Mahābhārata · Adhyāya 12.250
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.250.1
प्रोक्ता गृहस्थवृत्तिस्ते विहिता या मनीषिभिः ।
तदनन्तरमुक्तं यत्तन्निबोध युधिष्ठिर
व्यासेन कथितं पूर्वं पुत्राय सुमहात्मने। ॥ १२.२५०.१ ॥
Yudhiṣṭhira, foi declarada a conduta do chefe de família prescrita para ti pelos sábios. Agora compreende o que foi dito depois, o que Vyāsa outrora relatou a seu filho de grande alma.
12.250.2
क्रय…त्ववधृयैनां तृतीयां वृत्तिमुत्तमाम् ।
संयोगव्रत…वानप्रस्थाश्रमौकसाम् ॥ १२.२५०.२ ॥
…tva… tendo determinado isto, o terceiro e supremo modo de vida… voto de união… dos que habitam no estágio do eremita da floresta.
12.250.3
श्रूयतां पुत्र भद्रं ते सर्वलोकाश्रमात्मनाम् ।
प्रेक्षापूर्वं यदा पत्त्येद्वलीपलितमात्मना ॥ १२.२५०.३ ॥
Filho, escuta, que o bem esteja contigo — para os seres que habitam em todos os mundos e estágios da vida. Quando alguém, com previdência, se vê enrugado e de cabelos grisalhos…
12.250.4
अपत्यस्यैव चापण्यं वनमेव तदाऽऽश्रयेत् ॥ १२.२५०.४ ॥
Também dos descendentes… então deve refugiar-se somente na floresta.
12.250.5
तृतीयमायुषो भागं वानप्रस्थाश्रमे वसेत् ।
तानेवाग्नीन्पस्त्विरेद्यजमानो दि…कसः ॥ १२.२५०.५ ॥
Uma terça parte da vida deve ser passada no estágio do eremita da floresta. Esses mesmos fogos… o sacrificador… di…
12.250.6
निय…नियताराहः षष्ठभक्तो …त्तवान ।
तदाग्रहात्रं तो … यज्ञाङ्गां व सर्वशः ॥ १२.२५०.६ ॥
Aquele de dieta moderada, observando o voto da sexta refeição… por essa firme resolução… inteiramente os membros do sacrifício…
12.250.7
अवैकृष्टं व्रीहियव नीवारे विघसानि च ।
हवींषि संप्रयच्छेत मखेष्वत्रापि पञ्चसु ॥ १२.२५०.७ ॥
Arroz, cevada e nīvāra cultivados em terra não arada, e as sobras de comida, devem ser oferecidos como oblações também aqui, nestes cinco sacrifícios.
12.250.8
वानप्रस्खाश्रमेऽप्येताश्चतस्रो वृत्तयः स्मृताः ।
सद्यः प्रक्षालकाः केचित्केचिन्मासिकसंचयाः ॥ १२.२५०.८ ॥
Também no estágio do morador da floresta são ensinados estes quatro modos de vida: alguns lavam e consomem de imediato, outros acumulam para um mês.
12.250.9
वार्षिकं संचयं केचित्केतिद्द्वादशवार्षिकम् ।
कुर्वन्त्यतिथिपूजार्थं यज्ञतन्त्रार्थमेव वा ॥ १२.२५०.९ ॥
Alguns acumulam para um ano, outros para doze anos, fazendo-o para honrar os hóspedes ou para o procedimento do sacrifício.
12.250.10
अभ्रावकाशा वर्षासु हेमन्ते जलसंश्रयाः ।
ग्रीष्मे च पञ्चतपसः शश्वच्च मितभोजनाः ॥ १२.२५०.१० ॥
Morando sob o céu aberto nas chuvas, morando na água no inverno, praticando os cinco fogos no verão, e sempre comendo com moderação.
12.250.11
भूमौ विपरिवर्तन्ते तिष्ठन्ति प्रपदैरपि ।
स्थानासनैर्वर्तयन्ति स वनेष्वभिषिञ्चते ॥ १२.२५०.११ ॥
Rolam pelo chão, permanecem de pé mesmo sobre a ponta dos pés; sustentam a vida com posturas de pé e sentadas, e nas florestas são consagrados.
