एव महद्भूतमाशु व्यक्तात्मकं मनः ॥ १२.२३८.७१ ॥
Am Morgen des Tages erwacht, erschafft er die Welt durch Wissen; zuerst entsteht das große Element, und rasch der Geist von manifester Natur.
12.238.72
अभिभूयेह चातिष्ठद्व्यसृदत्सप्त मानसान् ।
दूरगं बहुधागामि प्रार्थनासंशयात्मकम् ॥ १२.२३८.७२ ॥
Hier stand er, alles überwunden, und ließ sieben geistgeborene Wesen hervorgehen—weitreichend, sich auf vielerlei Weise bewegend, von der Natur des Verlangens und Zweifels.
12.238.73
मनः सृष्टिं न कुरुते चोद्यमानं सिसृक्षया ।
आकाशोजायते तस्मात्तस्य शब्दो गुणो मतः ॥ १२.२३८.७३ ॥
Wenn der Geist, angetrieben vom Wunsch zu erschaffen, nicht erschafft, entsteht aus ihm der Raum (ākāśa); seine Eigenschaft gilt als Klang (śabda).
12.238.74
आकाशात्तु विकुर्वाणात्सर्वगन्धवहः शुचिः ।
बलवाञ्जायते वायुस्तस्य स्पर्शगुणं विदुः ॥ १२.२३८.७४ ॥
Aus dem Raum entsteht bei seiner Wandlung der starke, reine Wind, der alle Düfte trägt; seine Eigenschaft ist bekanntlich das Berühren (sparśa).
12.238.75
वायोरपि विकुर्वाणाज्ज्योतिर्भूतं तमोनुदम् ।
रोचिष्णुर्जायते तत्र तद्रूपगुणमुच्यते ॥ १२.२३८.७५ ॥
Auch aus der Luft entsteht bei ihrer Wandlung das leuchtende Lichtelement (jyotis), das die Finsternis vertreibt; seine Eigenschaft heißt Gestalt (rūpa).
12.238.76
ज्योतिषोपि विकुर्वाणाद्भवन्त्यापो रसात्मिकाः ।
अद्भ्यो गन्धवहा भूमिः पूर्वेषां सृष्टिरुच्यते ॥ १२.२३८.७६ ॥
Auch aus dem Licht entstehen bei seiner Wandlung die Wasser, deren Wesen der Geschmack ist; aus dem Wasser entsteht die Erde, die den Duft trägt. Dies heißt die Schöpfung der früheren.
12.238.77
गुणाः पूर्वस्य पूर्वस्य प्राप्नुवन्त्युत्तरोत्तरम् ।
तेषां यावद्गुणं यद्यत्तत्तावद्गुणकं स्मृतम् ॥ १२.२३८.७७ ॥
Die Eigenschaften jedes früheren Elements gehen nacheinander auf die späteren über; jedes Element gilt als so viele Eigenschaften besitzend, wie es hat.
12.238.78
उपलभ्याप्सु चेद्गन्धं केचिद्ब्रयुरनैपुणात् ।
पृथिव्यामेव तं विद्यादपां वायोश्च संश्रितम् ॥ १२.२३८.७८ ॥
Wenn einige, nachdem sie im Wasser einen Duft wahrgenommen haben, es aus Ungeschick so sagen, so soll man wissen, dass der Duft eben in der Erde ist und auf Wasser und Luft ruht.
12.238.79
एते सप्तविधात्मानो नानावीर्याः पृथक्पृथक् ।
नाशक्नुवन्प्रजाः स्रष्टुभसमागम्य कृत्स्नशः ॥ १२.२३८.७९ ॥
Diese sieben Arten von Selbsten, jede mit eigener Kraft und getrennt, konnten die Geschöpfe nicht erschaffen, ohne sich vollständig zu vereinen.
12.238.80
ते समेत्य महात्मानो ह्यन्योन्यमभिसंश्रिताः ।
शरीराश्रयणं प्राप्तास्ततः पुरुष उच्यते ॥ १२.२३८.८० ॥
Nachdem sich jene Großseelen vereinigt und miteinander verbunden hatten, erlangten sie einen Körper als Zuflucht; dann wird er Puruṣa genannt.
12.238.81
श्रयणाच्छरीरी भवति मूर्तिमान्षोडशात्मकः ।
तमाविशन्ति भूतानि महान्ति सह कर्मणा ॥ १२.२३८.८१ ॥
Durch die Zuflucht wird er verkörpert, gestaltet und besteht aus sechzehn Teilen; in ihn treten die großen Elemente zusammen mit ihren Taten ein.
