மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.238
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.238.1
आद्यन्तं सर्वभूतानां ज्ञातुमिच्छामि कौरव ।
ध्यानं कर्म च कालं च तथैवायुर्युगेयुगे ॥ १२.२३८.१ ॥
கௌரவனே, எல்லா உயிர்களின் தொடக்கத்தையும் முடிவையும், தியானம், கர்மம், காலம், அவ்வாறே ஒவ்வொரு யுகத்திலும் உள்ள ஆயுளையும் அறிய விரும்புகிறேன்.
12.238.2
लोकतत्त्वं च कार्त्स्न्येन भूतानामागतिं गतिम् ।
सर्गश्च निधनं चैव कुत एतत्प्रवर्तते ॥ १२.२३८.२ ॥
உலகங்களின் தத்துவம், உயிர்களின் வருகையும் போகையும் முழுமையாக, படைப்பும் அழிவும் — இவை எதிலிருந்து தோன்றுகின்றன?
12.238.3
भेदकं भेदतत्वं च तथाऽन्येषां मतं तथा ।
अवस्थात्रितयं चैव यादृशं च पितामह ॥ १२.२३८.३ ॥
பிதாமகரே, பிரிக்கும் தத்துவம், பிரிவின் தத்துவம், பிறருடைய கருத்து, மூன்று நிலைகள் — அவை எத்தகையவை?
12.238.4
यदि तेऽनुग्रहे बुद्धिरस्मास्विह सतां वर ।
एतद्भवन्तं पृच्छामि तद्भवान्प्रब्रवीतु मे ॥ १२.२३८.४ ॥
நல்லோரில் சிறந்தவரே, எங்கள் மீது உங்கள் அருள் கொள்ளும் எண்ணம் இருந்தால், இதை உம்மிடம் கேட்கிறேன்; அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.238.5
पूर्वं हि कथितं श्रुत्वा भृगुभाषितमुत्तमम् ।
भरद्वाजस्य विप्रर्षेस्ततो मे बुद्धिरुत्तमा ॥ १२.२३८.५ ॥
முன்பு பிருகுவின் சிறந்த உபதேசம் சொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு, பின்னர் அந்த விப்ர ரிஷி பரத்வாஜரால் என் அறிவு உயர்ந்தது.
12.238.6
जाता परमधर्मिष्ठा दिव्यसंस्थानसंस्थिता ।
ततो भूयस्तु पृच्छामि तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १२.२३८.६ ॥
என் அறிவு மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடனும் தெய்வீக ஒழுங்கில் நிலைபெற்றும் தோன்றியது; ஆகையால் மீண்டும் கேட்கிறேன் — அதை நீர் சொல்ல வல்லவர்.
12.238.7
अत्र ते वर्तयिष्येऽहमितिहासं पुरातनम् ।
जगौ यद्भगवान्व्यासः पुत्राय परिपृच्छते ॥ १२.२३८.७ ॥
இங்கே நான் உனக்குப் பண்டைய இதிகாசத்தைச் சொல்வேன்; அதை பகவான் வ்யாசர் தம் மகன் கேட்டபோது பாடினார்.
12.238.8
अधीत्य वेदानखिलान्साङ्गोपनिषदस्तथा ।
अन्विच्छन्नैष्ठिकं कर्म धर्मनैपुणदर्शनात् ॥ १२.२३८.८ ॥
அனைத்து வேதங்களையும் அவற்றின் அங்கங்களும் உபநிடதங்களும் சேர்த்துக் கற்று, தர்மத்தின் நுட்பத்தைக் கண்டு, நைஷ்டிக கர்மத்தை நாடி.
12.238.9
कृष्णद्वैपायनं व्यासं पुत्रो वैयासकिः शुकः ।
पप्रच्छ संशयमिमं छिन्नधर्मार्थसंशयम् ॥ १२.२३८.९ ॥
கிருஷ்ண த்வைபாயன வ்யாசரின் மகனான வையாசகி சுகர், தர்மமும் அர்த்தமும் பற்றிய இந்த ஐயத்தை வினவினார்.
12.238.10
भूतग्रामस्य र्क्तारं कालज्ञाने च निश्चितम् ।
ज्ञानं ब्रह्म च योगं च गवात्मकमिदं जगत् ॥ १२.२३८.१० ॥
உயிர்த்திரளின் கர்த்தா, காலஞானத்தில் உறுதியானவர்; ஞானம், பிரம்மம், யோகம், மற்றும் இந்த உலகம் கவாத்மகம்.
12.238.11
त्रितये त्वेनमायाति तथा ह्येषोऽपि वा पुनः ।
केनैव च विभागः स्यात्तुरीयो लक्षणैर्विना ॥ १२.२३८.११ ॥
மூன்றில் இது வருகிறது; இவ்வாறே இதுவும், அல்லது மீண்டும். எந்தக் குறிகளும் இன்றி நான்காவது எதனால் பிரிக்கப்படும்?
12.238.12
ज्ञानज्ञेयान्तरे कोसौ कोयं भावस्तु भेदवत् ।
यज्ज्ञानं लक्षणं चैव तेषां कर्तारमेव च।
ब्राह्मणस्य च यत्कृत्यं तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १२.२३८.१२ ॥
ஞானத்திற்கும் அறியப்படுவதற்கும் இடையில் அது எது, இந்த பேதமுடைய நிலை எது? எது ஞானம், அதன் குறி, அதன் கர்த்தா, பிராமணனின் கடமை எது, அதை நீர் சொல்ல வேண்டும்.
12.238.13
तस्मै प्रोवाच तत्सर्वं पिता पुत्राय पृच्छते ।
अतीतानागते विद्वान्सर्वज्ञः सर्वधर्मवित् ॥ १२.२३८.१३ ॥
மகன் கேட்டபோது தந்தை அவனுக்கு அனைத்தையும் கூறினார். இறந்தவையும் வருபவையும் அறிந்த, அனைத்தையும் அறிந்த, எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்த கற்றோன்.
12.238.14
पृच्छतस्तव सत्पुत्र यथावत्कीर्तयाम्यहम् ।
शृणुष्वावहितो भूत्वा यथाऽऽवृतमिदं जगत् ॥ १२.२३८.१४ ॥
நல்ல மகனே, நீ கேட்பதால் உள்ளபடியே விவரிக்கிறேன். இந்த உலகம் எவ்வாறு மூடப்பட்டுள்ளது என்பதைக் கவனமாகக் கேள்.
12.238.15
कार्यादि कारणान्तं यत्कार्यान्तं कारणादिकम् ।
ज्ञानं तदुभयं वित्त्वा सत्यं च परमं शुभम् ॥ १२.२३८.१५ ॥
காரியத்தில் தொடங்கி காரணத்தில் முடிவதும், காரணத்தில் தொடங்கி காரியத்தில் முடிவதுமான அந்த அறிவை, இரண்டையும் அறிந்து, மிக உயர்ந்த மங்கலமான உண்மையை (அறிகிறான்).
