மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.251
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.251.1
वर्तमानस्तयेवात्र वानप्रस्थाश्रमे यथा ।
योक्तव्योऽऽत्मा कथं शक्त्या परं वै काङ्क्षता पदम् ॥ १२.२५१.१ ॥
வானப்பிரஸ்த ஆசிரமத்தில் இருப்பது போல, உயர்ந்த நிலையை விரும்புபவன் தன் ஆற்றலால் ஆன்மாவை எவ்வாறு யோகத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
12.251.2
प्राप्य संस्कारमेताभ्यामाश्रमाभ्यां ततः परम् ।
यत्कार्यं परमार्थार्थं तदिहैकमनाः शृणु ॥ १२.२५१.२ ॥
இவ்விரு ஆசிரமங்களாலும் சம்ஸ்காரத்தைப் பெற்ற பின், உயர்ந்த பொருளுக்காகச் செய்ய வேண்டியதை இங்கே ஒருமனத்துடன் கேள்.
12.251.3
कषायं पाचयित्वाऽऽशु श्रेणिस्थानेषु च त्रिषु ।
प्रव्रजेच्च परं स्थानं पारिव्राज्यमनुत्तमम् ॥ १२.२५१.३ ॥
காவியாடையை விரைவில் பக்குவப்படுத்தி, மூன்று படிநிலைகளிலும், மிக உயர்ந்த பாரிவ்ராஜ்யத்தை நோக்கி துறவு பூண வேண்டும்.
12.251.4
यद्भवानेवमभ्यस्य वर्ततां श्रूयतां तथा ।
एक एव चरेद्धर्मं सिद्ध्यर्थमसहायवान् ॥ १२.२५१.४ ॥
நீ இவ்வாறு பயின்று ஒழுகு; இவ்வாறே கேட்கப்படட்டும். சித்திக்காக துணையின்றித் தனியாகவே தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
12.251.5
एकश्चरतिः यः पश्यन्न जहाति न हीयते ।
अनग्निरनिकेतश्च ग्राममन्नार्थमाश्रयेत् ॥ १२.२५१.५ ॥
தனியாகச் சஞ்சரிப்பவன், காண்பவனாய் இருந்து கைவிடுவதில்லை, குறைவதுமில்லை; நெருப்பில்லாதவனும் வீடில்லாதவனுமாய், உணவுக்காக கிராமத்தை நாட வேண்டும்.
12.251.6
अश्वस्तनविधाता स्यान्मुनिर्भावसमन्वितः ।
लघ्वाशी नियताहारः सकृदन्ननिषेविता ॥ १२.२५१.६ ॥
முனிவனாக, நிலையான மனப்பாங்குடன், ஒருநாள் உணவு விதியைக் கடைப்பிடிப்பவனாக இருக்க வேண்டும்; குறைவாக உண்பவனாகவும், கட்டுப்பாடான உணவுடையவனாகவும், ஒருமுறை மட்டுமே உணவு உண்பவனாகவும்.
12.251.7
णलं वृक्षमलानि कुचेलमसदृ… ।
उपक्षा सर्वभूतानामेतावद्भिक्षुलक्षणाम् ॥ १२.२५१.७ ॥
மரம், அணிகலன்கள், கிழிந்த ஆடை… எல்லா உயிர்களிடத்தும் பற்றற்ற நோக்கு — பிக்ஷுவின் லக்ஷணம் இவ்வளவுதான்.
12.251.8
यस्मिन्वाचा प्राविशन्ति कूपे प्राप्ताः शिलाइव ।
न वक्तारं पुनर्यान्ति स कैवल्याश्रमे वसेत् ॥ १२.२५१.८ ॥
எவனிடத்தில் வாக்கால் சொல்லப்பட்டவை கிணற்றில் விழுந்த கற்களைப் போல் புகுந்து, பேசுபவனிடம் மீண்டும் திரும்பாதோ — அவன் கைவல்யாசிரமத்தில் வசிக்கட்டும்.
