Mahābhārata · Adhyāya 12.260
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.260.1
हृदि कामद्रुमश्चित्रो मोहसंचयसंभवः ।
क्रोधमानमहास्कन्धो विवित्सापरिवेषणः ॥ १२.२६०.१ ॥
Im Herzen wächst ein wunderbarer Baum der Begierde, entsprungen aus der Anhäufung der Verblendung. Zorn und Stolz sind sein großer Stamm; das Verlangen zu wissen umgibt ihn.
12.260.2
तस्य चाज्ञानमाधारः प्रमादः परिषेचनम् ।
सोऽभ्यसूयापलाशो हि पुरा दुष्कृतसारवान् ॥ १२.२६०.२ ॥
Seine Grundlage ist die Unwissenheit, und die Achtlosigkeit ist seine Bewässerung. Neid sind seine Blätter; er ist reich am Wesen früherer böser Taten.
12.260.3
संमोहचिन्ताविटपः शोकशाखो भयाङ्कुरः ।
मोहनीभिः पिपासाभिर्लताभिरनुवेष्टितः ॥ १२.२६०.३ ॥
Verwirrung und Sorge sind seine Zweige, Kummer seine Äste und Furcht seine Triebe. Er ist von den betörenden Ranken des Durstes umschlungen.
12.260.4
उपासते महावृक्षं सुलुब्धास्तत्फलेप्सवः ।
आयतैः संयुताः पाशैः फलदं परिवेष्ट्य तम् ॥ १२.२६०.४ ॥
Sehr gierige Menschen verehren jenen großen Baum und begehren seine Früchte. Nachdem sie den fruchtbringenden Baum mit langen Schlingen umwunden haben, sind sie an ihn gebunden.
12.260.5
यस्तान्पाशान्वशे कृत्वा तं वृक्षमपकर्षति ।
गतः स दुःखयोरन्तं जरामरणयोर्द्वयोः ॥ १२.२६०.५ ॥
Wer jene Schlingen unter seine Gewalt bringt und jenen Baum herausreißt, der hat das Ende der Leiden erreicht und das Ende von Alter und Tod, beider.
12.260.6
संरोहत्यकृतप्रज्ञः ससत्वो हन्ति पादपम् ।
स तमेवाहतो हन्ति विषं ग्रस्तमिवातुरम् ॥ १२.२६०.६ ॥
Wer keine reife Weisheit besitzt, sprosst wieder und schlägt mit Lebenskraft auf den Baum; doch getroffen tötet er ihn seinerseits, wie ein Kranker, der Gift verschluckt hat, durch das Gift getötet wird.
12.260.7
तस्यानुगतमूलस्य मूलमुद्भियते बलात् ।
योगप्रसादात्कृतिना साम्येन परमासिना ॥ १२.२६०.७ ॥
Wer seiner Wurzel folgt, reißt diese Wurzel mit Gewalt aus; durch die Gnade des Yoga tut der Geschickte dies mit dem höchsten Schwert der Gleichmut.
12.260.8
एवं यो वेद कामस्य केवलं परिसर्पणम् ।
एतच्च कामशास्त्रस्य सुदुःखान्यतिवर्तते ॥ १२.२६०.८ ॥
Wer so allein das Sichausbreiten der Begierde erkennt — und dies ist das Wesen der Lehre über die Begierde — überschreitet große Leiden.
12.260.9
शरीरं पुरमित्याहुः स्वामिनी बुद्धिरिष्यते ।
तत्र बुद्धेः शरीरस्थं मनो नामार्थचिन्तकम् ॥ १२.२६०.९ ॥
Der Körper wird eine Stadt genannt, und der Verstand gilt als ihre Herrin. Dort heißt der im Körper der Vernunft wohnende Geist derjenige, der über die Gegenstände nachdenkt.
12.260.10
इन्द्रियाणि जनाः पौरास्तदर्थं तु परा कृतिः ।
तत्र द्वौ दारुणौ दोषौ तमो नाम रजस्तथा।
तदर्थमुपजीवन्ति पौराः सह पुरेश्वरैः ॥ १२.२६०.१० ॥
Die Sinne sind die Bürger der Stadt, und um ihretwillen gibt es große Mühe. Dort gibt es zwei schreckliche Fehler, Tamas und Rajas genannt. Um ihretwillen leben die Bürger in Abhängigkeit von den Herren der Stadt.
12.260.11
अद्वारेण तमेवार्थं द्वौ दोषावुपजीवतः ।
तत्र बुद्धिर्हि दुर्धर्षा मनः साधर्म्यमुच्यते ॥ १२.२६०.११ ॥
Ohne Tür leben die beiden Fehler eben von diesem Gegenstand. Dort ist der Verstand wahrlich schwer zu bezwingen, und der Geist heißt sein verwandtes Wesen.
12.260.12
पौराश्चापि मनस्तृप्तास्तेषामपि चला स्थितिः ।
यदर्थं बुद्धिरध्यास्ते सोऽनर्थः परिषीदति ॥ १२.२६०.१२ ॥
Auch die Bürger sind durch den Geist befriedigt, und ihr Bestand ist unbeständig. Dieses Unheil, um dessentwillen der Verstand sich abmüht, zieht ihn hinab.
12.260.13
पौरमन्त्रवियुक्तायाः सोऽर्थः संसीदति क्रमात् ।
यदर्थं पृथगध्यास्ते मनस्तत्परिषीदति ॥ १२.२६०.१३ ॥
Für den, der vom Rat der Bürger getrennt ist, bricht jenes Ziel allmählich zusammen; auch der Geist, der sich abgesondert auf jenen Zweck richtet, gerät ins Wanken.
12.260.14
पृथग्भूतं मनो बुद्ध्या मनो भवति केवलम् ।
तत्रैनं विकृतं शून्यं रजः पर्यवतिष्ठते ॥ १२.२६०.१४ ॥
Der von der Vernunft getrennte Geist wird bloß Geist; dort wird er verzerrt und leer, und die Leidenschaft (rajas) ergreift ihn.
12.260.15
तन्मनः कुरुते सख्यं रजसा सह संगतम् ।
तं चादाय जनं पौरं रजसे संप्रयच्छति ॥ १२.२६०.१५ ॥
Dieser Geist schließt Freundschaft, indem er sich mit der Leidenschaft verbindet; und den Bürger ergreifend, übergibt er ihn der Leidenschaft.