Mahābhārata · Adhyāya 12.25

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.25.1

द्वैपायनवचः श्रुत्वा कुपिते च धनञ्जये ।
व्यासमामन्त्र्य कौन्तेयः प्रत्युवाच युधिष्ठिरः ॥ १२.२५.१ ॥

Nachdem er die Worte Dvaipāyanas gehört hatte und Dhanañjaya zornig war, sprach der Sohn der Kuntī, Yudhiṣṭhira, Vyāsa an und antwortete.

12.25.2

न पार्थिवमिदं राज्यं न भोगाश्च पृथग्विधाः ।
प्रीणयन्ति मनो मेऽद्य शोको मां दारयत्ययम् ॥ १२.२५.२ ॥

Weder dieses königliche Reich noch Genüsse mannigfaltiger Art erfreuen heute meinen Geist; dieser Kummer zerreißt mich.

12.25.3

श्रुत्वा वीरविहीनानामपुत्राणां च योषिताम् ।
परिदेवयमानानां न शान्तिं मनसा लभे ॥ १२.२५.३ ॥

Als ich die Klagen der Frauen hörte, die ihrer Helden und Söhne beraubt sind, findet mein Geist keinen Frieden.

12.25.4

इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं व्यासो योगविदांवरः ।
युधिष्ठिरं महाप्राज्ञो धर्मज्ञो वेदपारगः ॥ १२.२५.४ ॥

So angesprochen, antwortete Vyāsa, der Beste unter den Kennern des Yoga, der sehr Weise, Kenner des Dharma, der die Veden durchdrungen hatte, Yudhiṣṭhira mit diesen Worten.

12.25.5

न कर्मणा लभ्यते चेज्यया वा ।
नाप्यस्ति दाता पुरुषस्य कश्चित्।
पर्याययोगाद्विहितं विधात्रा ।
कालेन सर्वं लभते मनुष्यः ॥ १२.२५.५ ॥

Es wird weder durch Handeln noch durch Opfer erlangt, und es gibt für den Menschen keinen Geber. Durch die vom Schöpfer bestimmte Abfolge erlangt der Mensch mit der Zeit alles.

12.25.6

न बुद्धिशक्त्याऽऽध्ययनेन शक्यं ।
प्राप्तुं विशेषं मनुजैरकाले।
मूर्खोऽपि चाप्नोति कदाचिदर्था ।
न्कालो हि सर्वं पुरुषस्य दाता ॥ १२.२५.६ ॥

Durch Verstand, Kraft oder Studium können Menschen Auszeichnung nicht zur Unzeit erlangen. Selbst ein Tor erlangt bisweilen Reichtum, denn allein die Zeit ist dem Menschen der Geber von allem.

12.25.7

न भूरकालेषु फलं ददाति ।
शिल्पानि मन्त्राश्च तथौषधानि।
तान्येव कालेन समाहितानि ।
सिद्ध्यन्ति वर्धन्ति च भूतिकाले ॥ १२.२५.७ ॥

Die Erde gibt keine Frucht zu unpassender Zeit. Auch Künste, Sprüche und Heilmittel gelingen und gedeihen, wenn sie zur rechten Zeit vereinigt werden, in der Zeit des Wohlstands.

12.25.8

कालेन शीघ्राः प्रवहन्ति वाताः ।
कालेन वृष्टिर्जलदानुपैति।
कालेन पझोत्पलवञ्जलं च ।
कालेन पुष्यन्ति वनेषु वृक्षाः ॥ १२.२५.८ ॥

Zur rechten Zeit wehen die schnellen Winde; zur rechten Zeit kommt der Regen aus den Wolken. Zur rechten Zeit blühen Lotos, blaue Lotos und Wasserpflanzen; zur rechten Zeit gedeihen die Bäume in den Wäldern.

12.25.9

कालेन कृष्णाश्च सिताश्च रात्र्यः ।
कालेन चन्द्रः परिपूर्णबिम्बः।
नाकालतः पुष्पफलं द्रुमाणां ।
नाकालवेगाः सरितो वहन्ति ॥ १२.२५.९ ॥

Zur rechten Zeit kommen die dunklen und die hellen Nächte; zur rechten Zeit steigt der Mond mit voller Scheibe auf. Die Bäume tragen weder Blüte noch Frucht zur Unzeit, und die Flüsse strömen nicht mit unzeitiger Gewalt.

12.25.10

नाकालमत्ताः खगपन्नगाश्च ।
मृगद्विपाः शैलमृगाश्च लोके।
नाकालतः स्त्रीषु भवन्ति गर्भा ।
नायन्त्यकाले शिशिरोष्णवर्षाः ॥ १२.२५.१० ॥

Zur Unzeit geraten weder Vögel noch Schlangen in Raserei, noch Hirsche, Elefanten und Bergtiere in der Welt; zur Unzeit entstehen bei Frauen keine Schwangerschaften, und Kälte, Hitze und Regen kommen nicht zur unrechten Zeit.

