Mahābhārata · Adhyāya 12.251
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.251.1
वर्तमानस्तयेवात्र वानप्रस्थाश्रमे यथा ।
योक्तव्योऽऽत्मा कथं शक्त्या परं वै काङ्क्षता पदम् ॥ १२.२५१.१ ॥
Wie soll, im Lebensstadium des Waldbewohners verharrend, der nach dem höchsten Zustand Verlangende das Selbst durch eigene Kraft zügeln?
12.251.2
प्राप्य संस्कारमेताभ्यामाश्रमाभ्यां ततः परम् ।
यत्कार्यं परमार्थार्थं तदिहैकमनाः शृणु ॥ १२.२५१.२ ॥
Nachdem du durch diese beiden Lebensstadien geläutert bist, höre hier mit ungeteiltem Sinn, was danach um des höchsten Zieles willen zu tun ist.
12.251.3
कषायं पाचयित्वाऽऽशु श्रेणिस्थानेषु च त्रिषु ।
प्रव्रजेच्च परं स्थानं पारिव्राज्यमनुत्तमम् ॥ १२.२५१.३ ॥
Nachdem er das ockerfarbene Gewand rasch hat reifen lassen, soll er in den drei Stufen des Aufstiegs in den höchsten Zustand hinausziehen, das unübertroffene Leben des wandernden Entsagenden.
12.251.4
यद्भवानेवमभ्यस्य वर्ततां श्रूयतां तथा ।
एक एव चरेद्धर्मं सिद्ध्यर्थमसहायवान् ॥ १२.२५१.४ ॥
Da du dich so übst und so lebst, so höre: Um der Vollendung willen soll man allein dem Dharma folgen, ohne Gefährten.
12.251.5
एकश्चरतिः यः पश्यन्न जहाति न हीयते ।
अनग्निरनिकेतश्च ग्राममन्नार्थमाश्रयेत् ॥ १२.२५१.५ ॥
Wer einsam umherzieht, sieht und verlässt nichts und verliert nichts; ohne Feuer und ohne Heim soll er um der Speise willen ein Dorf aufsuchen.
12.251.6
अश्वस्तनविधाता स्यान्मुनिर्भावसमन्वितः ।
लघ्वाशी नियताहारः सकृदन्ननिषेविता ॥ १२.२५१.६ ॥
Er sei ein Weiser, mit gefestigter Gesinnung, der die Regel der Speise für einen Tag befolgt, wenig isst, mit gezügelter Nahrung, und nur einmal Speise zu sich nimmt.
12.251.7
णलं वृक्षमलानि कुचेलमसदृ… ।
उपक्षा सर्वभूतानामेतावद्भिक्षुलक्षणाम् ॥ १२.२५१.७ ॥
Ein Baum, abgelegter Schmuck, ein zerlumptes Gewand… und Gleichgültigkeit gegen alle Wesen: so viel ist das Kennzeichen des Bettelmönchs.
12.251.8
यस्मिन्वाचा प्राविशन्ति कूपे प्राप्ताः शिलाइव ।
न वक्तारं पुनर्यान्ति स कैवल्याश्रमे वसेत् ॥ १२.२५१.८ ॥
Wessen gesprochene Worte wie in einen Brunnen gefallene Steine versinken und nie zum Sprecher zurückkehren — der möge in der Einsiedelei der Erlösung wohnen.
12.251.9
नैव पश्येन्न शृणुयादवाच्यं जातु कस्यचित् ।
ब्राह्मणानां विशेषेण नैव ब्रूयात्कथंचन ॥ १२.२५१.९ ॥
Man solle niemals sehen oder hören, was über jemanden nicht gesagt werden darf, und es auf keine Weise aussprechen — zumal über Brahmanen.
12.251.10
बद्ब्राह्मणस्य कुशलं तदेव सततं वदेत् ।
तूष्णीमासीत निन्दायां कुर्वन्भैषज्यमात्मनः ॥ १२.२५१.१० ॥
Er solle stets nur vom Wohl des Brahmanen sprechen; wird er getadelt, so schweige er — und mache dies zu seiner eigenen Arznei.
