மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.246
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.246.1
पृच्छतस्तव सत्पुत्र यथावदिह तत्त्वतः ।
साङ्ख्यन्यायेन संयुक्तं यदेतत्कीर्तितं मया ॥ १२.२४६.१ ॥
நல்ல மகனே, நீ இங்கு உண்மையாக முறையாகக் கேட்கிறாய். சாங்கிய நியாயத்துடன் இணைந்ததாக நான் இதை விளக்கினேன்.
12.246.2
योगकृत्यं तु ते कृत्स्नं वर्तयिष्यामि तच्छृणु ।
एकत्वं बुद्धिमनसोरिन्द्रियाणां च सर्वशः ॥ १२.२४६.२ ॥
யோக செயல்கள் அனைத்தையும் உனக்கு விளக்குவேன், அதைக் கேள்: புத்தியும் மனமும், இந்திரியங்களும் எல்லா வகையிலும் ஒன்றாவது.
12.246.3
आत्मनोऽव्यथिनस्तात् ज्ञानमेतदनुत्तमम् ।
तदेतदुपशान्तेन दान्तेनाध्यात्मशीलिना ॥ १२.२४६.३ ॥
அன்புள்ள மகனே, அசைவற்ற ஆத்மாவின் இந்த உயர்ந்த ஞானம் இது. இது அமைதியும் அடக்கமும் கொண்ட, ஆன்ம நெறியில் நிற்பவனுக்குரியது.
12.246.4
आत्मारामेण बुद्धेन बोद्धव्यं शुचिकर्मणा ।
योगदोषान्समुच्छिन्द्यात्पञ्च यान्कवयो विदुः ॥ १२.२४६.४ ॥
ஆன்மாவில் மகிழ்பவனும், விழிப்புற்றவனும், தூய செயலுடையவனும் இதை அறிய வேண்டும்; கவிகள் அறிந்த ஐந்து யோக குற்றங்களை முழுமையாக வெட்டி எறிய வேண்டும்.
12.246.5
कामं क्रोधं त्त लोभं च भयं स्वप्नं च पञ्चमम् ।
क्रोधं शमेन जयति कामं संकल्पवर्जनात् ॥ १२.२४६.५ ॥
காமம், கோபம், லோபம், பயம், ஐந்தாவதாக தூக்கம். கோபத்தை சமத்தால் வெல்கிறான்; காமத்தை சங்கல்பத்தை விடுவதால் வெல்கிறான்.
12.246.6
सत्त्वसंसेवनाद्धीरो निद्रामुच्छेत्तुमर्हति ।
धृत्या शिश्नोदरं रक्षेत्पाणिपादं च चक्षुषा ॥ १२.२४६.६ ॥
சத்துவத்தைப் பற்றுவதால் தீரன் தூக்கத்தை அறுக்கத் தகுதியுடையவன். உறுதியால் குறிப்பகத்தையும் வயிற்றையும் காக்க வேண்டும்; கைகளையும் கால்களையும் கண்ணால் காக்க வேண்டும்.
12.246.7
चक्षुःश्रोत्रे च मनसा मनो वाचं च कर्मणा ।
अप्रमादाद्भयं जह्याल्लोभं प्राज्ञोपसेवनात् ॥ १२.२४६.७ ॥
கண்களையும் காதுகளையும் மனத்தாலும், மனத்தை வாக்கினாலும், வாக்கை செயலாலும் (அடக்க வேண்டும்). விழிப்புடன் பயத்தை விடவேண்டும்; ஞானிகளைச் சேவிப்பதால் பேராசையை விடவேண்டும்.
12.246.8
एवमेतान्योगदोषाञ्चयेन्नित्यमतन्द्रितः ।
अग्नींश्च ब्राह्मणांश्चार्चेद्देवताः प्रणमेत च ॥ १२.२४६.८ ॥
இவ்வாறு யோகத்தின் இத்தகைய குற்றங்களை எப்போதும் சோம்பலின்றி வெல்ல வேண்டும். அக்னிகளையும் பிராமணர்களையும் வழிபட வேண்டும்; தேவர்களை வணங்க வேண்டும்.
12.246.9
वर्जयेदुशतीं वाचं हिंसायुक्तां मनोनुदाम् ।
ब्रह्म तेजोमयं शुक्रं यस्य सर्वमिदं ततम् ॥ १२.२४६.९ ॥
வன்முறையுடன் கூடிய, மனதை வருத்தும் அநாகரிகமான வாக்கை விட வேண்டும். இவையனைத்தும் எதில் வியாபித்துள்ளனவோ, அந்த பிரம்மம் தேஜோமயமும் தூய்மையானதுமாகும்.
