Vedyatra वेदयात्रा
தேடு

மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.256

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

12.256.1

यस्माद्धर्मात्परो धर्मो विद्यदे नेह कश्चन ।
यो वि… न्प्रब्रवीतु मे ॥ १२.२५६.१ ॥

இங்கு எந்தத் தர்மமும் இதைவிட உயர்ந்ததாக இல்லையோ, அதை… எனக்கு விளக்குக.

12.256.2

धर्मं ति संप्रवक्ष्यामि पुराणमृषिसंस्तुतम् ।
विशिष्टं सर्वधर्मेभ्यस्तमिहैकमनाः शृणु ॥ १२.२५६.२ ॥

முனிவர்களால் போற்றப்பட்ட, பழமையான, எல்லாத் தர்மங்களிலும் சிறந்த அந்தத் தர்மத்தை நான் உனக்கு விரிவாகக் கூறுவேன்; ஒருமனதோடு கேள்.

12.256.3

इन्द्रिया…प्रमाथीनि बुद्ध्या संयम्य यत्नतः ।
सर्वतो… ॥ १२.२५६.३ ॥

புலன்கள்… கட்டுக்கடங்காதவை; அவற்றை அறிவால் முயற்சியுடன் அடக்கி… எல்லாப் பக்கங்களிலும்…

12.256.4

मनसश्चेन्द्रियाणा चाप्यकाग्र्य परमं तप ।
तज्ज्यायः सर्वधर्मेभ्यः स धर्मः पर उच्य ॥ १२.२५६.४ ॥

மனம் மற்றும் புலன்களின் ஒருமுகப்பாடே உயர்ந்த தவம்; அது எல்லாத் தர்மங்களையும் விட சிறந்தது, அதுவே உயர்ந்த தர்மம் எனப்படுகிறது.

12.256.5

तानि सर्वाणि संधाय मनःषष्ठानि मेधया ।
आत्मतृप्त इवासीत बहुचिन्त्यमचिन्तयन् ॥ १२.२५६.५ ॥

மனம் ஆறாவதாக உள்ள அந்த அனைத்தையும் அறிவால் ஒருங்கிணைத்து, ஆன்மாவில் நிறைவுடன் அமர்க; பலவற்றைப் பற்றி சிந்தியாமல்.

12.256.6

गोचरेभ्यो निवृत्तानि यदा स्थास्यन्ति वेश्मनि ।
तदा त्वमात्मनाऽऽत्मानं परं द्रक्ष्यसि शाश्वतम् ॥ १२.२५६.६ ॥

புலன்கள் தம் விஷயங்களிலிருந்து விலகி வீடாகிய உடலில் நிலைபெறும்போது, நீ உன்னாலேயே உன் உயர்ந்த, நித்திய ஆன்மாவைக் காண்பாய்.

12.256.7

सर्वात्मानं महात्मानं विधूममिव पावकम् ।
तं पश्यन्ति महात्मानो ब्राह्मणा ये मनीषिणः ॥ १२.२५६.७ ॥

புகையற்ற நெருப்பைப் போல எல்லோருடைய ஆன்மாவாகிய அந்த மகா ஆன்மாவை, ஞானிகளான மகாத்மாவான பிராமணர்கள் காண்கிறார்கள்.

12.256.8

यथा पुष्पफलोपेतो बहुशाखो महाद्रुमः ।
आत्मनो नाभिजानीते क्व मे पुष्पं क्व मे फलम् ॥ १२.२५६.८ ॥

பூக்களும் பழங்களும் நிறைந்த, பல கிளைகளுடைய பெரிய மரம் தன்னைப் பற்றி அறியாது: எங்கே என் பூ, எங்கே என் பழம் என்று.

12.256.9

एवमात्मा न जानीते क्व गभिष्ये कुतस्त्वहम् ।
अन्यो ह्यत्रान्तरात्माऽस्ति यः सर्वमनुपश्यति ॥ १२.२५६.९ ॥

இவ்வாறே ஆன்மா அறியாது: நான் எங்கே செல்வேன், நான் எங்கிருந்து வந்தேன். இங்கே வேறொரு உள்ளுறை ஆன்மா இருக்கிறது; அது எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறது.

