Mahābhārata · Adhyāya 12.240
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.240.1
भूतग्रामे नियुक्तं यत्तदेतत्कीर्तितं मया ।
ब्राह्मणस्य तु यत्कृत्यं तत्ते वक्ष्यामि सांप्रतम् ॥ १२.२४०.१ ॥
O que está atribuído na multidão dos seres já foi por mim declarado. Agora te direi o dever do brâmane.
12.240.2
जातकर्मप्रभृत्यस्य कर्मणां दक्षिणावताम् ।
क्रिया स्यादासमावृत्तेराचार्ये वेदपारगे ॥ १२.२४०.२ ॥
Desde o rito de seu nascimento até os ritos acompanhados de oferendas, a prática deve ocorrer junto a um mestre versado nos Vedas, até o retorno ao lar.
12.240.3
अधीत्य वेदानखिलान्गुरुशुश्रूषणे रतः ।
गुरूणामनृणो भूत्वा समावर्तेत यज्ञवित् ॥ १२.२४०.३ ॥
Tendo estudado todos os Vedas, dedicado ao serviço do mestre, quite com os mestres, aquele que conhece o sacrifício deve retornar ao lar.
12.240.4
आचार्येणाभ्यनुज्ञातश्चतुर्णामेकमाश्रमम् ।
आविमोक्षाच्छरीरस्य सोऽवतिष्ठेद्यथाविधि ॥ १२.२४०.४ ॥
Com permissão de seu mestre, deve permanecer em um dos quatro estágios da vida, conforme a regra, até a libertação do corpo.
12.240.5
प्रजासर्गण दारैश्च ब्रह्मचर्येण वा पुनः ।
वने गुरुसकाशे वा यतिधर्मेण वा पुनः ॥ १२.२४०.५ ॥
Pela geração de filhos e com as esposas, ou pelo celibato, ou ainda na floresta junto ao mestre, ou ainda pelo dever do asceta.
12.240.6
गृहस्थस्त्वेष धर्माणां सर्वेषां मूलमुच्यते ।
यत्र पक्वकषायो हि दान्तः सर्वत्र सिध्यति ॥ १२.२४०.६ ॥
Esta etapa do chefe de família é dita a raiz de todos os deveres, pois aquele cujas impurezas amadureceram e que é senhor de si alcança a perfeição em toda parte.
12.240.7
प्रजावान्श्रोत्रियो यज्वा मुक्त एव ऋणैस्त्रिभिः ।
अथान्यानाश्रमान्पश्चात्पूतो गच्छेत कर्मभिः ॥ १२.२४०.७ ॥
Quem tem descendência, é versado nos Vedas e realiza sacrifícios já está livre das três dívidas; depois, purificado pelos rituais, deve passar às outras etapas da vida.
12.240.8
यत्पृथिव्यां पुण्यतमं विद्यात्स्थानं तदावसेत् ।
यतेत तस्मिन्प्रामाण्यं गन्तुं यशसि चोत्तमे ॥ १२.२४०.८ ॥
O lugar mais meritório que se conhecer na terra, nele deve-se morar e nele esforçar-se por alcançar autoridade e a glória suprema.
12.240.9
तपसा वः सुमहता विद्यानां पारणेन वा ।
इज्यया वा प्रदानैर्वा विप्राणां वर्धते यशः ॥ १२.२४०.९ ॥
Pela grande austeridade, pelo domínio das ciências, pelo sacrifício ou pelas doações, cresce a fama dos brâmanes.
12.240.10
यावदस्य भवत्यस्मिन्कीर्तिर्लोके यशस्करी ।
तावत्पुण्यकृताँल्लोकाननन्तान्पुरुषोऽश्नुते ॥ १२.२४०.१० ॥
Enquanto perdurar neste mundo a glória que lhe traz renome, o homem alcança os mundos infinitos dos que praticaram ações meritórias.
12.240.11
अध्यापयेदधीयीत याजयेत यजेत वा ।
न वृथा प्रतिगृह्णीयान्न च दद्यात्कथंचन ॥ १२.२४०.११ ॥
Deve ensinar, estudar, oficiar sacrifícios ou sacrificar ele mesmo; não deve aceitar doações em vão, nem dar de modo algum.
12.240.12
याज्यतः शिष्यतो वाऽपि कन्याया वा धनं महत् ।
यद्यागच्छेद्यजेद्दद्यान्नैकोऽश्नीयात्कथंचन ॥ १२.२४०.१२ ॥
Se grande riqueza vier de quem ele oficia, de um discípulo ou da família de uma noiva, que sacrifique e faça doações se ela vier para um sacrifício; de modo algum deve comê-la sozinho.
12.240.13
गृहमावसतो ह्यस्य नान्यत्तीर्थमुदाहृतम् ।
देवर्षिपितृगुर्वर्थं वृद्धातुरबुभुक्षताम् ॥ १२.२४०.१३ ॥
Para quem vive como chefe de família não se declara outro tīrtha senão este: dar pelos deuses, sábios, antepassados e mestres, e pelos velhos, doentes e famintos.