12.25.11

नाकालतो म्रियते जायते वा ।
नाकालतो व्याहरते च बालः।
नाकालतो यौवनमभ्युपैति ।
नाकालतो रोहति बीजमुप्तम् ॥ १२.२५.११ ॥

Zur Unzeit stirbt niemand und wird niemand geboren, und ein Kind beginnt nicht zu sprechen. Zur Unzeit kommt die Jugend nicht, und zur Unzeit keimt der gesäte Samen nicht.

12.25.12

नाकालतो भानुरुपैति योगं ।
नाकालतोऽस्तं गिरिमभ्युपैति।
नाकालतो वर्धते हीयते च ।
चन्द्रः समुद्रोऽपि महोर्मिमाली ॥ १२.२५.१२ ॥

Nicht außer der Zeit erreicht die Sonne ihre bestimmte Bahn, nicht außer der Zeit geht sie zum Berg hin unter. Nicht außer der Zeit wächst oder schwindet der Mond, auch nicht das Meer mit seinen großen Wellenketten.

12.25.13

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
गीतं राज्ञा सेनजिता दुःखार्तेन युधिष्ठिर ॥ १२.२५.१३ ॥

Auch hier führt man diese alte Geschichte an, ein Lied, das König Senajit, von Kummer gequält, sang, o Yudhiṣṭhira.

12.25.14

सर्वानेवैष पर्यायो मर्त्यान्स्पृशति दुःसहः ।
कालेन परिपक्वा हि म्रियन्ते सर्वपार्थिवाः ॥ १२.२५.१४ ॥

Dieser unerträgliche Lauf erfasst alle Sterblichen; denn von der Zeit gereift, sterben alle Könige.

12.25.15

घ्नन्ति चान्यान्नरान्राजंस्तानप्यन्ये तथा नराः ।
संज्ञैषा लौकिकी राजन्न हिनस्ति न हन्यते ॥ १२.२५.१५ ॥

Menschen erschlagen andere Menschen, und wieder andere erschlagen auch sie. Dies, o König, ist nur eine weltliche Bezeichnung: er tötet nicht und wird nicht getötet.

12.25.16

हन्तीति मन्यते कश्चिन्न हन्तीत्यपि चापरः ।
स्वभावतस्तु नियतौ भूतानां प्रभवाप्ययौ ॥ १२.२५.१६ ॥

Der eine meint: »Er erschlägt«; ein anderer meint: »Er erschlägt nicht«. Doch Entstehen und Vergehen der Wesen sind durch ihre Natur festgelegt.

12.25.17

नष्टे धने वा दारे वा पुत्रे पितरि वा मृते ।
अहो दुःखमिति ध्यायन्दुःखस्यापचितिं चरेत् ॥ १२.२५.१७ ॥

Wenn der Reichtum verloren ist oder Gattin, Sohn oder Vater gestorben sind, soll man, dabei denkend »Ach, welch ein Leid!«, den Weg verfolgen, der das Leid mindert.

12.25.18

स किं शोचसि मूढः सञ्शोच्यान्किमनुशोचसि ।
पश्य दुःखेषु दुःखानि भयेषु च भयान्यपि ॥ १२.२५.१८ ॥

Törichter, warum trauerst du? Warum betrauerst du die, die der Trauer wert sind? Sieh Leiden inmitten von Leiden und Ängste inmitten von Ängsten.

12.25.19

आत्माऽपि चायं न मम सर्वाऽपि पथिवी मम ।
यथा मम तथाऽन्येषामिति पश्यन्न मुह्यति ॥ १२.२५.१९ ॥

Auch dieses Selbst ist nicht mein, und die ganze Erde ist nicht mein. Wer sieht, dass es für andere so ist, wie es für mich ist, verfällt nicht dem Wahn.

12.25.20

शोकस्थानसहस्राणि हर्षस्थानशतानि च ।
दिवसेदिवसे मूढमाविशन्ति न पण्डितम् ॥ १२.२५.२० ॥

Tausende Anlässe zur Trauer und Hunderte zur Freude überfallen den Törichten Tag für Tag, nicht aber den Weisen.

12.25.21

एवमेतानि कालेन प्रियद्वेष्याणि भागशः ।
जीवेषु परिवर्तन्ते दुःखानि च सुखानि च ॥ १२.२५.२१ ॥

So wechseln mit der Zeit diese lieben und verhassten Dinge der Reihe nach unter den Lebewesen: Leiden ebenso wie Freuden.

12.25.22

दुःखमेवास्ति न सुखं तस्मात्तदुपलभ्यते ।
तृष्णार्तिप्रभवं दुःखं दुःखार्तिप्रभवं सुखम् ॥ १२.२५.२२ ॥

In Wahrheit gibt es nur Leiden, kein Glück; darum wird nur das wahrgenommen. Leiden entsteht aus der Qual des Begehrens, und Glück entsteht aus der Qual des Leidens.