12.251.11
येन पूर्णमिवाकाशं भवत्येकेन सर्वदा ।
शून्यं येन जनाकीर्णं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.११ ॥
Wessen Einsamkeit den Himmel stets erfüllt erscheinen lässt, und durch den ein gedrängter Ort leer scheint — ihn erkennen die Götter als Brahmanen.
12.251.12
येनकेन चिदाच्छन्नो येनकेनचिदाशितः ।
यत्र क्वचन शायी च तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.१२ ॥
Wer sich mit allem bekleidet, was er findet, isst, was er bekommt, und schläft, wo er gerade liegt — ihn erkennen die Götter als Brahmanen.
12.251.13
अहेरिव गणाद्भीतः सन्मानान्मरणादिव ।
कुणपादिव च स्त्रीभ्यस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.१३ ॥
Wer sich fürchtet wie vor einer Schlange, vor der Menge, vor Ehre, vor dem Tod, wie vor einem Leichnam, und vor Frauen — den erkennen die Götter als Brahmane.
12.251.14
न कुद्ध्येन्न प्रहृष्येच्च मानितोऽमानितश्च यः ।
सर्वभूतेष्वभयदस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.१४ ॥
Wer weder zürnt noch sich freut, wenn er geehrt oder verachtet wird, und allen Wesen Furchtlosigkeit gibt — den erkennen die Götter als Brahmane.
12.251.15
नाभिनन्देत मरणं नाभिनन्देत जीवितम् ।
कालमेव प्रतीक्षेत निदेशं भृतको यथा ॥ १२.२५१.१५ ॥
Man soll weder den Tod begrüßen noch das Leben begrüßen; man soll nur die Zeit abwarten, wie ein Diener um Lohn den Befehl seines Herrn erwartet.
12.251.16
अनभ्याहतचित्तः स्यादनभ्याहतवाग्भवेत् ।
निर्मुक्तः सर्वपापेभ्यो निरमित्रस्य किं भयम् ॥ १२.२५१.१६ ॥
Sein Geist sei unerschüttert und seine Rede unverletzend; frei von allen Sünden und ohne Feinde — welche Furcht könnte er haben?
12.251.17
अभयं सर्वभूतेभ्यो भूतानामभयं यतः ।
तस्य मोहाद्विमुक्तस्य भयं नास्ति कुतश्चन ॥ १२.२५१.१७ ॥
Von ihm erhalten alle Wesen Furchtlosigkeit, und von ihm erhalten die Wesen Furchtlosigkeit; für den von Verblendung Befreiten gibt es nirgendwoher Furcht.
12.251.18
यथा नागपदेऽन्यानि पदानि पदगामिनाम् ।
सर्वाण्येवापिलीयन्ते पदजातानि कौञ्जरे ॥ १२.२५१.१८ ॥
Wie in der Fährte eines Elefanten alle anderen Fußspuren der gehenden Wesen aufgehen, so verschmelzen alle in jener einen.
12.251.19
एवं सर्वमहिंसायां धर्मार्थमभिधीयते ।
अमृतः स नित्यं भवति यो हिंसां न प्रपद्यते ॥ १२.२५१.१९ ॥
So wird alles in der Gewaltlosigkeit um des Dharma willen verkündet. Wer nicht zur Gewalt greift, wird für immer unsterblich.
12.251.20
अहिसंकः समः सत्यो धृतिमान्नियतेन्द्रियः ।
शरण्यः सर्वभूतानां गतिमाप्नोत्यनुत्तमाम् ॥ १२.२५१.२० ॥
Wer gewaltlos, gleichmütig, wahrhaftig, standhaft und mit gezügelten Sinnen ist, wird für alle Wesen eine Zuflucht und erreicht das höchste Ziel.