12.246.10
एतस्य सूत्रभूतस्य द्वयं स्थावरजङ्गमम् ।
ध्यानमध्ययनं दानं सत्यं ह्रीरार्जवं क्षमा ॥ १२.२४६.१० ॥
இந்த சூத்திர வடிவ பிரம்மத்தில் அசையாத மற்றும் அசையும் இரண்டும் (உலகம்) நிலைபெற்றுள்ளன. தியானம், ஓதல், தானம், சத்தியம், நாணம், நேர்மை, பொறுமை (இவற்றின் அங்கங்கள்).
12.246.11
शोचमाहारसंशुद्धिरिन्द्रियाणां च निग्रहः ।
एतैर्विवर्धते तेजः पाप्मानं चापकर्षति ॥ १२.२४६.११ ॥
தூய்மை, உணவின் சுத்தி, புலன்களை அடக்குதல் — இவற்றால் தேஜஸ் வளர்கிறது, பாவம் விலகுகிறது.
12.246.12
सिद्ध्यन्ति चास्य सर्वार्था विज्ञानं च प्रवर्धते ।
समः सर्वेषु भूतेषु लब्धालब्धेन वर्तयेत् ॥ १२.२४६.१२ ॥
இதனால் அவனுடைய எல்லா நோக்கங்களும் நிறைவேறும்; ஞானம் வளரும். எல்லா உயிர்களிடத்தும் சமமாக இருந்து, கிடைத்ததையோ கிடைக்காததையோ கொண்டு வாழ வேண்டும்.
12.246.13
धूतपाप्मा तु तेजस्वी लघ्वाहारो जितेन्द्रियः ।
कामक्रोधौ वशे कृत्वा निनीषेद्ब्रह्मणः पदम् ॥ १२.२४६.१३ ॥
பாவங்கள் கழுவப்பட்டவனும், ஒளிமிக்கவனும், குறைவாக உண்பவனும், புலன்களை வென்றவனுமானவன், காமத்தையும் கோபத்தையும் தன் வசப்படுத்தி, பிரம்மத்தின் நிலையை அடைய விரும்ப வேண்டும்.
12.246.14
मनसश्चेन्द्रियाणां च कृत्वैकाग्र्यं समाहितः ।
पूर्वरात्रेऽपरात्रे च धारयेन्मन आत्मनि ॥ १२.२४६.१४ ॥
மனதையும் புலன்களையும் ஒருமுகப்படுத்தி, ஒருங்கிணைந்தவனாக, இரவின் முற்பகுதியிலும் பிற்பகுதியிலும் மனதை ஆத்மாவில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
12.246.15
जन्तोः पञ्चेन्द्रियस्यास्य यदेकं छिद्रमिन्द्रियम् ।
ततोऽस्य स्रवते प्रज्ञा दृतेः पादादिवोदकम् ॥ १२.२४६.१५ ॥
ஐந்து புலன்களுடைய இந்த உயிரினத்தில் எந்த ஒரு புலன் ஓட்டையாகிறதோ, அதன் வழியாக அவனுடைய ஞானம் தோல் பையின் துளையிலிருந்து நீர் வடிவதுபோல் வழிந்தோடுகிறது.
12.246.16
मनस्तु पूर्वमादद्यात्कुमीनमिव मत्स्यहा ।
ततः श्रोत्रं ततश्चक्षुर्जिह्वा घ्राणं च योगवित् ॥ १२.२४६.१६ ॥
யோகம் அறிந்தவன், மீனவன் கெட்ட மீனைப் பிடிப்பதுபோல் முதலில் மனதைப் பிடிக்க வேண்டும்; பின்னர் செவியையும், கண்ணையும், நாக்கையும், மூக்கையும் பிடிக்க வேண்டும்.
12.246.17
तत एतानि संयम्य मनसि स्थापयेद्यतिः ।
तथैवापो ह्यसंकल्पान्मनो ह्यात्मनि धारयेत् ॥ १२.२४६.१७ ॥
பின்னர் துறவி இவற்றை அடக்கி மனதில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; அவ்வாறே சங்கல்பமற்று, மனதை ஆத்மாவில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
12.246.18
पञ्चेन्द्रियाणि संधाय मनसि स्थापयेद्यतिः ।
यदैतान्यवतिष्ठन्ति मनःषष्ठानि चात्मनि ॥ १२.२४६.१८ ॥
துறவி ஐந்து புலன்களையும் ஒன்றுசேர்த்து மனதில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; இவை மனதை ஆறாவதாகக் கொண்டு ஆத்மாவில் நிலைபெறும்போது.
