Mahābhārata · Adhyāya 12.246
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.246.1
पृच्छतस्तव सत्पुत्र यथावदिह तत्त्वतः ।
साङ्ख्यन्यायेन संयुक्तं यदेतत्कीर्तितं मया ॥ १२.२४६.१ ॥
Bom filho, como perguntas aqui corretamente e em verdade, isto que foi declarado por mim, unido ao método do Sāṅkhya.
12.246.2
योगकृत्यं तु ते कृत्स्नं वर्तयिष्यामि तच्छृणु ।
एकत्वं बुद्धिमनसोरिन्द्रियाणां च सर्वशः ॥ १२.२४६.२ ॥
Explicar-te-ei toda a obra do yoga; ouve: a unidade completa da inteligência e da mente, e dos sentidos.
12.246.3
आत्मनोऽव्यथिनस्तात् ज्ञानमेतदनुत्तमम् ।
तदेतदुपशान्तेन दान्तेनाध्यात्मशीलिना ॥ १२.२४६.३ ॥
Querido filho, este é o conhecimento supremo do eu inabalável; pertence àquele que está sereno, dominado e dedicado ao interior.
12.246.4
आत्मारामेण बुद्धेन बोद्धव्यं शुचिकर्मणा ।
योगदोषान्समुच्छिन्द्यात्पञ्च यान्कवयो विदुः ॥ १२.२४६.४ ॥
Quem se compraz no eu, desperto e de obras puras, deve compreender isto; deve cortar por completo os cinco defeitos do yoga que os sábios conhecem.
12.246.5
कामं क्रोधं त्त लोभं च भयं स्वप्नं च पञ्चमम् ।
क्रोधं शमेन जयति कामं संकल्पवर्जनात् ॥ १२.२४६.५ ॥
Desejo, ira, cobiça, medo, e em quinto lugar o sono. Vence-se a ira pela calma e o desejo abandonando a intenção.
12.246.6
सत्त्वसंसेवनाद्धीरो निद्रामुच्छेत्तुमर्हति ।
धृत्या शिश्नोदरं रक्षेत्पाणिपादं च चक्षुषा ॥ १२.२४६.६ ॥
Pela devoção ao sattva, o firme pode cortar o sono. Com firmeza deve guardar o sexo e o ventre, e as mãos e os pés com o olhar.
12.246.7
चक्षुःश्रोत्रे च मनसा मनो वाचं च कर्मणा ।
अप्रमादाद्भयं जह्याल्लोभं प्राज्ञोपसेवनात् ॥ १२.२४६.७ ॥
Refreie os olhos e os ouvidos pela mente, a mente pela palavra e a palavra pela ação. Pela vigilância abandone o medo, e pelo serviço aos sábios abandone a cobiça.
12.246.8
एवमेतान्योगदोषाञ्चयेन्नित्यमतन्द्रितः ।
अग्नींश्च ब्राह्मणांश्चार्चेद्देवताः प्रणमेत च ॥ १२.२४६.८ ॥
Assim, sem preguiça, vença constantemente estas falhas do yoga; honre os fogos sagrados e os brâmanes, e prostre-se diante dos deuses.
12.246.9
वर्जयेदुशतीं वाचं हिंसायुक्तां मनोनुदाम् ।
ब्रह्म तेजोमयं शुक्रं यस्य सर्वमिदं ततम् ॥ १२.२४६.९ ॥
Evite a fala ofensiva, cheia de violência e que perturba a mente. O Brahman, feito de esplendor e puro, no qual tudo isto está penetrado.
12.246.10
एतस्य सूत्रभूतस्य द्वयं स्थावरजङ्गमम् ।
ध्यानमध्ययनं दानं सत्यं ह्रीरार्जवं क्षमा ॥ १२.२४६.१० ॥
Sobre este Brahman, semelhante a um fio, repousam ambos, o imóvel e o móvel. Meditação, estudo, doação, verdade, pudor, retidão e paciência são suas partes.
12.246.11
शोचमाहारसंशुद्धिरिन्द्रियाणां च निग्रहः ।
एतैर्विवर्धते तेजः पाप्मानं चापकर्षति ॥ १२.२४६.११ ॥
A pureza, a pureza do alimento e o domínio dos sentidos: com eles o esplendor cresce e o pecado se afasta.
12.246.12
सिद्ध्यन्ति चास्य सर्वार्था विज्ञानं च प्रवर्धते ।
समः सर्वेषु भूतेषु लब्धालब्धेन वर्तयेत् ॥ १२.२४६.१२ ॥
Por isso todos os seus fins se cumprem e o conhecimento cresce. Seja imparcial com todos os seres e viva com o que obtiver ou não obtiver.
