Mahābhārata · Adhyāya 12.251
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.251.1
वर्तमानस्तयेवात्र वानप्रस्थाश्रमे यथा ।
योक्तव्योऽऽत्मा कथं शक्त्या परं वै काङ्क्षता पदम् ॥ १२.२५१.१ ॥
Permanecendo assim no estágio de vida do morador da floresta, como deve aquele que deseja o estado supremo disciplinar o eu com o próprio poder?
12.251.2
प्राप्य संस्कारमेताभ्यामाश्रमाभ्यां ततः परम् ।
यत्कार्यं परमार्थार्थं तदिहैकमनाः शृणु ॥ १२.२५१.२ ॥
Tendo recebido a purificação por esses dois estágios de vida, ouve aqui com mente única o que deve ser feito depois, pelo bem supremo.
12.251.3
कषायं पाचयित्वाऽऽशु श्रेणिस्थानेषु च त्रिषु ।
प्रव्रजेच्च परं स्थानं पारिव्राज्यमनुत्तमम् ॥ १२.२५१.३ ॥
Tendo rapidamente amadurecido a veste ocre, pelos três degraus de ascensão, deve partir para o estado supremo, a vida incomparável do renunciante errante.
12.251.4
यद्भवानेवमभ्यस्य वर्ततां श्रूयतां तथा ।
एक एव चरेद्धर्मं सिद्ध्यर्थमसहायवान् ॥ १२.२५१.४ ॥
Visto que assim te exercitas e conduzes, ouve: para alcançar a realização, deve-se caminhar sozinho no dharma, sem companheiro.
12.251.5
एकश्चरतिः यः पश्यन्न जहाति न हीयते ।
अनग्निरनिकेतश्च ग्राममन्नार्थमाश्रयेत् ॥ १२.२५१.५ ॥
Quem vaga sozinho, vendo, não abandona nem se diminui; sem fogo e sem morada, deve recorrer a uma aldeia por alimento.
12.251.6
अश्वस्तनविधाता स्यान्मुनिर्भावसमन्वितः ।
लघ्वाशी नियताहारः सकृदन्ननिषेविता ॥ १२.२५१.६ ॥
Seja um sábio dotado de disposição firme, seguindo a regra da comida de um dia, comendo pouco, com dieta contida, tomando alimento apenas uma vez.
12.251.7
णलं वृक्षमलानि कुचेलमसदृ… ।
उपक्षा सर्वभूतानामेतावद्भिक्षुलक्षणाम् ॥ १२.२५१.७ ॥
Uma árvore, adornos descartados, uma veste andrajosa… e a indiferença para com todos os seres: eis o sinal do mendicante.
12.251.8
यस्मिन्वाचा प्राविशन्ति कूपे प्राप्ताः शिलाइव ।
न वक्तारं पुनर्यान्ति स कैवल्याश्रमे वसेत् ॥ १२.२५१.८ ॥
Aquele em quem as palavras proferidas afundam como pedras caídas num poço, sem jamais voltar a quem falou — que habite o eremitério da libertação.
12.251.9
नैव पश्येन्न शृणुयादवाच्यं जातु कस्यचित् ।
ब्राह्मणानां विशेषेण नैव ब्रूयात्कथंचन ॥ १२.२५१.९ ॥
Nunca se deve ver nem ouvir o que não deve ser dito de ninguém, e de modo algum dizê-lo — sobretudo acerca dos brâmanes.
12.251.10
बद्ब्राह्मणस्य कुशलं तदेव सततं वदेत् ।
तूष्णीमासीत निन्दायां कुर्वन्भैषज्यमात्मनः ॥ १२.२५१.१० ॥
Que fale sempre apenas do bem-estar do brâmane; se for censurado, que se cale, fazendo disso o seu próprio remédio.
12.251.11
येन पूर्णमिवाकाशं भवत्येकेन सर्वदा ।
शून्यं येन जनाकीर्णं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.११ ॥
Aquele por quem o céu parece sempre cheio, sendo ele um só, e por quem um lugar apinhado parece vazio — a ele os deuses reconhecem como brâmane.
12.251.12
येनकेन चिदाच्छन्नो येनकेनचिदाशितः ।
यत्र क्वचन शायी च तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.१२ ॥
Aquele que se veste com o que lhe vem à mão, come o que obtém e dorme onde calha — a ele os deuses reconhecem como brâmane.
12.251.13
अहेरिव गणाद्भीतः सन्मानान्मरणादिव ।
कुणपादिव च स्त्रीभ्यस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.१३ ॥
Aquele que teme, como a uma serpente, a multidão, a honra, a morte, como a um cadáver, e as mulheres — a esse os deuses conhecem como brâmane.
12.251.14
न कुद्ध्येन्न प्रहृष्येच्च मानितोऽमानितश्च यः ।
सर्वभूतेष्वभयदस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.१४ ॥
Aquele que não se irrita nem se alegra quando honrado ou desonrado, e que dá destemor a todos os seres — a esse os deuses conhecem como brâmane.
