மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.25
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.25.1
द्वैपायनवचः श्रुत्वा कुपिते च धनञ्जये ।
व्यासमामन्त्र्य कौन्तेयः प्रत्युवाच युधिष्ठिरः ॥ १२.२५.१ ॥
துவைபாயனரின் (வ்யாசரின்) சொற்களைக் கேட்டு, தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) சினமடைந்தபோது, குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரன் வ்யாசரை அழைத்து பதிலளித்தான்.
12.25.2
न पार्थिवमिदं राज्यं न भोगाश्च पृथग्विधाः ।
प्रीणयन्ति मनो मेऽद्य शोको मां दारयत्ययम् ॥ १२.२५.२ ॥
இந்த அரச ஆட்சியும் இல்லை, பல வகையான இன்பங்களும் இல்லை; இன்று என் மனதை மகிழ்விக்கவில்லை, இந்தத் துயரம் என்னைப் பிளக்கிறது.
12.25.3
श्रुत्वा वीरविहीनानामपुत्राणां च योषिताम् ।
परिदेवयमानानां न शान्तिं मनसा लभे ॥ १२.२५.३ ॥
வீரர்களை இழந்த, மகனற்ற பெண்களின் புலம்பலைக் கேட்டு என் மனதில் அமைதி கிடைக்கவில்லை.
12.25.4
इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं व्यासो योगविदांवरः ।
युधिष्ठिरं महाप्राज्ञो धर्मज्ञो वेदपारगः ॥ १२.२५.४ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், யோகியரில் சிறந்தவரும், மகாப்ராஜ்ஞரும், தர்மத்தை அறிந்தவரும், வேதங்களில் தேர்ந்தவருமான வ்யாசர் யுதிஷ்டிரனுக்கு இவ்வாறு பதிலளித்தார்.
12.25.5
न कर्मणा लभ्यते चेज्यया वा ।
नाप्यस्ति दाता पुरुषस्य कश्चित्।
पर्याययोगाद्विहितं विधात्रा ।
कालेन सर्वं लभते मनुष्यः ॥ १२.२५.५ ॥
செயலாலோ யாகத்தாலோ அது கிடைப்பதில்லை; மனிதனுக்கு வழங்குபவர் எவருமில்லை. படைப்பாளனால் நியமிக்கப்பட்ட முறையான ஒழுங்கால், காலத்தின் வழியே மனிதன் அனைத்தையும் அடைகிறான்.
12.25.6
न बुद्धिशक्त्याऽऽध्ययनेन शक्यं ।
प्राप्तुं विशेषं मनुजैरकाले।
मूर्खोऽपि चाप्नोति कदाचिदर्था ।
न्कालो हि सर्वं पुरुषस्य दाता ॥ १२.२५.६ ॥
அறிவாலும், வலிமையாலும், கல்வியாலும் மனிதர்கள் காலமல்லாத நேரத்தில் சிறப்பை அடைய முடியாது. மூடனும்கூட சில சமயம் செல்வத்தை அடைகிறான்; காலமே மனிதனுக்கு அனைத்தையும் அளிப்பவன்.
12.25.7
न भूरकालेषु फलं ददाति ।
शिल्पानि मन्त्राश्च तथौषधानि।
तान्येव कालेन समाहितानि ।
सिद्ध्यन्ति वर्धन्ति च भूतिकाले ॥ १२.२५.७ ॥
காலமற்ற வேளைகளில் நிலம் பலனைத் தருவதில்லை. கைத்தொழில்களும் மந்திரங்களும் மருந்துகளும் கூட, காலத்தில் ஒன்றுசேர்க்கப்படும்போதே பலன் தந்து, செழிப்பின் காலத்தில் வளர்கின்றன.