12.251.9
नैव पश्येन्न शृणुयादवाच्यं जातु कस्यचित् ।
ब्राह्मणानां विशेषेण नैव ब्रूयात्कथंचन ॥ १२.२५१.९ ॥
யாருடைய பேசத்தகாததையும் ஒருபோதும் பார்க்கக்கூடாது, கேட்கக்கூடாது — குறிப்பாக அந்தணர்களைப் பற்றி எவ்விதத்திலும் சொல்லவே கூடாது.
12.251.10
बद्ब्राह्मणस्य कुशलं तदेव सततं वदेत् ।
तूष्णीमासीत निन्दायां कुर्वन्भैषज्यमात्मनः ॥ १२.२५१.१० ॥
அந்தணரின் நலத்தையே எப்போதும் சொல்ல வேண்டும்; இகழ்ச்சி நேர்ந்தால் மௌனமாக இருக்க வேண்டும் — அதையே தனக்கான மருந்தாகக் கொள்ள வேண்டும்.
12.251.11
येन पूर्णमिवाकाशं भवत्येकेन सर्वदा ।
शून्यं येन जनाकीर्णं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.११ ॥
ஒருவனால் ஆகாயம் எப்போதும் நிறைந்ததுபோல் ஆகிறதோ, மக்கள் நிறைந்த இடமும் ஒருவனால் வெறுமையாகத் தோன்றுகிறதோ — அவனைத் தேவர்கள் பிராமணன் என்று அறிவர்.
12.251.12
येनकेन चिदाच्छन्नो येनकेनचिदाशितः ।
यत्र क्वचन शायी च तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.१२ ॥
எந்த வகையிலோ ஆடை அணிந்தவனும், எந்த வகையிலோ உணவு உண்டவனும், எங்கேயோ படுத்து உறங்குபவனுமாகிய அவனைத் தேவர்கள் பிராமணன் என்று அறிவர்.
12.251.13
अहेरिव गणाद्भीतः सन्मानान्मरणादिव ।
कुणपादिव च स्त्रीभ्यस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.१३ ॥
பாம்பைப் போலவும், கூட்டத்திலிருந்தும், மரியாதையிலிருந்தும், மரணத்திலிருந்தும், பிணத்திலிருந்தும், பெண்களிலிருந்தும் அஞ்சுபவனை தேவர்கள் பிராமணன் என்று அறிவர்.
12.251.14
न कुद्ध्येन्न प्रहृष्येच्च मानितोऽमानितश्च यः ।
सर्वभूतेष्वभयदस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.१४ ॥
மதிக்கப்படும்போதும் அவமதிக்கப்படும்போதும் கோபப்படாமலும் மகிழாமலும், எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளிப்பவனை தேவர்கள் பிராமணன் என்று அறிவர்.
12.251.15
नाभिनन्देत मरणं नाभिनन्देत जीवितम् ।
कालमेव प्रतीक्षेत निदेशं भृतको यथा ॥ १२.२५१.१५ ॥
மரணத்தை விரும்பக்கூடாது, வாழ்க்கையையும் விரும்பக்கூடாது; கூலிக்கு வேலை செய்பவன் எஜமானின் கட்டளைக்காகக் காத்திருப்பது போல் காலத்தையே எதிர்பார்க்க வேண்டும்.
12.251.16
अनभ्याहतचित्तः स्यादनभ्याहतवाग्भवेत् ।
निर्मुक्तः सर्वपापेभ्यो निरमित्रस्य किं भयम् ॥ १२.२५१.१६ ॥
அவனது மனம் அழியாமலும், வாக்கு அழியாமலும் இருக்கட்டும்; எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, பகைவரே இல்லாதவனுக்கு என்ன பயம்?
12.251.17
अभयं सर्वभूतेभ्यो भूतानामभयं यतः ।
तस्य मोहाद्विमुक्तस्य भयं नास्ति कुतश्चन ॥ १२.२५१.१७ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளிப்பவனிடமிருந்து உயிர்களுக்கு அபயம் கிடைக்கிறது; மயக்கத்திலிருந்து விடுபட்ட அவனுக்கு எங்கிருந்தும் பயம் இல்லை.
