Mahābhārata · Adhyāya 12.248
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.248.1
क्षरात्प्रभृति यः सर्गः सगुणानीन्द्रियाणि च ।
बुद्ध्यैश्वर्यातिसर्गोऽयं प्रधानश्चात्मनः श्रुतम् ॥ १२.२४८.१ ॥
Die Schöpfung, die mit dem Vergänglichen beginnt, die Sinne samt ihren Eigenschaften, dieses Hervorströmen von Verstand und Herrschaft und das höchste Prinzip des Ātman — dies habe ich gehört.
12.248.2
भूय एव तु लोकेऽस्मिन्सद्वृतिं कालहेतुकीम् ।
यया सन्तः प्रवर्तन्ते तदिच्छाम्यनुवर्तितुम् ॥ १२.२४८.२ ॥
Ferner wünsche ich in dieser Welt jenem rechtschaffenen, durch die Zeit bedingten Wandel zu folgen, nach dem die Guten handeln.
12.248.3
वेदे वचनमुक्तं तु कुरु कर्म त्यजेति च ।
कथमेतद्विजानीयां तच्च व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.२४८.३ ॥
Im Veda steht geschrieben: 'Handle!' und 'Entsage dem Handeln!' Wie soll ich das verstehen? Und Sie sind würdig, es zu erklären.
12.248.4
लोकवृत्तान्ततत्वज्ञः पूतोऽहं गुरुशासनात् ।
कृत्वा बुद्धिं विमुक्तात्मा द्रक्ष्याम्यात्मानमव्ययं ॥ १२.२४८.४ ॥
Da ich die Wahrheit des weltlichen Wandels kenne, durch die Lehre meines Lehrers gereinigt, nachdem ich den Verstand gesammelt habe, werde ich mit befreiter Seele das unvergängliche Selbst schauen.
12.248.5
एषा वै विहिता वृत्तिः पुरस्ताद्ब्रह्मणा स्वयम् ।
एषा पूर्वतरैः सद्भिराचीर्णा परमर्षिभिः ॥ १२.२४८.५ ॥
Diese Lebensweise wurde einst von Brahmā selbst vorgeschrieben; sie wurde von den Guten früherer Zeiten und den großen Weisen geübt.
12.248.6
ब्रह्मचर्येण वै लोकाञ्जयन्ति परमर्षयः ।
आत्मनश्च हृदि श्रेयो ह्यन्विच्छन्मनसाऽऽत्मनि ॥ १२.२४८.६ ॥
Die großen Weisen erobern die Welten allein durch Keuschheit und suchen mit dem Geist im eigenen Herzen das höchste Wohl des Selbst.
12.248.7
वने मूलफलाशी च तप्यन्सुविपुलं तपः ।
पुण्यायतनचारी च भूतानामविहिंसक ॥ १२.२४८.७ ॥
Im Wald von Wurzeln und Früchten lebend, sehr große Askese übend, heilige Stätten durchwandernd und keinem Wesen Schaden zufügend.
12.248.8
विधूमे सन्नमुसले वानप्रस्थप्रतिश्रये ।
काले प्राप्ते चरन्भैक्षं कल्पते ब्रह्मभूयसे ॥ १२.२४८.८ ॥
Wer in der Einsiedelei des Waldbewohners, wo kein Rauch ist und der Stößel beiseitegelegt ist, zur rechten Zeit als Bettler umherzieht, wird der Vereinigung mit Brahman würdig.
12.248.9
निस्तुतिर्निर्नमस्कारः परित्यज्य शुभाशुभे ।
अरण्ये विचरैकाकी येनकेनचिदाशितः ॥ १२.२४८.९ ॥
Ohne Lob und Ehrerbietung, Gutes und Böses aufgebend, wandere allein im Wald, mit allem genährt, was sich bietet.
12.248.10
यदिदं वेदवचनं लोकवादे विरुध्यते ।
प्रमाणे चाप्रमाणे च विरुद्धे शास्त्रतः कुतः ॥ १२.२४८.१० ॥
Wie kann es sein, dass dieser vedische Ausspruch der Redeweise der Welt widerspricht und dass Maßgeblichkeit und Nicht-Maßgeblichkeit, nach der Schrift einander entgegengesetzt, beide gelten?
