Mahābhārata · Adhyāya 12.246
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.246.1
पृच्छतस्तव सत्पुत्र यथावदिह तत्त्वतः ।
साङ्ख्यन्यायेन संयुक्तं यदेतत्कीर्तितं मया ॥ १२.२४६.१ ॥
Guter Sohn, wie du hier recht und wahrhaftig fragst, das, was ich nach der Methode des Sāṅkhya dargelegt habe.
12.246.2
योगकृत्यं तु ते कृत्स्नं वर्तयिष्यामि तच्छृणु ।
एकत्वं बुद्धिमनसोरिन्द्रियाणां च सर्वशः ॥ १२.२४६.२ ॥
Ich werde dir das ganze Werk des Yoga darlegen; höre: die vollkommene Einheit von Verstand und Geist und der Sinne.
12.246.3
आत्मनोऽव्यथिनस्तात् ज्ञानमेतदनुत्तमम् ।
तदेतदुपशान्तेन दान्तेनाध्यात्मशीलिना ॥ १२.२४६.३ ॥
Lieber Sohn, dies ist das höchste Wissen vom unerschütterlichen Selbst; es gehört dem Ruhigen, Gezügelten und dem inneren Leben Ergebenen.
12.246.4
आत्मारामेण बुद्धेन बोद्धव्यं शुचिकर्मणा ।
योगदोषान्समुच्छिन्द्यात्पञ्च यान्कवयो विदुः ॥ १२.२४६.४ ॥
Wer am Selbst sich erfreut, erwacht und reinen Werkes ist, soll dies verstehen; er soll die fünf Fehler des Yoga, die die Weisen kennen, vollständig abschneiden.
12.246.5
कामं क्रोधं त्त लोभं च भयं स्वप्नं च पञ्चमम् ।
क्रोधं शमेन जयति कामं संकल्पवर्जनात् ॥ १२.२४६.५ ॥
Begierde, Zorn, Gier, Furcht und als fünftes der Schlaf. Den Zorn überwindet man durch Ruhe, die Begierde durch das Ablegen der Absicht.
12.246.6
सत्त्वसंसेवनाद्धीरो निद्रामुच्छेत्तुमर्हति ।
धृत्या शिश्नोदरं रक्षेत्पाणिपादं च चक्षुषा ॥ १२.२४६.६ ॥
Durch Hingabe an das sattva vermag der Standhafte den Schlaf abzuschneiden. Mit Beständigkeit hüte er Geschlecht und Bauch, und Hände und Füße mit dem Auge.
12.246.7
चक्षुःश्रोत्रे च मनसा मनो वाचं च कर्मणा ।
अप्रमादाद्भयं जह्याल्लोभं प्राज्ञोपसेवनात् ॥ १२.२४६.७ ॥
Er zügele Augen und Ohren durch den Geist, den Geist durch die Rede und die Rede durch die Tat. Durch Wachsamkeit lege er die Furcht ab, durch Dienst an den Weisen die Gier.
12.246.8
एवमेतान्योगदोषाञ्चयेन्नित्यमतन्द्रितः ।
अग्नींश्च ब्राह्मणांश्चार्चेद्देवताः प्रणमेत च ॥ १२.२४६.८ ॥
So besiege er diese Fehler des Yoga stets und ohne Trägheit; er ehre die heiligen Feuer und die Brahmanen und verneige sich vor den Göttern.
12.246.9
वर्जयेदुशतीं वाचं हिंसायुक्तां मनोनुदाम् ।
ब्रह्म तेजोमयं शुक्रं यस्य सर्वमिदं ततम् ॥ १२.२४६.९ ॥
Er meide die verletzende, gewalttätige Rede, die den Geist beunruhigt. Das Brahman, aus Glanz und rein, durch das all dies durchdrungen ist.
12.246.10
एतस्य सूत्रभूतस्य द्वयं स्थावरजङ्गमम् ।
ध्यानमध्ययनं दानं सत्यं ह्रीरार्जवं क्षमा ॥ १२.२४६.१० ॥
Auf diesem fadenartigen Brahman ruhen beide, das Unbewegliche und das Bewegliche. Meditation, Studium, Gabe, Wahrheit, Scham, Aufrichtigkeit und Geduld sind seine Teile.
12.246.11
शोचमाहारसंशुद्धिरिन्द्रियाणां च निग्रहः ।
एतैर्विवर्धते तेजः पाप्मानं चापकर्षति ॥ १२.२४६.११ ॥
Reinheit, reine Nahrung und Zügelung der Sinne: durch sie wächst der Glanz, und die Sünde wird fortgezogen.
12.246.12
सिद्ध्यन्ति चास्य सर्वार्था विज्ञानं च प्रवर्धते ।
समः सर्वेषु भूतेषु लब्धालब्धेन वर्तयेत् ॥ १२.२४६.१२ ॥
Dadurch gelingen alle seine Ziele, und das Wissen wächst. Er sei allen Wesen gleichmütig und lebe mit dem, was er erlangt oder nicht erlangt.