12.238.16
ब्रह्मेति चाभिविख्यातं तद्वै पश्यन्ति सूरयः ।
ब्रह्मतेजोमयं भूतं भूतकारणमद्भुतम् ॥ १२.२३८.१६ ॥
அதுவே பிரம்மம் என்று புகழ்பெற்றது; அதை ஞானிகள் காண்கிறார்கள். பிரம்ம தேஜஸால் நிறைந்த, உயிர்களின் காரணமான, அற்புதமான அது.
12.238.17
आसीदादौ ततस्त्वाहुः प्राधान्यमिति तद्विदः ।
त्रिगुणां तां महामायां वैष्णवीं प्रकृतिं विदुः ॥ १२.२३८.१७ ॥
ஆரம்பத்தில் அது இருந்தது; பின்னர் அதை பிரதானம் என்று அறிந்தோர் கூறுகின்றனர். முக்குணங்களால் ஆன அந்த மகா மாயையான வைஷ்ணவி பிரகிருதியை அவர்கள் அறிகின்றனர்.
12.238.18
तदीदृशमनाद्यन्तमव्यक्तमजरं ध्रुवम् ।
अप्रतर्क्यमविज्ञेयं ब्रह्माग्रे वैकृतं च तत् ॥ १२.२३८.१८ ॥
அது இத்தன்மையது: ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதது, வெளிப்படாதது, முதுமையற்றது, நிலையானது, தர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டது, அறியமுடியாதது. ஆரம்பத்தில் பிரம்மமே இருந்தது; அதுவே பின்னர் மாற்றம் அடைந்தது.
12.238.19
तद्वै प्रधानमुद्दिष्टं त्रिसूक्ष्मं त्रिगुणात्मकम् ।
सम्यग्योगगुणं स्वस्थं तदिच्छाक्षोभितं महत् ॥ १२.२३८.१९ ॥
அது பிரதானம் எனச் சொல்லப்படுகிறது; மூன்று நுட்பமும் முக்குணமயமும் கொண்டது, நன்கு இணைந்த குணங்களோடு தன்னில் நிலைபெற்றது; அதன் விருப்பால் கிளர்ந்தெழுந்து மகத் உண்டாகிறது.
12.238.20
शक्तित्रयात्मिका तस्य प्रकृतिः कारणात्मिका ।
अस्वतन्त्रा च सततं विदधिष्ठानसंयुता ॥ १२.२३८.२० ॥
அதன் இயற்கை மூன்று சக்திகளால் ஆனது; காரணத்தன்மை கொண்டது; எப்போதும் சுதந்திரமற்றது; விதியின் அதிஷ்டானத்தோடு இணைந்தது.
12.238.21
स्वभावाख्यं समापन्ना मोहविग्रहधारिणी ।
विविधस्यास्य जीवस्य भोगार्थं समुपागता ॥ १२.२३८.२१ ॥
'சுபாவம்' என்ற பெயரை அடைந்து, மோகத்தின் உடலைத் தாங்கி, இந்தப் பலவகை உயிரின் அனுபவத்திற்காக அது வந்துள்ளது.
12.238.22
यथा संनिधिमात्रेण गन्धक्षोभाय जायते ।
मनस्तद्वदशेषस्य परात्पर इति स्मृतः ॥ १२.२३८.२२ ॥
எவ்வாறு வெறும் அருகாமையாலேயே வாசனையின் கிளர்ச்சிக்கு (மனம்) உண்டாகிறதோ, அவ்வாறே முழுமையின் மனம் பரத்திலும் பரம் என நினைவுகூரப்படுகிறது.
12.238.23
सृष्ट्वा प्रविश्य तत्तस्मिन्क्षोभयामास विष्ठितः ।
सात्विको राजसश्चैव तामसश्च त्रिधा महान् ॥ १२.२३८.२३ ॥
படைத்து, அதனுள் நுழைந்து, நிலைபெற்று அதைக் கிளர்ச்சியுறச் செய்தது; மகத் மூன்று வகையானது—சாத்துவிகம், ராஜசம், தாமசம்.
12.238.24
प्रधानतत्वादुद्भूतो महत्वाच्च महान्स्मृतः ।
प्रधानतत्वमुद्भूतं महत्तत्वं समावृणोत् ॥ १२.२३८.२४ ॥
பிரதான தத்துவத்திலிருந்து தோன்றியதாலும், தன் மகத்துவத்தாலும் அது மகான் எனப்படுகிறது. தோன்றிய பிரதான தத்துவம் மகத் தத்துவத்தை முழுவதுமாக மூடுகிறது.
12.238.25
कालात्मनाऽभिभूतं तत्कालोंऽशः परमात्मनः ।
पुरुषश्चाप्रमेयात्मा स एव इति गीयते ॥ १२.२३८.२५ ॥
காலத்தின் இயல்பால் மூடப்பட்டது அது; அது பரமாத்மாவின் காலப் பகுதி. அளவிட முடியாத ஆத்மாவுடைய புருஷனும் அவனே என்று பாடப்படுகிறது.
12.238.26
त्रिगुणोसौ महाज्ञातः प्रधान इति वै श्रुतिः ॥ १२.२३८.२६ ॥
முக்குணம் கொண்டது அது; மகாஜ்ஞாதம் என்று அறியப்பட்டது. பிரதானம் என்று உபநிஷத் அவ்வாறே கூறுகிறது.
12.238.27
सात्विको राजसश्चैव तामसश्च त्रिधात्मकः ।
त्रिविधोऽयमहङ्कारो महत्तत्वादजायत ॥ १२.२३८.२७ ॥
சாத்துவிகமும் ராஜசமும் தாமசமும் ஆகிய மூவகையான இயல்பு; இந்த மூவகை அகங்காரம் மகத்தத்துவத்திலிருந்து தோன்றியது.
12.238.28
तामसोऽसावहङ्कारो भूतादिरिति संज्ञितः ।
भूतानामादिभूतत्वाद्रक्ताहिस्तामसः स्मृतः ॥ १२.२३८.२८ ॥
அந்த தாமச அகங்காரம் பூதாதி என்று பெயர் பெற்றது. உயிர்களுக்கு முதல் பூதமாக இருப்பதால், அது தாமசமானது என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.
12.238.29
भूतादिः स विकुर्वाणः शिष्टं तन्मात्रकं ततः ।
ससर्ज शब्दं तन्मात्रमाकाशं शब्दलक्षणम् ॥ १२.२३८.२९ ॥
பூதாதி அது மாறுபட்டு, பின்னர் எஞ்சிய தன்மாத்திரத்தை உண்டாக்கியது. சப்த தன்மாத்திரத்தையும், சப்த லட்சணமுள்ள ஆகாசத்தையும் படைத்தது.
12.238.30
शब्दलक्षणमाकाशं शब्दतन्मात्रमावृणोत् ।
तेन संपीड्यमानस्तु स्पर्शमात्रं ससर्ज ह ॥ १२.२३८.३० ॥
சப்த லட்சணமுள்ள ஆகாசம் சப்த தன்மாத்திரத்தை மறைத்தது. அதனால் நெருக்கப்பட்டு, அது ஸ்பரிச தன்மாத்திரத்தைப் படைத்தது.