12.251.15
नाभिनन्देत मरणं नाभिनन्देत जीवितम् ।
कालमेव प्रतीक्षेत निदेशं भृतको यथा ॥ १२.२५१.१५ ॥
Não deve desejar a morte nem desejar a vida; deve apenas aguardar o tempo, como o servo assalariado aguarda a ordem do seu senhor.
12.251.16
अनभ्याहतचित्तः स्यादनभ्याहतवाग्भवेत् ।
निर्मुक्तः सर्वपापेभ्यो निरमित्रस्य किं भयम् ॥ १२.२५१.१६ ॥
Que sua mente seja inabalável e sua palavra não fira; livre de todo pecado e sem inimigos, que temor poderia ter?
12.251.17
अभयं सर्वभूतेभ्यो भूतानामभयं यतः ।
तस्य मोहाद्विमुक्तस्य भयं नास्ति कुतश्चन ॥ १२.२५१.१७ ॥
Por ele todos os seres têm destemor, e dele os seres recebem destemor; para quem está libertado da ilusão, não há temor de lugar algum.
12.251.18
यथा नागपदेऽन्यानि पदानि पदगामिनाम् ।
सर्वाण्येवापिलीयन्ते पदजातानि कौञ्जरे ॥ १२.२५१.१८ ॥
Como na pegada de um elefante são absorvidas todas as outras pegadas dos seres que caminham, assim todas se fundem naquela.
12.251.19
एवं सर्वमहिंसायां धर्मार्थमभिधीयते ।
अमृतः स नित्यं भवति यो हिंसां न प्रपद्यते ॥ १२.२५१.१९ ॥
Assim, tudo é declarado na não violência pelo dharma. Aquele que não recorre à violência torna-se imortal para sempre.
12.251.20
अहिसंकः समः सत्यो धृतिमान्नियतेन्द्रियः ।
शरण्यः सर्वभूतानां गतिमाप्नोत्यनुत्तमाम् ॥ १२.२५१.२० ॥
Quem é não violento, equânime, verdadeiro, firme, de sentidos controlados e refúgio para todos os seres, alcança a meta suprema.
12.251.21
एवं प्रज्ञानतृप्तस्य निर्भयस्य निराशिषः ।
न मृत्युरतिगो भावः स मृत्युं नाधिगच्छति ॥ १२.२५१.२१ ॥
Para quem assim está saciado de conhecimento, destemido e livre de desejos, a morte não é obstáculo; ele não encontra a morte.
12.251.22
विमुक्तं सर्वसङ्गेभ्यो मुनिमाकाशवत्स्थितम् ।
अस्वमेकचरं शान्तं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.२२ ॥
Aquele que está livre de todo apego, permanece como o céu, é um sábio sem posses, anda sozinho e em paz; os deuses o conhecem como brâmane.
12.251.23
जीवितं यस्य धर्मार्थं धर्मो हर्यर्थमेव च ।
अहोरात्राश्च पुण्यार्थं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.२३ ॥
Aquele cuja vida é para o dharma, cujo dharma é para Hari, e cujos dias e noites são para o mérito, os deuses o conhecem como brâmane.
12.251.24
निराशिषमनारम्भं निर्नमस्कारमस्तुतिम् ।
निर्मुक्ते बन्धनैः सर्वैस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२५१.२४ ॥
Aquele que está livre do desejo de bênçãos, sem iniciar ações, sem saudação nem louvor, libertado de todos os laços, os deuses o conhecem como brâmane.
12.251.25
सर्वाणि भूतानि सुखे रमन्ते ।
सर्वाणि दुःखस्य भृशं त्रसन्ते।
तेषां भयोत्पादनजातखेदः ।
कुर्यान्न कर्माणि हि श्रद्दधानः ॥ १२.२५१.२५ ॥
Todos os seres se deleitam na felicidade; todos tremem muito diante do sofrimento. Quem lhes causa medo e produz aflição não deve realizar tais ações, sendo um homem de fé.
12.251.26
दानं हि भूताभयदक्षिणायाः ।
सर्वाणि दानान्यधितिष्ठतीह।
तीक्ष्णां तनुं यः प्रथमं जहाति ।
सोऽनन्तमाप्नोत्यभयं प्रजाभ्यः ॥ १२.२५१.२६ ॥
Na verdade, a doação que inclui como honorário a ausência de medo para os seres é o fundamento de todas as doações aqui. Quem primeiro abandona o apego feroz ao corpo alcança para os seres um destemor sem fim.
