Mahābhārata · Adhyāya 12.256
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.256.1
यस्माद्धर्मात्परो धर्मो विद्यदे नेह कश्चन ।
यो वि… न्प्रब्रवीतु मे ॥ १२.२५६.१ ॥
Über dem es hier keinen höheren Dharma gibt—der, der… möge er mir es sagen.
12.256.2
धर्मं ति संप्रवक्ष्यामि पुराणमृषिसंस्तुतम् ।
विशिष्टं सर्वधर्मेभ्यस्तमिहैकमनाः शृणु ॥ १२.२५६.२ ॥
Ich werde dir jenen alten Dharma vollständig darlegen, von den Weisen gepriesen, ausgezeichnet vor allen Dharmas; höre ihn mit ungeteiltem Geist.
12.256.3
इन्द्रिया…प्रमाथीनि बुद्ध्या संयम्य यत्नतः ।
सर्वतो… ॥ १२.२५६.३ ॥
Die Sinne… ungestüm; sie mit dem Verstand und Mühe zügelnd… von allen Seiten…
12.256.4
मनसश्चेन्द्रियाणा चाप्यकाग्र्य परमं तप ।
तज्ज्यायः सर्वधर्मेभ्यः स धर्मः पर उच्य ॥ १२.२५६.४ ॥
Die Einspitzigkeit von Geist und Sinnen ist die höchste Askese; sie ist besser als alle Dharmas, und sie heißt der höchste Dharma.
12.256.5
तानि सर्वाणि संधाय मनःषष्ठानि मेधया ।
आत्मतृप्त इवासीत बहुचिन्त्यमचिन्तयन् ॥ १२.२५६.५ ॥
Nachdem du alle diese, mit dem Geist als sechstem, durch den Verstand gesammelt hast, setze dich selbstzufrieden nieder, ohne an vieles zu denken, worüber man nachdenken könnte.
12.256.6
गोचरेभ्यो निवृत्तानि यदा स्थास्यन्ति वेश्मनि ।
तदा त्वमात्मनाऽऽत्मानं परं द्रक्ष्यसि शाश्वतम् ॥ १२.२५६.६ ॥
Wenn die Sinne, von ihren Objekten abgewandt, im Haus des Körpers feststehen, dann wirst du durch dich selbst das höchste, ewige Selbst erblicken.
12.256.7
सर्वात्मानं महात्मानं विधूममिव पावकम् ।
तं पश्यन्ति महात्मानो ब्राह्मणा ये मनीषिणः ॥ १२.२५६.७ ॥
Wie ein rauchloses Feuer wird jenes große Selbst, das Selbst aller, von den großherzigen, weisen Brahmanen gesehen.
12.256.8
यथा पुष्पफलोपेतो बहुशाखो महाद्रुमः ।
आत्मनो नाभिजानीते क्व मे पुष्पं क्व मे फलम् ॥ १२.२५६.८ ॥
Wie ein großer Baum, reich an Blüten und Früchten, mit vielen Ästen, sich selbst nicht kennt: Wo ist meine Blüte, wo meine Frucht?
12.256.9
एवमात्मा न जानीते क्व गभिष्ये कुतस्त्वहम् ।
अन्यो ह्यत्रान्तरात्माऽस्ति यः सर्वमनुपश्यति ॥ १२.२५६.९ ॥
So weiß das Selbst nicht: Wohin werde ich gehen, woher bin ich gekommen? Hier gibt es ein anderes inneres Selbst, das alles sieht.
12.256.10
ज्ञानदीपेन दीप्तेन पश्यत्यात्मानमात्मना ।
दृष्ट्वा त्वमात्मनाऽऽत्मानं निरात्मा भव सर्ववित् ॥ १२.२५६.१० ॥
Mit der entzündeten Lampe der Erkenntnis sieht man das Selbst durch das Selbst. Nachdem du das Selbst durch das Selbst gesehen hast, werde ohne getrenntes Ich, ein Kenner von allem.
12.256.11
विमुक्तः सर्वपापेभ्यो विमुक्तत्वगिवोरगः ।
परां बुद्धिमवाप्येह विपाप्मा विगतज्वरः ॥ १२.२५६.११ ॥
Befreit von allen Sünden, wie eine Schlange, die von ihrer abgestreiften Haut befreit ist, werde, nachdem du hier die höchste Einsicht erlangt hast, sündenlos und frei von Fieber.
12.256.12
सर्वतः प्रवहां घोरां नदीं लोकप्रवाहिनीम् ।
पञ्चेन्द्रियग्राहवतीं मनःसंकल्परोधसम् ॥ १२.२५६.१२ ॥
Ein schrecklicher Fluss, der nach allen Seiten strömt und die Welten mit sich fortreißt, mit den fünf Sinnen als Krokodilen und den Entschlüssen des Geistes als Ufern.
12.256.13
लोभमोहतृणच्छन्नां कामक्रोधसरीसृपाम् ।
सत्यतीर्थानृतक्षोभां क्रोधपङ्कां सरिद्वराम् ॥ १२.२५६.१३ ॥
Bedeckt vom Gras der Gier und Verblendung, voller Kriechtiere des Begehrens und Zorns, mit der Wahrheit als Furten, vom Lug aufgewühlt, mit Zorn als Schlamm – der bestere der Flüsse.
