ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.251
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.251.1
वर्तमानस्तयेवात्र वानप्रस्थाश्रमे यथा ।
योक्तव्योऽऽत्मा कथं शक्त्या परं वै काङ्क्षता पदम् ॥ १२.२५१.१ ॥
ವಾನಪ್ರಸ್ಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿರುವಂತೆ, ಪರಮಪದವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆತ್ಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು.
12.251.2
प्राप्य संस्कारमेताभ्यामाश्रमाभ्यां ततः परम् ।
यत्कार्यं परमार्थार्थं तदिहैकमनाः शृणु ॥ १२.२५१.२ ॥
ಈ ಎರಡು ಆಶ್ರಮಗಳಿಂದ ಸಂಸ್ಕಾರ ಪಡೆದ ನಂತರ, ಪರಮಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕಾದುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೇಳು.
12.251.3
कषायं पाचयित्वाऽऽशु श्रेणिस्थानेषु च त्रिषु ।
प्रव्रजेच्च परं स्थानं पारिव्राज्यमनुत्तमम् ॥ १२.२५१.३ ॥
ಕಷಾಯವನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಪಕ್ವಗೊಳಿಸಿ, ಮೂರು ಶ್ರೇಣಿ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪಾರಿವ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು.
12.251.4
यद्भवानेवमभ्यस्य वर्ततां श्रूयतां तथा ।
एक एव चरेद्धर्मं सिद्ध्यर्थमसहायवान् ॥ १२.२५१.४ ॥
ನೀನು ಹೀಗೆ ಅಭ್ಯಾಸಮಾಡಿ ನಡೆದುಕೊ; ಹಾಗೆಯೇ ಕೇಳಲ್ಪಡಲಿ. ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಒಬ್ಬನೇ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.
12.251.5
एकश्चरतिः यः पश्यन्न जहाति न हीयते ।
अनग्निरनिकेतश्च ग्राममन्नार्थमाश्रयेत् ॥ १२.२५१.५ ॥
ಒಬ್ಬನೇ ಸಂಚರಿಸುವವನು, ನೋಡುತ್ತಾ ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಕ್ಷೀಣಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ; ಅಗ್ನಿರಹಿತನೂ ಮನೆಯಿಲ್ಲದವನೂ ಆಗಿ, ಅನ್ನಕ್ಕಾಗಿ ಗ್ರಾಮವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕು.
12.251.6
अश्वस्तनविधाता स्यान्मुनिर्भावसमन्वितः ।
लघ्वाशी नियताहारः सकृदन्ननिषेविता ॥ १२.२५१.६ ॥
ಮುನಿಯಾಗಿ, ಭಾವಸಂಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಒಂದು ದಿನದ ಆಹಾರ ನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವನಾಗಿರಬೇಕು; ಕಡಿಮೆ ತಿನ್ನುವವನು, ನಿಯಮಿತ ಆಹಾರವುಳ್ಳವನು, ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಅನ್ನ ಸೇವಿಸುವವನು.
12.251.7
णलं वृक्षमलानि कुचेलमसदृ… ।
उपक्षा सर्वभूतानामेतावद्भिक्षुलक्षणाम् ॥ १२.२५१.७ ॥
ಮರ, ಅಲಂಕಾರಗಳು, ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆ… ಸಕಲ ಜೀವಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಉಪೇಕ್ಷೆ — ಭಿಕ್ಷುವಿನ ಲಕ್ಷಣ ಇಷ್ಟೇ.
12.251.8
यस्मिन्वाचा प्राविशन्ति कूपे प्राप्ताः शिलाइव ।
न वक्तारं पुनर्यान्ति स कैवल्याश्रमे वसेत् ॥ १२.२५१.८ ॥
ಯಾರಲ್ಲಿ ವಾಚೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಬಾವಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಕಲ್ಲುಗಳಂತೆ ಒಳಗೆ ಇಳಿದು, ಮಾತನಾಡಿದವನ ಬಳಿಗೆ ಮರಳದೋ — ಅವನು ಕೈವಲ್ಯಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲಿ.
12.251.9
नैव पश्येन्न शृणुयादवाच्यं जातु कस्यचित् ।
ब्राह्मणानां विशेषेण नैव ब्रूयात्कथंचन ॥ १२.२५१.९ ॥
ಯಾರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಹೇಳಬಾರದ್ದನ್ನು ಎಂದೂ ನೋಡಬಾರದು, ಕೇಳಬಾರದು — ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಹೇಳಬಾರದು.
