Mahābhārata · Adhyāya 12.250
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.250.1
प्रोक्ता गृहस्थवृत्तिस्ते विहिता या मनीषिभिः ।
तदनन्तरमुक्तं यत्तन्निबोध युधिष्ठिर
व्यासेन कथितं पूर्वं पुत्राय सुमहात्मने। ॥ १२.२५०.१ ॥
Yudhiṣṭhira, der Lebenswandel des Hausvaters, wie ihn die Weisen für dich vorgeschrieben haben, ist dargelegt. Nun vernimm, was danach gesagt wurde, was Vyāsa einst seinem großherzigen Sohn erzählte.
12.250.2
क्रय…त्ववधृयैनां तृतीयां वृत्तिमुत्तमाम् ।
संयोगव्रत…वानप्रस्थाश्रमौकसाम् ॥ १२.२५०.२ ॥
…tva… nachdem dies festgelegt ist, die dritte und höchste Lebensweise… Gelübde der Verbindung… derer, die im Waldeinsiedler-Stadium wohnen.
12.250.3
श्रूयतां पुत्र भद्रं ते सर्वलोकाश्रमात्मनाम् ।
प्रेक्षापूर्वं यदा पत्त्येद्वलीपलितमात्मना ॥ १२.२५०.३ ॥
Sohn, höre, mögest du Glück haben — für die Selbste, die in allen Welten und Lebensstadien wohnen. Wenn einer mit Weitblick sich faltig und grauhaarig sieht…
12.250.4
अपत्यस्यैव चापण्यं वनमेव तदाऽऽश्रयेत् ॥ १२.२५०.४ ॥
Auch von den Nachkommen… dann soll er allein in den Wald gehen.
12.250.5
तृतीयमायुषो भागं वानप्रस्थाश्रमे वसेत् ।
तानेवाग्नीन्पस्त्विरेद्यजमानो दि…कसः ॥ १२.२५०.५ ॥
Ein Drittel des Lebens soll im Waldeinsiedler-Stadium verbracht werden. Diese selben Feuer… der Opferer… di…
12.250.6
निय…नियताराहः षष्ठभक्तो …त्तवान ।
तदाग्रहात्रं तो … यज्ञाङ्गां व सर्वशः ॥ १२.२५०.६ ॥
Wer maßvoll isst und das Gelübde der sechsten Mahlzeit hält… durch diesen festen Entschluss… die Glieder des Opfers gänzlich…
12.250.7
अवैकृष्टं व्रीहियव नीवारे विघसानि च ।
हवींषि संप्रयच्छेत मखेष्वत्रापि पञ्चसु ॥ १२.२५०.७ ॥
Reis, Gerste und Wildreis von unbeackertem Boden sowie Speisereste soll man auch hier in diesen fünf Opfern als Opfergaben darbringen.
12.250.8
वानप्रस्खाश्रमेऽप्येताश्चतस्रो वृत्तयः स्मृताः ।
सद्यः प्रक्षालकाः केचित्केचिन्मासिकसंचयाः ॥ १२.२५०.८ ॥
Auch im Stand des Waldbewohners werden diese vier Lebensweisen gelehrt: manche waschen und essen sofort, manche sammeln für einen Monat.
12.250.9
वार्षिकं संचयं केचित्केतिद्द्वादशवार्षिकम् ।
कुर्वन्त्यतिथिपूजार्थं यज्ञतन्त्रार्थमेव वा ॥ १२.२५०.९ ॥
Manche sammeln für ein Jahr, manche für zwölf Jahre, und sie tun dies entweder zur Ehrung der Gäste oder für den Ablauf des Opfers.
12.250.10
अभ्रावकाशा वर्षासु हेमन्ते जलसंश्रयाः ।
ग्रीष्मे च पञ्चतपसः शश्वच्च मितभोजनाः ॥ १२.२५०.१० ॥
Im Regen unter freiem Himmel wohnend, im Winter im Wasser weilend, im Sommer die fünf Feuer übend und stets maßvoll essend.
12.250.11
भूमौ विपरिवर्तन्ते तिष्ठन्ति प्रपदैरपि ।
स्थानासनैर्वर्तयन्ति स वनेष्वभिषिञ्चते ॥ १२.२५०.११ ॥
Sie wälzen sich auf dem Boden, stehen sogar auf den Zehenspitzen; sie führen ihr Leben durch stehende und sitzende Haltungen, und in den Wäldern werden sie geweiht.