12.248.11
इत्येतच्छ्रोतुमिच्छामि प्रमाणं तूभयं कथम् ।
कर्मणामविरोधेन कथमेतत्प्रवर्तते ॥ १२.२४८.११ ॥
Dies möchte ich hören: Wie sind beide maßgeblich? Und wie geht das ohne Widerspruch zwischen den Handlungen vor sich?
12.248.12
इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं गन्धवत्याः सुतः सुतम् ।
ऋषिस्तत्पूजयन्वाक्यं पुत्रस्यामिततेजसः ॥ १२.२४८.१२ ॥
So angesprochen, antwortete der Weise, Sohn der Gandhavatī, seinem Sohn und ehrte dabei die Worte seines Sohnes von grenzenloser Strahlkraft.
12.248.13
ब्रह्मचारी गृहस्थश्च वानप्रस्थोऽथ भिक्षुकः ।
यथोक्तकारिणः सर्वे गच्छन्ति परमां गतिम् ॥ १२.२४८.१३ ॥
Der keusche Schüler, der Haushalter, der Waldeinsiedler und der Bettelmönch — alle, die nach Vorschrift handeln, erreichen das höchste Ziel.
12.248.14
एको वाऽप्याश्रमानेतान्योऽनुतिष्ठेद्यथाविधि ।
अकामद्वेषसंयुक्तः स परत्र महीयते ॥ १२.२४८.१४ ॥
Wer auch nur eine dieser Lebensstufen nach Vorschrift übt, frei von Verlangen und Hass, wird in der jenseitigen Welt geehrt.
12.248.15
चतुष्पदी हि निःश्रेयणी ब्रह्मण्येषा प्रतिष्ठिता ।
एतामाश्रित्य निःश्रेणीं ब्रह्मलोके महीयते ॥ १२.२४८.१५ ॥
Diese Leiter mit vier Sprossen ist wahrlich im Brahman gegründet; wer sich auf diese Leiter stützt, wird in der Welt Brahmās geehrt.
12.248.16
आयुषस्तु चतुर्भागं ब्रह्मचार्यनसूयकः ।
गुरौ वा गुरुपुत्रे वा वसेद्धर्मार्थकोविदः ॥ १२.२४८.१६ ॥
Ein Viertel des Lebens soll der keusche Schüler, frei von Neid und kundig in Dharma und Artha, bei seinem Lehrer oder dem Sohn seines Lehrers wohnen.
12.248.17
जघन्यशायी पूर्वं स्यादुत्थाय गुरुवेश्मनि ।
यच्च शिष्येण कर्तव्यं कार्यं दासेन वा पुनः ॥ १२.२४८.१७ ॥
Im Haus des Lehrers soll er zuerst am niedrigsten Platz schlafen und zuerst aufstehen; und was immer ein Schüler oder ein Diener zu tun hat, soll er ebenfalls tun.
12.248.18
कृतमित्येव तत्सर्वं कृत्वा तिष्ठेत पार्श्वतः ।
किंकरः सर्वकारी स्यात्सर्वकर्मसु कोविदः ॥ १२.२४८.१८ ॥
Mit den Worten „es ist getan“, nachdem er alles getan hat, soll er sich seitwärts stellen; geschickt in allen Aufgaben, soll er derjenige sein, der alles wie ein Diener tut.
12.248.19
कर्मातिशेषेण गुरावध्येतव्यं बुभूषता ।
दक्षिणेनोपसादी स्यादाकूतो नुल्माश्रयेत् ॥ १२.२४८.१९ ॥
Wenn die Aufgaben des Lehrers erledigt sind, soll der, der sein Wohl wünscht, bei ihm studieren. Er soll sich rechts nahe setzen und aufmerksam stehen, wie ein Fackelträger.
12.248.20
शुचिर्दक्षो गुणोपेतो ब्रूयादिष्टमिवान्तरा ।
चक्षुष गुरुमव्यग्रो निरीक्षेत जितेन्द्रियः ॥ १२.२४८.२० ॥
Ein reiner, geschickter und tugendhafter Schüler soll dem Lehrer zwischendurch angenehme Worte sagen. Seine Sinne beherrschend und unabgelenkt soll er den Lehrer mit den Augen anblicken.