12.25.8
कालेन शीघ्राः प्रवहन्ति वाताः ।
कालेन वृष्टिर्जलदानुपैति।
कालेन पझोत्पलवञ्जलं च ।
कालेन पुष्यन्ति वनेषु वृक्षाः ॥ १२.२५.८ ॥
காலத்தில் விரைந்த காற்றுகள் வீசுகின்றன. காலத்தில் மேகங்களிலிருந்து மழை பொழிகிறது. காலத்தில் தாமரையும் நீலத்தாமரையும் நீர்ச்செடிகளும் மலர்கின்றன. காலத்தில் காடுகளில் மரங்கள் செழிக்கின்றன.
12.25.9
कालेन कृष्णाश्च सिताश्च रात्र्यः ।
कालेन चन्द्रः परिपूर्णबिम्बः।
नाकालतः पुष्पफलं द्रुमाणां ।
नाकालवेगाः सरितो वहन्ति ॥ १२.२५.९ ॥
காலத்தில் கருமையான இரவுகளும் வெண்மையான இரவுகளும் வருகின்றன. காலத்தில் நிறைந்த வட்டமான சந்திரன் தோன்றுகிறான். அகாலத்தில் மரங்களில் மலரும் கனியும் தோன்றுவதில்லை; அகால வேகத்துடன் ஆறுகள் ஓடுவதில்லை.
12.25.10
नाकालमत्ताः खगपन्नगाश्च ।
मृगद्विपाः शैलमृगाश्च लोके।
नाकालतः स्त्रीषु भवन्ति गर्भा ।
नायन्त्यकाले शिशिरोष्णवर्षाः ॥ १२.२५.१० ॥
அகாலத்தில் பறவைகளும் பாம்புகளும் மதம் கொள்வதில்லை; மான்களும் யானைகளும் மலை மிருகங்களும் உலகில் அவ்வாறே. அகாலத்தில் பெண்களிடம் கர்ப்பம் உண்டாவதில்லை; அகாலத்தில் குளிர், வெப்பம், மழை வருவதில்லை.
12.25.11
नाकालतो म्रियते जायते वा ।
नाकालतो व्याहरते च बालः।
नाकालतो यौवनमभ्युपैति ।
नाकालतो रोहति बीजमुप्तम् ॥ १२.२५.११ ॥
அகாலத்தில் ஒருவன் இறப்பதுமில்லை பிறப்பதுமில்லை; அகாலத்தில் குழந்தை பேசுவதுமில்லை. அகாலத்தில் இளமை வருவதுமில்லை; அகாலத்தில் விதைக்கப்பட்ட விதை முளைப்பதுமில்லை.
12.25.12
नाकालतो भानुरुपैति योगं ।
नाकालतोऽस्तं गिरिमभ्युपैति।
नाकालतो वर्धते हीयते च ।
चन्द्रः समुद्रोऽपि महोर्मिमाली ॥ १२.२५.१२ ॥
காலமின்றி சூரியன் தன் நியமிக்கப்பட்ட நிலையை அடைவதில்லை; காலமின்றி அவன் மலையை நோக்கி அஸ்தமனத்திற்குச் செல்வதில்லை. காலமின்றி சந்திரன் வளர்வதும் தேய்வதும் இல்லை; பெரிய அலைமாலை அணிந்த கடலும் அவ்வாறே.
12.25.13
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
गीतं राज्ञा सेनजिता दुःखार्तेन युधिष्ठिर ॥ १२.२५.१३ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழைய வரலாற்றைக் கூறுகின்றனர் — துயரால் வருந்திய அரசன் சேனஜித் பாடிய பாடல், ஓ யுதிஷ்டிரா.
12.25.14
सर्वानेवैष पर्यायो मर्त्यान्स्पृशति दुःसहः ।
कालेन परिपक्वा हि म्रियन्ते सर्वपार्थिवाः ॥ १२.२५.१४ ॥
இந்த தாங்கொணாத முறை எல்லா மனிதர்களையும் தொடுகிறது. காலத்தால் முதிர்ந்த அனைத்து அரசர்களும் இறக்கின்றனர்.
