Mahābhārata · Adhyāya 12.269
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.269.1
यथा प्रवर्तितो धर्मस्तुलां धारयता त्वया ।
स्वर्गद्वारं च वत्तिं च भूतानामवरोत्स्यते ॥ १२.२६९.१ ॥
So wie das Dharma von dir, dem Halter der Waage, verbreitet wurde, wird das Himmelstor und der Lebensunterhalt der Wesen nicht versperrt werden.
12.269.2
कृष्या ह्यन्नं प्रभवति ततस्त्वमपि जिवसि ।
पशुभिश्चौषधीभिश्च मर्त्या जीवन्ति वाणिज ॥ १२.२६९.२ ॥
Speise entsteht ja durch den Ackerbau, und dadurch lebst auch du. Die Sterblichen leben von Vieh, Heilkräutern und Handel.
12.269.3
ततो यज्ञः प्रभवति नास्तिक्यमपि जल्पसि ।
न हि वर्तेदयं लोको वार्तामुत्सृज्य केवलाम् ॥ १२.२६९.३ ॥
Daraus entsteht das Opfer, und doch redest du von Atheismus. Diese Welt könnte nicht bestehen, wenn man allein den Lebensunterhalt aufgäbe.
12.269.4
वक्ष्यामि जाजले वृत्तिं नास्मि ब्राह्मण नास्तिकः ।
न यज्ञं च विनिन्दामि यज्ञवित्तु सुदुर्लभः ॥ १२.२६९.४ ॥
O Jājali, ich werde von der Lebensweise sprechen. O Brahmane, ich bin kein Atheist, und ich verurteile das Opfer nicht; doch wer das Opfer kennt, ist äußerst selten.
12.269.5
नमो ब्राह्मण यज्ञाय ये च यज्ञविदो जनाः ।
स्वयज्ञं ब्राह्मणा हित्वा क्षत्रयज्ञमनुष्ठिताः ॥ १२.२६९.५ ॥
Verehrung den Brahmanen für das Opfer und jenen, die das Opfer kennen. Nachdem die Brahmanen ihr eigenes Opfer aufgegeben haben, vollziehen sie das Opfer der Kshatriyas.
12.269.6
लुब्धैर्वित्तपरैर्ब्रह्मन्नास्तिकैः संप्रवर्तितम् ।
वेदवादानभिज्ञानां सत्याभासमिवानृतम् ॥ १२.२६९.६ ॥
O Brahmane, dies wurde von gierigen, reichtumssüchtigen Atheisten in Gang gesetzt, die die Lehren der Veden nicht kennen; es ist eine Unwahrheit, die wie Wahrheit aussieht.
12.269.7
इदं देयमिदं देयमिति नान्यच्चिकीर्षति ।
अतः स्तैन्यं प्रभवति विकर्माणि च जाजले ॥ १२.२६९.७ ॥
Er begehrt nichts anderes, als zu denken: »Dies soll gegeben werden, dies soll gegeben werden.« Daher entstehen Diebstahl und üble Taten, o Jājali.
12.269.8
यदेव सुकृतं हव्यं तेन तुष्यन्ति देवताः ।
नमस्कारेण हविषा स्वाध्यायैरौषधैस्तथा।
पूजा स्याद्देवतानां हि यथाशास्त्रनिदर्शनम् ॥ १२.२६९.८ ॥
Durch jede gute Tat und Opfergabe erfreuen sich die Götter — durch Ehrerbietung, durch Opfergabe, durch Veda-Rezitation und ebenso durch Kräuter. Die Verehrung der Götter soll dem entsprechen, was die Schriften lehren.
12.269.9
इष्टापूर्तादसाधूनां विदुषां जायते प्रजा ।
लुब्धेभ्यो जायते लुब्धः समेभ्यो जायते समः ॥ १२.२६९.९ ॥
Aus den Opfern und verdienstlichen Werken der Bösen und der Weisen entstehen Nachkommen. Aus dem Gierigen wird der Gierige geboren; aus dem Gleichmütigen der Gleichmütige.
12.269.10
यजमाना यथाऽऽत्मानमृत्विजश्च तथा प्रजाः ।
यज्ञात्प्रजा प्रभवति नभसोऽम्भ इवामलम् ॥ १२.२६९.१० ॥
Wie die Opfernden für sich selbst, so sind die Priester, und so ist das Volk. Aus dem Opfer entsteht das Volk, wie reines Wasser aus dem Himmel.
12.269.11
अग्नौ प्रास्ताहुतिर्ब्रह्मन्नादित्यमुपगच्छति ।
आदित्याज्जायते वृष्टिर्वृष्टेरन्नं ततः प्रजाः ॥ १२.२६९.११ ॥
O Brahmane, das in das Feuer gegossene Opfer gelangt zur Sonne. Von der Sonne kommt der Regen; vom Regen die Nahrung, und von der Nahrung die Lebewesen.
