Mahābhārata · Adhyāya 12.240
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.240.1
भूतग्रामे नियुक्तं यत्तदेतत्कीर्तितं मया ।
ब्राह्मणस्य तु यत्कृत्यं तत्ते वक्ष्यामि सांप्रतम् ॥ १२.२४०.१ ॥
Was in der Menge der Wesen bestimmt ist, habe ich dargelegt. Nun werde ich dir die Pflicht des Brahmanen verkünden.
12.240.2
जातकर्मप्रभृत्यस्य कर्मणां दक्षिणावताम् ।
क्रिया स्यादासमावृत्तेराचार्ये वेदपारगे ॥ १२.२४०.२ ॥
Vom Geburtsritus an bis zu den Riten mit Gaben soll die Übung bis zur Heimkehr bei einem in den Veden bewanderten Lehrer stattfinden.
12.240.3
अधीत्य वेदानखिलान्गुरुशुश्रूषणे रतः ।
गुरूणामनृणो भूत्वा समावर्तेत यज्ञवित् ॥ १२.२४०.३ ॥
Nachdem er alle Veden studiert hat, dem Dienst am Lehrer ergeben und den Lehrern nichts mehr schuldig, soll der Kenner des Opfers heimkehren.
12.240.4
आचार्येणाभ्यनुज्ञातश्चतुर्णामेकमाश्रमम् ।
आविमोक्षाच्छरीरस्य सोऽवतिष्ठेद्यथाविधि ॥ १२.२४०.४ ॥
Vom Lehrer erlaubt, soll er in einem der vier Lebensstadien gemäß der Vorschrift verweilen, bis der Körper abfällt.
12.240.5
प्रजासर्गण दारैश्च ब्रह्मचर्येण वा पुनः ।
वने गुरुसकाशे वा यतिधर्मेण वा पुनः ॥ १२.२४०.५ ॥
Durch Zeugung von Nachkommen und mit den Frauen, oder durch Keuschheit, oder wieder im Wald bei dem Lehrer, oder wieder durch die Pflicht des Asketen.
12.240.6
गृहस्थस्त्वेष धर्माणां सर्वेषां मूलमुच्यते ।
यत्र पक्वकषायो हि दान्तः सर्वत्र सिध्यति ॥ १२.२४०.६ ॥
Diese Stufe des Haushälters gilt als die Wurzel aller Pflichten, denn wer seine Verunreinigungen ausgereift hat und sich selbst beherrscht, erlangt überall Vollendung.
12.240.7
प्रजावान्श्रोत्रियो यज्वा मुक्त एव ऋणैस्त्रिभिः ।
अथान्यानाश्रमान्पश्चात्पूतो गच्छेत कर्मभिः ॥ १२.२४०.७ ॥
Wer Nachkommen hat, im Veda bewandert ist und Opfer darbringt, ist bereits von den drei Schulden befreit; danach soll er, durch Riten gereinigt, zu den anderen Lebensstufen übergehen.
12.240.8
यत्पृथिव्यां पुण्यतमं विद्यात्स्थानं तदावसेत् ।
यतेत तस्मिन्प्रामाण्यं गन्तुं यशसि चोत्तमे ॥ १२.२४०.८ ॥
Den Ort auf der Erde, der als der verdienstvollste gilt, soll man bewohnen und sich dort bemühen, Autorität und höchsten Ruhm zu erlangen.
12.240.9
तपसा वः सुमहता विद्यानां पारणेन वा ।
इज्यया वा प्रदानैर्वा विप्राणां वर्धते यशः ॥ १२.२४०.९ ॥
Durch große Askese, durch Meisterschaft in den Wissenschaften, durch Opfer oder durch Gaben wächst der Ruhm der Brahmanen.
12.240.10
यावदस्य भवत्यस्मिन्कीर्तिर्लोके यशस्करी ।
तावत्पुण्यकृताँल्लोकाननन्तान्पुरुषोऽश्नुते ॥ १२.२४०.१० ॥
Solange der Ruhm, der ihm in dieser Welt Ansehen bringt, fortdauert, erlangt der Mensch die endlosen Welten derer, die verdienstvolle Taten vollbracht haben.