12.238.31
शब्दमात्रं तदाकाशं स्पर्शमात्रं समावृणोत् ।
ससर्ज वायुस्तेनासौ पीड्यमान इति श्रुतिः ॥ १२.२३८.३१ ॥
அந்த ஆகாயம் சப்தமாத்திரம்; அது ஸ்பர்சமாத்திரத்தை மூடியது. அதனால் நசுக்கப்பட்டு அது வாயுவைப் படைத்தது என்று சுருதி கூறுகிறது.
12.238.32
स्पर्शमात्रं तदा वायू रूपमात्रं समावृणोत् ।
तेन संपीड्यमानस्तु ससर्जाग्निमिति श्रुतिः ॥ १२.२३८.३२ ॥
அப்போது ஸ்பர்சமாத்திரமான வாயு ரூபமாத்திரத்தை மூடியது. அதனால் நசுக்கப்பட்டு அது அக்னியைப் படைத்தது என்று சுருதி கூறுகிறது.
12.238.33
रूपमात्रं ततो वह्निं समुत्सृज्य समावृणोत् ।
तेन संपीड्यमानस्तु रसमात्रं ससर्ज ह ॥ १२.२३८.३३ ॥
பின்னர் ரூபமாத்திரம் அக்னியை விட்டு மூடியது. அதனால் நசுக்கப்பட்டு அது ரசமாத்திரத்தைப் படைத்தது.
12.238.34
रुपमात्रगतं तेजो रसमात्रं समावृणोत् ।
तेन संपीड्यमानस्तु ससर्जाम्भ इति श्रुतिः ॥ १२.२३८.३४ ॥
ரூபமாத்திரத்தில் சென்ற தேஜஸ் ரசமாத்திரத்தை மூடியது. அதனால் நசுக்கப்பட்டு அது நீரைப் படைத்தது என்று சுருதி கூறுகிறது.
12.238.35
रसमात्रात्मकं भूयो रसं तन्मात्रमावृणोत् ।
तेन संपीड्यमानस्तु गन्धं तन्मात्रकं ततः ॥ १२.२३८.३५ ॥
ரசமாத்திர இயல்புடைய நீர் மீண்டும் ரச-தன்மாத்திரத்தை மூடியது. அதனால் நசுக்கப்பட்டு பின்னர் கந்த-தன்மாத்திரத்தை அது படைத்தது.
12.238.36
ससर्ज गन्धं तन्मात्रमावृणोत्करकं ततः ।
तेन संपीड्यमानस्तु काठिन्यं च ससर्ज ह ॥ १२.२३८.३६ ॥
அது கந்த-தன்மாத்திரத்தைப் படைத்தது; பின்னர் கரகம் அதை மூடியது. அதனால் நசுக்கப்பட்டு அது கடினத்தன்மையைப் படைத்தது.
12.238.37
पृथिवी जायते तस्माद्गन्धतन्मात्रजात्तथा ॥ १२.२३८.३७ ॥
அந்த வாசனைத் தன்மாத்திரையிலிருந்து பூமி பிறக்கிறது, அவ்வாறே.
12.238.38
अम्मयं सर्वमेवेदमापस्तस्तम्भिरे पुनः ।
भूतानीमानि जातानि पृथिव्यादीनि वै श्रुतिः ॥ १२.२३८.३८ ॥
இவையனைத்தும் நீரால் ஆனவை; பின்னர் நீர் திரண்டு நிலைபெற்றது. பூமி முதலான இந்தப் பூதங்கள் தோன்றின என்று வேதம் கூறுகிறது.
12.238.39
भूतानां मूर्तिरेवैषामन्नं चैषां मता बुधैः ।
तस्मिंस्तस्मिंस्तु तन्मात्रा तन्मात्रा इति ते स्मृताः ॥ १२.२३८.३९ ॥
பூதங்களின் உருவமே இவற்றின் உணவாக அறிஞர்களால் கருதப்படுகிறது. ஒவ்வொன்றிலும் உள்ள தன்மாத்திரைகளே அவை தன்மாத்திரைகள் என்று நினைவுகூரப்படுகின்றன.
12.238.40
तैजसानीन्द्रियाण्याहुर्देवा वैकारिका दश ।
एकादशं मनश्चात्र देवा वैकारिकाः स्मृताः ॥ १२.२३८.४० ॥
புலன்கள் தேஜஸ் என்று கூறப்படுகின்றன; தேவர்கள் வைகாரிகர் பத்து. பதினொன்றாவது மனம்; இங்கு தேவர்கள் வைகாரிகர் என நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்.
12.238.41
एषामुद्धर्तकः कालो नानाभेदवदास्थितः ।
परमात्मा च भूतात्मा गुणभेदेन संस्थितः।
एक एव त्रिधा भिन्नः करोति विविधाः क्रियाः ॥ १२.२३८.४१ ॥
இவற்றை மீட்டுக்கொள்பவர் காலம்; அது பல வேறுபாடுகளுடன் நிலைபெற்றுள்ளது. பரமாத்மாவும் பூதாத்மாவும் குணங்களின் வேறுபாட்டால் நிலைகொண்டுள்ளனர். ஒருவரே மூன்று வகையாகப் பிரிந்து பலவகைச் செயல்களைச் செய்கிறார்.
12.238.42
ब्रह्मा सृजति भूतानि पाति नारायणोऽव्ययः ।
रुद्रो हन्ति जगन्मूर्तिः काल एष क्रियाबुधः ॥ १२.२३८.४२ ॥
பிரம்மா உயிர்களைப் படைக்கிறார்; அழிவற்ற நாராயணர் அவற்றைக் காக்கிறார். உலகவடிவான ருத்ரன் அழிக்கிறார்; செயல்களை அறிந்த இந்தக் காலமே அது.
12.238.43
कालोपि तन्मयोचिन्त्यस्त्रिगुणात्मा सनातनः ।
अव्यक्तोसावचिन्त्योसौ वर्तते भिन्नलक्षणः ॥ १२.२३८.४३ ॥
காலமும் அவனிலிருந்தே ஆனது; அசிந்தியனும், முக்குணமயனும், சனாதனனும் ஆவான். அவ்யக்தனான அவன் அசிந்தியனாக, வேறுபட்ட லட்சணங்களுடன் உள்ளான்.
12.238.44
कालात्मना त्विदं भिन्नमभिन्नं श्रूयते हि यत् ।
अनाद्यन्तमजं दिव्यमव्यक्तमजरं ध्रुवम्।
अप्रतर्क्यमविज्ञेयं ब्रह्माग्रे संप्रवर्तते ॥ १२.२३८.४४ ॥
காலமாகிய தன்மையால் இது பிரிந்ததும் பிரியாததுமாகக் கேட்கப்படுகிறது. ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத, பிறவாத, தெய்வீகமான, அவ்யக்தமான, முதுமையற்ற, நிலையான, தர்க்கத்திற்கும் அறிவிற்கும் எட்டாத பிரம்மம் படைப்பின் தொடக்கத்தில் வெளிப்படுகிறது.
