மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.260
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.260.1
हृदि कामद्रुमश्चित्रो मोहसंचयसंभवः ।
क्रोधमानमहास्कन्धो विवित्सापरिवेषणः ॥ १२.२६०.१ ॥
இதயத்தில் ஆசை என்னும் அற்புதமான மரம் உள்ளது; அது மயக்கத்தின் குவியலில் தோன்றுகிறது. கோபமும் செருக்கும் அதன் பெரிய அடிமரம்; அறிய வேண்டும் என்ற ஆசை அதை சூழ்ந்துள்ளது.
12.260.2
तस्य चाज्ञानमाधारः प्रमादः परिषेचनम् ।
सोऽभ्यसूयापलाशो हि पुरा दुष्कृतसारवान् ॥ १२.२६०.२ ॥
அதன் அடிப்படை அறியாமை; அதற்கு நீர் ஊற்றுவது கவனக்குறைவு. பொறாமையே அதன் இலைகள்; முன்பு செய்த தீவினைகளின் சாரம் நிறைந்தது அது.
12.260.3
संमोहचिन्ताविटपः शोकशाखो भयाङ्कुरः ।
मोहनीभिः पिपासाभिर्लताभिरनुवेष्टितः ॥ १२.२६०.३ ॥
மயக்கமும் கவலையும் அதன் கிளைகள்; துக்கம் அதன் கொம்புகள்; பயம் அதன் முளைகள். மயக்கும் தாகங்கள் என்ற கொடிகளால் அது சுற்றப்பட்டுள்ளது.
12.260.4
उपासते महावृक्षं सुलुब्धास्तत्फलेप्सवः ।
आयतैः संयुताः पाशैः फलदं परिवेष्ट्य तम् ॥ १२.२६०.४ ॥
பேராசை கொண்டவர்கள் அந்தப் பெரிய மரத்தின் பழத்தை விரும்பி அதனை வழிபடுகின்றனர். பழம் தரும் அம்மரத்தை நீண்ட கயிறுகளால் சுற்றி இறுக்குகின்றனர்.
12.260.5
यस्तान्पाशान्वशे कृत्वा तं वृक्षमपकर्षति ।
गतः स दुःखयोरन्तं जरामरणयोर्द्वयोः ॥ १२.२६०.५ ॥
அந்தக் கயிறுகளை வசப்படுத்தி அந்த மரத்தை வேருடன் பிடுங்கி எறிபவன், துக்கங்களின் முடிவை அடைகிறான்; முதுமையும் மரணமும் ஆகிய இரண்டின் முடிவையும் அடைகிறான்.
12.260.6
संरोहत्यकृतप्रज्ञः ससत्वो हन्ति पादपम् ।
स तमेवाहतो हन्ति विषं ग्रस्तमिवातुरम् ॥ १२.२६०.६ ॥
ஞானம் வளராதவன் மீண்டும் துளிர்த்து, உயிர்ச்சக்தியுடன் அம்மரத்தை வெட்டுகிறான்; ஆனால் அடிபட்டு அவனே அதை அழிக்கிறான். விஷம் உண்ட நோயாளி தன்னையே விஷத்தால் அழித்துக்கொள்வது போல.
12.260.7
तस्यानुगतमूलस्य मूलमुद्भियते बलात् ।
योगप्रसादात्कृतिना साम्येन परमासिना ॥ १२.२६०.७ ॥
அதன் வேரைப் பின்தொடர்ந்தவன் வலிமையால் அதன் வேரைப் பிடுங்குகிறான்; யோகத்தின் அருளால், திறமையுள்ளவன் சமநிலை என்னும் உயர்ந்த வாளால் அவ்வாறு செய்கிறான்.