12.251.18
यथा नागपदेऽन्यानि पदानि पदगामिनाम् ।
सर्वाण्येवापिलीयन्ते पदजातानि कौञ्जरे ॥ १२.२५१.१८ ॥
யானையின் காலடியில் மற்ற நடக்கும் உயிரினங்களின் காலடிச் சுவடுகள் அனைத்தும் ஒடுங்கி ஒன்றுபடுவது போல்.
12.251.19
एवं सर्वमहिंसायां धर्मार्थमभिधीयते ।
अमृतः स नित्यं भवति यो हिंसां न प्रपद्यते ॥ १२.२५१.१९ ॥
இவ்வாறு எல்லாமே அகிம்சையில் தர்மத்திற்காகச் சொல்லப்படுகிறது. எவன் வன்முறையை அடையவில்லையோ, அவன் எப்போதும் அமரனாகிறான்.
12.251.20
अहिसंकः समः सत्यो धृतिमान्नियतेन्द्रियः ।
शरण्यः सर्वभूतानां गतिमाप्नोत्यनुत्तमाम् ॥ १२.२५१.२० ॥
அகிம்சையாளனும், சமநோக்குடையவனும், உண்மையானவனும், மனவுறுதியுடையவனும், புலன்களை அடக்கியவனும் ஆகியவன் எல்லா உயிர்களுக்கும் அடைக்கலமாகி மிக உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.
12.251.21
एवं प्रज्ञानतृप्तस्य निर्भयस्य निराशिषः ।
न मृत्युरतिगो भावः स मृत्युं नाधिगच्छति ॥ १२.२५१.२१ ॥
இவ்வாறு அறிவில் நிறைவடைந்தவனும், அச்சமற்றவனும், ஆசையற்றவனுமானவனுக்கு மரணம் ஒரு தடையல்ல; அவன் மரணத்தை அடைவதில்லை.
12.251.22
विमुक्तं सर्वसङ्गेभ्यो मुनिमाकाशवत्स्थितम् ।
अस्वमेकचरं शान्तं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.२२ ॥
எல்லாப் பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, ஆகாயம் போல நிலைத்திருக்கும், முனிவனும், உடைமையற்றவனும், தனியாகத் திரிபவனும், அமைதியுடையவனுமான அவனை தேவர்கள் பிராமணன் என்று அறிவர்.
12.251.23
जीवितं यस्य धर्मार्थं धर्मो हर्यर्थमेव च ।
अहोरात्राश्च पुण्यार्थं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.२३ ॥
எவனுடைய வாழ்க்கை தர்மத்திற்காகவோ, தர்மம் ஹரிக்காகவோ, பகலும் இரவும் புண்ணியத்திற்காகவோ இருக்கிறதோ, அவனை தேவர்கள் பிராமணன் என்று அறிவர்.
12.251.24
निराशिषमनारम्भं निर्नमस्कारमस्तुतिम् ।
निर्मुक्ते बन्धनैः सर्वैस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.२४ ॥
ஆசீர்வாதத்தை விரும்பாதவனும், தொடக்கமற்றவனும், வணக்கமும் புகழ்ச்சியும் அற்றவனும், எல்லாப் பிணைப்புகளிலிருந்தும் விடுபட்டவனுமான அவனை தேவர்கள் பிராமணன் என்று அறிவர்.
12.251.25
सर्वाणि भूतानि सुखे रमन्ते ।
सर्वाणि दुःखस्य भृशं त्रसन्ते।
तेषां भयोत्पादनजातखेदः ।
कुर्यान्न कर्माणि हि श्रद्दधानः ॥ १२.२५१.२५ ॥
அனைத்து உயிர்களும் இன்பத்தில் மகிழ்கின்றன; அனைத்தும் துன்பத்திற்கு மிகவும் அஞ்சுகின்றன. அவற்றுக்கு பயத்தை உண்டாக்கி துயரம் விளைவிக்கும் செயல்களை நம்பிக்கையுள்ளவன் செய்யக்கூடாது.