12.251.21
एवं प्रज्ञानतृप्तस्य निर्भयस्य निराशिषः ।
न मृत्युरतिगो भावः स मृत्युं नाधिगच्छति ॥ १२.२५१.२१ ॥
Für den, der so vom Wissen gesättigt, furchtlos und frei von Wünschen ist, ist der Tod kein Hindernis; er begegnet dem Tod nicht.
12.251.22
विमुक्तं सर्वसङ्गेभ्यो मुनिमाकाशवत्स्थितम् ।
अस्वमेकचरं शान्तं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.२२ ॥
Wen die Götter als Brahmane erkennen, das ist der, der von allen Anhaftungen befreit, wie der Himmel bleibt, ein Weiser ohne Besitz, allein wandernd und friedvoll ist.
12.251.23
जीवितं यस्य धर्मार्थं धर्मो हर्यर्थमेव च ।
अहोरात्राश्च पुण्यार्थं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.२३ ॥
Wessen Leben dem Dharma gilt, dessen Dharma Hari gilt und dessen Tage und Nächte dem Verdienst gelten, den erkennen die Götter als Brahmane.
12.251.24
निराशिषमनारम्भं निर्नमस्कारमस्तुतिम् ।
निर्मुक्ते बन्धनैः सर्वैस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.२४ ॥
Wen die Götter als Brahmane erkennen, das ist der, der frei von Segenswünschen ist, ohne Tatendrang, ohne Ehrerbietung oder Lob, und von allen Fesseln befreit.
12.251.25
सर्वाणि भूतानि सुखे रमन्ते ।
सर्वाणि दुःखस्य भृशं त्रसन्ते।
तेषां भयोत्पादनजातखेदः ।
कुर्यान्न कर्माणि हि श्रद्दधानः ॥ १२.२५१.२५ ॥
Alle Wesen erfreuen sich am Glück; alle fürchten das Leid sehr. Wer in ihnen Furcht erzeugt und Kummer verursacht, soll solche Handlungen nicht begehen, als Mensch des Vertrauens.
12.251.26
दानं हि भूताभयदक्षिणायाः ।
सर्वाणि दानान्यधितिष्ठतीह।
तीक्ष्णां तनुं यः प्रथमं जहाति ।
सोऽनन्तमाप्नोत्यभयं प्रजाभ्यः ॥ १२.२५१.२६ ॥
Wahrlich, die Gabe, die als Lohn die Furchtlosigkeit für die Wesen einschließt, ist die Grundlage aller Gaben hier. Wer zuerst die harte Anhaftung an den Körper aufgibt, erlangt für die Geschöpfe endlose Furchtlosigkeit.
12.251.27
स दत्तमास्येन हविर्जुहोति ।
लोकस्य नाभिर्जगतः प्रतिष्ठा।
तस्याङ्गमङ्गानि कृताकृतं च ।
वैश्वानरः सर्वमिदं प्रपेदे ॥ १२.२५१.२७ ॥
Er bringt das Gegebene als Opfergabe durch den Mund dar. Er ist der Nabel der Welt, der Grund des Weltalls. Seine Glieder und alles, was getan und nicht getan ist, sind in Vaiśvānara, das Feuer, eingegangen.
12.251.28
प्रादेशमात्रे हृदि निःसृतं य ।
त्तस्मिन्प्राणानात्मयाजी जुहोति।
तस्याग्निहोत्रं हुतमात्मसंस्थं ।
सर्वेषु लोकेषु सदैवतेषु ॥ १२.२५१.२८ ॥
Im Herzen, das in der Größe einer Spanne hervortritt, opfert der Selbstopferer die Atemhauche hinein. Sein Agnihotra, dargebracht im Verweilen im Selbst, trägt Frucht in allen Welten, zusammen mit den Göttern.
12.251.29
देवं त्रिधातुं त्रिवृतं सुपर्ण ।
ये विद्युरग्र्यां परमात्मतां च।
ते सर्वलोकेषु महीयमाना ।
देवाः समर्था अमृतं वहन्ति ॥ १२.२५१.२९ ॥
Die den Gott, der in drei Elementen gegründet ist, den dreifach geteilten Vogel mit schönen Flügeln, und seine höchste Selbstheit kennen, werden in allen Welten geehrt. Als fähige Götter tragen sie die Unsterblichkeit.