12.238.45
काष्ठा निमेषा दश पञ्च चैव ।
त्रिंशत्तु काष्ठा गणयेत्कलां ताम्।
त्रिंशत्कलश्चापि भवेन्मुहूर्तो ।
भागः कलाया दशमश्च यः स्यात् ॥ १२.२३८.४५ ॥
பதினைந்து நிமேஷங்கள் ஒரு காஷ்டை; முப்பது காஷ்டைகளை ஒரு கலை என்று எண்ண வேண்டும். முப்பது கலைகள் ஒரு முகூர்த்தம் ஆகும்; கலையின் பத்தில் ஒரு பகுதியும் ஆகும்.
12.238.46
त्रिंशन्मुहूर्तं तु भवेदहश्च ।
रात्रिश्च सङ्ख्या मुनिभिः प्रणीता।
मासः स्मृतो रात्र्यहनी च त्रिंशु ।
त्संवत्सरो द्वादशमास उक्तः ॥ १२.२३८.४६ ॥
முப்பது முகூர்த்தங்கள் ஒரு பகலும் ஒரு இரவும் ஆகும்; முனிவர்கள் இவ்வாறு கணக்கைக் கூறியுள்ளனர். இரவும் பகலும் முப்பதாக இருந்தால் அது ஒரு மாதம் என நினைவுகூரப்படுகிறது; பன்னிரண்டு மாதங்கள் ஒரு ஆண்டு என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.238.47
संवत्सरं द्वे अयने वदन्ति ।
सङ्ख्याविदो दक्षिणमुत्तरं च ॥ १२.२३८.४७ ॥
ஓர் ஆண்டை இரண்டு அயனங்களாகக் கூறுகிறார்கள் என்று கணிதம் அறிந்தோர் சொல்கின்றனர்: தக்ஷிணாயனமும் உத்தராயணமும்.
12.238.48
पहोरात्रौ विभजते सूर्यो मानुषलौकिकौ ।
रात्रिः स्वप्नाय संयाति चेष्टायै कर्मणामहः ॥ १२.२३८.४८ ॥
சூரியன் பகலையும் இரவையும் பிரிக்கிறான்; அவை மனித உலகிற்கு உரியவை. இரவு உறக்கத்திற்காக வருகிறது; பகல் செயல்களின் முயற்சிக்காக.
12.238.49
पित्र्ये रात्र्यहनी मासः प्रविभागस्तयोः पुनः ।
शुक्लोऽहः कर्मचेष्टायां कृष्णः स्वप्नाय शर्वरी ॥ १२.२३८.४९ ॥
பித்ருக்களுக்கு இரவும் பகலும் மாதம்; அவ்விரண்டின் மீண்டும் பிரிவு: வெண்பக்கம் செயலுக்கும் முயற்சிக்கும் பகல்; கருப்பக்கம் உறக்கத்திற்கு இரவு.
12.238.50
दैवे रात्र्यहनी ह्यब्दः प्रविभागस्तयोः पुनः ।
अहस्तत्रोदगयनं रात्रिः स्याद्दक्षिणायनम् ॥ १२.२३८.५० ॥
தேவர்களுக்கு இரவும் பகலும் ஆண்டு; அவ்விரண்டின் மீண்டும் பிரிவு: அதில் பகல் உத்தராயணம், இரவு தக்ஷிணாயனம்.
12.238.51
ये ते रात्र्यहनी पूर्वं कीर्तिते दैवलौकिके ।
तयोः सङ्ख्याय वर्षाग्रं ब्राह्ने वक्ष्याम्यहः क्षपे ॥ १२.२३८.५१ ॥
முன்பு தெய்வ-உலகக் கணக்கில் சொன்ன இரவும் பகலும் அவற்றை எண்ணிய பின், பிரம்ம காலத்தின் பகலிலும் இரவிலும் ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தைச் சொல்வேன்.
12.238.52
तेषां संवत्सराग्नाणि प्रवक्ष्याम्यनुपूर्वशः ।
कृते त्रेतायुगे चैव द्वापरे च कलौ तथा ॥ १२.२३८.५२ ॥
அவற்றின் ஆண்டுகளின் தொடக்கங்களை முறைப்படி சொல்வேன்: கிருத யுகத்திலும், திரேதா யுகத்திலும், துவாபர யுகத்திலும், கலியுகத்திலும் அவ்வாறே.
12.238.53
चत्वार्याहुः सहस्राणि वर्षाणां तत्कृतं युगम् ।
तस्य तावच्छती संध्या संध्यांशश्च तथाविधः ॥ १२.२३८.५३ ॥
அந்த கிருத யுகம் நான்காயிரம் ஆண்டுகள் என்கின்றனர்; அதன் சந்தி அத்தனை நூறு ஆண்டுகள், சந்தியம்சமும் அதே போல.
12.238.54
इतरेषु ससंध्येषु संध्यांशेषु ततस्त्रिषु ।
एकापायेन संयान्ति सहस्राणि शतानि च ॥ १२.२३८.५४ ॥
மற்ற மூன்று யுகங்களில், அவற்றின் சந்தியுடனும் சந்தியம்சங்களுடனும், ஒவ்வொன்றாகக் குறைந்து ஆயிரங்களும் நூறுகளும் கழிகின்றன.
12.238.55
एतानि शाश्वताँल्लोकान्धारयन्ति सनातनान् ।
एतद्ब्रह्मविदां तात विदितं ब्रह्म शाश्वतम् ॥ १२.२३८.५५ ॥
இவை நிலையான, என்றும் உள்ள உலகங்களைத் தாங்குகின்றன. அன்பனே, பிரம்மத்தை அறிந்தோருக்கு இந்த நிலையான பிரம்மம் தெரியும்.
12.238.56
चतुष्पात्सकलो धर्मः सत्यं चैव कृते युग ।
नाधर्मेणागमः कश्चिद्युगे तस्मिन्प्रवर्तते ॥ १२.२३८.५६ ॥
கிருத யுகத்தில் சத்தியமே நான்கு பாதங்களுடைய முழுமையான தர்மம். அந்த யுகத்தில் அதர்மம் எதுவும் நுழைவதில்லை.
12.238.57
इतरेष्वागमाद्धर्मः पादशस्त्ववरोप्यते ।
सत्यं शौत्रं तथायुश्च धर्मश्चापैति पादशः।
चौर्यकानृतमायाभिरधर्मश्चोपचीयते ॥ १२.२३८.५७ ॥
ஏனைய யுகங்களில் அதர்மத்தின் வருகையால் தர்மம் பாதம் பாதமாகக் குறைகிறது. சத்தியம், தூய்மை, ஆயுள் ஆகியவையும், தர்மமும் பாதம் பாதமாக விலகுகின்றன. திருட்டு, பொய், வஞ்சனை ஆகியவற்றால் அதர்மம் பெருகுகிறது.