12.250.12
दन्तोलूखलिकाः केचिदश्मकुट्टास्तथा परे ।
शुक्लपक्षे पिबन्त्येके यवागूं क्वथितां सकृत् ॥ १२.२५०.१२ ॥
Manche sind Zahnmörser-Esser, und ebenso zerstoßen andere mit Steinen; manche trinken in der hellen Monatshälfte einmal gekochte Gerstengrütze.
12.250.13
कृष्णपक्षे पिबन्त्यन्ये भुञ्जते वा यथागतम् ।
मूलैरेके फलैरेके पुष्पैरेके दृढव्रताः ॥ १२.२५०.१३ ॥
In der dunklen Monatshälfte trinken einige, andere essen, was sich bietet. Manche leben von Wurzeln, manche von Früchten, manche von Blüten, standhaft in ihren Gelübden.
12.250.14
वर्तयन्ति यथान्यायं वैखानसमतं श्रिताः ।
एताश्चान्याश्च विविधा दीक्षास्तेषां मनीषिणाम् ॥ १२.२५०.१४ ॥
Sich der Lehre der Vaikhānasa anvertrauend, halten sie diese und andere vielfältige Weihen gemäß der Ordnung ein. Diese und die übrigen Gelübde gehören jenen Weisen.
12.250.15
चतुर्थश्चौपनिषदो धर्मः साधारणः स्मृतः ।
वानप्रस्थाद्गृहस्थाच्च ततोऽन्यः संप्रवर्तते।
अस्मिन्नेव युगे तात वितैस्तत्वार्थदर्शिभिः ॥ १२.२५०.१५ ॥
Der vierte, der Upaniṣaden zugehörige Dharma, gilt als allgemein; er entsteht jenseits des Waldeinsiedlers und des Hausvaters. Lieber Sohn, in eben diesem Zeitalter wurde er von denen gelehrt, die den wahren Sinn der Dinge geschaut haben.
12.250.16
अगस्त्यः सप्तऋषयो मधुच्छन्दोऽधमर्षणः ।
सांकृतिः सुदिवातण्डिर्यथावासो कृतश्रमः ॥ १२.२५०.१६ ॥
Agastya, die sieben Seher, Madhucchandas, Adhamarṣaṇa, Sāṃkṛti, Sudivā-Taṇḍi, die gemäß ihrem Wohnsitz Askese übten.
12.250.17
अहोवीर्यस्तथा काव्यस्ताण्ड्यो मेधातिथिदुऽ ।
बलवान्कर्णनिर्वाकः शून्यपालः कृतश्रम…।
एते धर्मे सुविद्वांसस्ततः स्वर्गमुसागमन ॥ १२.२५०.१७ ॥
Ahovīrya, ebenso Kāvya, Tāṇḍya, Medhātithi, der mächtige Karṇa-nirvāka, Śūnyapāla, die Askese übten. Diese waren im Dharma wohlbewandert; dann gingen sie zum Himmel ein.
12.250.18
तात प्रत्यक्षधर्माणस्तथा काथवारा गणाः ।
ऋषीणामुग्रतपसां धर्मनैपुणेदर्शिनाम् ॥ १२.२५०.१८ ॥
Lieber Sohn, ebenso die Scharen der Kāthavāras, Seher mit sichtbarem Dharma, von heftiger Askese, die die Meisterschaft im Dharma erkennen.
12.250.19
अन्ये चापरिमेयाश्च ब्राह्मणा वनमश्रितताः ।
वैखातसा वालखिल्याः सैकताच्च तथा परे ॥ १२.२५०.१९ ॥
Andere unermessliche Brahmanen, die im Wald Zuflucht genommen hatten: die Vaikhānasas, die Vālakhilyas, die Saikatas und andere.
12.250.20
कर्मभिस्ते निरानन्दा धर्मनित्या जितेन्द्रियाः ।
गताः प्रत्यक्षधर्माणस्ते सर्वे वनमाश्रिताः ॥ १२.२५०.२० ॥
Frei von Freude an Handlungen, beständig im Dharma, Herren ihrer Sinne, gelangten sie alle, nachdem sie das sichtbare Dharma erlangt hatten, in den Wald und nahmen dort Zuflucht.
12.250.21
अनक्षत्रास्त्वनाधृष्या दृश्यते ज्योतिषां गणाः ।
जरया च परिद्यूना व्याधिना च प्रपीडिताः ॥ १२.२५०.२१ ॥
Obwohl ohne Sternbilder, erscheinen die unbezwingbaren Scharen der Himmelslichter, vom Alter abgenutzt und von Krankheit geplagt.