12.251.27
स दत्तमास्येन हविर्जुहोति ।
लोकस्य नाभिर्जगतः प्रतिष्ठा।
तस्याङ्गमङ्गानि कृताकृतं च ।
वैश्वानरः सर्वमिदं प्रपेदे ॥ १२.२५१.२७ ॥
Ele oferece o que é dado como oblação pela boca. Ele é o umbigo do mundo, o fundamento do universo. Seus membros, e tudo o que é feito e não feito, entraram em Vaiśvānara, o fogo.
12.251.28
प्रादेशमात्रे हृदि निःसृतं य ।
त्तस्मिन्प्राणानात्मयाजी जुहोति।
तस्याग्निहोत्रं हुतमात्मसंस्थं ।
सर्वेषु लोकेषु सदैवतेषु ॥ १२.२५१.२८ ॥
No coração, que surge com a medida de um palmo, aquele que se sacrifica a si mesmo oferece os alentos nele. Seu Agnihotra, oferecido permanecendo no ser, dá fruto em todos os mundos, junto com os deuses.
12.251.29
देवं त्रिधातुं त्रिवृतं सुपर्ण ।
ये विद्युरग्र्यां परमात्मतां च।
ते सर्वलोकेषु महीयमाना ।
देवाः समर्था अमृतं वहन्ति ॥ १२.२५१.२९ ॥
Aqueles que conhecem o deus estabelecido em três elementos, o pássaro de asas belas e triplo, e sua suprema condição de ser o Eu, são honrados em todos os mundos. Como deuses capazes, carregam a imortalidade.
12.251.30
वेदांश्च वेद्यं तु विधिं च कृत्स्न ।
मथो निरुक्तं परमार्थतां च।
सर्वं शरीरात्मनि यः प्रवेद ।
तस्य स्म देवाः स्पृहयन्ति नित्यम् ॥ १२.२५१.३० ॥
Aquele que conhece plenamente os Vedas, a regra a ser conhecida, o nirukta completo, a verdade suprema e tudo o que há no corpo e no ātman, é sempre desejado pelos deuses.
12.251.31
भूमावसक्तं दिवि चाप्रमेयं ।
हिरण्मयं योऽण्डजमण्डमध्ये।
पतत्रिणं पक्षिणमन्तरिक्षे ।
यो वेद भोग्यात्मनि दीप्तरश्मिः ॥ १२.२५१.३१ ॥
Aquele que conhece quem está apegado à terra e imensurável no céu, dourado no meio da esfera nascida do ovo, pássaro alado no firmamento, de raios radiantes, que habita no ātman a ser desfrutado.
12.251.32
आवर्तमानमजरं विवर्तनं ।
षण्णाभिकं द्वादशारं सुपर्व।
यस्येदमास्योपरि याति विश्वं ।
यत्कालचक्रं निहितं गुहायाम् ॥ १२.२५१.३२ ॥
A roda do tempo, que gira sem cessar, sem velhice, em constante revolução, de seis cubos e doze raios, de belas juntas, acima de cuja boca este universo se move, colocada na caverna.
12.251.33
यः संप्रजानञ्जगतः शरीरं ।
सर्वान्स लोकानधिगच्छतीह।
तस्मिन्हितं तर्पयतीह देवां ।
स्ते वै तृप्तास्तर्पयन्त्यास्यमस्य ॥ १२.२५१.३३ ॥
Aquele que conhece plenamente o corpo do mundo alcança aqui todos os mundos. O que lhe é oferecido satisfaz aqui os deuses, e estes, satisfeitos, satisfazem sua boca.
12.251.34
तेजोमयो नित्यमयः पुराणो ।
लोकाननन्तानभयानुपैति।
भूतानि यस्मान्न त्रसन्ते कदाचि ।
त्स भूतानां न त्रसते कदाचित् ॥ १२.२५१.३४ ॥
Radiante, eterno por natureza, antigo, ele alcança mundos infinitos e sem medo. Aquele de quem os seres nunca têm medo, nunca teme os seres.
12.251.35
अगर्हणीयो न च गर्हतेऽन्या ।
न्स वै विप्रः परमात्मानमीक्षेत्।
विनीतमोहो व्यपनीतकल्मषो ।
न चेह नामुत्र च सोऽन्नमर्च्छति ॥ १२.२५१.३५ ॥
Aquele que não deve ser censurado e não censura os outros, esse brâmane deve contemplar o Ātman supremo. Com a ilusão dissipada e a impureza afastada, não busca alimento nem aqui nem no além.
12.251.36
अरोषमोहः समलोष्टकाञ्चनः ।
प्रहीणशोको गतसन्धिविग्रहः।
अपेतनिन्दास्तुतिरप्रियाप्रिय ।
श्चरन्नुदासीनवदेष भिक्षुकः ॥ १२.२५१.३६ ॥
Livre de ira e ilusão, que vê igualmente um torrão e o ouro, livre do pesar, além de alianças e hostilidades, além da censura e do louvor, igual ante o agradável e o desagradável, que vagueia como indiferente: este é o mendicante.