12.251.30
वेदांश्च वेद्यं तु विधिं च कृत्स्न ।
मथो निरुक्तं परमार्थतां च।
सर्वं शरीरात्मनि यः प्रवेद ।
तस्य स्म देवाः स्पृहयन्ति नित्यम् ॥ १२.२५१.३० ॥
Wer die Veden, die zu kennende Regel, das vollständige Nirukta, die höchste Wahrheit und alles, was im Körper und im Selbst ist, vollständig erkennt, den begehren die Götter stets.
12.251.31
भूमावसक्तं दिवि चाप्रमेयं ।
हिरण्मयं योऽण्डजमण्डमध्ये।
पतत्रिणं पक्षिणमन्तरिक्षे ।
यो वेद भोग्यात्मनि दीप्तरश्मिः ॥ १२.२५१.३१ ॥
Wer den kennt, der an der Erde haftet und im Himmel unermesslich ist, golden inmitten der eischen Sphäre, ein geflügelter Vogel im Luftraum, mit strahlenden Strahlen, der im zu genießenden Selbst weilt.
12.251.32
आवर्तमानमजरं विवर्तनं ।
षण्णाभिकं द्वादशारं सुपर्व।
यस्येदमास्योपरि याति विश्वं ।
यत्कालचक्रं निहितं गुहायाम् ॥ १२.२५१.३२ ॥
Das ewig kreisende, alterlose, sich wendende Rad der Zeit, mit sechs Naben, zwölf Speichen und schönen Gelenken, über dessen Mund sich dieses Weltall bewegt, das Rad der Zeit, verborgen in der Höhle.
12.251.33
यः संप्रजानञ्जगतः शरीरं ।
सर्वान्स लोकानधिगच्छतीह।
तस्मिन्हितं तर्पयतीह देवां ।
स्ते वै तृप्तास्तर्पयन्त्यास्यमस्य ॥ १२.२५१.३३ ॥
Wer den Körper der Welt vollständig erkennt, erlangt hier alle Welten. Was in ihn geopfert wird, sättigt hier die Götter, und diese, gesättigt, sättigen seinen Mund.
12.251.34
तेजोमयो नित्यमयः पुराणो ।
लोकाननन्तानभयानुपैति।
भूतानि यस्मान्न त्रसन्ते कदाचि ।
त्स भूतानां न त्रसते कदाचित् ॥ १२.२५१.३४ ॥
Strahlend, ewigen Wesens, uralt, erlangt er endlose und furchtlose Welten. Der, vor dem sich die Wesen nie fürchten, fürchtet die Wesen nie.
12.251.35
अगर्हणीयो न च गर्हतेऽन्या ।
न्स वै विप्रः परमात्मानमीक्षेत्।
विनीतमोहो व्यपनीतकल्मषो ।
न चेह नामुत्र च सोऽन्नमर्च्छति ॥ १२.२५१.३५ ॥
Wer nicht zu tadeln ist und andere nicht tadelt, dieser Brahmane soll das höchste Selbst (Paramātman) schauen. Mit getilgter Verblendung und abgelegter Befleckung sucht er weder hier noch dort Speise.
12.251.36
अरोषमोहः समलोष्टकाञ्चनः ।
प्रहीणशोको गतसन्धिविग्रहः।
अपेतनिन्दास्तुतिरप्रियाप्रिय ।
श्चरन्नुदासीनवदेष भिक्षुकः ॥ १२.२५१.३६ ॥
Frei von Zorn und Verblendung, der Erdscholle und Gold gleich achtet, frei von Kummer, jenseits von Bündnis und Feindschaft, jenseits von Tadel und Lob, gleichmütig gegenüber Angenehmem und Unangenehmem, umherziehend wie ein Gleichgültiger: dies ist der Bettelmönch.