12.260.8
एवं यो वेद कामस्य केवलं परिसर्पणम् ।
एतच्च कामशास्त्रस्य सुदुःखान्यतिवर्तते ॥ १२.२६०.८ ॥
இவ்வாறு ஆசையின் பரவலை மட்டுமே அறிபவன், இதுவே காமசாஸ்திரத்தின் சாரம் என்பதை உணர்பவன், பெரும் துன்பங்களைக் கடந்து செல்கிறான்.
12.260.9
शरीरं पुरमित्याहुः स्वामिनी बुद्धिरिष्यते ।
तत्र बुद्धेः शरीरस्थं मनो नामार्थचिन्तकम् ॥ १२.२६०.९ ॥
உடலை நகரம் என்கிறார்கள்; புத்தி அதன் தலைவியாகக் கருதப்படுகிறது. அங்கே, உடலில் நிலைத்த புத்தியின் சிந்தனையாளன் மனம் எனப்படுகிறது.
12.260.10
इन्द्रियाणि जनाः पौरास्तदर्थं तु परा कृतिः ।
तत्र द्वौ दारुणौ दोषौ तमो नाम रजस्तथा।
तदर्थमुपजीवन्ति पौराः सह पुरेश्वरैः ॥ १२.२६०.१० ॥
புலன்கள் நகரத்து மக்கள்; அவற்றுக்காகவே பெரும் முயற்சி. அங்கே இரண்டு கொடிய குற்றங்கள் உள்ளன — தமஸ், ரஜஸ் என்பவை. அவற்றுக்காகவே நகரவாசிகள் நகரத் தலைவர்களுடன் வாழ்கின்றனர்.
12.260.11
अद्वारेण तमेवार्थं द्वौ दोषावुपजीवतः ।
तत्र बुद्धिर्हि दुर्धर्षा मनः साधर्म्यमुच्यते ॥ १२.२६०.११ ॥
வாயில் இல்லாமல், அதே பொருளுக்காக இரண்டு குற்றங்களும் வாழ்கின்றன. அங்கே புத்தி உண்மையில் வெல்ல முடியாதது; மனம் அதன் சமான இயல்பு என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.260.12
पौराश्चापि मनस्तृप्तास्तेषामपि चला स्थितिः ।
यदर्थं बुद्धिरध्यास्ते सोऽनर्थः परिषीदति ॥ १२.२६०.१२ ॥
நகரவாசிகளும் மனத்தால் திருப்தி அடைந்தவர்களே; அவர்களின் நிலைப்பும் நிலையற்றது. எந்தப் பொருளுக்காக புத்தி ஈடுபடுகிறதோ, அதுவே பேரழிவில் வீழ்த்துகிறது.
12.260.13
पौरमन्त्रवियुक्तायाः सोऽर्थः संसीदति क्रमात् ।
यदर्थं पृथगध्यास्ते मनस्तत्परिषीदति ॥ १२.२६०.१३ ॥
மக்களின் ஆலோசனையிலிருந்து பிரிந்தவனுக்கு அந்த நோக்கம் படிப்படியாக அழிகிறது; எந்த நோக்கத்திற்காக தனியாக மனம் ஈடுபடுகிறதோ, அந்த மனமும் தளர்கிறது.
12.260.14
पृथग्भूतं मनो बुद्ध्या मनो भवति केवलम् ।
तत्रैनं विकृतं शून्यं रजः पर्यवतिष्ठते ॥ १२.२६०.१४ ॥
அறிவிலிருந்து பிரிந்த மனம் வெறும் மனமாகவே நிற்கிறது; அங்கே இவன் சிதைந்து வெறுமையாகிறான், ரஜஸ் அவனைச் சூழ்ந்து கொள்கிறது.
12.260.15
तन्मनः कुरुते सख्यं रजसा सह संगतम् ।
तं चादाय जनं पौरं रजसे संप्रयच्छति ॥ १२.२६०.१५ ॥
அந்த மனம் ரஜஸுடன் சேர்ந்து நட்பு கொள்கிறது; அந்த நகர மக்களையும் பிடித்து ரஜஸிடம் ஒப்படைக்கிறது.