12.251.26
दानं हि भूताभयदक्षिणायाः ।
सर्वाणि दानान्यधितिष्ठतीह।
तीक्ष्णां तनुं यः प्रथमं जहाति ।
सोऽनन्तमाप्नोत्यभयं प्रजाभ्यः ॥ १२.२५१.२६ ॥
உயிர்களுக்கு அபயம் அளிக்கும் தட்சிணையுடன் கூடிய தானமே உண்மையில் இங்கு எல்லா தானங்களுக்கும் அடிப்படையாகும். கடுமையான உடல்-பற்றை முதலில் விடுபவன் உயிர்களுக்கு முடிவற்ற அபயத்தை அடைகிறான்.
12.251.27
स दत्तमास्येन हविर्जुहोति ।
लोकस्य नाभिर्जगतः प्रतिष्ठा।
तस्याङ्गमङ्गानि कृताकृतं च ।
वैश्वानरः सर्वमिदं प्रपेदे ॥ १२.२५१.२७ ॥
அவன் கொடுக்கப்பட்டதை வாயின் வழியாக ஹவிஸாக அர்ப்பிக்கிறான். அவன் உலகத்தின் நாபி, ஜகத்தின் நிலை. அவனது அங்கங்களும், செய்யப்பட்டதும் செய்யப்படாததும் அனைத்தும், வைஸ்வானரனாகிய அக்னியில் புகுந்தன.
12.251.28
प्रादेशमात्रे हृदि निःसृतं य ।
त्तस्मिन्प्राणानात्मयाजी जुहोति।
तस्याग्निहोत्रं हुतमात्मसंस्थं ।
सर्वेषु लोकेषु सदैवतेषु ॥ १२.२५१.२८ ॥
இதயத்தில் ஒரு பிரதேச அளவில் எழுந்துள்ள அதில், ஆத்மயாஜி பிராணன்களை ஹோமம் செய்கிறான். அவனது அக்னிஹோத்ரம், ஆத்மாவில் நிலைத்து அர்ப்பிக்கப்பட்டது, அனைத்து உலகங்களிலும், தேவர்களுடன் சேர்ந்து பலனளிக்கிறது.
12.251.29
देवं त्रिधातुं त्रिवृतं सुपर्ण ।
ये विद्युरग्र्यां परमात्मतां च।
ते सर्वलोकेषु महीयमाना ।
देवाः समर्था अमृतं वहन्ति ॥ १२.२५१.२९ ॥
மூன்று தாதுக்களாக நிலைபெற்ற, மூன்றாகப் பிரிந்த சுபர்ணனாகிய தேவனையும், அவனது உயர்ந்த பரமாத்மதன்மையையும் அறிந்தவர்கள், எல்லா உலகங்களிலும் போற்றப்படுகிறார்கள். அவர்கள் ஆற்றல் பெற்ற தேவர்களாக அமிருதத்தைத் தாங்குகிறார்கள்.
12.251.30
वेदांश्च वेद्यं तु विधिं च कृत्स्न ।
मथो निरुक्तं परमार्थतां च।
सर्वं शरीरात्मनि यः प्रवेद ।
तस्य स्म देवाः स्पृहयन्ति नित्यम् ॥ १२.२५१.३० ॥
வேதங்களையும், அறியத்தக்க விதியையும், முழு நிருக்தத்தையும், பரமார்த்தத்தையும், உடலிலும் ஆன்மாவிலும் உள்ள அனைத்தையும் யார் முழுமையாக அறிகிறானோ, அவனை தேவர்கள் எப்போதும் விரும்புகின்றனர்.
