Mahābhārata · Adhyāya 12.263
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.263.1
प्रजासर्गनिमित्तं मे कार्यवत्तामिमां प्रभो ।
विद्धि सृष्टास्त्वया हीमा मा कुप्यासां पितामह ॥ १२.२६३.१ ॥
O Herr, wisse, dass diese meine Aufgabe um der Schöpfung der Wesen willen besteht. O Großvater, sie wurden von dir geschaffen; zürne nicht.
12.263.2
तव तेजोग्निना देव प्रजा दह्यन्ति सर्वशः ।
ता दृष्ट्वा मम कारुण्यं मा कुप्यासां जगत्प्रभो ॥ १२.२६३.२ ॥
O Gott, durch das Feuer deines Glanzes brennen alle Geschöpfe völlig. Sie zu sehen, erweckt Mitleid in mir; o Herr der Welt, zürne nicht.
12.263.3
न कुप्ये न च मे कामो नभवेयुः प्रजा इति ।
लाघवार्थं धरण्यास्तु ततः संहार इष्यते ॥ १२.२६३.३ ॥
Ich zürne nicht, und es ist auch nicht mein Wunsch, dass die Geschöpfe nicht mehr seien. Um die Last der Erde zu mindern, wird daher die Vernichtung gewünscht.
12.263.4
इयं हि मां सदा देवी भारार्ता समचोदयत् ।
संहारार्थं महादेव भारेणाप्सु निमज्जती ॥ १२.२६३.४ ॥
Diese Göttin, die Erde, von ihrer Last bedrängt, hat mich stets zur Vernichtung getrieben. O großer Gott, von ihrer Last gebeugt, sinkt sie in die Wasser.
12.263.5
यदाऽहं नाधिगच्छामि बुद्ध्या बहु विचारयन् ।
संहारमासां वृद्धानां ततो मां क्रोध आविशत् ॥ १२.२६३.५ ॥
Als ich, mit meinem Verstand vieles erwägend, keinen Weg fand, diese Alten zu vernichten, da zog der Zorn in mich ein.
12.263.6
संहारात्त्वं निवर्तस्य मा क्रुधो विवुधेश्वर ।
मा प्रजाः स्थावरं चैव जङ्गमं च व्यनीनशः ॥ १२.२६३.६ ॥
Kehre von der Vernichtung zurück, o Herr der Götter; zürne nicht. Vernichte nicht gänzlich die unbeweglichen und beweglichen Geschöpfe.
12.263.7
पल्वलानि च सर्वाणि सर्वं चैव तृणीलपम् ।
स्थावरं जङ्गमं चैव भूतग्रामं चतुर्विधम् ॥ १२.२६३.७ ॥
Alle Teiche, alles Gras und Kraut, das Unbewegliche und das Bewegliche, die vierfache Schar der Wesen.
12.263.8
अकाले भस्मसाद्भूतं जगत्सर्वमुपप्लुतम् ।
प्रसीद भगवन्साधो वर एष वृतो मया ॥ १२.२६३.८ ॥
Zur Unzeit ist die ganze Welt zu Asche geworden und leidet. Sei gnädig, gesegneter Herr, o Tugendhafter; diese Gabe habe ich erbeten.
12.263.9
नष्टा न पुनरेष्यन्ति प्रजा ह्येताः कथंचन ।
तस्मान्निवर्ततामेतत्तेन स्वेनेव तेजसा ॥ १२.२६३.९ ॥
Diese Geschöpfe werden, once vernichtet, auf keine Weise zurückkehren. Darum möge diese Vernichtung durch ihre eigene Glanzkraft zurückgenommen werden.
12.263.10
उपायमन्यं संपश्य भूतानां हितकाम्यया ।
यथामी जन्तवः सर्वे न दह्येरन्पितामह ॥ १२.२६३.१० ॥
Aus Wunsch nach dem Wohl der Wesen bedenke ein anderes Mittel, damit all diese Geschöpfe nicht verbrannt werden, o Großvater.
12.263.11
अभावं हि न गच्छेयुरुत्सन्नप्रजनाः प्रजाः ।
पुत्रत्वेनानुसंकल्प्ये तदाऽहं तप्य दानवैः।
अधिदैवे नियुक्तोस्मि त्वया लोकहितेप्सुना ॥ १२.२६३.११ ॥
Mögen die Geschöpfe, deren Nachkommenschaft abgeschnitten ist, nicht ins Nichts gehen. Dann, sie als meine Söhne denkend, werde ich von den Dānavas gequält. Du, der du das Wohl der Welten wünschst, hast mich über das göttliche Gebiet gesetzt.