12.256.10

ज्ञानदीपेन दीप्तेन पश्यत्यात्मानमात्मना ।
दृष्ट्वा त्वमात्मनाऽऽत्मानं निरात्मा भव सर्ववित् ॥ १२.२५६.१० ॥

ஞானமாகிய பற்றிய தீபத்தால் ஒருவன் தன்னாலேயே தன் ஆன்மாவைக் காண்கிறான். ஆன்மாவை ஆன்மாவால் கண்டு, நீ தன்முனைப்பற்றவனாகி எல்லாவற்றையும் அறிபவனாவாய்.

12.256.11

विमुक्तः सर्वपापेभ्यो विमुक्तत्वगिवोरगः ।
परां बुद्धिमवाप्येह विपाप्मा विगतज्वरः ॥ १२.२५६.११ ॥

தோலை உதிர்த்த பாம்பைப் போல எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, இங்கேயே உயர்ந்த அறிவை அடைந்து, பாவமற்றவனாகவும் துன்பமற்றவனாகவும் ஆவாய்.

12.256.12

सर्वतः प्रवहां घोरां नदीं लोकप्रवाहिनीम् ।
पञ्चेन्द्रियग्राहवतीं मनःसंकल्परोधसम् ॥ १२.२५६.१२ ॥

எல்லாப் பக்கமும் பாயும், பயங்கரமான, உலகங்களை அடித்துச் செல்லும் நதி; அதில் ஐம்புலன்கள் முதலைகள், மனதின் சங்கல்பங்கள் கரைகள்.

12.256.13

लोभमोहतृणच्छन्नां कामक्रोधसरीसृपाम् ।
सत्यतीर्थानृतक्षोभां क्रोधपङ्कां सरिद्वराम् ॥ १२.२५६.१३ ॥

பேராசை மற்றும் மயக்கமாகிய புற்களால் மூடப்பட்டதும், காமமும் கோபமுமாகிய ஊர்வனவற்றால் நிறைந்ததும், உண்மையை துறையாகக் கொண்டதும், பொய்மையால் கலங்கியதும், கோபமாகிய சேற்றையுடையதுமான நதிகளில் சிறந்தது.

12.256.14

अव्यक्तप्रभवां शीघ्रां दुस्तरामकृतात्मभिः ।
प्रतरस्व नदीं बुद्ध्या कामग्राहसमाकुलाम् ॥ १२.२५६.१४ ॥

வெளிப்படாததிலிருந்து தோன்றியதும், வேகமானதும், தன்னை அடக்காதவர்களால் கடக்க முடியாததும், காமமாகிய முதலைகளால் நிறைந்ததுமான இந்நதியை அறிவால் கடந்து செல்லுங்கள்.

12.256.15

… तालद्स्तराम् ।
आत्मकमा…जिह्वावर्तां दुरासदाम् ॥ १२.२५६.१५ ॥

…பனைமரக் காட்டைப் போல் கடக்கக் கடினமானதும், தன்னாசை…நாக்கின் சுழல்களையுடையதும், அணுக இயலாததும்.

12.256.16

यां तरन्ति कृतप्रज्ञा धृतिमन्तो मनीषिणः ।
तां तीर्णः सर्वतोमुक्तो विधूतात्माऽऽत्मविच्छुचिः ॥ १२.२५६.१६ ॥

நிலைத்த ஞானமும் உறுதியும் கொண்ட அறிஞர்கள் கடக்கும் அந்நதியைக் கடந்தவன், எல்லாப் பக்கங்களிலும் விடுதலை பெற்று, தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி, ஆத்மஞானியும் தூயவனுமாகிறான்.

12.256.17

उत्तमां बुद्धिमास्थाय ब्रह्मभूयं भविष्यसि ।
संतीर्णः सर्वसंक्लेशान्प्रसन्नात्मा विकल्मषः ॥ १२.२५६.१७ ॥

உயர்ந்த அறிவைப் பற்றிக்கொண்டு நீ பிரம்மநிலையை அடைவாய்; எல்லா துன்பங்களையும் கடந்து, தெளிந்த ஆத்மாவும் கறையற்றவனுமாகி.

12.256.18

भूमिष्ठानीव भूतानि पर्वतस्थो निशामय ।
अक्रुध्यन्नप्रहृष्यंश्च अनृशंसमतिस्तथा ॥ १२.२५६.१८ ॥

மலையின்மேல் நின்று நிலத்தில் உள்ள உயிர்களைப் பார்; கோபமின்றி, மகிழ்ச்சியின்றி, அதேபோல் கருணையுள்ள மனத்துடன்.