12.256.14
अव्यक्तप्रभवां शीघ्रां दुस्तरामकृतात्मभिः ।
प्रतरस्व नदीं बुद्ध्या कामग्राहसमाकुलाम् ॥ १२.२५६.१४ ॥
Entspringend aus dem Unoffenbaren, reißend, schwer zu überqueren für jene, die sich nicht gezügelt haben, voller Krokodile des Begehrens – überquere diesen Fluss mit Unterscheidungskraft.
12.256.15
… तालद्स्तराम् ।
आत्मकमा…जिह्वावर्तां दुरासदाम् ॥ १२.२५६.१५ ॥
…schwer zu durchqueren wie ein Palmenhain, …Selbstbegehren, mit Strudeln der Zunge, schwer zu erreichen.
12.256.16
यां तरन्ति कृतप्रज्ञा धृतिमन्तो मनीषिणः ।
तां तीर्णः सर्वतोमुक्तो विधूतात्माऽऽत्मविच्छुचिः ॥ १२.२५६.१६ ॥
Hat man jenen Fluss überquert, den die Weisen mit gefestigter Einsicht und Standhaftigkeit überqueren, so ist man nach allen Seiten befreit, das Selbst abgeschüttelt, selbstkundig und rein.
12.256.17
उत्तमां बुद्धिमास्थाय ब्रह्मभूयं भविष्यसि ।
संतीर्णः सर्वसंक्लेशान्प्रसन्नात्मा विकल्मषः ॥ १२.२५६.१७ ॥
Wenn du die höchste Einsicht ergreifst, wirst du zum Brahman werden; hast du alle Qualen überwunden, mit heiterem Selbst und ohne Makel.
12.256.18
भूमिष्ठानीव भूतानि पर्वतस्थो निशामय ।
अक्रुध्यन्नप्रहृष्यंश्च अनृशंसमतिस्तथा ॥ १२.२५६.१८ ॥
Auf dem Berg stehend betrachte die Wesen auf der Erde, weder zornig noch erfreut, und ebenso mit mitfühlendem Sinn.
12.256.19
ततो द्रक्ष्यसि सर्वेषां भूतानां प्रभवाप्ययौ ।
एनं वै सर्वभूतेभ्यो विशिष्टं मेनिरे बुधाः।
धर्मं धर्मभृतां श्रेष्ठा मुनयस्तत्त्वदर्शिनः ॥ १२.२५६.१९ ॥
Dann wirst du den Ursprung und die Auflösung aller Wesen sehen. Die Weisen halten dies für überlegen gegenüber allen Wesen; die Besten unter den Hütern des Dharma, die Seher der Wahrheit, halten eben diesen Dharma (für den höchsten).
12.256.20
आत्मनो व्यापिनो ज्ञानमिदं पुत्रानुशासनम् ।
प्रयताय प्रवक्तव्यं हितायानुगताय च ॥ १२.२५६.२० ॥
Dies ist das Wissen vom allumfassenden Selbst, eine Unterweisung für einen Sohn. Es ist nur dem Beherrschten, dem Wohlgesinnten und dem Ergebenen zu sagen.
12.256.21
आत्मज्ञानमिदं गुह्यं सर्वगुह्यतमं महत् ।
अब्रुवं यदहं तात आत्मसाक्षिकमञ्जसा ॥ १२.२५६.२१ ॥
Dieses Wissen vom Selbst ist geheim, das geheimste aller Geheimnisse und groß. Lieber Sohn, was ich gesagt habe, habe ich als unmittelbar vom Selbst bezeugt gesprochen.
12.256.22
नैव स्त्री न पुमानेतन्नैव वेद नपुंसकम् ।
अदुःखमसुखं ब्रह्म भूतभव्यभवात्मकम् ॥ १२.२५६.२२ ॥
Dieses (Brahman) ist weder Frau noch Mann, noch auch sächlich. Es ist Brahman, frei von Schmerz und frei von Lust, dessen Wesen das Gewesene, Künftige und Gegenwärtige ist.
12.256.23
नैतज्ज्ञात्वा पुमान्स्त्री वा पुनर्भवमवाप्नुते ।
स्वभावप्रतिपत्त्यर्थमेतद्धर्मं विधीयते ॥ १२.२५६.२३ ॥
Wer dies erkannt hat, weder Mann noch Frau, erlangt eine Wiedergeburt. Dieser Dharma wird nur vorgeschrieben, damit man die eigene Natur verwirklicht.
12.256.24
यथा मतानि सर्वाणि तथैतानि यथातथा ।
कथितानि मया पुत्र भवन्ति न भवन्ति च ॥ १२.२५६.२४ ॥
So wie alle Lehren bestehen, so bestehen auch diese. Sohn, ich habe sie so dargelegt, wie es sich fügte; sie sind und sind doch nicht.
12.256.25
तत्प्रीतियुक्तेन गुणान्वितेन ।
पुत्रेण सत्पुत्र दमान्वितेन।
पृष्टो हि संप्रीतिमना यथार्थं ।
ब्रूयात्सुतस्येह यदुक्तमेतत् ॥ १२.२५६.२५ ॥
Wenn ein Sohn, voller Zuneigung, mit Tugenden und Selbstbeherrschung begabt, fragt, o guter Sohn, soll man mit heiterem Sinn und in Wahrheit antworten und sagen, was hier dem Sohn gesagt wurde.