12.251.10
बद्ब्राह्मणस्य कुशलं तदेव सततं वदेत् ।
तूष्णीमासीत निन्दायां कुर्वन्भैषज्यमात्मनः ॥ १२.२५१.१० ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಕ್ಷೇಮವನ್ನೇ ಸದಾ ಹೇಳಬೇಕು; ನಿಂದನೆ ಬಂದಾಗ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತಿರಬೇಕು — ಅದನ್ನೇ ತನ್ನ ಔಷಧವೆಂದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
12.251.11
येन पूर्णमिवाकाशं भवत्येकेन सर्वदा ।
शून्यं येन जनाकीर्णं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.११ ॥
ಯಾರಿಂದ ಆಕಾಶವು ಸದಾ ತುಂಬಿದಂತಾಗುತ್ತದೋ, ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸ್ಥಳವೂ ಯಾರಿಂದ ಶೂನ್ಯವಾಗಿ ತೋರುತ್ತದೋ — ಅವನನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆಂದು ಬಲ್ಲರು.
12.251.12
येनकेन चिदाच्छन्नो येनकेनचिदाशितः ।
यत्र क्वचन शायी च तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.१२ ॥
ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹೊದ್ದು, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿ, ಎಲ್ಲೋ ಒಂದೆಡೆ ಮಲಗುವವನನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆಂದು ಬಲ್ಲರು.
12.251.13
अहेरिव गणाद्भीतः सन्मानान्मरणादिव ।
कुणपादिव च स्त्रीभ्यस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.१३ ॥
ಹಾವಿನಿಂದ, ಗುಂಪಿನಿಂದ, ಸನ್ಮಾನದಿಂದ, ಮರಣದಿಂದ, ಶವದಿಂದ, ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಭಯಪಡುವವನನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆಂದು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ.
12.251.14
न कुद्ध्येन्न प्रहृष्येच्च मानितोऽमानितश्च यः ।
सर्वभूतेष्वभयदस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.१४ ॥
ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಅಥವಾ ಅವಮಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಕೋಪಿಸದೆ, ಸಂತೋಷಿಸದೆ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅಭಯ ನೀಡುವವನನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆಂದು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ.
12.251.15
नाभिनन्देत मरणं नाभिनन्देत जीवितम् ।
कालमेव प्रतीक्षेत निदेशं भृतको यथा ॥ १२.२५१.१५ ॥
ಮರಣವನ್ನು ಬಯಸಬಾರದು, ಜೀವನವನ್ನೂ ಬಯಸಬಾರದು; ಕೂಲಿಯಾಳು ಯಜಮಾನನ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಕಾಯುವಂತೆ ಕಾಲವನ್ನೇ ಕಾಯಬೇಕು.
12.251.16
अनभ्याहतचित्तः स्यादनभ्याहतवाग्भवेत् ।
निर्मुक्तः सर्वपापेभ्यो निरमित्रस्य किं भयम् ॥ १२.२५१.१६ ॥
ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಕದಡದಿರಲಿ, ಮಾತು ನೋಯಿಸದಿರಲಿ; ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಶತ್ರುವಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಭಯವೇಕೆ?
12.251.17
अभयं सर्वभूतेभ्यो भूतानामभयं यतः ।
तस्य मोहाद्विमुक्तस्य भयं नास्ति कुतश्चन ॥ १२.२५१.१७ ॥
ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅಭಯ ನೀಡುವವನಿಂದ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅಭಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಮೋಹದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡ ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಂದಲೂ ಭಯವಿಲ್ಲ.
12.251.18
यथा नागपदेऽन्यानि पदानि पदगामिनाम् ।
सर्वाण्येवापिलीयन्ते पदजातानि कौञ्जरे ॥ १२.२५१.१८ ॥
ಆನೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಇತರ ನಡೆಯುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹೆಜ್ಜೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಲೀನವಾಗುವಂತೆ.
12.251.19
एवं सर्वमहिंसायां धर्मार्थमभिधीयते ।
अमृतः स नित्यं भवति यो हिंसां न प्रपद्यते ॥ १२.२५१.१९ ॥
ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅಹಿಂಸೆಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸದವನು ಸದಾ ಅಮರನಾಗುತ್ತಾನೆ.
12.251.20
अहिसंकः समः सत्यो धृतिमान्नियतेन्द्रियः ।
शरण्यः सर्वभूतानां गतिमाप्नोत्यनुत्तमाम् ॥ १२.२५१.२० ॥
ಅಹಿಂಸಕನೂ, ಸಮದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವನೂ, ಸತ್ಯವಂತನೂ, ಧೈರ್ಯವಂತನೂ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹಿಯೂ ಆದವನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯನಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
12.251.21
एवं प्रज्ञानतृप्तस्य निर्भयस्य निराशिषः ।
न मृत्युरतिगो भावः स मृत्युं नाधिगच्छति ॥ १२.२५१.२१ ॥
ಹೀಗೆ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ತೃಪ್ತನೂ, ನಿರ್ಭಯನೂ, ಆಶೆರಹಿತನೂ ಆದವನಿಗೆ ಮೃತ್ಯು ತಡೆಯಲ್ಲ; ಅವನು ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ.