12.246.19
प्रसीदन्ति च संस्थाय तदा ब्रह्म प्रकाशते ।
विधूम इव सप्तार्चिरादित्य इव दीप्तिमान् ॥ १२.२४६.१९ ॥
அவை அமைதியடைந்து நிலைபெறும்போது பிரம்மம் ஒளிர்கிறது; புகையற்ற ஏழு சுடர்கொண்ட நெருப்பும் ஒளிரும் சூரியனும் போல.
12.246.20
वैद्युतोऽग्निरिवाकाशे दृश्यतेऽऽत्मा तथाऽऽत्मनि ।
सर्वस्तत्र स सर्वत्र व्यापकत्वाच्च दृश्यते ॥ १२.२४६.२० ॥
ஆகாயத்தில் மின்னல் நெருப்பு தெரிவது போல, ஆன்மா தன்னுள் தெரிகிறது. எங்கும் வியாபித்திருப்பதால் அவன் அங்கே எல்லாவற்றிலும் எங்கும் காணப்படுகிறான்.
12.246.21
तं पश्यन्ति महात्मानो ब्राह्मणा ये मनीषिणः ।
धृतिमन्तो महाप्राज्ञाः सर्वभूतहिते रताः ॥ १२.२४६.२१ ॥
அவனை, எல்லா உயிர்களின் நலனிலும் மகிழ்ந்திருக்கும், மனத்திண்மையுள்ள, மிக்க ஞானமுள்ள, சிந்தனையாளர்களான மகாத்மா அந்தணர்கள் காண்கின்றனர்.
12.246.22
एवं परिमितं कालमाचरन्संशितव्रतः ।
आसीनो हि रहस्येको गच्छेदक्षरसाम्यताम् ॥ १२.२४६.२२ ॥
இவ்வாறு குறிப்பிட்ட காலம் கடுமையான விரதம் பூண்டவன், தனிமையில் தனியாக அமர்ந்து, அழியாததற்குச் சமமான நிலையை அடைய வேண்டும்.
12.246.23
विमोहो भ्रम आवर्तो घ्राणं श्रवणदर्शने ।
अद्भुतानि रसस्पर्शे शीतोष्णे मारुताकृतिः ॥ १२.२४६.२३ ॥
மயக்கம், பிரமை, சுழல்; நறுமணம், கேட்டல், காண்டல்; சுவையும் தொடுதலும் ஆகிய அற்புதங்கள்; குளிரும் வெப்பமும்; காற்றின் வடிவம்.
12.246.24
प्रतिभामुपसर्गांश्चाप्युपसंगृह्य योगतः ।
तांस्तत्त्वविदनादृत्य आत्मन्येव निवर्तयेत् ॥ १२.२४६.२४ ॥
யோகத்தின் மூலம் காட்சிகளையும் இடையூறுகளையும் அடக்கி, தத்துவம் அறிந்தவன் அவற்றைப் புறக்கணித்து, அவற்றை ஆன்மாவிலேயே திரும்பச் செய்ய வேண்டும்.
12.246.25
कुर्यात्परिचयं योगे त्रैकाल्ये नियतो मुनिः ।
गिरिशृङ्गे तथा चैत्ये वृक्षाग्रेषु च योजयेत् ॥ १२.२४६.२५ ॥
முனிவர் மூன்று காலங்களிலும் கட்டுப்பாட்டுடன் யோகப் பயிற்சியைச் செய்ய வேண்டும்; மலைச்சிகரத்திலும், சைத்தியத்திலும், மரங்களின் உச்சிகளிலும் (மனதை) நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
12.246.26
संनियम्येन्द्रियग्रामं कोष्ठे भाण्डमना इव ।
एकाग्रं चिन्तयेन्नित्यं योगान्नोद्वेजयेन्मनः ॥ १२.२४६.२६ ॥
புலன் கூட்டத்தை நன்கு அடக்கி, களஞ்சிய அறையில் வைத்த பொருட்களைப் போல் (அவற்றை நிறுத்தி), எப்போதும் ஒருமுகமாக சிந்திக்க வேண்டும்; யோகத்தால் மனதை அலைக்கழிக்கக் கூடாது.
12.246.27
येनोपायेन शक्येत संनियन्तुं चलं मनः ।
तत्तद्युक्तो निषेवेत न चैव विचलेत्ततः ॥ १२.२४६.२७ ॥
அலையும் மனதை நன்கு அடக்கக்கூடிய எந்த வழியால் முடியுமோ, அந்த வழியில் ஈடுபட்டவராய் அதைப் பின்பற்ற வேண்டும்; அதிலிருந்து சிறிதும் விலகக்கூடாது.