12.240.11
अध्यापयेदधीयीत याजयेत यजेत वा ।
न वृथा प्रतिगृह्णीयान्न च दद्यात्कथंचन ॥ १२.२४०.११ ॥
Er soll lehren, studieren, bei Opfern als Priester dienen oder selbst opfern; er soll nicht vergeblich Gaben annehmen und auf keine Weise Gaben geben.
12.240.12
याज्यतः शिष्यतो वाऽपि कन्याया वा धनं महत् ।
यद्यागच्छेद्यजेद्दद्यान्नैकोऽश्नीयात्कथंचन ॥ १२.२४०.१२ ॥
Wenn großer Reichtum von dem kommt, für den er die Priesterdienste verrichtet, von einem Schüler oder von der Familie einer Braut, so soll er, wenn er zu einem Opfer gegeben wird, opfern und Gaben geben; keinesfalls soll er allein davon essen.
12.240.13
गृहमावसतो ह्यस्य नान्यत्तीर्थमुदाहृतम् ।
देवर्षिपितृगुर्वर्थं वृद्धातुरबुभुक्षताम् ॥ १२.२४०.१३ ॥
Für den Hausvater wird kein anderer Tīrtha verkündet als dieser: Geben für Götter, Weise, Ahnen und Lehrer sowie für die Alten, Kranken und Hungrigen.
12.240.14
अन्तर्हिताभितप्तानां यथाशक्ति बुभूषताम् ।
द्रव्याणामतिशक्त्याऽपि देयमेषां कृतादपि ॥ १२.२४०.१४ ॥
Den verborgen Leidenden und denen, die gedeihen wollen, soll man gemäß seinem Vermögen geben; selbst über das Vermögen hinaus und selbst von dem, was man erworben hat.
12.240.15
अर्हतामनुरूपाणां नादेयं ह्यस्ति किंचन ।
उच्चैः श्रवसमप्यक्षं काश्यपाय महात्मने।
दत्त्वा जगाम प्रह्लादो लोकान्देवैरभिष्टुतान् ॥ १२.२४०.१५ ॥
Nichts ist dem Würdigen und Geeigneten unvergebbar. Prahlāda gab sogar das Ross Uccaiḥśravas dem großherzigen Kāśyapa und ging zu den von den Göttern gepriesenen Welten.
12.240.16
अनुनीय तथा काव्यः सत्यसन्धो महाव्रतः ।
स्वैः प्राणैर्ब्राह्मणप्राणान्परित्राय दिवं गतः ॥ १२.२४०.१६ ॥
Nachdem er so Kāvya (Śukra) überredet hatte, rettete der wahrhaftige Gelübdeträger mit seinem eigenen Leben die Leben der Brahmanen und ging in den Himmel.
12.240.17
रन्तिदेवश्च सांकृत्यो वसिष्ठाय महात्मने ।
अपः प्रदाय शीतोष्णा नाकपृष्ठे महीयते ॥ १२.२४०.१७ ॥
Und Rantideva, Sohn des Saṃkṛti, wird, nachdem er dem großherzigen Vasiṣṭha kaltes und warmes Wasser gegeben hat, auf dem Rücken des Himmels geehrt.
12.240.18
आत्रेयश्चेन्द्रद्रुमये ह्यर्हते विविधं धनम् ।
दत्त्वा लोकान्ययौ धीमाननन्तान्स महीपतिः ॥ १२.२४०.१८ ॥
Und Ātreya, nachdem er dem würdigen Indradruma vielerlei Reichtum gegeben hatte, ging zu jenen endlosen Welten; jener weise Herrscher der Erde schied dahin.
