Mahābhārata · Adhyāya 12.260
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.260.1
हृदि कामद्रुमश्चित्रो मोहसंचयसंभवः ।
क्रोधमानमहास्कन्धो विवित्सापरिवेषणः ॥ १२.२६०.१ ॥
No coração cresce uma árvore maravilhosa do desejo, nascida do acúmulo da ilusão. A ira e o orgulho são seu grande tronco; o desejo de saber o envolve.
12.260.2
तस्य चाज्ञानमाधारः प्रमादः परिषेचनम् ।
सोऽभ्यसूयापलाशो हि पुरा दुष्कृतसारवान् ॥ १२.२६०.२ ॥
Sua base é a ignorância, e a negligência é sua rega. A inveja são suas folhas; é rico na essência de más ações passadas.
12.260.3
संमोहचिन्ताविटपः शोकशाखो भयाङ्कुरः ।
मोहनीभिः पिपासाभिर्लताभिरनुवेष्टितः ॥ १२.२६०.३ ॥
A confusão e a preocupação são seus galhos, a tristeza seus ramos e o medo seus brotos. Está entrelaçado pelas trepadeiras encantadoras da sede.
12.260.4
उपासते महावृक्षं सुलुब्धास्तत्फलेप्सवः ।
आयतैः संयुताः पाशैः फलदं परिवेष्ट्य तम् ॥ १२.२६०.४ ॥
Homens muito gananciosos cultuam aquela grande árvore, desejando seu fruto. Tendo envolvido a árvore frutífera com longos laços, ficam presos a ela.
12.260.5
यस्तान्पाशान्वशे कृत्वा तं वृक्षमपकर्षति ।
गतः स दुःखयोरन्तं जरामरणयोर्द्वयोः ॥ १२.२६०.५ ॥
Quem, tendo dominado aqueles laços, arranca aquela árvore, alcançou o fim dos sofrimentos e o fim da velhice e da morte, ambos.
12.260.6
संरोहत्यकृतप्रज्ञः ससत्वो हन्ति पादपम् ।
स तमेवाहतो हन्ति विषं ग्रस्तमिवातुरम् ॥ १२.२६०.६ ॥
Quem não tem sabedoria madura brota de novo e, com vitalidade, golpeia a árvore; mas, ferido, por sua vez a mata, como um doente que engoliu veneno é morto pelo veneno.
12.260.7
तस्यानुगतमूलस्य मूलमुद्भियते बलात् ।
योगप्रसादात्कृतिना साम्येन परमासिना ॥ १२.२६०.७ ॥
Quem segue sua raiz arranca essa raiz à força; pela graça do yoga, o habilidoso o faz com a suprema espada da equanimidade.
12.260.8
एवं यो वेद कामस्य केवलं परिसर्पणम् ।
एतच्च कामशास्त्रस्य सुदुःखान्यतिवर्तते ॥ १२.२६०.८ ॥
Quem assim conhece apenas o rastejar do desejo — e esta é a essência do ensinamento sobre o desejo — ultrapassa grandes sofrimentos.
12.260.9
शरीरं पुरमित्याहुः स्वामिनी बुद्धिरिष्यते ।
तत्र बुद्धेः शरीरस्थं मनो नामार्थचिन्तकम् ॥ १२.२६०.९ ॥
O corpo é chamado de cidade, e o intelecto é considerado sua senhora. Ali, a mente, que habita no corpo do intelecto, é chamada a pensadora dos objetos.
12.260.10
इन्द्रियाणि जनाः पौरास्तदर्थं तु परा कृतिः ।
तत्र द्वौ दारुणौ दोषौ तमो नाम रजस्तथा।
तदर्थमुपजीवन्ति पौराः सह पुरेश्वरैः ॥ १२.२६०.१० ॥
Os sentidos são os habitantes da cidade, e por causa deles há grande esforço. Ali existem dois terríveis defeitos, chamados tamas e rajas. Por causa deles, os cidadãos dependem dos senhores da cidade.
12.260.11
अद्वारेण तमेवार्थं द्वौ दोषावुपजीवतः ।
तत्र बुद्धिर्हि दुर्धर्षा मनः साधर्म्यमुच्यते ॥ १२.२६०.११ ॥
Por um caminho sem porta, os dois defeitos dependem exatamente desse objeto. Ali o intelecto é, de fato, difícil de vencer, e a mente é dita sua natureza semelhante.
12.260.12
पौराश्चापि मनस्तृप्तास्तेषामपि चला स्थितिः ।
यदर्थं बुद्धिरध्यास्ते सोऽनर्थः परिषीदति ॥ १२.२६०.१२ ॥
Também os cidadãos se satisfazem pela mente, e sua firmeza é instável. Essa mesma desgraça, pela qual o intelecto se dedica, o faz cair.
12.260.13
पौरमन्त्रवियुक्तायाः सोऽर्थः संसीदति क्रमात् ।
यदर्थं पृथगध्यास्ते मनस्तत्परिषीदति ॥ १२.२६०.१३ ॥
Para quem está separado do conselho dos cidadãos, aquele objetivo desmorona gradualmente; a mente que se fixa à parte nesse mesmo fim também vacila.
12.260.14
पृथग्भूतं मनो बुद्ध्या मनो भवति केवलम् ।
तत्रैनं विकृतं शून्यं रजः पर्यवतिष्ठते ॥ १२.२६०.१४ ॥
A mente separada do intelecto torna-se apenas mente; ali ele se distorce e se esvazia, e a paixão (rajas) o envolve.
12.260.15
तन्मनः कुरुते सख्यं रजसा सह संगतम् ।
तं चादाय जनं पौरं रजसे संप्रयच्छति ॥ १२.२६०.१५ ॥
Essa mente faz amizade unindo-se à paixão; e, tomando aquele homem da cidade, entrega-o à paixão.