12.238.82
सर्वभूतान्युपादाय तपसश्चरणाय हि ।
आदिकर्ता महाभूतं तमेवाहुः प्रजापतिम् ॥ १२.२३८.८२ ॥
Nachdem er alle Wesen zur Ausübung der Askese aufgenommen hat, nennt man ihn, den ersten Schöpfer und großes Element, Prajāpati.
12.238.83
स वै सृजति भूतानि स एव पुरुषः परः ।
अजो जनयते ब्रह्मा देवर्षिपितृमानवान् ॥ १२.२३८.८३ ॥
Er selbst erschafft die Wesen; er ist der höchste Puruṣa. Der ungeborene Brahmā zeugt Götter, Weise, Ahnen und Menschen.
12.238.84
लोकान्नदीः समुद्रांश्च दिशः शैलान्वनस्पतीन् ।
नरकिन्नररक्षांसि वयः पशुमृगोरगान्।
अव्ययं च व्ययं चैव द्वयं स्थावरजङ्गमम् ॥ १२.२३८.८४ ॥
Die Welten, Flüsse, Ozeane, Richtungen, Berge, Bäume, Menschen, Kinnaras, Rākṣasas, Vögel, Vieh, Hirsche und Schlangen — das Unvergängliche und das Vergängliche, das Unbewegliche und das Bewegliche, beide Paare.
12.238.85
तेषां ये यानि कर्माणि प्राक्सृष्ट्यां प्रतिपेदिरे ।
तान्येव प्रतिपाद्यन्ते सृज्यमानाः पुनः पुनः ॥ १२.२३८.८५ ॥
Dieselben Handlungen, die sie in der früheren Schöpfung übernahmen, übernehmen sie immer wieder aufs Neue, wenn sie erneut erschaffen werden.
12.238.86
हिंस्राहिंस्रे मृदुक्रूरे धर्माधर्मावृत्तानृते ।
तद्भाविताः प्रपद्यन्ते तस्मात्तत्तस्य रोचते ॥ १२.२३८.८६ ॥
Wer von Gewalt und Gewaltlosigkeit, Sanftheit und Grausamkeit, Dharma und Adharma, Wahrheit und Lüge geprägt ist, erlangt eben diese Dinge; darum gefällt ihm das.
12.238.87
महाभूतेषु नानात्वमिन्द्रियार्थेषु मूर्तिषु ।
विनियोगं च भूतानां धातैव विदधात्युत ॥ १२.२३८.८७ ॥
Die Vielfalt unter den großen Elementen, in den Sinnesobjekten und in den verkörperten Formen sowie die Zuteilung der Wesen – all dies bestimmt der Schöpfer selbst.
12.238.88
केचित्पुरुषकारं तु प्राहुः कर्मविदो जनाः ।
दैवमित्यपरे विप्राः स्वभावं भूतचिन्तकाः ॥ १२.२३८.८८ ॥
Manche Kundigen des Handelns sprechen von menschlicher Anstrengung; andere Brahmanen sprechen vom Schicksal; und jene, die über die Elemente nachsinnen, sprechen von der eigenen Natur.
12.238.89
पौरुषं कर्म दैवं च फलवृत्तिस्वभावतः ।
त्रय एतेऽपृथग्भूता अविवेकः कथंचन ॥ १२.२३८.८९ ॥
Menschliche Anstrengung, Handlung und Schicksal – aufgrund der Natur des Hervorbringens der Frucht sind diese drei keineswegs getrennt; sie zu trennen wäre keinerlei Unterscheidungskraft.
12.238.90
एवमेतच्च दैवं च द्भूतं सृजते जगत् ।
कर्मस्था विषयं ब्रूयुः सत्वस्थाः समदर्शिनः ॥ १२.२३८.९० ॥
So auch dies und das Schicksal – durch die Wesen wird die Welt erschaffen. Die im Handeln Verharrenden würden über die Sache als getrennt sprechen; die im Sattva Verharrenden, die gleichmütig sehen, sehen sie als eins.
12.238.91
ततो निःश्रेयसं जन्तोस्तस्य मूलं शमो दमः ।
तेन सर्वानवाप्नोति यान्कामान्मनसेच्छति ॥ १२.२३८.९१ ॥
Die Wurzel des höchsten Heils eines Lebewesens ist daher Ruhe (śama) und Selbstbeherrschung (dama). Durch sie erlangt er alle Wünsche, die sein Geist begehrt.