12.248.21
नाभुक्तवति चाश्नीयादपीतवति नो पिबेत् ।
नातिष्ठति तथासीत नासुप्ते प्रस्वपेत च ॥ १२.२४८.२१ ॥
Er soll nicht essen, bevor der Lehrer gegessen hat, und nicht trinken, bevor er getrunken hat. Er soll sich nicht setzen, wenn der Lehrer nicht steht, und nicht schlafen, bevor der Lehrer schläft.
12.248.22
उत्तानाभ्यां च पाणिभ्यां पादावस्य मृदु स्पृशेत् ।
दक्षिणं दक्षिणेनैव सव्यं सव्येन पीडयेत् ॥ १२.२४८.२२ ॥
Mit nach oben gekehrten Handflächen soll er die Füße des Lehrers sanft berühren. Den rechten Fuß soll er mit der rechten Hand, den linken mit der linken Hand drücken.
12.248.23
अभिवाद्य गुरुं ब्रूयादधीष्व भगवन्निति ।
इदं करिष्ये भगवन्निदं चापि कृतं मया ॥ १२.२४८.२३ ॥
Nachdem er den Lehrer ehrerbietig gegrüßt hat, soll er sagen: 'Ehrwürdiger Herr, lehre mich.' 'Ehrwürdiger Herr, dies werde ich tun, und dies habe ich auch schon getan.'
12.248.24
ब्रह्मंस्तदपि कर्ताऽस्मि यद्भावन्वक्ष्यते पुनः ।
इति सर्वमनुज्ञाप्य निवेद्य गुरवे पुनः। ॥ १२.२४८.२४ ॥
Er soll sagen: 'O Brahmane, auch was du wieder sagst, werde ich tun', sich für alles die Erlaubnis einholen und dem Lehrer erneut Bericht erstatten.
12.248.25
कुर्यात्कृत्वा च तत्सर्वमाख्येयं गुरवे पुनः ।
यांस्तु गन्धान्रसान्वाऽपि ब्रह्मचारी न सेवते ॥ १२.२४८.२५ ॥
Nachdem er getan hat, was zu tun ist, soll er dem Lehrer alles wieder berichten. Die Düfte und Geschmäcke, die der brahmacārin nicht genießt,
12.248.26
सेवेत तान्समावृत्त इति धर्मेषु निश्चयः ।
ये केचिन्नियमेनोक्ता नियमा ब्रह्मचारिणः ॥ १२.२४८.२६ ॥
Nach der Heimkehr darf er sie genießen; dies ist die feste Entscheidung im Dharma. Jene Observanzen, die dem brahmacārin nach der Regel vorgeschrieben sind,
12.248.27
तान्सर्वाननुगृह्णीयाद्भवेच्चानपगो गुरोः ।
स एवं गुरवे प्रीतिमुपहृत्य यथाबलम् ॥ १२.२४८.२७ ॥
Er soll alle befolgen und sich nicht vom Lehrer entfernen. So bringt er dem Lehrer, nach seinen Kräften, Zuneigung dar,
12.248.28
अग्राम्येणा मेष्वेवं शिष्यो वर्तते कर्मणा ।
वदव्रतोपवासेन चतुर्थे च…।
गुरवे दक्षिणां दत्त्वा समावतेद्यथातिधि… ॥ १२.२४८.२८ ॥
So verhält sich der Schüler durch nicht-weltliche Handlungen, durch das Schweigegelübde und das Fasten, und im Vierten… Nachdem er dem Lehrer die Gabe gegeben hat, soll er wie ein Gast heimkehren…
12.248.29
धर्मलब्धैर्युतो दारैरग्नीनुत्पाद्य यनतः ।
द्वितीयमायुषो भागं गृहमेधी भवेद्व्रती ॥ १२.२४८.२९ ॥
Vereint mit einer durch Dharma erlangten Gattin, nachdem er die heiligen Feuer durch das Opfer entfacht hat, soll er im zweiten Lebensabschnitt ein Hausvater werden, der seine Gelübde hält.