12.251.22
विमुक्तं सर्वसङ्गेभ्यो मुनिमाकाशवत्स्थितम् ।
अस्वमेकचरं शान्तं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.२२ ॥
ಎಲ್ಲ ಆಸಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡು, ಆಕಾಶದಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವ, ಮುನಿಯೂ, ಸಂಪತ್ತಿಲ್ಲದವನೂ, ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುವವನೂ, ಶಾಂತನೂ ಆದವನನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ.
12.251.23
जीवितं यस्य धर्मार्थं धर्मो हर्यर्थमेव च ।
अहोरात्राश्च पुण्यार्थं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.२३ ॥
ಯಾರ ಜೀವನ ಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿಯೋ, ಧರ್ಮ ಹರಿಗಾಗಿಯೋ, ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಪುಣ್ಯಕ್ಕಾಗಿಯೋ ಇದೆಯೋ, ಅವನನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ.
12.251.24
निराशिषमनारम्भं निर्नमस्कारमस्तुतिम् ।
निर्मुक्ते बन्धनैः सर्वैस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.२४ ॥
ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಬಯಸದವನೂ, ಆರಂಭವಿಲ್ಲದವನೂ, ನಮಸ್ಕಾರ-ಸ್ತುತಿಗಳಿಲ್ಲದವನೂ, ಎಲ್ಲ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡವನೂ ಆದವನನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ.
12.251.25
सर्वाणि भूतानि सुखे रमन्ते ।
सर्वाणि दुःखस्य भृशं त्रसन्ते।
तेषां भयोत्पादनजातखेदः ।
कुर्यान्न कर्माणि हि श्रद्दधानः ॥ १२.२५१.२५ ॥
ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ಸುಖದಲ್ಲಿ ರಮಿಸುತ್ತವೆ; ಎಲ್ಲವೂ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಪಡುತ್ತವೆ. ಅವಕ್ಕೆ ಭಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿ ಖೇದ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಶ್ರದ್ಧಾವಂತನು ಮಾಡಬಾರದು.
12.251.26
दानं हि भूताभयदक्षिणायाः ।
सर्वाणि दानान्यधितिष्ठतीह।
तीक्ष्णां तनुं यः प्रथमं जहाति ।
सोऽनन्तमाप्नोत्यभयं प्रजाभ्यः ॥ १२.२५१.२६ ॥
ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಅಭಯವನ್ನು ದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ನೀಡುವ ದಾನವೇ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದಾನಗಳಿಗೂ ಆಧಾರ. ಕಠಿಣ ದೇಹಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಮೊದಲು ತ್ಯಜಿಸುವವನು ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ಅನಂತ ಅಭಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
12.251.27
स दत्तमास्येन हविर्जुहोति ।
लोकस्य नाभिर्जगतः प्रतिष्ठा।
तस्याङ्गमङ्गानि कृताकृतं च ।
वैश्वानरः सर्वमिदं प्रपेदे ॥ १२.२५१.२७ ॥
ಅವನು ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಬಾಯಿಯ ಮೂಲಕ ಹವಿಸ್ಸಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಲೋಕದ ನಾಭಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಆಧಾರ. ಅವನ ಅಂಗಾಂಗಗಳು, ಮಾಡಿದುದು ಮತ್ತು ಮಾಡದುದು ಎಲ್ಲವೂ ವೈಶ್ವಾನರ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವು.
12.251.28
प्रादेशमात्रे हृदि निःसृतं य ।
त्तस्मिन्प्राणानात्मयाजी जुहोति।
तस्याग्निहोत्रं हुतमात्मसंस्थं ।
सर्वेषु लोकेषु सदैवतेषु ॥ १२.२५१.२८ ॥
ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿರುವ ಅದರಲ್ಲಿ, ಆತ್ಮಯಾಜಿ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಹವಿಸ್ಸಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡು ಹೋಮಗೊಂಡಿದ್ದು, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಸಹಿತ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ.
12.251.29
देवं त्रिधातुं त्रिवृतं सुपर्ण ।
ये विद्युरग्र्यां परमात्मतां च।
ते सर्वलोकेषु महीयमाना ।
देवाः समर्था अमृतं वहन्ति ॥ १२.२५१.२९ ॥
ಮೂರು ಧಾತುಗಳಿಂದ ನೆಲೆಗೊಂಡ, ತ್ರಿವೃತ್ತಾದ ಸುಪರ್ಣ ದೇವನನ್ನೂ ಅವನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರಮಾತ್ಮತ್ವವನ್ನೂ ಅರಿತವರು ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಸಮರ್ಥರಾದ ದೇವತೆಗಳಾಗಿ ಅಮೃತವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತಾರೆ.