12.240.19
शिबिरौशीनरोऽङ्गानि सुतं च प्रियमौरसम् ।
ब्राह्मणार्थमुपाकृत्य नाकपृष्ठमितो गतः ॥ १२.२४०.१९ ॥
Śibi, Sohn des Uśīnara, der seine eigenen Glieder und seinen geliebten leiblichen Sohn um eines Brahmanen willen dargebracht hatte, ging von hier zum Rücken des Himmels.
12.240.20
प्रतर्दनः काशिपतिः प्रदाय नयने स्वके ।
ब्राह्मणायातुलां कीर्तिमिह चामुत्र चाश्नुते ॥ १२.२४०.२० ॥
Pratardana, Herr von Kāśi, der seine eigenen beiden Augen einem Brahmanen gegeben hat, erlangt hier und dort (im Jenseits) unvergleichlichen Ruhm.
12.240.21
दिव्यमष्टशलाकं तु सौवर्णं परमर्द्धिमत् ।
छत्रं देवावृधो दत्त्वा सराष्ट्रोऽभ्यगमद्दिवम् ॥ १२.२४०.२१ ॥
Devāvṛdha, der einen göttlichen goldenen Sonnenschirm mit acht Stäben und höchster Pracht gegeben hatte, ging mit seinem Reich zum Himmel.
12.240.22
सांकृतिश्च तथाऽऽत्रेयः शिष्येभ्यो ब्रह्म निर्गुणम् ।
उपदिश्य महातेजा गतो लोकाननुत्तमान् ॥ १२.२४०.२२ ॥
Sāṃkṛti und ebenso Ātreya, von großem Glanz, lehrten ihre Schüler das Brahman ohne Eigenschaften und gingen zu den höchsten Welten.
12.240.23
अम्बरीषो गवां दत्त्वा ब्राह्मणेभ्यः प्रतापवान् ।
अर्बुदानि दशैकं च सराष्ट्रोऽभ्यगमद्दिवम् ॥ १२.२४०.२३ ॥
Ambarīṣa, der Mächtige, der Brahmanen elf Arbudas Kühe gegeben hatte, ging mit seinem Reich zum Himmel.
12.240.24
सावित्री कुण्डले दिव्ये शरीरं जनमेजयः ।
ब्राह्मणार्थे परित्यज्य जग्मतुर्लोकमुत्तमम् ॥ १२.२४०.२४ ॥
Sāvitrī gab ihre göttlichen Ohrringe, und Janamejaya gab seinen Körper um eines Brahmanen willen auf; die beiden gingen in die höchste Welt.
12.240.25
सर्वरत्नं वृषादर्विर्युवनाश्वः प्रियाः स्त्रियः ।
रम्यमावसथं चैव दत्त्वामुं लोकमास्थितः ॥ १२.२४०.२५ ॥
Vṛṣādarvi und Yuvanāśva gaben alle Juwelen, die geliebten Frauen und eine angenehme Wohnstätte und gelangten in jene Welt.
12.240.26
निमी राष्ट्रं च वैदेहो जामदग्न्यो वसुंधराम् ।
ब्राह्मणेभ्यो ददौ चापि गयश्चोर्वी सपत्तनाम् ॥ १२.२४०.२६ ॥
Nimi gab sein Reich, der König von Videha, und Jāmadagnya (Paraśurāma) gab den Brahmanen die Erde; auch Gaya gab die Erde mit ihren Städten.
12.240.27
अवर्षति च पर्जन्ये सर्वभूतानि भूतकृत ।
वसिष्ठो जीवयामास प्रजापतिरिव प्रजाः ॥ १२.२४०.२७ ॥
Als die Wolke nicht regnete, erhielt Vasiṣṭha, der Schöpfer aller Wesen, die Geschöpfe am Leben, wie der Herr der Geschöpfe es täte.
12.240.28
करंधमस्य पुत्रस्तु मरुतो नृपतिस्तथा ।
कन्यामङ्गिरसे दत्त्वा दिवमाशु जगाम ह ॥ १२.२४०.२८ ॥
Der König Maruta, Sohn des Karandhama, gab ebenso eine Jungfrau dem Aṅgiras und ging rasch in den Himmel.
