Mahābhārata · Adhyāya 12.265
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.265.1
इमे वै मानसाः सर्वे धर्मं प्रति विशङ्किताः ।
कोऽयं धर्मः कुतो धर्मस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२६५.१ ॥
Diese Zweifel des Geistes betreffen alle das Dharma. Was ist dieses Dharma, und woher kommt das Dharma? Großvater, sag mir das.
12.265.2
धर्मस्त्वयमिहार्थः किममुत्रार्थोपि वा भवेत् ।
उभयार्थो हि वा धर्मस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२६५.२ ॥
Ist der Zweck dieses Dharma nur hier, oder könnte er auch im Jenseits liegen? Oder dient das Dharma beiden Zwecken? Großvater, sag mir das.
12.265.3
सदाचारः स्मृतिर्वेदास्त्रिविधं धर्मलक्षणम् ।
चतुर्थमर्थमप्याहुः कवयो धर्मलक्षणम् ॥ १२.२६५.३ ॥
Gutes Verhalten, die Überlieferung und die Veden – das sind die dreifachen Merkmale des Dharma. Die Weisen nennen auch den artha als viertes Merkmal des Dharma.
12.265.4
अविध्युक्तानि कर्माणि व्यवस्यन्त्युप्तमूषरे ।
लोकयात्रार्थमेवेह धर्मस्य नियमः कृतः ॥ १२.२६५.४ ॥
Menschen unternehmen Handlungen, die nicht vorgeschrieben sind, wie Saat auf unfruchtbaren Boden. Nur um des Weltlaufs willen ist hier eine Regel des Dharma festgesetzt worden.
12.265.5
उभयत्र सुखोदर्क इह चैव परत्र च ।
अलब्ध्वा निपुणं धर्मं पापः पापे प्रसज्जति ॥ १२.२६५.५ ॥
Wer das feine Dharma nicht erlangt hat, der Sünder, verstrickt sich in die Sünde, obwohl das Dharma sowohl hier als auch im Jenseits glückliche Frucht trägt.
12.265.6
न च पापकृतः पापान्मुच्यन्ते केचिदापदि ।
अपापवादी भवति यथा भवति धर्मवित्।
धर्मस्य निष्ठा स्वाचारस्तमेवाश्रित्य चावसेत् ॥ १२.२६५.६ ॥
Manche, die Sünde begangen haben, werden auch in der Not nicht von der Sünde befreit. Wer das Dharma kennt, redet nichts Böses. Die Grundlage des Dharma ist das eigene Verhalten; darauf gestützt soll man leben.
12.265.7
यथाधर्मसमाविष्टो धनं गृह्णाति तस्करः ।
रमते निर्हरस्तेनः परवित्तमराजके ॥ १२.२६५.७ ॥
Wie der Dieb, ganz dem Unrecht verfallen, Reichtum an sich reißt, so freut sich der Plünderer und Räuber am Gut anderer in einem Land ohne König.
12.265.8
यदास्य तद्धरन्त्यन्ये तदा राजानमिच्छति ।
तदा तेषां स्पृहयते ये वै तुष्टाः स्वकैर्धनैः ॥ १२.२६५.८ ॥
Wenn andere ihm seinen Besitz rauben, dann sehnt er sich nach einem König; und dann begehrt er jene, die mit ihrem eigenen Reichtum zufrieden sind.
12.265.9
अभीतः शुचिरभ्येति राजद्वारमशङ्कितः ।
न हि दुश्चरितं किंचिदन्तरात्मनि पश्यति ॥ १२.२६५.९ ॥
Der furchtlose und reine Mensch nähert sich dem Tor des Königs ohne Argwohn, denn er erkennt in seinem Inneren keinerlei Unrecht.
12.265.10
सत्यस्य वचनं साधु न सत्याद्विद्यते परम् ।
सत्येन विधृतं सर्वं सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२६५.१० ॥
Gut ist das Wort der Wahrheit; nichts steht über der Wahrheit. Alles wird durch die Wahrheit getragen, und alles ist in der Wahrheit gegründet.
12.265.11
अपि पापकृतो रौद्राः सत्यं कृत्वा मिथःकृतम् ।
अद्रोहमविसंवादं प्रवर्तन्ते तदाश्रयाः ॥ १२.२६५.११ ॥
Selbst grausame Übeltäter halten die Wahrheit, die sie einander gelobt haben, und handeln ohne Verrat und Streit, indem sie sich darauf stützen.
12.265.12
ते चेन्मिथ्या धृतिं कुर्युर्विनश्येयुरसंशयम् ।
न हर्तव्यं परधनमिति धर्मविदो विदुः ॥ १२.२६५.१२ ॥
Würden sie ein falsches Gelübde ablegen, gingen sie zweifellos zugrunde. Die Kenner des Dharma wissen, dass man fremden Reichtum nicht an sich nehmen darf.
12.265.13
मन्यन्ते बलवन्तस्तं दुर्बलैः संप्रवर्तितम् ।
यदा नियतिदौर्बल्यमथैषामेव रोचते ॥ १२.२६५.१३ ॥
Die Starken halten jenes Verhalten, das von den Schwachen ausgelöst wurde, für eine Schwäche des Schicksals, wenn es ihnen selbst gefällt.
12.265.14
न ह्यत्यन्तं बलयुता भवन्ति सुखिनोपि वा ।
तस्मादनार्जवे बुद्धिर्न कार्या ते कदाचन ॥ १२.२६५.१४ ॥
Die mit Kraft Begabten bleiben nicht ganz und für immer so, noch sind sie stets glücklich. Darum soll dein Sinn sich niemals der Falschheit zuwenden.