12.269.12
तस्मात्सुनिष्ठिताः पूर्वे सर्वान्कामांश्च लेभिरे ।
अकृष्टपच्या पृथिवी आशीर्भिर्वीररुधोऽभवन् ॥ १२.२६९.१२ ॥
Darum erlangten die Alten, wohlgegründet, alle ihre Wünsche, und durch ihre Segnungen wurde die Erde zu einer, die ohne Pflügen trägt, reich an Helden.
12.269.13
न ते यज्ञेष्वात्मसु वा फलं पश्यन्ति किंचन ।
शङ्कमानाः फलं यज्ञे ये यजेरन्कथंचन ॥ १२.२६९.१३ ॥
Sie sehen in den Opfern oder im Selbst keinerlei Frucht; die am Opferlohn zweifeln und auf irgendeine Weise opfern.
12.269.14
जानन्तः सर्वथा साधु लुब्धा वित्तप्रयोजनाः ।
स स्म पापकृतां लोकान्गुच्छेदशुभकर्मणा ॥ १२.२६९.१४ ॥
Obwohl er das Gute in jeder Hinsicht kennt, geht der Gierige, der Reichtum zum Ziel hat, durch eine unheilvolle Tat in die Welten der Übeltäter.
12.269.15
प्रमाणमप्रमाणेन यः कुर्यादशुभं नरः ।
पापात्मा सोऽकृतप्रज्ञः सदैवेह द्विजोत्तम ॥ १२.२६९.१५ ॥
Der Mensch, der ein Maß durch ein Nicht-Maß bestimmt und Unheilvolles tut, ist sündigen Sinnes und unreifer Einsicht; o Bester der Zweimalgeborenen, hier bleibt er stets so.
12.269.16
कर्तव्यमिति कर्तव्यं वेत्ति वै ब्राह्मणो भयम् ।
ब्रह्मैव वर्तते लोके नैव कर्तव्यतां पुनः ॥ १२.२६९.१६ ॥
Wer weiß, was zu tun ist, als 'dies ist zu tun', der Brahmane kennt die Furcht; in der Welt wohnt allein Brahman, und es gibt keine Pflicht des Tuns mehr.
12.269.17
विगुणं च पुनः कर्म ज्याय इत्यनुशुश्रुम् ।
सर्वभूतोपकारश्च फलभावे च संयमः ॥ १२.२६९.१७ ॥
Wieder haben wir gehört, dass Handeln ohne Verdienst besser sei: den Nutzen aller Wesen und Selbstbeherrschung im Zustand der Frucht.
12.269.18
सत्ययज्ञा दमयज्ञा अलुब्धाश्चात्मवृत्तयः ।
उत्पन्नत्यागिनः सर्वे जना आसन्नमत्सराः ॥ १२.२६९.१८ ॥
Deren Opfer die Wahrheit war, deren Opfer die Selbstbeherrschung war, frei von Gier und selbstbeherrschten Wandels, von selbst entsagend — so waren alle Menschen, frei von Neid auf die Speise.
12.269.19
क्षेत्रक्षेत्रज्ञतत्त्वज्ञाः स्वयज्ञपरिनिष्ठिताः ।
ब्राह्मं वेदमधीयन्तस्तोषयन्त्यपरानपि ॥ १२.२६९.१९ ॥
Die das Wesen des Feldes und des Feldkenners kennen, fest in ihrem eigenen Opfer gegründet, die das brahmanische Veda studieren, erfreuen auch andere.
12.269.20
अखिलं दैवतं सर्वं ब्रह्म ब्रह्मणि संश्रितम् ।
तृप्यन्ति तृप्यतो देवास्तृप्ताऽतृप्तस्य जाजले ॥ १२.२६९.२० ॥
Alle Gottheit, alles ist Brahman, ruhend in Brahman. Die Götter werden durch den Zufriedenen zufriedengestellt; o Jājali, so ist es für den Zufriedenen wie für den Unzufriedenen.
12.269.21
यथा सर्वरसैस्तृप्तो नाभिनन्दति किंचन ।
तथा प्रज्ञानतृप्तस्य नित्यतृप्तिः सुखोदया ॥ १२.२६९.२१ ॥
Wie einer, der an allen Geschmäckern gesättigt ist, sich über nichts Bestimmtes freut, so bringt die ewige Zufriedenheit dessen, der durch Erkenntnis gesättigt ist, das Glück hervor.