12.240.14
अन्तर्हिताभितप्तानां यथाशक्ति बुभूषताम् ।
द्रव्याणामतिशक्त्याऽपि देयमेषां कृतादपि ॥ १२.२४०.१४ ॥
Aos que sofrem escondidos e aos que desejam prosperar deve-se dar segundo a própria capacidade; mesmo além da capacidade, e mesmo do que foi ganho.
12.240.15
अर्हतामनुरूपाणां नादेयं ह्यस्ति किंचन ।
उच्चैः श्रवसमप्यक्षं काश्यपाय महात्मने।
दत्त्वा जगाम प्रह्लादो लोकान्देवैरभिष्टुतान् ॥ १२.२४०.१५ ॥
Nada é indoável para os dignos e adequados. Prahlāda deu até o cavalo Uccaiḥśravas ao magnânimo Kāśyapa e partiu para os mundos louvados pelos deuses.
12.240.16
अनुनीय तथा काव्यः सत्यसन्धो महाव्रतः ।
स्वैः प्राणैर्ब्राह्मणप्राणान्परित्राय दिवं गतः ॥ १२.२४०.१६ ॥
Tendo assim persuadido Kāvya (Śukra), aquele de votos verdadeiros e grandes votos protegeu com as próprias vidas as vidas dos brâmanes e foi ao céu.
12.240.17
रन्तिदेवश्च सांकृत्यो वसिष्ठाय महात्मने ।
अपः प्रदाय शीतोष्णा नाकपृष्ठे महीयते ॥ १२.२४०.१७ ॥
E Rantideva, filho de Saṃkṛti, tendo dado água fria e quente ao magnânimo Vasiṣṭha, é honrado no dorso do céu.
12.240.18
आत्रेयश्चेन्द्रद्रुमये ह्यर्हते विविधं धनम् ।
दत्त्वा लोकान्ययौ धीमाननन्तान्स महीपतिः ॥ १२.२४०.१८ ॥
E Ātreya, tendo dado diversas riquezas ao digno Indradruma, foi àqueles mundos sem fim; aquele sábio senhor da terra partiu.
12.240.19
शिबिरौशीनरोऽङ्गानि सुतं च प्रियमौरसम् ।
ब्राह्मणार्थमुपाकृत्य नाकपृष्ठमितो गतः ॥ १२.२४०.१९ ॥
Śibi, filho de Uśīnara, tendo oferecido os próprios membros e seu amado filho legítimo em favor de um brâmane, partiu daqui para o dorso do céu.
12.240.20
प्रतर्दनः काशिपतिः प्रदाय नयने स्वके ।
ब्राह्मणायातुलां कीर्तिमिह चामुत्र चाश्नुते ॥ १२.२४०.२० ॥
Pratardana, senhor de Kāśi, tendo dado seus próprios dois olhos a um brâmane, obtém aqui e no além uma fama incomparável.
12.240.21
दिव्यमष्टशलाकं तु सौवर्णं परमर्द्धिमत् ।
छत्रं देवावृधो दत्त्वा सराष्ट्रोऽभ्यगमद्दिवम् ॥ १२.२४०.२१ ॥
Devāvṛdha, tendo dado um guarda-sol dourado, divino, de oito varetas e suprema magnificência, partiu com seu reino para o céu.
12.240.22
सांकृतिश्च तथाऽऽत्रेयः शिष्येभ्यो ब्रह्म निर्गुणम् ।
उपदिश्य महातेजा गतो लोकाननुत्तमान् ॥ १२.२४०.२२ ॥
Sāṃkṛti e também Ātreya, de grande esplendor, tendo ensinado aos discípulos o Brahman sem qualidades, partiram para os mundos supremos.
12.240.23
अम्बरीषो गवां दत्त्वा ब्राह्मणेभ्यः प्रतापवान् ।
अर्बुदानि दशैकं च सराष्ट्रोऽभ्यगमद्दिवम् ॥ १२.२४०.२३ ॥
Ambarīṣa, o poderoso, tendo dado onze arbudas de vacas aos brâmanes, partiu com seu reino para o céu.
12.240.24
सावित्री कुण्डले दिव्ये शरीरं जनमेजयः ।
ब्राह्मणार्थे परित्यज्य जग्मतुर्लोकमुत्तमम् ॥ १२.२४०.२४ ॥
Sāvitrī entregou seus brincos divinos e Janamejaya entregou seu corpo em favor de um brâmane; ambos foram ao mundo supremo.
12.240.25
सर्वरत्नं वृषादर्विर्युवनाश्वः प्रियाः स्त्रियः ।
रम्यमावसथं चैव दत्त्वामुं लोकमास्थितः ॥ १२.२४०.२५ ॥
Vṛṣādarvi e Yuvanāśva, tendo dado todas as joias, as esposas amadas e uma morada agradável, alcançaram aquele mundo.