12.238.92
तपसा तदवाप्नोति यद्भूतं सृजते जगत् ।
स तद्भूतश्च सर्वेषां भूतानां भवति प्रभुः ॥ १२.२३८.९२ ॥
Durch Askese (tapas) erlangt er jenen Zustand, durch den er die Welt erschafft; indem er jenes Wesen geworden ist, wird er Herr aller Wesen.
12.238.93
ऋषयस्तपसा वेदानध्यैषन्त दिवानिशम् ।
अनादिनिधना नित्या वागुत्सृष्टा स्वयंभुवा ॥ १२.२३८.९३ ॥
Die Weisen studierten durch Askese die Veden Tag und Nacht. Die Rede, die der Selbstseiende hervorbrachte, ist ohne Anfang und Ende und ewig.
12.238.94
ऋषीणां नामधेयानि याश्च वेदेषु सृष्टयः ।
नाम रूपं च भूतानां कर्मणां च प्रवर्तनम् ॥ १२.२३८.९४ ॥
Die Namen der Weisen und die Schöpfungen, wie sie in den Veden dargelegt sind; Name und Gestalt der Wesen und das Hervorbringen der Handlungen.
12.238.95
वेदशब्देभ्य एवादौ निर्मिमीते स ईश्वरः ।
नामधेयानि चर्षीणां याश्च वेदेषु सृष्टयः।
शर्वर्यन्तेषु जातानामन्येभ्यो विदधात्यजः ॥ १२.२३८.९५ ॥
Am Anfang formt der Herr (Īśvara) alles aus den Worten der Veden. Die Namen der Weisen und die in den Veden dargelegten Schöpfungen weist der Ungeborene (Aja) anderen zu, den Wesen, die am Ende der Nächte geboren werden.
12.238.96
नामभेदतपः कर्मयज्ञाख्या लोकसिद्धये ।
आत्मसिद्धिस्तु वेदेषु प्रोच्यते दशभिः क्रमैः ॥ १२.२३८.९६ ॥
Verschiedenheit der Namen, Askese, Handlung und was Opfer genannt wird, dienen der Vollendung der Welt; doch die Vollendung des Selbst (ātman) wird in den Veden in zehn aufeinanderfolgenden Stufen dargelegt.
12.238.97
यदुक्तं वेदवादेषु गहनं वेददृष्टिभिः ।
तदन्तेषु यथायुक्तं क्रमयोगेन लक्ष्यते ॥ १२.२३८.९७ ॥
Was in den Lehren der Veden von den Sehern der Veden tiefgründig gesagt wird, wird am Ende in der rechten Ordnung durch die Abfolge der Übung erkannt.
12.238.98
कर्मजोऽयं पृथग्भावो द्वन्द्वयुक्तो हि देहिनः ।
आत्मसिद्धिस्तु विज्ञानाज्जहाति प्रायशो बलम् ॥ १२.२३८.९८ ॥
Dieser aus dem Handeln geborene getrennte Zustand gehört dem verkörperten Wesen, das an Gegensatzpaare gebunden ist. Doch die Vollendung des Selbst durch Erkenntnis legt seine Kraft meist ab.
12.238.99
द्वे ब्रह्मणी वेदितव्ये शब्दब्रह्म परं च यत् ।
शब्दब्रह्मणि निष्णातः परं ब्रह्माधिगच्छति ॥ १२.२३८.९९ ॥
Zwei Brahman sind zu erkennen: das Brahman des Klangs und das höhere. Wer im Brahman des Klangs bewandert ist, gelangt zum höchsten Brahman.
12.238.100
आलम्भयज्ञाः क्षत्राश्च हविर्यज्ञा विशः स्मृताः ।
परिचारयज्ञाः शूद्रास्तु तपोयज्ञा द्विजातयः ॥ १२.२३८.१०० ॥
Die Opfer der Kṣatriyas gelten als Schlachtopfer, die der Vaiśyas als Opfer mit Gaben; die Opfer der Śūdras sind Dienstopfer, und die Zweimalgeborenen haben Askese-Opfer.
12.238.101
त्रेतायुगे विधिस्त्वेष यज्ञानां न कृते युगे ।
द्वापरे विप्लवं यान्ति यज्ञाः कलियुगे तथा ॥ १२.२३८.१०१ ॥
Diese Regel der Opfer gehörte zum Zeitalter Tretā, nicht zum Zeitalter Kṛta. Im Zeitalter Dvāpara geraten die Opfer in Unordnung, und ebenso im Zeitalter Kali.