12.240.29
ब्रह्मदत्तश्च पाञ्चाल्यो राजा बुद्धिमतां वरः ।
निधिं शङ्खं द्विजाग्र्येभ्यो दत्त्वा लोकानवाप्तवान् ॥ १२.२४०.२९ ॥
König Brahmadatta der Pāñcāla, der Beste unter den Weisen, gab den Vornehmsten der Zweimalgeborenen einen Schatz und eine Muschel und erlangte die Welten.
12.240.30
राजा मित्रसहश्चापि वसिष्ठाय महात्मने ।
मदयन्तीं प्रियां दत्त्वा तया सह दिवं गतः ॥ १२.२४०.३० ॥
König Mitrasaha gab ebenso seine geliebte Madayantī dem großherzigen Vasiṣṭha und ging mit ihr in den Himmel.
12.240.31
सहस्रजिच्च राजर्षिः प्राणानिंष्टान्महायशाः ।
ब्राह्मणार्थं परित्यज्य गतो लोकाननुत्तमान् ॥ १२.२४०.३१ ॥
Der königliche Weise Sahasrajit, von großem Ruhm, gab sogar sein teures Leben für einen Brahmanen hin und ging in die unübertrefflichen Welten.
12.240.32
सर्वकामैश्च संपूर्णं दत्त्वा वेश्म हिरण्मयम् ।
मुद्गलाय गतः स्वर्गं शतद्युम्नो महीपतिः ॥ १२.२४०.३२ ॥
König Śatadyumna schenkte Mudgala ein goldenes, mit allen Wünschen erfülltes Haus und ging in den Himmel.
12.240.33
नाम्ना च द्युतिमान्नाम साल्वराजः प्रतापवान् ।
दत्त्वा राज्यमृचीकाय गतो लोकाननुत्तमान् ॥ १२.२४०.३३ ॥
Dyutimān, der mächtige König der Sālvas, schenkte Ṛcīka sein Reich und ging in die unübertrefflichen Welten.
12.240.34
लोमपादश्च राजर्षिः शान्तां दत्त्वा सुतां प्रभुः ।
ऋश्यशृङ्गाय विपुलैः सर्वकामैरयुज्यत ॥ १२.२४०.३४ ॥
Der königliche Weise Lomapāda, Herr seines Landes, gab seine Tochter Śāntā dem Ṛśyaśṛṅga und war mit reicher Fülle aller Wünsche begabt.
12.240.35
मदिराश्वश्च राजर्षिर्दत्त्वा कन्यां सुमध्यमाम् ।
हिरण्यहस्ताय गतो लोकान्देवैरभिष्टुतान् ॥ १२.२४०.३५ ॥
Der königliche Weise Madirāśva gab eine schlanktaillige Jungfrau dem Hiraṇyahasta und ging in die von den Göttern gepriesenen Welten.
12.240.36
दत्त्वा शतसहस्रं तु गवां राजा प्रसेनजित् ।
सवत्सानां महातेजा गतो लोकाननुत्तमान् ॥ १२.२४०.३६ ॥
König Prasenajit, von großer Strahlkraft, schenkte hunderttausend Kühe samt ihren Kälbern und ging in die unübertrefflichen Welten.
12.240.37
एते चान्ये च बहवो दानेन तपसैव च ।
महात्मानो गताः स्वर्गं शिष्टात्मानो जितेन्द्रियाः ॥ १२.२४०.३७ ॥
Diese und viele andere Großseelige sind allein durch Gabe und Askese, mit geläutertem Geist und bezwungenen Sinnen, in den Himmel gegangen.
12.240.38
तेषां प्रतिष्ठिता कीर्तिर्यावत्स्थास्यति मेदिनी ।
दानयज्ञप्रजासर्गैरेते हि दिवमाप्नुवन् ॥ १२.२४०.३८ ॥
Solange die Erde besteht, wird ihr Ruhm fest bestehen; diese gelangten durch Gaben, Opfer und die Zeugung von Nachkommen in den Himmel.