12.246.13
धूतपाप्मा तु तेजस्वी लघ्वाहारो जितेन्द्रियः ।
कामक्रोधौ वशे कृत्वा निनीषेद्ब्रह्मणः पदम् ॥ १२.२४६.१३ ॥
Wer seine Sünden abgeschüttelt hat, strahlend ist, wenig isst und seine Sinne bezwungen hat, soll, nachdem er Begierde und Zorn unter seine Gewalt gebracht hat, danach streben, den Zustand Brahmans zu erreichen.
12.246.14
मनसश्चेन्द्रियाणां च कृत्वैकाग्र्यं समाहितः ।
पूर्वरात्रेऽपरात्रे च धारयेन्मन आत्मनि ॥ १२.२४६.१४ ॥
Nachdem er Geist und Sinne auf einen Punkt gesammelt hat, gesammelt, soll er den Geist in der Seele festhalten, im ersten und im letzten Teil der Nacht.
12.246.15
जन्तोः पञ्चेन्द्रियस्यास्य यदेकं छिद्रमिन्द्रियम् ।
ततोऽस्य स्रवते प्रज्ञा दृतेः पादादिवोदकम् ॥ १२.२४६.१५ ॥
Bei diesem Wesen mit fünf Sinnen: Welcher eine Sinn zur Öffnung wird, durch diesen fließt seine Einsicht ab, wie Wasser aus dem Loch eines ledernen Schlauches.
12.246.16
मनस्तु पूर्वमादद्यात्कुमीनमिव मत्स्यहा ।
ततः श्रोत्रं ततश्चक्षुर्जिह्वा घ्राणं च योगवित् ॥ १२.२४६.१६ ॥
Der Kenner des Yoga soll zuerst den Geist ergreifen, wie der Fischer einen schlechten Fisch ergreift; dann das Gehör, dann das Sehen, dann die Zunge und den Geruch.
12.246.17
तत एतानि संयम्य मनसि स्थापयेद्यतिः ।
तथैवापो ह्यसंकल्पान्मनो ह्यात्मनि धारयेत् ॥ १२.२४६.१७ ॥
Dann soll der Asket diese beherrschen und im Geist festigen; ebenso soll er ohne Wunsch den Geist in der Seele festhalten.
12.246.18
पञ्चेन्द्रियाणि संधाय मनसि स्थापयेद्यतिः ।
यदैतान्यवतिष्ठन्ति मनःषष्ठानि चात्मनि ॥ १२.२४६.१८ ॥
Der Asket soll die fünf Sinne sammeln und im Geist festigen, wenn diese, mit dem Geist als sechstem, in der Seele verweilen.
12.246.19
प्रसीदन्ति च संस्थाय तदा ब्रह्म प्रकाशते ।
विधूम इव सप्तार्चिरादित्य इव दीप्तिमान् ॥ १२.२४६.१९ ॥
Wenn sie sich beruhigen und sammeln, leuchtet Brahman auf, wie das rauchlose Feuer mit sieben Flammen, wie die strahlende Sonne.
12.246.20
वैद्युतोऽग्निरिवाकाशे दृश्यतेऽऽत्मा तथाऽऽत्मनि ।
सर्वस्तत्र स सर्वत्र व्यापकत्वाच्च दृश्यते ॥ १२.२४६.२० ॥
Wie das Blitzfeuer am Himmel gesehen wird, so wird das Selbst in sich selbst gesehen; und da er alles durchdringt, wird er dort in allem und überall gesehen.
12.246.21
तं पश्यन्ति महात्मानो ब्राह्मणा ये मनीषिणः ।
धृतिमन्तो महाप्राज्ञाः सर्वभूतहिते रताः ॥ १२.२४६.२१ ॥
Ihn sehen die großherzigen Brahmanen, die Weisen, die Standhaften, die sehr Einsichtigen, die am Wohl aller Wesen Freude haben.
12.246.22
एवं परिमितं कालमाचरन्संशितव्रतः ।
आसीनो हि रहस्येको गच्छेदक्षरसाम्यताम् ॥ १२.२४६.२२ ॥
So soll er, für eine bestimmte Zeit, in seinen Gelübden standhaft, allein an einem einsamen Ort sitzend, den dem Unvergänglichen gleichen Zustand erlangen.
12.246.23
विमोहो भ्रम आवर्तो घ्राणं श्रवणदर्शने ।
अद्भुतानि रसस्पर्शे शीतोष्णे मारुताकृतिः ॥ १२.२४६.२३ ॥
Verwirrung, Täuschung, Wirbel; Geruch, Gehör und Gesicht; die Wunder von Geschmack und Berührung; Kälte und Hitze; die Gestalt des Windes.
12.246.24
प्रतिभामुपसर्गांश्चाप्युपसंगृह्य योगतः ।
तांस्तत्त्वविदनादृत्य आत्मन्येव निवर्तयेत् ॥ १२.२४६.२४ ॥
Nachdem er durch Yoga die Erscheinungen und auch die Hindernisse gesammelt hat, soll der Kenner der Wahrheit sie missachten und allein ins Selbst zurückführen.