12.263.12
त्वद्भवं हि जगन्नाथ एतत्स्थावरजङ्गमम् ।
प्रसाद्य त्वां महादेव याचाम्यावृत्तिजाः प्रजाः ॥ १२.२६३.१२ ॥
O Herr der Welt, all dies, das Unbewegliche und das Bewegliche, ist aus dir geboren. O großer Gott, dich besänftigend, bitte ich um Geschöpfe, die durch Erneuerung wiedergeboren werden.
12.263.13
श्रुत्वा तु वचनं देवः स्थाणोर्नियतवाङ्भनाः ।
तेजस्तत्सन्निजग्राह पुनरेवान्तरात्मनि ॥ १२.२६३.१३ ॥
Als der Gott die Worte Sthāṇus gehört hatte, nahm er, Rede und Geist gezügelt, jene feurige Kraft wieder in sein inneres Selbst zurück.
12.263.14
ततोऽग्निमुपसंगृह्य भगवाँल्लोकपूजितः ।
प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च कल्पयामास वै प्रभुः ॥ १२.२६३.१४ ॥
Da nahm der gesegnete Herr, von den Welten verehrt, jenes Feuer zurück und bestimmte sowohl das Wirken als auch das Ruhen.
12.263.15
उपसंहरतस्तस्य तमग्निं रोषजं तदा ।
प्रादुर्बभूव विश्वेभ्यः खेभ्यो नारी महात्मनः ॥ १२.२६३.१५ ॥
Als der Großherzige jenes aus dem Zorn geborene Feuer zurücknahm, erschien aus den Räumen aller Himmel eine Frau.
12.263.16
कृष्णरक्ताम्बरधरा कृष्णनेत्रतलान्तरा ।
दिव्यकुण्डलसंपन्ना दिव्याभरणभूषिता ॥ १२.२६३.१६ ॥
In schwarze und rote Gewänder gekleidet, mit schwarzen Pupillen tief in den Augen, mit göttlichen Ohrringen versehen und mit göttlichem Schmuck geschmückt.
12.263.17
सा विनिःसृत्य वै खेभ्यो दक्षिणामाश्रिता दिशम् ।
ददृशाते च तां कन्यां देवौ विश्वेश्वरावुभौ ॥ १२.२६३.१७ ॥
Sie trat aus den Himmeln hervor und suchte Zuflucht in der südlichen Richtung; und die beiden Götter, Herren des Weltalls, sahen jene Jungfrau.
12.263.18
तामाहूय तदा देवो लोकानामादिरीश्वरः ।
मृत्यो इति महीपाल जहि चेमाः प्रजा इति ॥ १२.२६३.१८ ॥
Da rief der Gott, der Urherr der Welten, sie und sprach: »O Tod, vernichte diese Geschöpfe!« So, o Beschützer der Erde.
12.263.19
त्वं हि संहारबुद्ध्या मे चिन्तिता रुषितेन च ।
तस्मात्संहर सर्वास्त्वं प्रजाः सजडपण्डिताः ॥ १२.२६३.१९ ॥
Wahrlich, im Zorn habe ich dich mit der Absicht der Vernichtung ersonnen. Darum vernichte alle Geschöpfe, die Törichten wie die Weisen.
12.263.20
अविशेषेण चैव त्वं प्रजाः संहर कामिनि ।
मम त्वं हि नियोगेन श्रेयः परमवाप्स्यसि ॥ १२.२६३.२० ॥
Und ohne Unterschied, o Liebliche, vernichte die Geschöpfe auf meinen Befehl; dadurch wirst du das höchste Gut erlangen.
12.263.21
एवमुक्ता तु या देवी मृत्युः कमलमालिनी ।
प्रदध्यौ दुःखिता बाला साश्रुपातमतीव च ॥ १२.२६३.२१ ॥
So angesprochen versank die Göttin Tod, die eine Lotusgirlande trägt, das betrübte junge Mädchen, in tiefes Grübeln und vergoss viele Tränen.
12.263.22
पाणिभ्यां चैव जग्राह तान्यश्रूणि जनेश्वरः ।
मानवानां हितार्थाय ययाचे पुनरेव ह ॥ १२.२६३.२२ ॥
Mit beiden Händen fing der Herr der Menschen jene Tränen auf, und zum Wohl der Menschheit bat er sie erneut.