12.246.13
धूतपाप्मा तु तेजस्वी लघ्वाहारो जितेन्द्रियः ।
कामक्रोधौ वशे कृत्वा निनीषेद्ब्रह्मणः पदम् ॥ १२.२४६.१३ ॥
Aquele que sacudiu seus pecados, é resplandecente, come pouco e dominou os sentidos, tendo submetido o desejo e a ira, deve aspirar a alcançar o estado de Brahman.
12.246.14
मनसश्चेन्द्रियाणां च कृत्वैकाग्र्यं समाहितः ।
पूर्वरात्रेऽपरात्रे च धारयेन्मन आत्मनि ॥ १२.२४६.१४ ॥
Tendo unificado a mente e os sentidos num só ponto, recolhido, deve manter a mente no ser nas primeiras e nas últimas partes da noite.
12.246.15
जन्तोः पञ्चेन्द्रियस्यास्य यदेकं छिद्रमिन्द्रियम् ।
ततोऽस्य स्रवते प्रज्ञा दृतेः पादादिवोदकम् ॥ १२.२४६.१५ ॥
Neste ser de cinco sentidos, qualquer um que se torne uma abertura, por ele sua sabedoria escapa, como a água escapa do buraco de um odre de couro.
12.246.16
मनस्तु पूर्वमादद्यात्कुमीनमिव मत्स्यहा ।
ततः श्रोत्रं ततश्चक्षुर्जिह्वा घ्राणं च योगवित् ॥ १२.२४६.१६ ॥
O conhecedor do yoga deve primeiro apreender a mente, como o pescador apanha um peixe ruim; depois a audição, depois a visão, depois a língua e o olfato.
12.246.17
तत एतानि संयम्य मनसि स्थापयेद्यतिः ।
तथैवापो ह्यसंकल्पान्मनो ह्यात्मनि धारयेत् ॥ १२.२४६.१७ ॥
Então o asceta, tendo-os contido, deve estabelecê-los na mente; igualmente, sem desejo, deve manter a mente no ser.
12.246.18
पञ्चेन्द्रियाणि संधाय मनसि स्थापयेद्यतिः ।
यदैतान्यवतिष्ठन्ति मनःषष्ठानि चात्मनि ॥ १२.२४६.१८ ॥
O asceta deve reunir os cinco sentidos e estabelecê-los na mente, quando estes, tendo a mente como sexta, permanecerem no ser.
12.246.19
प्रसीदन्ति च संस्थाय तदा ब्रह्म प्रकाशते ।
विधूम इव सप्तार्चिरादित्य इव दीप्तिमान् ॥ १२.२४६.१९ ॥
Quando se acalmam e se firmam, Brahman resplandece, como o fogo de sete chamas sem fumaça, como o sol radiante.
12.246.20
वैद्युतोऽग्निरिवाकाशे दृश्यतेऽऽत्मा तथाऽऽत्मनि ।
सर्वस्तत्र स सर्वत्र व्यापकत्वाच्च दृश्यते ॥ १२.२४६.२० ॥
Assim como o fogo do relâmpago é visto no céu, o Ātman é visto em si mesmo; e, por permear tudo, ele é visto ali em tudo e em toda parte.
12.246.21
तं पश्यन्ति महात्मानो ब्राह्मणा ये मनीषिणः ।
धृतिमन्तो महाप्राज्ञाः सर्वभूतहिते रताः ॥ १२.२४६.२१ ॥
Ele é visto pelos brâmanes magnânimos, os sábios, os firmes, os muito inteligentes, que se deleitam no bem de todos os seres.
12.246.22
एवं परिमितं कालमाचरन्संशितव्रतः ।
आसीनो हि रहस्येको गच्छेदक्षरसाम्यताम् ॥ १२.२४६.२२ ॥
Assim, por um tempo determinado, firme em seus votos, sentado a sós na solidão, deve alcançar o estado igual ao imperecível.
12.246.23
विमोहो भ्रम आवर्तो घ्राणं श्रवणदर्शने ।
अद्भुतानि रसस्पर्शे शीतोष्णे मारुताकृतिः ॥ १२.२४६.२३ ॥
Confusão, ilusão, redemoinho; olfato, audição e visão; as maravilhas do paladar e do tato; frio e calor; a forma do vento.
12.246.24
प्रतिभामुपसर्गांश्चाप्युपसंगृह्य योगतः ।
तांस्तत्त्वविदनादृत्य आत्मन्येव निवर्तयेत् ॥ १२.२४६.२४ ॥
Tendo recolhido pelo yoga as visões e também os obstáculos, o conhecedor da verdade deve desconsiderá-los e fazê-los retornar apenas ao Ātman.