12.238.58
अरोगाः सर्वसिद्धार्थाश्चतुर्वर्षशतायुषः ।
कृते त्रेतायुगे त्वेषां पादशो ह्रसते वयः ॥ १२.२३८.५८ ॥
கிருத யுகத்தில் மக்கள் நோயற்றவர்கள், எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றியவர்கள், நானூறு ஆண்டுகள் வாழ்பவர்கள். ஆனால் திரேதா யுகத்தில் அவர்களின் ஆயுள் பாதம் பாதமாகக் குறைகிறது.
12.238.59
वेदवादाश्चानुयुगं ह्रसन्तीतीह न श्रुतम् ।
आयूंषि चाशिषश्चैव वेदस्यैव च यत्फलम् ॥ १२.२३८.५९ ॥
வேத வாக்குகளும் யுகந்தோறும் குறைகின்றன என்று இங்கு கேட்கப்படவில்லை. ஆயுள், ஆசிகள், வேதத்தின் பலன் ஆகியவையும் (குறைகின்றன).
12.238.60
अन्ये कृतयुगे धर्मास्त्रेतायां द्वापरेऽपरे ।
अन्ये कलियुगे धर्मा यथाशक्ति कृता इव ॥ १२.२३८.६० ॥
கிருத யுகத்தில் வேறு தர்மங்கள், திரேதாவில் வேறு, துவாபரத்திலும் வேறு. கலி யுகத்தில் வேறு தர்மங்கள் உள்ளன; அவை அவரவர் சக்திக்கேற்ப செய்யப்படுபவை போலாகும்.
12.238.61
तपः परं कृतयुगे त्रेतायां सत्यमुत्तमम् ।
द्वापरे यज्ञमेवाहुर्दानमेव कलौ युगे ॥ १२.२३८.६१ ॥
கிருத யுகத்தில் தவம் உயர்ந்தது; திரேதையில் உண்மை மிகச் சிறந்தது. துவாபரத்தில் யாகமே என்பர்; கலியுகத்திலோ தானமே.
12.238.62
एतां द्वादशसाहस्त्रीं युगाख्यां कवयो विदुः ।
सहस्रपरिवर्तं तद्ब्राह्मं दिवसमुच्यते ॥ १२.२३८.६२ ॥
பன்னிரண்டாயிரம் ஆண்டுகளைக் கொண்ட இதை ஞானிகள் யுகம் என்று அறிவர்; ஆயிரம் சுழற்சிகள் கொண்ட அது பிரம்மாவின் பகல் எனப்படும்.
12.238.63
रात्रिस्तु तावती ब्राह्मी तदादौ विश्वमीश्वरः ।
प्रलयेत्मानमाविश्य सुप्त्वासोऽन्ते विबुध्यते ॥ १२.२३८.६३ ॥
பிரம்மாவின் இரவும் அதே நீளம் கொண்டது. அப்போது ஈசுவரன் உலகை முதலில் பிரளய நிலையில் ஒடுக்கித் துயில்கிறார்; முடிவில் விழித்தெழுகிறார்.
12.238.64
सहस्रयुगपर्यन्तमहर्यद्ब्रह्मणे विदुः ।
रात्रिं युगसहस्रां तां तेऽहोरात्रविदो जनाः ॥ १२.२३८.६४ ॥
பிரம்மாவுக்கு ஆயிரம் யுகங்கள் வரை நீளும் பகலை அறிவர்; அந்த ஆயிரம் யுக இரவையும் பகல்-இரவை அறிந்தோர் அறிவர்.
12.238.65
प्रतिबुद्धो विकुरुते ब्रह्माक्षय्यं क्षपाक्षये ।
सृजते च महद्भूतं तस्माद्व्यक्तात्मकं मनः ॥ १२.२३८.६५ ॥
இரவின் முடிவில் விழித்தெழுந்த பிரம்மா அழியாத வடிவில் படைக்கிறார்; மகத் பூதத்தைப் படைக்கிறார். அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட இயல்புடைய மனம் தோன்றுகிறது.
12.238.66
मनः सृष्टिं विकुरुते चोद्यमानं सिसृक्षया ।
आकाशं जायते तस्मात्तस्य शब्दे गुणो मतः ॥ १२.२३८.६६ ॥
படைக்கும் விருப்பத்தால் தூண்டப்பட்ட மனம் படைப்பை உருவாக்குகிறது. அதிலிருந்து ஆகாயம் தோன்றுகிறது; அதன் குணம் ஒலி என்று கருதப்படுகிறது.
12.238.67
आकाशात्तु विकुर्वाणात्सर्वगन्धवहः शुचिः ।
बलवाञ्जायते वायुस्तस्य स्पर्शो गुणो मतः ॥ १२.२३८.६७ ॥
ஆகாயம் மாறுபடும்போது, எல்லா மணங்களையும் சுமக்கும், தூய்மையான, வலிமையான வாயு பிறக்கிறது; அதன் குணம் தொடுதல் எனக் கருதப்படுகிறது.
12.238.68
वायोरपि विकुर्वाणाज्ज्योतिर्भवति भास्वरम् ।
रोचनं जनयेच्छुद्धं तद्रूपगुणमुच्यते ॥ १२.२३८.६८ ॥
வாயு மாறுபடும்போதும் ஒளிரும் ஜோதி தோன்றுகிறது; அது தூய ஒளியை உண்டாக்குகிறது, அதன் குணம் உருவம் எனச் சொல்லப்படுகிறது.
12.238.69
ज्योतिषोपि विकुर्वाणाद्भवन्त्यापो रसात्मिकाः ।
अद्भ्यो गन्धवहा भूमिः पूर्वेषां सृष्टिरुच्यते ॥ १२.२३८.६९ ॥
ஒளி மாறுபடும்போதும் சுவையின் இயல்புடைய நீர்கள் தோன்றுகின்றன; நீரிலிருந்து மணத்தைச் சுமக்கும் பூமி தோன்றுகிறது—இது முந்தைய தத்துவங்களின் படைப்பு எனச் சொல்லப்படுகிறது.
12.238.70
ब्रह्मतेजोमयं शुक्लं यस्य सर्वमिदं जगत् ।
एकस्य ब्रह्मभूतस्य द्वयं स्थावरजङ्गमम् ॥ १२.२३८.७० ॥
பிரம்ம தேஜஸால் நிறைந்த, தூய்மையான, எவனுடையதோ இந்த முழு உலகமும் அந்த ஒன்றாகிய பிரம்மமாகியவனுக்கு—அசைவற்றதும் அசையும் தன்மையுள்ளதுமான இரட்டை உண்டு.
12.238.71
अहर्मुखे विवुद्धं तत्सृजते विद्यया जगत् ।
अग्र एव महद्भूतमाशु व्यक्तात्मकं मनः ॥ १२.२३८.७१ ॥
நாளின் தொடக்கத்தில் விழித்தெழுந்த அவர் அறிவினால் உலகைப் படைக்கிறார்; முதலில் மகத் தத்துவமாகிய, விரைவில் வெளிப்படும் இயல்புள்ள மனமே தோன்றுகிறது.
