மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.263
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.263.1
प्रजासर्गनिमित्तं मे कार्यवत्तामिमां प्रभो ।
विद्धि सृष्टास्त्वया हीमा मा कुप्यासां पितामह ॥ १२.२६३.१ ॥
ஓ இறைவா, உயிர்களைப் படைப்பதற்காக என் இந்தச் செயல்பாட்டை அறிவீராக. பிதாமகா, இவை உங்களாலேயே படைக்கப்பட்டவை; ஆகையால் கோபம் கொள்ள வேண்டாம்.
12.263.2
तव तेजोग्निना देव प्रजा दह्यन्ति सर्वशः ।
ता दृष्ट्वा मम कारुण्यं मा कुप्यासां जगत्प्रभो ॥ १२.२६३.२ ॥
ஓ தேவா, உங்கள் தேஜஸின் தீயால் உயிர்கள் முழுவதும் எரிகின்றன. அவற்றைக் கண்டு என் கருணை எழுகிறது; ஓ உலகின் இறைவா, கோபம் கொள்ள வேண்டாம்.
12.263.3
न कुप्ये न च मे कामो नभवेयुः प्रजा इति ।
लाघवार्थं धरण्यास्तु ततः संहार इष्यते ॥ १२.२६३.३ ॥
நான் கோபம் கொள்ளவில்லை; உயிர்கள் இல்லாமல் போக வேண்டும் என்பது என் விருப்பமும் அல்ல. பூமியின் சுமையைக் குறைக்கவே சம்ஹாரம் விரும்பப்படுகிறது.
12.263.4
इयं हि मां सदा देवी भारार्ता समचोदयत् ।
संहारार्थं महादेव भारेणाप्सु निमज्जती ॥ १२.२६३.४ ॥
இந்தத் தேவி பூமி, சுமையால் வருந்தி எப்போதும் என்னை சம்ஹாரத்திற்கு தூண்டினாள். ஓ மஹாதேவா, சுமையால் அவள் நீரில் மூழ்கிக்கொண்டிருக்கிறாள்.
12.263.5
यदाऽहं नाधिगच्छामि बुद्ध्या बहु विचारयन् ।
संहारमासां वृद्धानां ततो मां क्रोध आविशत् ॥ १२.२६३.५ ॥
நான் பலவாறு ஆராய்ந்தும் அறிவால் இந்தப் பெரியவர்களின் சம்ஹாரத்திற்கு வழி காணாதபோது, என்னுள் கோபம் புகுந்தது.
12.263.6
संहारात्त्वं निवर्तस्य मा क्रुधो विवुधेश्वर ।
मा प्रजाः स्थावरं चैव जङ्गमं च व्यनीनशः ॥ १२.२६३.६ ॥
ஓ தேவர்களின் தலைவா, சம்ஹாரத்திலிருந்து திரும்புங்கள்; கோபம் கொள்ள வேண்டாம். அசையும், அசையாத உயிர்களை நீங்கள் முற்றிலும் அழித்துவிடாதீர்கள்.
12.263.7
पल्वलानि च सर्वाणि सर्वं चैव तृणीलपम् ।
स्थावरं जङ्गमं चैव भूतग्रामं चतुर्विधम् ॥ १२.२६३.७ ॥
அனைத்துக் குளங்களும், எல்லாப் புல்லும் செடியும், அசையாதவையும் அசைபவையும், நான்கு வகை உயிர்த் தொகுதிகள்.
12.263.8
अकाले भस्मसाद्भूतं जगत्सर्वमुपप्लुतम् ।
प्रसीद भगवन्साधो वर एष वृतो मया ॥ १२.२६३.८ ॥
அகாலத்தில் உலகம் முழுவதும் சாம்பலாகி பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. கருணை காட்டுங்கள், பகவானே, சாதுவே! இந்த வரத்தை நான் வேண்டுகிறேன்.
12.263.9
नष्टा न पुनरेष्यन्ति प्रजा ह्येताः कथंचन ।
तस्मान्निवर्ततामेतत्तेन स्वेनेव तेजसा ॥ १२.२६३.९ ॥
அழிந்த இந்த உயிர்கள் எந்த வகையிலும் மீண்டும் வராது. ஆகையால் இது தன் சொந்த தேஜஸினாலேயே திரும்பட்டும்.
12.263.10
उपायमन्यं संपश्य भूतानां हितकाम्यया ।
यथामी जन्तवः सर्वे न दह्येरन्पितामह ॥ १२.२६३.१० ॥
உயிர்களின் நலத்தை விரும்பி வேறொரு வழியைக் கவனியுங்கள், அவ்வாறு இந்த உயிரினங்கள் அனைத்தும் எரிந்துவிடாமல் இருக்கட்டும், பிதாமகரே.
12.263.11
अभावं हि न गच्छेयुरुत्सन्नप्रजनाः प्रजाः ।
पुत्रत्वेनानुसंकल्प्ये तदाऽहं तप्य दानवैः।
अधिदैवे नियुक्तोस्मि त्वया लोकहितेप्सुना ॥ १२.२६३.११ ॥
சந்ததி அறுபட்ட உயிர்கள் அழிவை அடையக்கூடாது. அப்போது மகன்களாக அவர்களை நினைத்து நான் தானவர்களால் வருந்துகிறேன். உலக நலம் விரும்பும் நீங்கள் என்னை அதிதெய்வ நிலையில் நியமித்துள்ளீர்கள்.