12.256.19

ततो द्रक्ष्यसि सर्वेषां भूतानां प्रभवाप्ययौ ।
एनं वै सर्वभूतेभ्यो विशिष्टं मेनिरे बुधाः।
धर्मं धर्मभृतां श्रेष्ठा मुनयस्तत्त्वदर्शिनः ॥ १२.२५६.१९ ॥

அப்போது நீ எல்லா உயிர்களின் தோற்றத்தையும் ஒடுக்கத்தையும் காண்பாய். ஞானிகள் இதை எல்லா உயிர்களையும் விட உயர்ந்ததாகக் கருதுகின்றனர்; தர்மம் காப்பவர்களில் சிறந்தவரும் உண்மையை உணர்ந்த முனிவர்களும் இந்த தர்மத்தை (உயர்ந்ததாகக் கருதுகின்றனர்).

12.256.20

आत्मनो व्यापिनो ज्ञानमिदं पुत्रानुशासनम् ।
प्रयताय प्रवक्तव्यं हितायानुगताय च ॥ १२.२५६.२० ॥

இது வியாபித்திருக்கும் ஆத்மாவைப் பற்றிய ஞானம்; மகனுக்கான இந்த உபதேசம். இதை அடக்கமுள்ளவனுக்கும், நலம் விரும்புபவனுக்கும், பணிந்து பின்தொடர்பவனுக்கும்தான் சொல்ல வேண்டும்.

12.256.21

आत्मज्ञानमिदं गुह्यं सर्वगुह्यतमं महत् ।
अब्रुवं यदहं तात आत्मसाक्षिकमञ्जसा ॥ १२.२५६.२१ ॥

இந்த ஆத்ம ஞானம் மறைபொருளானது; எல்லா மறைபொருள்களிலும் மிக மறைவானதும் மகத்தானதும் ஆகும். அன்பு மகனே, நான் சொன்னது ஆத்மாவின் சாட்சியாக நேரடியாக உணரப்பட்டது.

12.256.22

नैव स्त्री न पुमानेतन्नैव वेद नपुंसकम् ।
अदुःखमसुखं ब्रह्म भूतभव्यभवात्मकम् ॥ १२.२५६.२२ ॥

இது (பிரம்மம்) பெண் அல்ல, ஆண் அல்ல, அலியும் அல்ல. இது துன்பமும் இன்பமும் அற்ற பிரம்மம்; கடந்த, எதிர்கால, நிகழ் உயிர்களின் இயல்பாக இருப்பது.

12.256.23

नैतज्ज्ञात्वा पुमान्स्त्री वा पुनर्भवमवाप्नुते ।
स्वभावप्रतिपत्त्यर्थमेतद्धर्मं विधीयते ॥ १२.२५६.२३ ॥

இதை அறிந்த ஆணோ பெண்ணோ மறுபிறப்பை அடைவதில்லை. தன் இயல்பை அடைவதற்காகவே இந்த தர்மம் விதிக்கப்படுகிறது.

12.256.24

यथा मतानि सर्वाणि तथैतानि यथातथा ।
कथितानि मया पुत्र भवन्ति न भवन्ति च ॥ १२.२५६.२४ ॥

எல்லா கருத்துக்களும் இருப்பதுபோலவே இவையும் உள்ளன. மகனே, நான் எப்படியோ சொல்லியிருக்கிறேன்; இவை இருப்பதும் உண்டு, இல்லாததும் உண்டு.

12.256.25

तत्प्रीतियुक्तेन गुणान्वितेन ।
पुत्रेण सत्पुत्र दमान्वितेन।
पृष्टो हि संप्रीतिमना यथार्थं ।
ब्रूयात्सुतस्येह यदुक्तमेतत् ॥ १२.२५६.२५ ॥

அன்புடனும் நற்குணங்களுடனும் அடக்கத்துடனும் கூடிய மகன் கேட்டால், நல்ல மகனே, மகிழ்ந்த மனத்துடன் உண்மையாக, இங்கு மகனுக்குச் சொல்லப்பட்டவற்றை எடுத்துரைக்க வேண்டும்.