12.250.12
दन्तोलूखलिकाः केचिदश्मकुट्टास्तथा परे ।
शुक्लपक्षे पिबन्त्येके यवागूं क्वथितां सकृत् ॥ १२.२५०.१२ ॥
Alguns são comedores que usam os dentes como almofariz, e da mesma forma outros trituram com pedras; alguns, na quinzena clara, bebem uma vez mingau de cevada fervido.
12.250.13
कृष्णपक्षे पिबन्त्यन्ये भुञ्जते वा यथागतम् ।
मूलैरेके फलैरेके पुष्पैरेके दृढव्रताः ॥ १२.२५०.१३ ॥
Na quinzena escura, alguns bebem, outros comem o que encontram. Uns vivem de raízes, outros de frutos, outros de flores, firmes em seus votos.
12.250.14
वर्तयन्ति यथान्यायं वैखानसमतं श्रिताः ।
एताश्चान्याश्च विविधा दीक्षास्तेषां मनीषिणाम् ॥ १२.२५०.१४ ॥
Refugiando-se na doutrina dos Vaikhānasa, seguem estas e outras diversas consagrações conforme a norma. Estas e as demais dīkṣā pertencem àqueles sábios.
12.250.15
चतुर्थश्चौपनिषदो धर्मः साधारणः स्मृतः ।
वानप्रस्थाद्गृहस्थाच्च ततोऽन्यः संप्रवर्तते।
अस्मिन्नेव युगे तात वितैस्तत्वार्थदर्शिभिः ॥ १२.२५०.१५ ॥
O quarto, o dharma ligado às Upaniṣad, é tido como comum; surge à parte do morador da floresta e do chefe de família. Querido filho, nesta mesma era foi ensinado por aqueles que viram o verdadeiro sentido das coisas.
12.250.16
अगस्त्यः सप्तऋषयो मधुच्छन्दोऽधमर्षणः ।
सांकृतिः सुदिवातण्डिर्यथावासो कृतश्रमः ॥ १२.२५०.१६ ॥
Agastya, os sete sábios, Madhucchandas, Adhamarṣaṇa, Sāṃkṛti, Sudivā-Taṇḍi, que praticaram austeridades conforme sua morada.
12.250.17
अहोवीर्यस्तथा काव्यस्ताण्ड्यो मेधातिथिदुऽ ।
बलवान्कर्णनिर्वाकः शून्यपालः कृतश्रम…।
एते धर्मे सुविद्वांसस्ततः स्वर्गमुसागमन ॥ १२.२५०.१७ ॥
Ahovīrya, assim como Kāvya, Tāṇḍya, Medhātithi, o poderoso Karṇa-nirvāka, Śūnyapāla, que praticaram austeridades. Estes eram bem versados no dharma; então alcançaram o céu.
12.250.18
तात प्रत्यक्षधर्माणस्तथा काथवारा गणाः ।
ऋषीणामुग्रतपसां धर्मनैपुणेदर्शिनाम् ॥ १२.२५०.१८ ॥
Querido filho, assim também os grupos dos Kāthavāra, sábios de dharma visível, de austeridade feroz, que veem a maestria do dharma.
12.250.19
अन्ये चापरिमेयाश्च ब्राह्मणा वनमश्रितताः ।
वैखातसा वालखिल्याः सैकताच्च तथा परे ॥ १२.२५०.१९ ॥
Outros brâmanes incontáveis, que se tinham refugiado na floresta: os Vaikhānasas, os Vālakhilyas, os Saikatas e outros.
12.250.20
कर्मभिस्ते निरानन्दा धर्मनित्या जितेन्द्रियाः ।
गताः प्रत्यक्षधर्माणस्ते सर्वे वनमाश्रिताः ॥ १२.२५०.२० ॥
Livres do prazer nas ações, constantes no dharma, senhores dos seus sentidos, todos eles, tendo alcançado o dharma visível diante de si, foram para a floresta e ali se refugiaram.
12.250.21
अनक्षत्रास्त्वनाधृष्या दृश्यते ज्योतिषां गणाः ।
जरया च परिद्यूना व्याधिना च प्रपीडिताः ॥ १२.२५०.२१ ॥
Embora sem constelações, vêem-se os grupos inabaláveis dos astros, desgastados pela velhice e afligidos pela doença.