12.250.22
चतुर्थे चायुषः शेषे वानप्रस्थाश्रमं त्यजेत् ।
साद्यस्कां संनिरुप्येष्टिं सर्ववेदसदक्षिणाम् ॥ १२.२५०.२२ ॥
Im verbleibenden Teil des vierten Lebensabschnitts soll man die Stufe des Waldbewohners verlassen, nachdem man ein sofort wirksames Opfer mit einer Gabe an alle Veden veranstaltet hat.
12.250.23
आत्मयाजी सोऽत्मरतिरात्मक्रीडात्मसंश्रयः ।
आत्मन्यग्नीन्समारोप्य त्यक्त्वा सर्वपरिग्रहान् ॥ १२.२५०.२३ ॥
Er ist, der in sich selbst opfert, der am Selbst sich erfreut, im Selbst spielt, allein im Selbst Zuflucht sucht; nachdem er die Feuer in sich selbst gesetzt und alle Besitztümer aufgegeben hat.
12.250.24
साद्यस्कांश्च यजेद्यज्ञानिष्टीश्चैवेह सर्वदा ।
यदैव याजिनां यज्ञादात्मनीज्या प्रवर्तते ॥ १२.२५०.२४ ॥
Hier soll man stets die sofort wirksamen Opfer und Spenden darbringen, denn wenn das Opfer derer, die opfern, den Opferakt im Selbst hervorbringt.
12.250.25
त्रींश्चैवाग्नींस्त्यजेत्सम्यगात्मन्येवात्ममोक्षणात् ।
प्राणेभ्यो यजुषां पञ्च षट् प्राश्नीयादकुत्सयन् ॥ १२.२५०.२५ ॥
Zur Befreiung des Selbstes soll man die drei Feuer völlig im Selbst selbst aufgeben, und für die Lebensatem fünf oder sechs der Opferformeln ohne Tadel genießen.
12.250.26
केशलोमनखान्वाप्य वानप्रस्थो मुनिस्ततः ।
आश्रमादाश्रमं पुण्यं पूतो गच्छति कर्मभिः ॥ १२.२५०.२६ ॥
Nachdem er Haar, Körperhaar und Nägel abgeschoren hat, geht der Waldeinsiedler, der Weise, dann durch seine Taten gereinigt von einem Lebensstadium zum anderen, verdienstvollen.
12.250.27
अभयं सर्वभूतेभ्यो दत्त्वा यः प्रव्रजेद्द्विजः ।
लोकास्तेजोमयास्तस्य प्रेत्य चानन्त्यमश्नुते ॥ १२.२५०.२७ ॥
Der Zweimalgeborene, der allen Wesen Furchtlosigkeit gewährt und in die Entsagung geht, dessen Welten sind lichterfüllt, und nach dem Tod erlangt er Unendlichkeit.
12.250.28
सुशीलवृत्तो व्यपनीतकल्मषो ।
नचेह नामुत्र च कर्तुमीहते।
अरोपमोहो गतसन्धिविग्रहो ।
भवेदुदासीनवदात्मविन्नरः ॥ १२.२५०.२८ ॥
Der Mensch von gutem Wandel, frei von Makel, der weder hier noch dort etwas tun will, frei von der Verblendung der Überlagerung, der Bündnis und Feindschaft abgelegt hat, soll wie ein Gleichgültiger sein, ein Kenner des Selbstes.
12.250.29
यमेषु चैवानुगतेषु न व्यथे ।
त्स्वशास्त्रमूत्राहुतिमन्त्रविक्रमः।
भवेद्यथेष्टा गतिरात्मयाजिनो ।
न संशयो धर्मपरे जितेन्द्रिये ॥ १२.२५०.२९ ॥
Auch wenn man den Zügelungen folgt, soll man nicht betrübt sein; wessen Kraft in den eigenen Schriften, dem Urinopfer und dem Mantra liegt; das Ziel dessen, der im Selbst opfert, wird so, wie er es wünscht. Ohne Zweifel, für den dem Dharma ergebenen Mann mit bezwungenen Sinnen.
12.250.30
ततः परं श्रेष्ठमतीव सद्गुणै ।
रधिष्ठितं त्रीनधिवृत्तिमुत्तमम्।
चतुर्थमुक्तं परमाश्रमं शृणु ।
प्रकीर्त्यमानं परमं परायणम् ॥ १२.२५०.३० ॥
Höre nun von der vierten Lebensstufe, der höchsten, weit über den drei anderen stehenden, an guten Eigenschaften vortrefflichsten, die als höchstes Ziel und höchste Zuflucht gepriesen wird.