12.269.22
धर्माधारा धर्मसुखाः कृत्स्नव्यवसितास्तथा ।
अस्ति नस्तत्त्वतो भूय इति प्राज्ञस्त्ववेक्षते ॥ १२.२६९.२२ ॥
Die das Dharma als Grundlage haben, im Dharma Glück finden und ganz entschlossen sind: So betrachtet es der Weise: »In Wahrheit gibt es für uns noch mehr.«
12.269.23
ज्ञानविज्ञानिनः केचित्परं पारं तितीर्षवः ।
अतीव पुण्यदं पुण्यं पुण्याभिजनसंहितम् ॥ १२.२६९.२३ ॥
Einige, die Wissen und Unterscheidungskraft besitzen, wünschen, zum höchsten jenseitigen Ufer überzusetzen, das äußerst verdienstvoll ist, Verdienst gewährt und mit einer Abstammung des Verdienstes verbunden ist.
12.269.24
यत्र गत्वा न शोचन्ति च च्यवन्ति व्यथन्ति च ।
ते तु तद्ब्रह्मणः स्थानं प्राप्नुवन्तीह सात्विकाः ॥ १२.२६९.२४ ॥
Dorthin gelangt, trauern sie nicht, fallen nicht ab und werden nicht bekümmert; die Sāttvika erlangen jene Stätte Brahmans sogar hier.
12.269.25
नैव ते स्वर्गमिच्छन्ति न यजन्ति यशोधनाः ।
सतां वर्त्मानुवर्तन्ते यथाबलमहिंसया ॥ १२.२६९.२५ ॥
Sie begehren den Himmel nicht, und die, deren Reichtum der Ruhm ist, opfern nicht. Gemäß ihrer Kraft folgen sie dem Pfad der Guten durch Gewaltlosigkeit.
12.269.26
वनस्पतीनोषधीश्च फलमूलानि ते विदुः ।
न चैतानृत्विजो लुब्धा याजयन्ति फलार्थिनः ॥ १२.२६९.२६ ॥
Sie kennen Bäume, Kräuter, Früchte und Wurzeln; doch die gierigen Priester, die nach Frucht trachten, lassen damit keine Opfer vollziehen.
12.269.27
स्वमेव चार्थं कुर्वाणा यज्ञं चक्रुः पुनर्द्विजाः ।
परिनिष्ठितकर्माणाः प्रजानुग्रहकाम्यया ॥ १२.२६९.२७ ॥
Ihr eigenes Ziel verfolgend, vollzogen die Zweimalgeborenen das Opfer erneut; die, deren Pflichten vollendet sind, taten es aus dem Wunsch nach dem Wohl der Geschöpfe.
12.269.28
तस्मात्तानृत्विजो लुब्धा याजयन्त्यशुभान्नरान् ।
प्रापयेयुः प्रजाः स्वर्गे स्वधर्माचरणेन वै।
इति मे वर्तते बुद्धिः समा सर्वत्र जाजले ॥ १२.२६९.२८ ॥
Darum lassen die gierigen Priester unheilvolle Menschen Opfer vollziehen; durch die Erfüllung ihrer eigenen Pflicht könnten sie die Geschöpfe zum Himmel führen. So ist meine Einsicht, o Jājali, überall gleich.
12.269.29
प्रयुञ्जते येन यज्ञे सदा प्राज्ञा द्विजर्षभाः ।
तेन ते देवयानेन पथा यान्ति महामुने ॥ १२.२६९.२९ ॥
Auf demselben Weg, auf dem die weisen Besten der Zweimalgeborenen sich stets dem Opfer widmen, o großer Weiser, gehen sie den Pfad der Götter.
12.269.30
आवृत्तिस्तस्य चैकस्य नास्त्यावृत्तिर्मनीषिणाः ।
उभौ तौ देवयानेन गच्छतो जाजले यथा ॥ १२.२६९.३० ॥
Von jenem einen gibt es eine Wiederkehr, doch für ihn gibt es keine Wiederkehr, o Weise; beide gehen den Pfad der Götter, o Jājali, wie sie es tun.
12.269.31
स्वयं चैषामनडुहो युञ्जन्ति च वहन्ति च ।
स्वयमुस्राश्च दुह्यन्ते मनःसंकल्पसिद्धिभिः ॥ १२.२६९.३१ ॥
Ihre Stiere werden von selbst angeschirrt und tragen die Lasten, und ihre Kühe werden von selbst gemolken, durch die Erfüllung des Willensentschlusses des Geistes.
12.269.32
स्वयं यूपानुपादाय यजन्ते स्वाप्तदक्षिणाः ।
यस्तथा भावितात्मा स्यात्स गामालब्धुमर्हति ॥ १२.२६९.३२ ॥
Sie nehmen die Opferpfosten selbst auf und vollziehen die Opfer, wobei sie ihre eigenen Gebühren entrichten. Nur wer so im Geiste gereinigt ist, ist würdig, eine Kuh zu schlachten.