12.251.30
वेदांश्च वेद्यं तु विधिं च कृत्स्न ।
मथो निरुक्तं परमार्थतां च।
सर्वं शरीरात्मनि यः प्रवेद ।
तस्य स्म देवाः स्पृहयन्ति नित्यम् ॥ १२.२५१.३० ॥
ವೇದಗಳನ್ನು, ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ವಿಧಿಯನ್ನು, ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರುಕ್ತವನ್ನು, ಪರಮಾರ್ಥವನ್ನು, ದೇಹ ಮತ್ತು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಾರು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೋ, ಅವನನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಸದಾ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ.
12.251.31
भूमावसक्तं दिवि चाप्रमेयं ।
हिरण्मयं योऽण्डजमण्डमध्ये।
पतत्रिणं पक्षिणमन्तरिक्षे ।
यो वेद भोग्यात्मनि दीप्तरश्मिः ॥ १२.२५१.३१ ॥
ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಮೇಯನಾಗಿ, ಅಂಡಜ ಮಂಡಲದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಣಮಯನಾಗಿ, ಅಂತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ರೆಕ್ಕೆಯ ಪಕ್ಷಿಯಾಗಿ, ಅನುಭವಿಸಲು ಯೋಗ್ಯ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ದೀಪ್ತ ಕಿರಣಗಳುಳ್ಳವನನ್ನು ಯಾರು ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೋ.
12.251.32
आवर्तमानमजरं विवर्तनं ।
षण्णाभिकं द्वादशारं सुपर्व।
यस्येदमास्योपरि याति विश्वं ।
यत्कालचक्रं निहितं गुहायाम् ॥ १२.२५१.३२ ॥
ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ, ಜರೆಯಿಲ್ಲದ, ಪರಿವರ್ತನೆಯ, ಆರು ನಾಭಿಗಳು ಹನ್ನೆರಡು ಆರೆಗಳು ಸುಂದರ ಕೀಲುಗಳುಳ್ಳ, ಇದರ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಈ ವಿಶ್ವ ಚಲಿಸುವ ಆ ಕಾಲಚಕ್ರ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
12.251.33
यः संप्रजानञ्जगतः शरीरं ।
सर्वान्स लोकानधिगच्छतीह।
तस्मिन्हितं तर्पयतीह देवां ।
स्ते वै तृप्तास्तर्पयन्त्यास्यमस्य ॥ १२.२५१.३३ ॥
ಜಗತ್ತಿನ ಶರೀರವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯುವವನು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವಾದದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತದೆ; ಅವರು ತೃಪ್ತರಾಗಿ ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ.
12.251.34
तेजोमयो नित्यमयः पुराणो ।
लोकाननन्तानभयानुपैति।
भूतानि यस्मान्न त्रसन्ते कदाचि ।
त्स भूतानां न त्रसते कदाचित् ॥ १२.२५१.३४ ॥
ತೇಜೋಮಯನೂ, ನಿತ್ಯಸ್ವರೂಪನೂ, ಪುರಾತನನೂ ಆದವನು ಅನಂತ ಮತ್ತು ಭಯರಹಿತ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಯಾರಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವನೂ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ.
12.251.35
अगर्हणीयो न च गर्हतेऽन्या ।
न्स वै विप्रः परमात्मानमीक्षेत्।
विनीतमोहो व्यपनीतकल्मषो ।
न चेह नामुत्र च सोऽन्नमर्च्छति ॥ १२.२५१.३५ ॥
ಯಾರನ್ನೂ ನಿಂದಿಸದವನು, ಯಾರಿಂದಲೂ ನಿಂದಿಸಲ್ಪಡದವನು ಆ ವಿಪ್ರನು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಕಾಣಬೇಕು. ಮೋಹ ಕಳೆದು, ಪಾಪ ತೊಳೆದವನು ಇಲ್ಲಿಯೂ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಅನ್ನವನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
12.251.36
अरोषमोहः समलोष्टकाञ्चनः ।
प्रहीणशोको गतसन्धिविग्रहः।
अपेतनिन्दास्तुतिरप्रियाप्रिय ।
श्चरन्नुदासीनवदेष भिक्षुकः ॥ १२.२५१.३६ ॥
ಕೋಪ ಮೋಹಗಳಿಲ್ಲದವನು, ಮಣ್ಣಿನ ಹೆಂಟೆಯನ್ನು ಚಿನ್ನವನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುವವನು, ಶೋಕ ತೊರೆದವನು, ಸಂಧಿವಿಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟವನು, ನಿಂದೆ ಸ್ತುತಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಮೀರಿದವನು, ಪ್ರಿಯಾಪ್ರಿಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಭಾವ ಹೊಂದಿ ಉದಾಸೀನನಂತೆ ಸಂಚರಿಸುವ ಈ ಭಿಕ್ಷುವು.