12.25.15
घ्नन्ति चान्यान्नरान्राजंस्तानप्यन्ये तथा नराः ।
संज्ञैषा लौकिकी राजन्न हिनस्ति न हन्यते ॥ १२.२५.१५ ॥
மனிதர்கள் பிறரைக் கொல்கின்றனர்; மற்றவர்களும் அவர்களை அவ்வாறே கொல்கின்றனர். அரசே, இது உலகியல் வழக்கு மட்டுமே — அவன் கொல்வதுமில்லை, கொல்லப்படுவதுமில்லை.
12.25.16
हन्तीति मन्यते कश्चिन्न हन्तीत्यपि चापरः ।
स्वभावतस्तु नियतौ भूतानां प्रभवाप्ययौ ॥ १२.२५.१६ ॥
ஒருவன் 'இவன் கொல்கிறான்' என்று நினைக்கிறான்; வேறொருவன் 'இவன் கொல்வதில்லை' என்று நினைக்கிறான். ஆனால் உயிரினங்களின் தோற்றமும் அழிவும் இயல்பால் நியமிக்கப்பட்டவை.
12.25.17
नष्टे धने वा दारे वा पुत्रे पितरि वा मृते ।
अहो दुःखमिति ध्यायन्दुःखस्यापचितिं चरेत् ॥ १२.२५.१७ ॥
செல்வம் அழிந்தாலும், மனைவி, மகன் அல்லது தந்தை இறந்தாலும், 'ஐயோ, என்ன துயரம்!' என்று நினைத்து மனிதன் துயரைக் குறைக்கும் வழியையே பின்பற்ற வேண்டும்.
12.25.18
स किं शोचसि मूढः सञ्शोच्यान्किमनुशोचसि ।
पश्य दुःखेषु दुःखानि भयेषु च भयान्यपि ॥ १२.२५.१८ ॥
முட்டாளே, நீ ஏன் துயருறுகிறாய்? துயருக்குரியவர்களுக்காக ஏன் வருந்துகிறாய்? துன்பங்களுக்குள் துன்பங்களையும், அச்சங்களுக்குள் அச்சங்களையும் பார்.
12.25.19
आत्माऽपि चायं न मम सर्वाऽपि पथिवी मम ।
यथा मम तथाऽन्येषामिति पश्यन्न मुह्यति ॥ १२.२५.१९ ॥
இந்த ஆன்மாவும் என்னுடையதல்ல; முழு பூமியும் என்னுடையதல்ல. எனக்கு எது உள்ளதோ அதுபோலவே பிறருக்கும் உள்ளது என்று பார்ப்பவன் மயங்குவதில்லை.
12.25.20
शोकस्थानसहस्राणि हर्षस्थानशतानि च ।
दिवसेदिवसे मूढमाविशन्ति न पण्डितम् ॥ १२.२५.२० ॥
துயரின் ஆயிரக்கணக்கான இடங்களும், மகிழ்ச்சியின் நூற்றுக்கணக்கான இடங்களும் நாளுக்கு நாள் மூடனையே தாக்குகின்றன; ஞானியைத் தாக்குவதில்லை.
12.25.21
एवमेतानि कालेन प्रियद्वेष्याणि भागशः ।
जीवेषु परिवर्तन्ते दुःखानि च सुखानि च ॥ १२.२५.२१ ॥
இவ்வாறு காலத்தால் இந்த விருப்பமானவையும் வெறுப்பானவையும் பங்கு பங்காக உயிர்களிடையே சுழல்கின்றன—துன்பங்களும் இன்பங்களும்.
12.25.22
दुःखमेवास्ति न सुखं तस्मात्तदुपलभ्यते ।
तृष्णार्तिप्रभवं दुःखं दुःखार्तिप्रभवं सुखम् ॥ १२.२५.२२ ॥
உண்மையில் துன்பமே உள்ளது; இன்பம் இல்லை; ஆகவே அதுவே உணரப்படுகிறது. தாகத்தின் வேதனையிலிருந்து துன்பம் பிறக்கிறது; துன்பத்தின் வேதனையிலிருந்து இன்பம் பிறக்கிறது.