12.269.33
ओषधीभिस्तथा ब्रह्मन्यजेरंस्ते न तादृशाः ।
श्रद्धया गां पुरस्कृत्य तदृतं प्रब्रवीमि ते ॥ १२.२६९.३३ ॥
O Brahmane, auf die gleiche Weise mögen sie mit Kräutern opfern, doch sie sind nicht von dieser Art. Mit Vertrauen die Kuh voranstellend, sage ich dir diese Wahrheit.
12.269.34
निराशिषमनारम्भं निर्नमस्कारमस्तुतिम् ।
अक्षीणं क्षीणकर्माणं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२६९.३४ ॥
Wer keine Segnungen begehrt, nichts unternimmt, sich vor niemandem verneigt, kein Lob spendet, unvergänglich ist und dessen Taten erschöpft sind — ihn erkennen die Götter als Brahmanen.
12.269.35
न श्रावयन्न च यजन्न ददद्ब्राह्मणेषु च ।
काम्यां वृत्तिं लिप्समानः कां गतिं याति जाजले।
इदं तु दैवतं कृत्वा यथा यज्ञमवाप्नुयात् ॥ १२.२६९.३५ ॥
Wer den Veda nicht rezitieren lässt, nicht opfert, den Brahmanen nichts gibt und einen vom Begehren getriebenen Lebensunterhalt sucht — o Jājali, welches Ziel erreicht er? Dies als Gottheit nehmend, mag man die Frucht des Opfers erlangen.
12.269.36
न वै मुनीनां शृणुमः स्म तत्त्वं ।
पृच्छामि ते वाणिज कष्टमेतत्।
पूर्वेपूर्वे चास्य नावेक्षमाणा ।
नातः परं तमृषयः स्थापयन्ति ॥ १२.२६९.३६ ॥
Diese Wahrheit haben wir von den Weisen nicht gehört. O Kaufmann, ich frage dich diese schwierige Sache. Die Früheren haben nicht darauf geschaut, und die Seher stellen sie nicht darüber hinaus fest.
12.269.37
यस्मिन्नेवात्मतीर्थेन पशवः प्राप्नुयुर्मखम् ।
अथ स्म कर्मणा केन वाणिज प्राप्नुयात्सुखम्।
शंस मे तन्महाप्राज्ञ भृशं वै श्रद्दधामि ते ॥ १२.२६९.३७ ॥
Durch welche Furt des Selbst erlangen die Tiere das Opfer? Und durch welche Handlung erlangt der Mensch Glück? Sag mir das, o Kaufmann, o Großweiser; ich vertraue dir ganz.
12.269.38
उत यज्ञा उतायज्ञा मस्वं नार्हन्ति ते क्वचित् ।
आज्येन पयसा दध्ना सत्कृत्यामिक्षया त्वचा।
बालैः शृङ्गेण पादेन संभरत्येव गौर्मखम् ॥ १२.२६९.३८ ॥
Ob Opfer oder Nicht-Opfer, du solltest sie niemals für würdig halten. Mit geklärter Butter, Milch, Quark, saurer Milch, Haut, Haar, Horn und Huf vollendet allein die geehrte Kuh das Opfer.
12.269.39
पत्नीव्रतेन विधिना प्रकरोति नियोजयन् ।
इष्टं तु दैवतं कृत्वा यथा यज्ञमवाप्नुयात् ॥ १२.२६९.३९ ॥
Durch das Gelübde gegenüber der Gattin handelt man nach der vorgeschriebenen Regel; hat man die erwählte Gottheit zum Ziel gemacht, erlangt man das Opfer.
12.269.40
पुरोडाशो हि सर्वेषां पशूनां मेध्य उच्यते ।
सर्वा नद्यः सरस्वत्यः सर्वे पुण्याः शिलोच्चयाः।
जाजले तीर्थमात्मेव मा स्म देशातिथिर्भव ॥ १२.२६९.४० ॥
Unter allen Tieren gilt allein der Purodāśa als opferwürdig. Alle Flüsse sind Sarasvatīs, alle Steinhaufen sind heilig. O Jājali, das Selbst ist die heilige Furt; werde nicht zum Gast des Landes.
12.269.41
एतानीदृशकान्धर्मानाचरन्निह जाजले ।
कारणैर्धर्ममन्विच्छन्स लोकानाप्नुते शुभान् ॥ १२.२६९.४१ ॥
O Jājali, wer hier solche Pflichten übt und das Dharma durch seine Ursachen sucht, erlangt glückliche Welten.
12.269.42
एतानीदृशकान्धर्मांस्तुलाधारः प्रशंसति ।
उपपत्त्याऽभिसंपन्नान्नित्यं सद्भिर्निषेवितान् ॥ १२.२६९.४२ ॥
Der Waagenhalter preist solche Pflichten, die durch Vernunft begründet und stets von den Guten geübt werden.