12.238.102
अपृथग्धर्मिणो मर्त्या ऋक्सामानि यजूंषि च ।
काम्या इष्टीः पृथक्दृष्ट्वा तपोभिस्तप एव च ॥ १२.२३८.१०२ ॥
Sterbliche, deren Pflichten nicht getrennt sind, sehen die Verse des Ṛg, des Sāma und des Yajur sowie die begehrensmotivierten Riten je für sich und wenden sich durch Askese der Askese selbst zu.
12.238.103
त्रेतायां तु समस्ता ये प्रादुरासन्महाबलाः ।
संयन्तारः स्थावराणां जङ्गमानां च सर्वशः ॥ १२.२३८.१०३ ॥
Im Zeitalter Tretā erschienen gemeinsam alle Mächtigen, die Lenker aller Wesen, der unbeweglichen wie der beweglichen.
12.238.104
त्रेतायां संहता वेदा यज्ञा वर्णास्तथैव च ।
संरोधादायुषस्त्वेते व्यस्यन्ते द्वापरे युगे ॥ १२.२३८.१०४ ॥
Im Zeitalter Tretā waren die Veden, Opfer und Stände vereint; durch die Verkürzung des Lebens aber werden sie im Zeitalter Dvāpara geteilt.
12.238.105
दृश्यन्ते न च दृश्यन्ते वेदाः कलियुगेऽखिलाः ।
उत्सीदन्ते सयज्ञाश्च केवला धर्मपीडिताः ॥ १२.२३८.१०५ ॥
Im Zeitalter Kali werden die Veden, so vollständig sie sind, manchmal gesehen und manchmal nicht; zusammen mit den Opfern vergehen sie, und nur die vom Verfall des Dharma Bedrängten bleiben.
12.238.106
कृते युगे यस्तु धर्मो ब्राह्मणेषु प्रदृश्यते ।
आत्मवत्सु तपोवत्सु श्रुतवत्सु प्रतिष्ठितः ॥ १२.२३८.१०६ ॥
Im Zeitalter Kṛta ist der Dharma, der unter den Brahmanen sichtbar wird, in den Selbstbeherrschten, Asketen und Gelehrten gegründet.
12.238.107
स धर्मः प्रैति संयोगं यथाधर्मं युगेयुगे ।
विक्रियन्ते स्वधर्मस्था वेदवादा यथागमम् ॥ १२.२३८.१०७ ॥
Jener Dharma tritt, dem Maß entsprechend, Zeitalter um Zeitalter in seine Verbindung ein; und die vedischen Aussagen derer, die in ihrer eigenen Pflicht stehen, wandeln sich nach der Überlieferung.
12.238.108
यथा विश्वानि भूतानि वृष्ट्या भूयांसि प्रावृषि ।
सृज्यन्ते जङ्गमस्थानि तथा धर्मा युगेयुगे ॥ १२.२३८.१०८ ॥
Wie in der Regenzeit durch den Regen viele Wesen, bewegliche und unbewegliche, entstehen, so entstehen die Dharmas Zeitalter um Zeitalter.
12.238.109
यथर्तुष्वृतुलिङ्गानि नानारूपाणि पर्यये ।
दृश्यन्ते तानि तान्येव तथा ब्रह्महरादिषु ॥ १२.२३८.१०९ ॥
So wie in den Jahreszeiten die Zeichen der jeweiligen Jahreszeit nacheinander in vielen Gestalten erscheinen, so erscheinen dieselben in Brahmā, Hara und den übrigen.
12.238.110
विहितं कालनानात्वमनादिनिधनं तथा ।
कीर्तितं यत्पुरस्तात्ते तत्सूते चाति च प्रजाः ॥ १२.२३८.११० ॥
Die Vielgestaltigkeit der Zeit, ohne Anfang und Ende, ist festgesetzt; wie dir zuvor dargelegt wurde, bringt sie die Wesen hervor und führt sie weiter.
12.238.111
ददाति भवनस्थानं भूतानां संयमो यमः ।
स्वभावेनैव वर्तन्ते द्वन्द्वयुक्तानि भूरिशः ॥ १२.२३८.१११ ॥
Yama, der Bändiger der Wesen, gibt ihnen ihren Ort des Daseins; und Dinge, die mit Gegensatzpaaren verbunden sind, verlaufen aus eigener Natur auf vielfache Weise.
12.238.112
सर्वकालक्रिया वेदाः कर्ता कार्यं क्रियाफलम् ।
प्रोक्तं ते पुत्र सर्वं वै यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.२३८.११२ ॥
Das Wirken aller Zeiten, die Veden, der Handelnde, die Tat und die Frucht der Handlung — Sohn, alles, wonach du mich fragst, ist dir verkündet worden.