12.251.31
भूमावसक्तं दिवि चाप्रमेयं ।
हिरण्मयं योऽण्डजमण्डमध्ये।
पतत्रिणं पक्षिणमन्तरिक्षे ।
यो वेद भोग्यात्मनि दीप्तरश्मिः ॥ १२.२५१.३१ ॥
பூமியில் பற்றுள்ளவனாகவும், வானில் அளவற்றவனாகவும், முட்டையிலிருந்து பிறந்த உருண்டையின் நடுவில் பொன்மயமானவனாகவும், அந்தரிக்ஷத்தில் சிறகுள்ள பறவையாகவும், அனுபவிக்கத்தக்க ஆன்மாவில் ஒளிரும் கதிர்களுடையவனாகவும் உள்ளவனை யார் அறிகிறானோ.
12.251.32
आवर्तमानमजरं विवर्तनं ।
षण्णाभिकं द्वादशारं सुपर्व।
यस्येदमास्योपरि याति विश्वं ।
यत्कालचक्रं निहितं गुहायाम् ॥ १२.२५१.३२ ॥
சுழன்று கொண்டிருப்பதும், முதுமையற்றதும், திரும்பிச் சுழல்வதும், ஆறு மையங்களும் பன்னிரண்டு ஆரங்களும் நல்ல மூட்டுகளும் கொண்டதுமாகிய, இந்த உலகம் அதன் வாயின்மேல் செல்லும் காலச்சக்கரம் குகையில் வைக்கப்பட்டுள்ளது.
12.251.33
यः संप्रजानञ्जगतः शरीरं ।
सर्वान्स लोकानधिगच्छतीह।
तस्मिन्हितं तर्पयतीह देवां ।
स्ते वै तृप्तास्तर्पयन्त्यास्यमस्य ॥ १२.२५१.३३ ॥
உலகின் உடலை முழுமையாக அறிபவன் இங்கே எல்லா உலகங்களையும் அடைகிறான். அவனிடம் அர்ப்பிக்கப்பட்டது இங்கே தேவர்களை திருப்திப்படுத்துகிறது; அவர்கள் திருப்தியடைந்து அவனுடைய வாயைத் திருப்திப்படுத்துகின்றனர்.
12.251.34
तेजोमयो नित्यमयः पुराणो ।
लोकाननन्तानभयानुपैति।
भूतानि यस्मान्न त्रसन्ते कदाचि ।
त्स भूतानां न त्रसते कदाचित् ॥ १२.२५१.३४ ॥
ஒளிமயமானவனும், நித்தியமானவனும், பழையவனுமான அவன் அளவற்ற, அச்சமற்ற உலகங்களை அடைகிறான். எவனிடமிருந்து உயிரினங்கள் ஒருபோதும் அஞ்சுவதில்லையோ, அவனும் உயிரினங்களுக்கு ஒருபோதும் அஞ்சுவதில்லை.
12.251.35
अगर्हणीयो न च गर्हतेऽन्या ।
न्स वै विप्रः परमात्मानमीक्षेत्।
विनीतमोहो व्यपनीतकल्मषो ।
न चेह नामुत्र च सोऽन्नमर्च्छति ॥ १२.२५१.३५ ॥
யாரும் நிந்திக்கத் தகாதவனும், பிறரை நிந்திக்காதவனுமான அந்தப் பிராமணன் பரமாத்மாவைக் காண வேண்டும். மோகம் நீங்கி, பாவம் கழுவப்பட்டவன், இங்கும் மறுமையிலும் உணவை நாடுவதில்லை.
12.251.36
अरोषमोहः समलोष्टकाञ्चनः ।
प्रहीणशोको गतसन्धिविग्रहः।
अपेतनिन्दास्तुतिरप्रियाप्रिय ।
श्चरन्नुदासीनवदेष भिक्षुकः ॥ १२.२५१.३६ ॥
கோபமும் மோகமும் அற்றவன், மண் கட்டியையும் பொன்னையும் சமமாகக் காண்பவன், துக்கம் நீங்கியவன், சமாதானமும் போரும் அற்றவன், நிந்தையும் புகழும் கடந்தவன், இனியதும் இனியல்லாததும் ஒன்றாகக் கருதுபவன், நடுநிலையாளன் போல் திரியும் இவன் பிக்ஷு.