12.265.15
असाधुभ्योऽस्य न भयं न चौरेभ्यो न राजतः ।
अकिंचित्कस्यचित्कुर्वन्निर्भयः शुचिरावसेत् ॥ १२.२६५.१५ ॥
Wer niemandem im Geringsten schadet, hat keine Furcht vor den Bösen, vor Dieben oder vor dem König. Furchtlos und rein möge er wohnen.
12.265.16
सर्वतः शङ्कते स्तेनो मृगो ग्राममिवेयिवान् ।
बहुधाऽऽचरितं पापमन्यत्रैवानुपश्यति ॥ १२.२६५.१६ ॥
Der Dieb fürchtet sich von allen Seiten, wie ein Hirsch, der in ein Dorf gekommen ist. Die Sünde, die er auf vielerlei Weise begangen hat, sieht er nur bei anderen.
12.265.17
मुदितः शुचिरभ्येति सर्वतो निर्भयः सदा ।
न हि दुश्चरितं किंचिदात्मनोऽन्येषु पश्यति ॥ १२.२६५.१७ ॥
Der frohe und reine Mensch geht überall hin, stets furchtlos; er sieht in anderen keines seiner eigenen Fehlverhalten.
12.265.18
दातव्यमित्ययं धर्म उक्तो भूतहिते रतैः ।
तं मन्यन्ते धनयुताः कृपणैः संप्रवर्तितम् ॥ १२.२६५.१८ ॥
»Man soll geben« – so wurde diese Pflicht von jenen verkündet, die dem Wohl der Wesen ergeben sind. Die Reichen halten sie für eine Hervorbringung der Geizigen.
12.265.19
यदा नियतिकार्पण्यमथैपामव रोचते ।
धनवन्तोपि नात्यन्तं भवन्ति सुखिनोपि वा ॥ १२.२६५.१९ ॥
Wenn ihnen die aus dem Schicksal erwachsene Knauserigkeit gefällt, sind selbst die Reichen nicht ganz glücklich, auch nicht zufrieden.
12.265.20
यदन्यैर्विहितं नेच्छेदात्मनः कर्म पूरुषः ।
न तत्परेषु कुर्वीत जानन्नप्रियमात्मनः ॥ १२.२६५.२० ॥
Ein Mensch soll anderen nicht antun, was andere ihm angetan haben und was er für sich selbst nicht wünscht, da er weiß, dass es ihm selbst unangenehm ist.
12.265.21
योऽन्यस्य स्यादुपपतिः स कं किं वक्तुमर्हति ।
यदन्यस्य ततः कुर्यान्न मृष्येदिति मे मतिः ॥ १२.२६५.२१ ॥
Wer der Liebhaber der Frau eines anderen wird, wem und was darf er mit Recht sagen? Meine Ansicht ist, dass man anderen nicht antun soll, was man selbst nicht ertragen würde.
12.265.22
जीवितुं यः स्वयं चेच्छेत्कथं सोऽन्यं प्रघातयेत् ।
यद्यदात्मन इच्छेत तत्परस्यापि चिन्तयेत् ॥ १२.२६५.२२ ॥
Wie könnte jemand, der selbst leben will, einen anderen töten? Was man für sich selbst wünscht, soll man auch für den anderen bedenken.
12.265.23
अतिरिक्तः संविभजेद्भोगैरन्यानकिंचनान् ।
एतस्मात्कारणाद्धात्रा कुसीदं संप्रवर्तितम् ॥ १२.२६५.२३ ॥
Wer etwas übrig hat, soll seine Güter mit den Besitzlosen teilen; aus diesem Grund hat der Schöpfer das Verleihen gegen Zins eingeführt.
12.265.24
यस्मिंस्तु देवाः समये सन्तिष्ठेरंस्तथा भवेत् ।
अथ चेल्लोभसमये स्थितिर्धर्मोऽपि शोभना ॥ १२.२६५.२४ ॥
Wie die Götter zu ihrer bestimmten Zeit beständig bleiben, so ist es; und wenn die Ordnung selbst in Zeiten der Gier bestehen bleibt, dann ist auch das Dharma schön.
12.265.25
सर्वं प्रियाभ्युपगतं पुण्यमाहुर्मनीषिणः ।
पश्यैतं लक्षणोद्देशं धर्माधर्मे युधिष्ठिर ॥ १२.२६५.२५ ॥
Die Weisen nennen alles verdienstvoll, was mit Freude angenommen wird. Sieh, Yudhiṣṭhira, auf diese Kennzeichnung von Dharma und Adharma.
12.265.26
लोकसंग्रहसंयुक्तं विधात्रा विहितं पुरा ।
सूक्ष्मधर्मार्थनियतं सतां चरितमुत्तमम् ॥ १२.२६५.२६ ॥
Dieses höchste Verhalten der Guten, mit der Erhaltung der Welt verbunden, wurde einst vom Schöpfer verordnet und in den feinen Dharma und Zweck festgelegt.
12.265.27
धर्मलक्षणमाख्यातमेतत्ते कुरुसत्तम ।
तस्मादनार्जवे बुद्धिर्न ते कार्या कथंचन ॥ १२.२६५.२७ ॥
Bester der Kurus, dieses Kennzeichen des Dharma ist dir verkündet worden. Darum möge dein Geist sich auf keine Weise der Krümmung zuwenden.