12.246.25
कुर्यात्परिचयं योगे त्रैकाल्ये नियतो मुनिः ।
गिरिशृङ्गे तथा चैत्ये वृक्षाग्रेषु च योजयेत् ॥ १२.२४६.२५ ॥
Der Weise soll zu den drei Tageszeiten diszipliniert Yoga üben und seinen Geist auf einem Berggipfel, an einem Heiligtum und an den Baumwipfeln sammeln.
12.246.26
संनियम्येन्द्रियग्रामं कोष्ठे भाण्डमना इव ।
एकाग्रं चिन्तयेन्नित्यं योगान्नोद्वेजयेन्मनः ॥ १२.२४६.२६ ॥
Nachdem er die Schar der Sinne vollständig gezügelt hat, wie Waren in einer Vorratskammer, soll er stets mit einpunktigem Geist meditieren und seinen Geist durch Yoga nicht aufwühlen.
12.246.27
येनोपायेन शक्येत संनियन्तुं चलं मनः ।
तत्तद्युक्तो निषेवेत न चैव विचलेत्ततः ॥ १२.२४६.२७ ॥
Durch welches Mittel der unruhige Geist vollständig gezügelt werden kann, eben dieses Mittel soll er, darin geübt, anwenden und davon keinesfalls abweichen.
12.246.28
शून्या गिरि…श्वैव देवतायतनानि च ।
शून्यागारा…काग्रो निवासार्थमुपक्रमेत् ॥ १२.२४६.२८ ॥
Ein verlassener Berg… und Götterheiligtümer und leere Behausungen… (ein Teil des Textes fehlt) — mit einpunktigem Geist soll er sie zum Wohnen aufsuchen.
12.246.29
नाभिष्व…वाचा कर्मणा मनसाऽपि वा ।
उपे…रो लब्धालब्धे समो भवेत् ॥ १२.२४६.२९ ॥
…… nicht… durch Rede, durch Tat oder auch nur durch Gedanken… (…) er soll im Erlangen wie im Nichterlangen gleichmütig bleiben.
12.246.30
यश्चैन…न्देत यश्चैनमभिवादयेत् ।
समस्त…भयोर्नाभिध्यायेच्छुभाशुभम् ॥ १२.२४६.३० ॥
Wer ihn… und wer ihn grüßt… vollständig… von beiden soll er weder Gutes noch Schlechtes bedenken.
12.246.31
न प्रहृ…भेषु नालाभेषु च चिन्तयेत् ।
समः स…षु सधर्मा मातरिश्वनः ॥ १२.२४६.३१ ॥
Wer sich über Gewinn nicht freut und über Verlust nicht besorgt ist, wer allen gegenüber gleichmütig bleibt, hat die Natur des Windes.
12.246.32
एवं सर्वात्मनः साधोः सर्वत्र समदर्शिनः ।
षण्मासान्नित्ययुक्तस्य शब्दब्रह्मातिवर्तते ॥ १२.२४६.३२ ॥
So geht der Gute, der alle als sein eigenes Selbst betrachtet und überall gleich sieht, ständig dem Yoga ergeben sechs Monate lang, über das Brahman des Klanges hinaus.
12.246.33
वेदनार्ताः प्रजा दृष्ट्वा समलोष्टाश्मकाञ्चनः ।
एतस्मिन्निरतो मार्गे विरमेन्न च मोहितः ॥ १२.२४६.३३ ॥
Wer die vom Leid gequälten Wesen sieht und Erdklumpen, Stein und Gold gleich achtet, bleibe diesem Weg verbunden und wende sich nicht verblendet von ihm ab.
12.246.34
अपि वर्णावकृष्टस्तु नारी वा धर्मकाङ्क्षिणी ।
तावप्येतेन मार्गेण गच्छेतां परमां गतिम् ॥ १२.२४६.३४ ॥
Selbst ein Mann aus niederer Kaste oder eine Frau, die nach Dharma verlangt, mögen beide diesen Weg zum höchsten Ziel gehen.
12.246.35
अजं पुराणमजरं सनातनं ।
यदिन्द्रियैरुपलभेत निश्चलैः।
अणोरणीयो महतो महत्तरं ।
तदात्मना पश्यति युक्तमात्मवान् ॥ १२.२४६.३५ ॥
Das Ungeborene, Uralte, Unalternde, Ewige, das durch feste Sinne wahrgenommen werden kann, feiner als das Atom und größer als das Große — das sieht der gesammelte, selbstbeherrschte Mensch mit seinem Selbst.
12.246.36
इदं महर्षेर्वचनं महात्मनो ।
यथावदुक्तं मनसाऽनुदृश्य च।
अवेक्ष्य चेमां परमेष्ठिसाम्यतां ।
प्रयान्ति यां भूतगतिं मनीषिणः ॥ १२.२४६.३६ ॥
Dieses Wort des großherzigen großen Weisen wurde so ausgesprochen, wie es ist. Wer es im Geiste betrachtet und diese Gleichheit mit dem Höchsten Herrn erkennt, dem Weisen gelangen zu jenem Lauf der Wesen.