12.246.25
कुर्यात्परिचयं योगे त्रैकाल्ये नियतो मुनिः ।
गिरिशृङ्गे तथा चैत्ये वृक्षाग्रेषु च योजयेत् ॥ १२.२४६.२५ ॥
O sábio deve praticar yoga com disciplina nos três momentos do dia, e fixar a mente no topo de uma montanha, num santuário e nas copas das árvores.
12.246.26
संनियम्येन्द्रियग्रामं कोष्ठे भाण्डमना इव ।
एकाग्रं चिन्तयेन्नित्यं योगान्नोद्वेजयेन्मनः ॥ १२.२४६.२६ ॥
Tendo refreado completamente o conjunto dos sentidos, como se guardam mercadorias num armazém, deve meditar sempre com a mente concentrada, e não perturbar a mente pelo yoga.
12.246.27
येनोपायेन शक्येत संनियन्तुं चलं मनः ।
तत्तद्युक्तो निषेवेत न चैव विचलेत्ततः ॥ १२.२४६.२७ ॥
Pelo meio com que a mente inquieta possa ser totalmente dominada, por esse mesmo meio, dedicado a ele, deve praticar, sem jamais vacilar dele.
12.246.28
शून्या गिरि…श्वैव देवतायतनानि च ।
शून्यागारा…काग्रो निवासार्थमुपक्रमेत् ॥ १२.२४६.२८ ॥
Uma montanha deserta… e santuários dos deuses e moradas vazias… (parte do texto está em falta) — com a mente concentrada, deve recorrer a eles para morar.
12.246.29
नाभिष्व…वाचा कर्मणा मनसाऽपि वा ।
उपे…रो लब्धालब्धे समो भवेत् ॥ १२.२४६.२९ ॥
…… não… por palavra, por ação ou mesmo pelo pensamento… (…) deve permanecer equânime no ganho e na falta de ganho.
12.246.30
यश्चैन…न्देत यश्चैनमभिवादयेत् ।
समस्त…भयोर्नाभिध्यायेच्छुभाशुभम् ॥ १२.२४६.३० ॥
Quem a ele… e quem o saúda… por completo… de ambos, não deve meditar sobre o auspicioso nem o inauspicioso.
12.246.31
न प्रहृ…भेषु नालाभेषु च चिन्तयेत् ।
समः स…षु सधर्मा मातरिश्वनः ॥ १२.२४६.३१ ॥
Quem não se alegra com o ganho nem se aflige com a perda, e permanece equânime com todos, tem a natureza do vento.
12.246.32
एवं सर्वात्मनः साधोः सर्वत्र समदर्शिनः ।
षण्मासान्नित्ययुक्तस्य शब्दब्रह्मातिवर्तते ॥ १२.२४६.३२ ॥
Assim, o homem bom que considera todos como seu próprio eu e vê igualmente em toda parte, constantemente dedicado ao yoga por seis meses, transcende o Brahman do som.
12.246.33
वेदनार्ताः प्रजा दृष्ट्वा समलोष्टाश्मकाञ्चनः ।
एतस्मिन्निरतो मार्गे विरमेन्न च मोहितः ॥ १२.२४६.३३ ॥
Ao ver as criaturas afligidas pelo sofrimento, quem considera igual um torrão, uma pedra e o ouro deve permanecer dedicado a este caminho e, não iludido, não deve afastar-se dele.
12.246.34
अपि वर्णावकृष्टस्तु नारी वा धर्मकाङ्क्षिणी ।
तावप्येतेन मार्गेण गच्छेतां परमां गतिम् ॥ १२.२४६.३४ ॥
Mesmo um homem de casta inferior ou uma mulher que deseja o dharma podem, ambos, seguir este caminho até a meta suprema.
12.246.35
अजं पुराणमजरं सनातनं ।
यदिन्द्रियैरुपलभेत निश्चलैः।
अणोरणीयो महतो महत्तरं ।
तदात्मना पश्यति युक्तमात्मवान् ॥ १२.२४६.३५ ॥
O não nascido, antigo, sem velhice, eterno, que pode ser percebido por sentidos firmes, mais sutil que o átomo e maior que o grande, isso o homem disciplinado e senhor de si vê com o seu próprio eu.
12.246.36
इदं महर्षेर्वचनं महात्मनो ।
यथावदुक्तं मनसाऽनुदृश्य च।
अवेक्ष्य चेमां परमेष्ठिसाम्यतां ।
प्रयान्ति यां भूतगतिं मनीषिणः ॥ १२.२४६.३६ ॥
Esta palavra do grande sábio de alma magnânima foi dita tal como é. Contemplando-a com a mente e vendo esta semelhança com o Senhor Supremo, os sábios alcançam aquele curso dos seres.