12.250.22
चतुर्थे चायुषः शेषे वानप्रस्थाश्रमं त्यजेत् ।
साद्यस्कां संनिरुप्येष्टिं सर्ववेदसदक्षिणाम् ॥ १२.२५०.२२ ॥
Na porção restante da quarta parte da vida, deve-se abandonar o estado do morador da floresta, tendo organizado uma oferenda de efeito imediato com honorários para todos os Vedas.
12.250.23
आत्मयाजी सोऽत्मरतिरात्मक्रीडात्मसंश्रयः ।
आत्मन्यग्नीन्समारोप्य त्यक्त्वा सर्वपरिग्रहान् ॥ १२.२५०.२३ ॥
Ele é o que sacrifica em si mesmo, que se deleita no eu, que brinca no eu, que se refugia somente no eu; tendo colocado os fogos em si e abandonado todas as posses.
12.250.24
साद्यस्कांश्च यजेद्यज्ञानिष्टीश्चैवेह सर्वदा ।
यदैव याजिनां यज्ञादात्मनीज्या प्रवर्तते ॥ १२.२५०.२४ ॥
Aqui deve-se sempre realizar os sacrifícios e oblações de efeito imediato, pois quando o sacrifício dos que sacrificam faz surgir o ato sacrificial no eu.
12.250.25
त्रींश्चैवाग्नींस्त्यजेत्सम्यगात्मन्येवात्ममोक्षणात् ।
प्राणेभ्यो यजुषां पञ्च षट् प्राश्नीयादकुत्सयन् ॥ १२.२५०.२५ ॥
Para a libertação do eu, deve-se abandonar plenamente os três fogos no próprio eu, e, para os sopros vitais, tomar cinco ou seis das fórmulas sacrificiais sem censura.
12.250.26
केशलोमनखान्वाप्य वानप्रस्थो मुनिस्ततः ।
आश्रमादाश्रमं पुण्यं पूतो गच्छति कर्मभिः ॥ १२.२५०.२६ ॥
Tendo raspado cabelos, pelos e unhas, o sábio que vive na floresta, purificado por suas ações, passa então de um estágio da vida a outro meritório.
12.250.27
अभयं सर्वभूतेभ्यो दत्त्वा यः प्रव्रजेद्द्विजः ।
लोकास्तेजोमयास्तस्य प्रेत्य चानन्त्यमश्नुते ॥ १२.२५०.२७ ॥
O dvija que, tendo concedido ausência de medo a todos os seres, entra na renúncia, seus mundos são feitos de esplendor, e após a morte ele alcança a infinitude.
12.250.28
सुशीलवृत्तो व्यपनीतकल्मषो ।
नचेह नामुत्र च कर्तुमीहते।
अरोपमोहो गतसन्धिविग्रहो ।
भवेदुदासीनवदात्मविन्नरः ॥ १२.२५०.२८ ॥
O homem de boa conduta, livre de mácula, que não deseja fazer nada aqui nem no além, livre do engano da superposição, tendo abandonado aliança e hostilidade, deve ser como um indiferente, conhecedor do eu.
12.250.29
यमेषु चैवानुगतेषु न व्यथे ।
त्स्वशास्त्रमूत्राहुतिमन्त्रविक्रमः।
भवेद्यथेष्टा गतिरात्मयाजिनो ।
न संशयो धर्मपरे जितेन्द्रिये ॥ १२.२५०.२९ ॥
Mesmo seguindo as restrições, não se deve afligir; aquele cuja força está em suas próprias escrituras, na oferenda de urina e no mantra; a meta de quem sacrifica no eu torna-se como desejada. Sem dúvida, para o homem voltado ao dharma e de sentidos dominados.
12.250.30
ततः परं श्रेष्ठमतीव सद्गुणै ।
रधिष्ठितं त्रीनधिवृत्तिमुत्तमम्।
चतुर्थमुक्तं परमाश्रमं शृणु ।
प्रकीर्त्यमानं परमं परायणम् ॥ १२.२५०.३० ॥
Ouve agora o quarto estágio da vida, supremo e muito acima dos outros três, o mais excelente em suas boas qualidades, proclamado a meta mais alta e o refúgio supremo.