12.238.72
अभिभूयेह चातिष्ठद्व्यसृदत्सप्त मानसान् ।
दूरगं बहुधागामि प्रार्थनासंशयात्मकम् ॥ १२.२३८.७२ ॥
இங்கு எல்லாவற்றையும் மேவி நின்று, அவர் ஏழு மானசர்களை வெளிப்படுத்தினார்—தொலைவு சென்றவர்களும், பலவிதமாகச் செல்பவர்களும், விருப்பும் ஐயமும் இயல்பாகக் கொண்டவர்களுமாக.
12.238.73
मनः सृष्टिं न कुरुते चोद्यमानं सिसृक्षया ।
आकाशोजायते तस्मात्तस्य शब्दो गुणो मतः ॥ १२.२३८.७३ ॥
படைக்கும் விருப்பத்தால் தூண்டப்பட்ட மனம் படைப்பைச் செய்யாதபோது, அதிலிருந்து ஆகாயம் தோன்றுகிறது; அதன் குணம் ஒலி எனக் கருதப்படுகிறது.
12.238.74
आकाशात्तु विकुर्वाणात्सर्वगन्धवहः शुचिः ।
बलवाञ्जायते वायुस्तस्य स्पर्शगुणं विदुः ॥ १२.२३८.७४ ॥
ஆகாயம் மாறுகையில் எல்லா வாசனைகளையும் சுமக்கும், தூய்மையான, வலிமையான வாயு தோன்றுகிறது; அதன் குணம் தொடுதல் என அறியப்படுகிறது.
12.238.75
वायोरपि विकुर्वाणाज्ज्योतिर्भूतं तमोनुदम् ।
रोचिष्णुर्जायते तत्र तद्रूपगुणमुच्यते ॥ १२.२३८.७५ ॥
வாயு மாறுகையிலும் இருளைப் போக்கும், ஒளிரும் ஜோதி-தத்துவம் தோன்றுகிறது; அதன் குணம் உருவம் எனச் சொல்லப்படுகிறது.
12.238.76
ज्योतिषोपि विकुर्वाणाद्भवन्त्यापो रसात्मिकाः ।
अद्भ्यो गन्धवहा भूमिः पूर्वेषां सृष्टिरुच्यते ॥ १२.२३८.७६ ॥
ஜோதியும் மாறுகையில் சுவை இயல்புடைய நீர்கள் தோன்றுகின்றன; நீரிலிருந்து வாசனை சுமக்கும் பூமி தோன்றுகிறது—இது முந்தையவற்றின் படைப்பு எனச் சொல்லப்படுகிறது.
12.238.77
गुणाः पूर्वस्य पूर्वस्य प्राप्नुवन्त्युत्तरोत्तरम् ।
तेषां यावद्गुणं यद्यत्तत्तावद्गुणकं स्मृतम् ॥ १२.२३८.७७ ॥
முந்தைய ஒவ்வொரு தத்துவத்தின் குணங்களும் அடுத்தடுத்த தத்துவங்களில் சென்றடைகின்றன; அவற்றில் எந்தத் தத்துவத்தில் எத்தனை குணங்களோ அது அத்தனை குணங்கள் கொண்டதாக நினைவுகூரப்படுகிறது.
12.238.78
उपलभ्याप्सु चेद्गन्धं केचिद्ब्रयुरनैपुणात् ।
पृथिव्यामेव तं विद्यादपां वायोश्च संश्रितम् ॥ १२.२३८.७८ ॥
நீரில் வாசனையை உணர்ந்து, திறமையின்மையால் சிலர் அப்படிச் சொன்னால், அந்த வாசனை பூமியில் மட்டுமே உள்ளது என்றும், அது நீரையும் வாயுவையும் சார்ந்துள்ளது என்றும் அறிய வேண்டும்.
12.238.79
एते सप्तविधात्मानो नानावीर्याः पृथक्पृथक् ।
नाशक्नुवन्प्रजाः स्रष्टुभसमागम्य कृत्स्नशः ॥ १२.२३८.७९ ॥
ஏழு வகை ஆன்மாக்களாகிய இவை வெவ்வேறு ஆற்றல்களைக் கொண்டவை, ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாக. முழுமையாக ஒன்று சேராமல் அவற்றால் உயிரினங்களைப் படைக்க முடியவில்லை.
12.238.80
ते समेत्य महात्मानो ह्यन्योन्यमभिसंश्रिताः ।
शरीराश्रयणं प्राप्तास्ततः पुरुष उच्यते ॥ १२.२३८.८० ॥
அந்த மகாத்மாக்கள் ஒன்றுகூடி, ஒருவரோடொருவர் இணைந்து, உடலைப் பற்றிக்கொண்டனர். அப்போது அவன் 'புருஷன்' என அழைக்கப்படுகிறான்.
12.238.81
श्रयणाच्छरीरी भवति मूर्तिमान्षोडशात्मकः ।
तमाविशन्ति भूतानि महान्ति सह कर्मणा ॥ १२.२३८.८१ ॥
ஆதரவு பெற்றதால் அவன் உடல்தாங்கியும் உருவம் பெற்றவனுமாகிறான், பதினாறு கூறுகளைக் கொண்டவனாக. அவனுள் பெரிய பூதங்கள் தம் செயல்களுடன் நுழைகின்றன.
12.238.82
सर्वभूतान्युपादाय तपसश्चरणाय हि ।
आदिकर्ता महाभूतं तमेवाहुः प्रजापतिम् ॥ १२.२३८.८२ ॥
எல்லா உயிர்களையும் ஏற்று, தவம் செய்வதற்காக, ஆதிப் படைப்பாளியும் மகாபூதமுமான அவனையே பிரஜாபதி என்கின்றனர்.
12.238.83
स वै सृजति भूतानि स एव पुरुषः परः ।
अजो जनयते ब्रह्मा देवर्षिपितृमानवान् ॥ १२.२३८.८३ ॥
அவனே உயிர்களைப் படைக்கிறான்; அவனே உயர்ந்த புருஷன். பிறப்பற்ற பிரம்மா தேவர்கள், ரிஷிகள், பிதிரர்கள், மனிதர்களைப் பெற்றெடுக்கிறார்.
12.238.84
लोकान्नदीः समुद्रांश्च दिशः शैलान्वनस्पतीन् ।
नरकिन्नररक्षांसि वयः पशुमृगोरगान्।
अव्ययं च व्ययं चैव द्वयं स्थावरजङ्गमम् ॥ १२.२३८.८४ ॥
உலகங்கள், ஆறுகள், கடல்கள், திசைகள், மலைகள், மரங்கள், மனிதர், கின்னரர், ராட்சசர், பறவைகள், விலங்குகள், மான்கள், பாம்புகள் — அழியாததும் அழிவதுமான, அசைவற்றதும் அசைவதுமான இரண்டும்.