12.25.23

सुखस्यानन्तरं दुःखं दुःखस्यानन्तरं सुखम् ।
न नित्यं लभते दुःखं न नित्यं लभते सुखम् ॥ १२.२५.२३ ॥

Auf das Glück folgt das Leiden, und auf das Leiden folgt das Glück. Niemand erlangt das Leiden für immer, noch erlangt er das Glück für immer.

12.25.24

सुखमेव हि दुःखान्तं कदाचिद्दुःखतः सुखम् ।
तस्मादेतद्द्वयं जह्याद्य इच्छेच्छाश्वतं सुखम् ॥ १२.२५.२४ ॥

Glück endet im Leid, und manchmal kommt Glück aus dem Leid. Daher soll, wer dauerhaftes Glück wünscht, beides aufgeben.

12.25.25

सुखान्तप्रभवं दुःखं दुःखान्तप्रभवं सुखम् ।
यन्निमित्तो भवेच्छोकस्तापो वा दुःखमूर्च्छितः।
आयासो वाऽपि यन्मूलस्तदेकाङ्गमपि त्यजेत् ॥ १२.२५.२५ ॥

Leid entsteht aus dem Ende des Glücks, und Glück entsteht aus dem Ende des Leids. Was die Ursache von Kummer, Qual oder Mühe ist und dessen Wurzel es ist, davon soll man auch nur einen Teil aufgeben.

12.25.26

सुखं वा यदि वा दुःखं प्रियं वा यदि वाऽप्रियम् ।
प्राप्तं प्राप्तमुपासीत हृदयेनापराजितः ॥ १२.२५.२६ ॥

Ob Glück oder Leid, Angenehmes oder Unangenehmes — was man erlangt, soll man mit unbesiegtem Herzen annehmen.

12.25.27

ईषदप्यङ्ग दाराणां पुत्राणामाचरन्प्रियम् ।
ततो ज्ञास्यसि कः कस्य केन वा कथमेव च ॥ १२.२५.२७ ॥

Lieber, schon wenn du den Frauen und Söhnen ein wenig Gutes tust, wirst du erkennen, wer wessen ist, durch wen oder wie.

12.25.28

ये च मूढतमा लोके ये च बुद्धेः परं गताः ।
त एव सुखमेधन्ते मध्यमः क्लिश्यते जनः ॥ १२.२५.२८ ॥

In der Welt gedeihen im Glück allein die völlig Verblendeten und jene, die über den Verstand hinaus sind; der mittlere Mensch leidet.

12.25.29

इत्यन्नवीन्महाप्राज्ञो युधिष्ठिर स सेनजित् ।
परावरज्ञो लोकस्य धर्मवित्सुखदुःखवित् ॥ १२.२५.२९ ॥

So sprach der überaus weise Senajit zu Yudhiṣṭhira. Er kannte das Hohe und das Niedere der Welt, kannte das dharma, kannte Glück und Leid.

12.25.30

परदुःखेन दुःखी यो न स जातु सुखी भवेत् ।
दुःखानां हि क्षयो नास्ति जायते ह्यपरात्परम् ॥ १२.२५.३० ॥

Wer nicht am Leid anderer leidet, wird niemals glücklich sein. Leiden hat kein Ende; eines entsteht aus dem anderen.

12.25.31

सुखं च दुःखं च भवाभवौ च ।
लाभालाभौ मरणं जीवितं च।
पर्यायतः सर्वमवाप्तुवन्ति ।
तस्मान्न मुह्येन्न च संप्रहृष्येत् ॥ १२.२५.३१ ॥

Glück und Leid, Sein und Nichtsein, Gewinn und Verlust, Tod und Leben—all dies fällt jedem der Reihe nach zu. Darum sollte man sich weder verwirren lassen noch übermäßig frohlocken.

12.25.32

दीक्षां राज्ञां संयुगे धर्ममाहु ।
र्योगं राज्ये दण्डनीतिं च सम्यक्।
वित्तत्यागं दक्षिणां चैव यज्ञे ।
सम्यग्दानं पावनानीति विद्यात् ॥ १२.२५.३२ ॥

Für Könige ist der Kampf die Weihe, und das nennt man Dharma; ebenso sind in der Herrschaft Disziplin und die Strafpolitik. Beim Opfer gelten die Hingabe von Reichtum, die Dakṣiṇā und die rechte Gabe als reinigende Handlungen.

12.25.33

रक्षन्राज्यं बुद्धिपूर्वं नयेन ।
संत्यक्तात्मा यज्ञशीलो महात्मा।
सर्वाल्लोकान्धर्मदृष्ट्यावलोक ।
न्नूध्वं देहान्मोदते देवलोके ॥ १२.२५.३३ ॥

Wer das Reich mit überlegter Weisheit und rechter Politik schützt, sich selbst hingegeben hat, dem Opfer ergeben und großmütig ist, und wer alle Welten mit dem Auge des Dharma betrachtet, der freut sich nach dem Verlassen des Körpers in der Welt der Götter.