12.263.12
त्वद्भवं हि जगन्नाथ एतत्स्थावरजङ्गमम् ।
प्रसाद्य त्वां महादेव याचाम्यावृत्तिजाः प्रजाः ॥ १२.२६३.१२ ॥
உலகநாதரே, அசையாதவையும் அசைபவையுமான இவை அனைத்தும் உம்மிலிருந்தே தோன்றியவை. மகாதேவரே, உம்மைத் திருப்திப்படுத்தி, மீண்டும் தோன்றும் உயிர்கள் வேண்டுமென்று கேட்கிறேன்.
12.263.13
श्रुत्वा तु वचनं देवः स्थाणोर्नियतवाङ्भनाः ।
तेजस्तत्सन्निजग्राह पुनरेवान्तरात्मनि ॥ १२.२६३.१३ ॥
ஸ்தாணுவின் வார்த்தையைக் கேட்ட தேவன், வாக்கையும் மனத்தையும் அடக்கி, அந்த ஒளியை மீண்டும் தன் உள்ளத்தினுள் ஏற்றுக்கொண்டான்.
12.263.14
ततोऽग्निमुपसंगृह्य भगवाँल्लोकपूजितः ।
प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च कल्पयामास वै प्रभुः ॥ १२.२६३.१४ ॥
பின்னர் உலகங்களால் வணங்கப்படும் பகவான் அந்த அக்னியைத் தன்னுள் அடக்கி, பிரவிருத்தியையும் நிவிருத்தியையும் நியமித்தான்.
12.263.15
उपसंहरतस्तस्य तमग्निं रोषजं तदा ।
प्रादुर्बभूव विश्वेभ्यः खेभ्यो नारी महात्मनः ॥ १२.२६३.१५ ॥
அந்த மகாத்மா, கோபத்தால் பிறந்த அந்த அக்னியைத் திரும்பப் பெற்றபோது, எல்லா ஆகாயங்களிலிருந்தும் ஒரு பெண் தோன்றினாள்.
12.263.16
कृष्णरक्ताम्बरधरा कृष्णनेत्रतलान्तरा ।
दिव्यकुण्डलसंपन्ना दिव्याभरणभूषिता ॥ १२.२६३.१६ ॥
கருப்பும் சிவப்பும் கலந்த ஆடை அணிந்தவள், கண்களின் ஆழத்தில் கருமணிகள் கொண்டவள், திவ்ய குண்டலங்களும் திவ்ய ஆபரணங்களும் அணிந்தவள்.
12.263.17
सा विनिःसृत्य वै खेभ्यो दक्षिणामाश्रिता दिशम् ।
ददृशाते च तां कन्यां देवौ विश्वेश्वरावुभौ ॥ १२.२६३.१७ ॥
அவள் ஆகாயங்களிலிருந்து வெளிப்பட்டு தெற்குத் திசையை அடைந்தாள்; உலகின் இறைவர்களான இரண்டு தேவர்களும் அந்தக் கன்னியைக் கண்டனர்.
12.263.18
तामाहूय तदा देवो लोकानामादिरीश्वरः ।
मृत्यो इति महीपाल जहि चेमाः प्रजा इति ॥ १२.२६३.१८ ॥
அப்போது உலகங்களின் ஆதியான ஈசுவரனாகிய தேவன் அவளை அழைத்து, 'ஓ மரணமே, இந்த உயிர்களை அழி' என்றான், ஓ மன்னனே.
12.263.19
त्वं हि संहारबुद्ध्या मे चिन्तिता रुषितेन च ।
तस्मात्संहर सर्वास्त्वं प्रजाः सजडपण्डिताः ॥ १२.२६३.१९ ॥
நீ சினத்துடன் அழிவெண்ணத்தாலேயே என்னால் நினைக்கப்பட்டவள். ஆகையால் மூடரும் அறிஞரும் ஆகிய அனைத்து உயிர்களையும் நீ அழி.
12.263.20
अविशेषेण चैव त्वं प्रजाः संहर कामिनि ।
मम त्वं हि नियोगेन श्रेयः परमवाप्स्यसि ॥ १२.२६३.२० ॥
அன்பே, என் கட்டளையின்படி எவ்வித வேறுபாடுமின்றி உயிர்களை நீ அழி. அதனால் நீ மிகச் சிறந்த நலனை அடைவாய்.
12.263.21
एवमुक्ता तु या देवी मृत्युः कमलमालिनी ।
प्रदध्यौ दुःखिता बाला साश्रुपातमतीव च ॥ १२.२६३.२१ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், தாமரை மாலை அணிந்த தேவி மிருத்யு, துயருற்ற இளம் பெண், மிகவும் கண்ணீர் வடித்தபடி சிந்தனையில் ஆழ்ந்தாள்.
12.263.22
पाणिभ्यां चैव जग्राह तान्यश्रूणि जनेश्वरः ।
मानवानां हितार्थाय ययाचे पुनरेव ह ॥ १२.२६३.२२ ॥
மக்களின் தலைவன் அந்தக் கண்ணீரை இரு கைகளாலும் ஏந்தினான்; மனிதர்களின் நலனுக்காக மீண்டும் வேண்டினான்.