12.238.85
तेषां ये यानि कर्माणि प्राक्सृष्ट्यां प्रतिपेदिरे ।
तान्येव प्रतिपाद्यन्ते सृज्यमानाः पुनः पुनः ॥ १२.२३८.८५ ॥
முந்தைய படைப்பில் அவர்கள் எந்தெந்த செயல்களை மேற்கொண்டனரோ, அவையே மீண்டும் மீண்டும் படைக்கப்படுகையில் அவர்களால் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.
12.238.86
हिंस्राहिंस्रे मृदुक्रूरे धर्माधर्मावृत्तानृते ।
तद्भाविताः प्रपद्यन्ते तस्मात्तत्तस्य रोचते ॥ १२.२३८.८६ ॥
வன்முறை-அகிம்சை, மென்மை-கொடுமை, தர்மம்-அதர்மம், உண்மை-பொய் ஆகியவற்றால் பண்படுத்தப்பட்டவர்கள் அவற்றையே அடைகின்றனர்; ஆகவே அது அவனுக்கு விருப்பமாகிறது.
12.238.87
महाभूतेषु नानात्वमिन्द्रियार्थेषु मूर्तिषु ।
विनियोगं च भूतानां धातैव विदधात्युत ॥ १२.२३८.८७ ॥
பெரும் பூதங்களில் உள்ள பன்மையும், புலன் பொருட்களிலும் உருவங்களிலும் உள்ளவையும், உயிர்களுக்கான ஒதுக்கீடும்—இவற்றை தாதாவே நியமிக்கிறார்.
12.238.88
केचित्पुरुषकारं तु प्राहुः कर्मविदो जनाः ।
दैवमित्यपरे विप्राः स्वभावं भूतचिन्तकाः ॥ १२.२३८.८८ ॥
சில செயல்முறை அறிஞர்கள் மனித முயற்சியைக் கூறுகின்றனர்; வேறு சில அந்தணர்கள் தெய்வத்தையும், பூதங்களை ஆராய்பவர்கள் இயல்பையும் கூறுகின்றனர்.
12.238.89
पौरुषं कर्म दैवं च फलवृत्तिस्वभावतः ।
त्रय एतेऽपृथग्भूता अविवेकः कथंचन ॥ १२.२३८.८९ ॥
மனித முயற்சி, செயல், தெய்வம்—பலன் தோன்றும் இயல்பால் இந்த மூன்றும் எவ்விதத்திலும் வேறுபட்டவை அல்ல; இவற்றைப் பிரித்துப் பார்ப்பது தவறு.
12.238.90
एवमेतच्च दैवं च द्भूतं सृजते जगत् ।
कर्मस्था विषयं ब्रूयुः सत्वस्थाः समदर्शिनः ॥ १२.२३८.९० ॥
இவ்வாறே இதுவும் தெய்வமும்—உயிர்கள் மூலம் உலகம் படைக்கப்படுகிறது. செயலில் நிலைத்தவர்கள் இந்தப் பொருளை வேறுவிதமாகக் கூறுவர்; சத்துவத்தில் நிலைத்த சமதர்சிகள் அதை சமமாகக் காண்பர்.
12.238.91
ततो निःश्रेयसं जन्तोस्तस्य मूलं शमो दमः ।
तेन सर्वानवाप्नोति यान्कामान्मनसेच्छति ॥ १२.२३८.९१ ॥
ஆகவே உயிரினத்தின் உயர்ந்த நன்மையின் வேர் அமைதியும் அடக்கமும் ஆகும். அதனால் மனம் விரும்பும் அனைத்து விருப்பங்களையும் அவன் அடைகிறான்.
12.238.92
तपसा तदवाप्नोति यद्भूतं सृजते जगत् ।
स तद्भूतश्च सर्वेषां भूतानां भवति प्रभुः ॥ १२.२३८.९२ ॥
தவத்தால் உலகைப் படைக்கும் அந்த நிலையை அடைகிறான். அந்த நிலையை அடைந்தவன் அனைத்து உயிர்களுக்கும் தலைவனாகிறான்.
12.238.93
ऋषयस्तपसा वेदानध्यैषन्त दिवानिशम् ।
अनादिनिधना नित्या वागुत्सृष्टा स्वयंभुवा ॥ १२.२३८.९३ ॥
முனிவர்கள் தவத்தால் இரவும் பகலும் வேதங்களைக் கற்றார்கள். சுயம்பு வெளிப்படுத்திய வாக்கு தொடக்கமும் முடிவும் அற்றது, நித்தியமானது.
12.238.94
ऋषीणां नामधेयानि याश्च वेदेषु सृष्टयः ।
नाम रूपं च भूतानां कर्मणां च प्रवर्तनम् ॥ १२.२३८.९४ ॥
முனிவர்களின் பெயர்களும், வேதங்களில் உள்ள படைப்புகளும், உயிர்களின் பெயரும் வடிவமும், செயல்களின் தொடக்கமும்.
12.238.95
वेदशब्देभ्य एवादौ निर्मिमीते स ईश्वरः ।
नामधेयानि चर्षीणां याश्च वेदेषु सृष्टयः।
शर्वर्यन्तेषु जातानामन्येभ्यो विदधात्यजः ॥ १२.२३८.९५ ॥
ஆதியில் ஈசுவரன் வேதச் சொற்களிலிருந்தே படைக்கிறான். முனிவர்களின் பெயர்களையும், வேதங்களில் உள்ள படைப்புகளையும், இரவின் முடிவில் பிறந்தவர்களுக்கு மற்றவர்களுக்கு அளிக்கிறான், அஜன்.
12.238.96
नामभेदतपः कर्मयज्ञाख्या लोकसिद्धये ।
आत्मसिद्धिस्तु वेदेषु प्रोच्यते दशभिः क्रमैः ॥ १२.२३८.९६ ॥
பெயர் வேறுபாடுகள், தவம், செயல், யாகம் என்பவை உலக நிறைவுக்காக. ஆனால் ஆன்ம நிறைவு வேதங்களில் பத்து படிநிலைகளால் கூறப்படுகிறது.
12.238.97
यदुक्तं वेदवादेषु गहनं वेददृष्टिभिः ।
तदन्तेषु यथायुक्तं क्रमयोगेन लक्ष्यते ॥ १२.२३८.९७ ॥
வேதவாதங்களில் வேத தரிசிகளால் கூறப்பட்ட ஆழமான கருத்து, முடிவில் முறையான கிரம யோகத்தால் அறியப்படுகிறது.
12.238.98
कर्मजोऽयं पृथग्भावो द्वन्द्वयुक्तो हि देहिनः ।
आत्मसिद्धिस्तु विज्ञानाज्जहाति प्रायशो बलम् ॥ १२.२३८.९८ ॥
இந்த வேறுபட்ட நிலை செயலில் பிறந்தது; உடலுடையவனுக்கு அது இருமைகளோடு இணைந்தது. ஆனால் ஆன்ம சித்தி ஞானத்தால் அதன் வலிமையை பெரும்பாலும் விட்டுவிடுகிறது.