12.25.23
सुखस्यानन्तरं दुःखं दुःखस्यानन्तरं सुखम् ।
न नित्यं लभते दुःखं न नित्यं लभते सुखम् ॥ १२.२५.२३ ॥
இன்பத்திற்குப் பின் துன்பம் வருகிறது; துன்பத்திற்குப் பின் இன்பம் வருகிறது. எவரும் எப்போதும் துன்பத்தைப் பெறுவதில்லை; எப்போதும் இன்பத்தைப் பெறுவதுமில்லை.
12.25.24
सुखमेव हि दुःखान्तं कदाचिद्दुःखतः सुखम् ।
तस्मादेतद्द्वयं जह्याद्य इच्छेच्छाश्वतं सुखम् ॥ १२.२५.२४ ॥
இன்பம் துன்பத்தில் முடியும்; சில சமயம் துன்பத்திலிருந்தே இன்பம் வரும். ஆகவே நிலையான இன்பத்தை விரும்புபவன் இந்த இரண்டையும் விட்டுவிட வேண்டும்.
12.25.25
सुखान्तप्रभवं दुःखं दुःखान्तप्रभवं सुखम् ।
यन्निमित्तो भवेच्छोकस्तापो वा दुःखमूर्च्छितः।
आयासो वाऽपि यन्मूलस्तदेकाङ्गमपि त्यजेत् ॥ १२.२५.२५ ॥
துன்பம் இன்பத்தின் முடிவிலிருந்து பிறக்கிறது; இன்பம் துன்பத்தின் முடிவிலிருந்து பிறக்கிறது. துயரும் வேதனையும் அல்லது உழைப்பும் எதனால் உண்டாகிறதோ, அதன் வேர் எதுவோ, அதன் ஒரு பகுதியையும் விட வேண்டும்.
12.25.26
सुखं वा यदि वा दुःखं प्रियं वा यदि वाऽप्रियम् ।
प्राप्तं प्राप्तमुपासीत हृदयेनापराजितः ॥ १२.२५.२६ ॥
இன்பமோ துன்பமோ, விருப்பமானதோ விருப்பமற்றதோ, எது கிடைத்தாலும், அதை மனதால் தோற்காதவனாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
12.25.27
ईषदप्यङ्ग दाराणां पुत्राणामाचरन्प्रियम् ।
ततो ज्ञास्यसि कः कस्य केन वा कथमेव च ॥ १२.२५.२७ ॥
அன்பனே, மனைவியருக்கும் மகன்களுக்கும் சிறிதளவு நன்மை செய்தாலும், அப்போது யார் யாருக்கு உரியவர், யாரால், எப்படி என்பதை நீ அறிவாய்.
12.25.28
ये च मूढतमा लोके ये च बुद्धेः परं गताः ।
त एव सुखमेधन्ते मध्यमः क्लिश्यते जनः ॥ १२.२५.२८ ॥
உலகில் மிகவும் மூடர்களும், அறிவின் எல்லையைக் கடந்தவர்களும் மட்டுமே இன்பத்தில் செழிக்கிறார்கள்; நடுநிலையான மனிதன் துன்பப்படுகிறான்.
12.25.29
इत्यन्नवीन्महाप्राज्ञो युधिष्ठिर स सेनजित् ।
परावरज्ञो लोकस्य धर्मवित्सुखदुःखवित् ॥ १२.२५.२९ ॥
இவ்வாறு பேரறிவாளரான சேனஜித் யுதிஷ்டிரரிடம் கூறினார். அவர் உலகின் உயர்வையும் தாழ்வையும் அறிந்தவர், தர்மத்தை அறிந்தவர், இன்பதுன்பங்களை அறிந்தவர்.