12.246.28
शून्या गिरि…श्वैव देवतायतनानि च ।
शून्यागारा…काग्रो निवासार्थमुपक्रमेत् ॥ १२.२४६.२८ ॥
வெறுமையான மலை… மற்றும் தெய்வக் கோயில்கள், வெற்று இல்லங்கள்… (பாடத்தின் பகுதி இல்லை), ஒருமுகமாக வசிப்பதற்காக (அவற்றை) நாட வேண்டும்.
12.246.29
नाभिष्व…वाचा कर्मणा मनसाऽपि वा ।
उपे…रो लब्धालब्धे समो भवेत् ॥ १२.२४६.२९ ॥
…… இல்லை… சொல்லாலோ, செயலாலோ, மனதாலோ கூட… (…) பெறுவதிலும் பெறாததிலும் சமநிலையுடன் இருக்க வேண்டும்.
12.246.30
यश्चैन…न्देत यश्चैनमभिवादयेत् ।
समस्त…भयोर्नाभिध्यायेच्छुभाशुभम् ॥ १२.२४६.३० ॥
இவரை… இவரை வணங்குபவரை… முழுவதும்… இருவர் (பற்றியும்), நல்லதோ கெட்டதோ என்று நினைக்கக் கூடாது.
12.246.31
न प्रहृ…भेषु नालाभेषु च चिन्तयेत् ।
समः स…षु सधर्मा मातरिश्वनः ॥ १२.२४६.३१ ॥
இலாபத்தில் மகிழாமலும் நஷ்டத்தில் கவலைப்படாமலும் இருப்பவன்; அனைவரிடத்தும் சமமாக இருப்பவன்; காற்றைப் போன்ற இயல்புடையவன்.
12.246.32
एवं सर्वात्मनः साधोः सर्वत्र समदर्शिनः ।
षण्मासान्नित्ययुक्तस्य शब्दब्रह्मातिवर्तते ॥ १२.२४६.३२ ॥
இவ்வாறு அனைத்தையும் தன்னுடையதாகக் காணும், எங்கும் சமமாகப் பார்க்கும், ஆறு மாதங்கள் தொடர்ந்து யோகத்தில் நிலைத்த நல்லவன் சொல்-பிரம்மத்தைக் கடந்து செல்கிறான்.
12.246.33
वेदनार्ताः प्रजा दृष्ट्वा समलोष्टाश्मकाञ्चनः ।
एतस्मिन्निरतो मार्गे विरमेन्न च मोहितः ॥ १२.२४६.३३ ॥
வேதனையால் துன்புறும் உயிர்களைக் கண்டு, மண்கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றை ஒன்றாகக் கருதுபவன், இந்த வழியில் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும்; மயங்கி இதிலிருந்து விலகக்கூடாது.
12.246.34
अपि वर्णावकृष्टस्तु नारी वा धर्मकाङ्क्षिणी ।
तावप्येतेन मार्गेण गच्छेतां परमां गतिम् ॥ १२.२४६.३४ ॥
கீழ் வருணத்தவனாயினும், அல்லது தர்மத்தை விரும்பும் பெண்ணாயினும், அவர்கள் இருவரும் இந்த வழியின் மூலம் உயர்ந்த கதியை அடையலாம்.
12.246.35
अजं पुराणमजरं सनातनं ।
यदिन्द्रियैरुपलभेत निश्चलैः।
अणोरणीयो महतो महत्तरं ।
तदात्मना पश्यति युक्तमात्मवान् ॥ १२.२४६.३५ ॥
பிறவியற்ற, பழமையான, முதுமையற்ற, நித்தியமான, நிலையான புலன்களால் அறியப்படுவது; அணுவை விடச் சிறியதும் மகத்தானதை விடப் பெரியதுமாகிய அதை, யோகத்தில் நிலைத்த ஆத்மவான் தன் ஆத்மாவால் காண்கிறான்.
12.246.36
इदं महर्षेर्वचनं महात्मनो ।
यथावदुक्तं मनसाऽनुदृश्य च।
अवेक्ष्य चेमां परमेष्ठिसाम्यतां ।
प्रयान्ति यां भूतगतिं मनीषिणः ॥ १२.२४६.३६ ॥
மகாத்மாவான மகரிஷியின் இந்த வாக்கியம் உள்ளபடியே கூறப்பட்டது. மனத்தால் இதை ஆராய்ந்து, பரமேஷ்டியுடனான இந்த சமத்துவத்தைக் கருதி, ஞானிகள் அந்த உயிர்களின் கதியை அடைகின்றனர்.