12.240.26
निमी राष्ट्रं च वैदेहो जामदग्न्यो वसुंधराम् ।
ब्राह्मणेभ्यो ददौ चापि गयश्चोर्वी सपत्तनाम् ॥ १२.२४०.२६ ॥
Nimi deu o reino, o rei de Videha, e Jāmadagnya (Paraśurāma) deu a terra aos brâmanes; Gaya também deu a terra com suas cidades.
12.240.27
अवर्षति च पर्जन्ये सर्वभूतानि भूतकृत ।
वसिष्ठो जीवयामास प्रजापतिरिव प्रजाः ॥ १२.२४०.२७ ॥
Quando a nuvem não chovia, Vasiṣṭha, criador de todos os seres, sustentou as criaturas como o senhor das criaturas faria.
12.240.28
करंधमस्य पुत्रस्तु मरुतो नृपतिस्तथा ।
कन्यामङ्गिरसे दत्त्वा दिवमाशु जगाम ह ॥ १२.२४०.२८ ॥
O rei Maruta, filho de Karandhama, igualmente deu uma donzela a Aṅgiras e rapidamente partiu para o céu.
12.240.29
ब्रह्मदत्तश्च पाञ्चाल्यो राजा बुद्धिमतां वरः ।
निधिं शङ्खं द्विजाग्र्येभ्यो दत्त्वा लोकानवाप्तवान् ॥ १२.२४०.२९ ॥
O rei Brahmadatta dos Pāñcāla, o melhor dos sábios, deu um tesouro e uma concha aos mais excelentes dos duas vezes nascidos e alcançou os mundos.
12.240.30
राजा मित्रसहश्चापि वसिष्ठाय महात्मने ।
मदयन्तीं प्रियां दत्त्वा तया सह दिवं गतः ॥ १२.२४०.३० ॥
O rei Mitrasaha também deu sua amada Madayantī ao magnânimo Vasiṣṭha e foi ao céu junto com ela.
12.240.31
सहस्रजिच्च राजर्षिः प्राणानिंष्टान्महायशाः ।
ब्राह्मणार्थं परित्यज्य गतो लोकाननुत्तमान् ॥ १२.२४०.३१ ॥
O rei-sábio Sahasrajit, de grande fama, entregou até a sua querida vida por um brâmane e foi aos mundos incomparáveis.
12.240.32
सर्वकामैश्च संपूर्णं दत्त्वा वेश्म हिरण्मयम् ।
मुद्गलाय गतः स्वर्गं शतद्युम्नो महीपतिः ॥ १२.२४०.३२ ॥
O rei Śatadyumna deu a Mudgala uma casa dourada repleta de todos os desejos e partiu para o céu.
12.240.33
नाम्ना च द्युतिमान्नाम साल्वराजः प्रतापवान् ।
दत्त्वा राज्यमृचीकाय गतो लोकाननुत्तमान् ॥ १२.२४०.३३ ॥
Dyutimān, o poderoso rei dos Sālvas, deu seu reino a Ṛcīka e foi aos mundos incomparáveis.
12.240.34
लोमपादश्च राजर्षिः शान्तां दत्त्वा सुतां प्रभुः ।
ऋश्यशृङ्गाय विपुलैः सर्वकामैरयुज्यत ॥ १२.२४०.३४ ॥
O rei-sábio Lomapāda, senhor de seu reino, deu sua filha Śāntā a Ṛśyaśṛṅga e foi agraciado com abundância de todos os desejos.
12.240.35
मदिराश्वश्च राजर्षिर्दत्त्वा कन्यां सुमध्यमाम् ।
हिरण्यहस्ताय गतो लोकान्देवैरभिष्टुतान् ॥ १२.२४०.३५ ॥
O rei-sábio Madirāśva deu uma donzela de cintura esbelta a Hiraṇyahasta e foi aos mundos louvados pelos deuses.
12.240.36
दत्त्वा शतसहस्रं तु गवां राजा प्रसेनजित् ।
सवत्सानां महातेजा गतो लोकाननुत्तमान् ॥ १२.२४०.३६ ॥
O rei Prasenajit, de grande esplendor, deu cem mil vacas junto com seus bezerros e foi aos mundos incomparáveis.
12.240.37
एते चान्ये च बहवो दानेन तपसैव च ।
महात्मानो गताः स्वर्गं शिष्टात्मानो जितेन्द्रियाः ॥ १२.२४०.३७ ॥
Estes e muitos outros magnânimos, somente pela doação e pela austeridade, de alma disciplinada e sentidos dominados, foram ao céu.
12.240.38
तेषां प्रतिष्ठिता कीर्तिर्यावत्स्थास्यति मेदिनी ।
दानयज्ञप्रजासर्गैरेते हि दिवमाप्नुवन् ॥ १२.२४०.३८ ॥
Enquanto a terra subsistir, a fama deles permanecerá firme; estes alcançaram o céu pelas doações, pelos sacrifícios e pela geração de descendentes.