12.25.30
परदुःखेन दुःखी यो न स जातु सुखी भवेत् ।
दुःखानां हि क्षयो नास्ति जायते ह्यपरात्परम् ॥ १२.२५.३० ॥
பிறரின் துன்பத்தால் துன்புறாதவன் ஒருபோதும் இன்பமாக இருக்க முடியாது. துன்பங்களுக்கு முடிவில்லை; ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்று பிறக்கிறது.
12.25.31
सुखं च दुःखं च भवाभवौ च ।
लाभालाभौ मरणं जीवितं च।
पर्यायतः सर्वमवाप्तुवन्ति ।
तस्मान्न मुह्येन्न च संप्रहृष्येत् ॥ १२.२५.३१ ॥
இன்பமும் துன்பமும், உண்டாதலும் இல்லாதலும், இலாபமும் நட்டமும், மரணமும் வாழ்வும்—இவையனைத்தையும் முறையே எல்லோரும் அடைகின்றனர். ஆகையால் மயங்கவும் வேண்டாம், மிகவும் மகிழவும் வேண்டாம்.
12.25.32
दीक्षां राज्ञां संयुगे धर्ममाहु ।
र्योगं राज्ये दण्डनीतिं च सम्यक्।
वित्तत्यागं दक्षिणां चैव यज्ञे ।
सम्यग्दानं पावनानीति विद्यात् ॥ १२.२५.३२ ॥
அரசர்களுக்குப் போரே தீட்சையாகும், அதுவே தர்மம் என்று சொல்கின்றனர்; ஆட்சியில் யோகமும் தண்டநீதியும் அவ்வாறே. யாகத்தில் செல்வத்தை தியாகம் செய்வதும், தக்ஷிணையும், முறையான தானமும் தூய்மையாக்கும் செயல்கள் என அறிக.
12.25.33
रक्षन्राज्यं बुद्धिपूर्वं नयेन ।
संत्यक्तात्मा यज्ञशीलो महात्मा।
सर्वाल्लोकान्धर्मदृष्ट्यावलोक ।
न्नूध्वं देहान्मोदते देवलोके ॥ १२.२५.३३ ॥
ஞானத்துடனும் நீதியுடனும் அரசைக் காப்பவன், தன்னலம் துறந்தவன், யாகத்தில் ஈடுபட்ட மகாத்மா, தர்மக் கண்ணால் எல்லா உலகங்களையும் நோக்கி, உடலை விட்ட பின் தேவலோகத்தில் மகிழ்கிறான்.
12.25.34
जित्वा संग्रामान्पालयित्वा च राष्ट्रं ।
सोमं पीत्वा वर्धयित्वा प्रजाश्च।
युक्त्या दण्डं धारयित्वा प्रजानां ।
पश्चात्क्षीणायुर्मोदते देवलोके ॥ १२.२५.३४ ॥
போர்களை வென்று, நாட்டைக் காத்து, சோமம் பருகி, குடிமக்களை வளர்த்து, முறையாகக் குடிமக்கள் மீது தண்டத்தைப் பிரயோகித்து, ஆயுள் முடிந்த பின் தேவலோகத்தில் மகிழ்கிறான்.
12.25.35
पूतात्मा वै मोदते देवलोके ॥ १२.२५.३५ ॥
தூய ஆத்மா கொண்டவன் நிச்சயமாக தேவலோகத்தில் மகிழ்ச்சியடைகிறான்.
12.25.36
यस्य वृत्तं नमस्यन्ति स्वर्गस्थस्यापि मानवाः ।
पौरजानपदामात्याः स राजा राजसत्तमः ॥ १२.२५.३६ ॥
சொர்க்கத்தில் இருந்தாலும் யாருடைய நடத்தையை மனிதர்களும், நகரவாசிகளும், நாட்டுமக்களும், அமைச்சர்களும் வணங்குகிறார்களோ, அவரே அரசர்களில் சிறந்தவர்.