12.238.99
द्वे ब्रह्मणी वेदितव्ये शब्दब्रह्म परं च यत् ।
शब्दब्रह्मणि निष्णातः परं ब्रह्माधिगच्छति ॥ १२.२३८.९९ ॥
அறியத் தகுந்த இரண்டு பிரம்மங்கள் உள்ளன: சொல்-பிரம்மமும், பரமான பிரம்மமும். சொல்-பிரம்மத்தில் தேர்ச்சி பெற்றவன் பரமான பிரம்மத்தை அடைகிறான்.
12.238.100
आलम्भयज्ञाः क्षत्राश्च हविर्यज्ञा विशः स्मृताः ।
परिचारयज्ञाः शूद्रास्तु तपोयज्ञा द्विजातयः ॥ १२.२३८.१०० ॥
க்ஷத்திரியர்களுக்கு ஆலம்ப யஞ்ஞங்கள்; வைசியர்களுக்கு ஹவிர்யஞ்ஞங்கள்; சூத்திரர்களுக்கு பரிசார யஞ்ஞங்கள்; இருபிறப்பாளர்களுக்கு தவ யஞ்ஞங்கள் என்று கூறப்படுகின்றன.
12.238.101
त्रेतायुगे विधिस्त्वेष यज्ञानां न कृते युगे ।
द्वापरे विप्लवं यान्ति यज्ञाः कलियुगे तथा ॥ १२.२३८.१०१ ॥
த்ரேதா யுகத்தில் யஞ்ஞங்களுக்கான இந்த விதி இருந்தது; கிருத யுகத்தில் இல்லை. துவாபர யுகத்தில் யஞ்ஞங்கள் சீர்குலைவை அடைகின்றன; கலியுகத்திலும் அவ்வாறே.
12.238.102
अपृथग्धर्मिणो मर्त्या ऋक्सामानि यजूंषि च ।
काम्या इष्टीः पृथक्दृष्ट्वा तपोभिस्तप एव च ॥ १२.२३८.१०२ ॥
பிரிக்கப்படாத தர்மமுடைய மனிதர்கள், ரிக், சாம, யஜுர் மந்திரங்களையும், காம்ய இஷ்டிகளையும் தனித்தனியாகக் கண்டு, தவங்களால் தவத்தையே பற்றுகின்றனர்.
12.238.103
त्रेतायां तु समस्ता ये प्रादुरासन्महाबलाः ।
संयन्तारः स्थावराणां जङ्गमानां च सर्वशः ॥ १२.२३८.१०३ ॥
த்ரேதா யுகத்தில் அனைத்துமான மகாபலசாலிகள் தோன்றினர்; அவர்கள் அசையாத மற்றும் அசையும் உயிர்கள் அனைத்தையும் நெறிப்படுத்துபவர்கள்.
12.238.104
त्रेतायां संहता वेदा यज्ञा वर्णास्तथैव च ।
संरोधादायुषस्त्वेते व्यस्यन्ते द्वापरे युगे ॥ १२.२३८.१०४ ॥
த்ரேதா யுகத்தில் வேதங்கள், யஜ்ஞங்கள், வர்ணங்கள் ஒன்றாக இணைந்திருந்தன; ஆயுள் குறைவதால் இவை துவாபர யுகத்தில் பிரிக்கப்படுகின்றன.
12.238.105
दृश्यन्ते न च दृश्यन्ते वेदाः कलियुगेऽखिलाः ।
उत्सीदन्ते सयज्ञाश्च केवला धर्मपीडिताः ॥ १२.२३८.१०५ ॥
கலியுகத்தில் அனைத்து வேதங்களும் சில சமயம் தென்படும், சில சமயம் தென்படாது; யஜ்ஞங்களுடன் அவை அழிகின்றன, தர்மத்தால் துன்புறுவோர் மட்டுமே எஞ்சுகின்றனர்.
12.238.106
कृते युगे यस्तु धर्मो ब्राह्मणेषु प्रदृश्यते ।
आत्मवत्सु तपोवत्सु श्रुतवत्सु प्रतिष्ठितः ॥ १२.२३८.१०६ ॥
கிருத யுகத்தில் பிராமணர்களிடையே காணப்படும் தர்மம், தன்னடக்கமும் தவமும் கல்வியும் உள்ளவர்களிடையே நிலைபெற்றிருக்கிறது.
12.238.107
स धर्मः प्रैति संयोगं यथाधर्मं युगेयुगे ।
विक्रियन्ते स्वधर्मस्था वेदवादा यथागमम् ॥ १२.२३८.१०७ ॥
அந்த தர்மம் யுகந்தோறும் அதற்குரிய விதத்தில் தன் இணைவுக்குச் செல்கிறது; தன் தர்மத்தில் நிலைத்தவர்களின் வேதவாக்குகள் ஆகமத்தின்படி மாறுகின்றன.
12.238.108
यथा विश्वानि भूतानि वृष्ट्या भूयांसि प्रावृषि ।
सृज्यन्ते जङ्गमस्थानि तथा धर्मा युगेयुगे ॥ १२.२३८.१०८ ॥
மழைக்காலத்தில் மழையால் அசையும், நிற்கும் பல உயிர்கள் படைக்கப்படுவது போல, யுகந்தோறும் தர்மங்கள் படைக்கப்படுகின்றன.
12.238.109
यथर्तुष्वृतुलिङ्गानि नानारूपाणि पर्यये ।
दृश्यन्ते तानि तान्येव तथा ब्रह्महरादिषु ॥ १२.२३८.१०९ ॥
ருதுக்களில் அந்தந்த ருதுவின் அடையாளங்கள் மாறி மாறி பல வடிவங்களில் தோன்றுவது போல, அதுபோலவே பிரம்மா, ஹரன் முதலியோரிடத்திலும் அவையே தோன்றுகின்றன.
12.238.110
विहितं कालनानात्वमनादिनिधनं तथा ।
कीर्तितं यत्पुरस्तात्ते तत्सूते चाति च प्रजाः ॥ १२.२३८.११० ॥
தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாத காலத்தின் பல்வேறு நிலைகள் விதிக்கப்பட்டவை; முன்பு உனக்கு விவரிக்கப்பட்டது போலவே அது உயிர்களைப் படைக்கிறது, மேலும் அவற்றை (அதற்கு அப்பாலும்) கொண்டு செல்கிறது.
12.238.111
ददाति भवनस्थानं भूतानां संयमो यमः ।
स्वभावेनैव वर्तन्ते द्वन्द्वयुक्तानि भूरिशः ॥ १२.२३८.१११ ॥
உயிர்களை அடக்கும் யமன் அவற்றுக்கு இருப்பிடத்தை அளிக்கிறான்; இரட்டைகளுடன் கூடிய பொருட்கள் தங்கள் இயல்பாலேயே பலவாறாக நடைபெறுகின்றன.
12.238.112
सर्वकालक्रिया वेदाः कर्ता कार्यं क्रियाफलम् ।
प्रोक्तं ते पुत्र सर्वं वै यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.२३८.११२ ॥
எல்லாக் காலங்களின் செயல், வேதங்கள், செய்பவன், செயல், செயலின் பலன் — மகனே, நீ என்னிடம் கேட்டவை அனைத்தையும் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன்.