மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.269
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.269.1
यथा प्रवर्तितो धर्मस्तुलां धारयता त्वया ।
स्वर्गद्वारं च वत्तिं च भूतानामवरोत्स्यते ॥ १२.२६९.१ ॥
தராசைப் பிடித்த நீ தர்மத்தை எவ்வாறு நிலைநாட்டினாயோ, அதனால் உயிரினங்களின் சொர்க்கவாசலும் வாழ்வாதாரமும் தடைபடாது.
12.269.2
कृष्या ह्यन्नं प्रभवति ततस्त्वमपि जिवसि ।
पशुभिश्चौषधीभिश्च मर्त्या जीवन्ति वाणिज ॥ १२.२६९.२ ॥
உழவினாலேயே உணவு உண்டாகிறது; அதனால் நீயும் வாழ்கிறாய். கால்நடைகளாலும் மூலிகைகளாலும் மனிதர்கள் வணிகத்தாலும் வாழ்கின்றனர்.
12.269.3
ततो यज्ञः प्रभवति नास्तिक्यमपि जल्पसि ।
न हि वर्तेदयं लोको वार्तामुत्सृज्य केवलाम् ॥ १२.२६९.३ ॥
அதனாலேயே யாகம் நிகழ்கிறது; ஆனாலும் நீ நாத்திகம் பேசுகிறாய். வாழ்வாதாரத்தை மட்டும் கைவிட்டால் இவ்வுலகம் நிலைக்காது.
12.269.4
वक्ष्यामि जाजले वृत्तिं नास्मि ब्राह्मण नास्तिकः ।
न यज्ञं च विनिन्दामि यज्ञवित्तु सुदुर्लभः ॥ १२.२६९.४ ॥
ஜாஜலியே, வாழ்வாதாரத்தைப் பற்றிச் சொல்கிறேன். பிராமணனே, நான் நாத்திகன் அல்லன்; யாகத்தை நான் நிந்திக்கவும் இல்லை. யாகம் அறிந்தவர்தான் மிக அரியவர்.
12.269.5
नमो ब्राह्मण यज्ञाय ये च यज्ञविदो जनाः ।
स्वयज्ञं ब्राह्मणा हित्वा क्षत्रयज्ञमनुष्ठिताः ॥ १२.२६९.५ ॥
யாகத்திற்காக பிராமணர்களுக்கு வணக்கம்; யாகம் அறிந்தவர்களுக்கும் வணக்கம். தங்கள் யாகத்தை விட்டுவிட்டு பிராமணர்கள் க்ஷத்திரிய யாகத்தைச் செய்கின்றனர்.
12.269.6
लुब्धैर्वित्तपरैर्ब्रह्मन्नास्तिकैः संप्रवर्तितम् ।
वेदवादानभिज्ञानां सत्याभासमिवानृतम् ॥ १२.२६९.६ ॥
பிராமணனே, பேராசை கொண்ட, செல்வத்தையே நாடும் நாத்திகர்களால் இது பரப்பப்பட்டது; வேத வாக்கியங்களை அறியாதவர்களின் பொய், உண்மை போலத் தோன்றுகிறது.
12.269.7
इदं देयमिदं देयमिति नान्यच्चिकीर्षति ।
अतः स्तैन्यं प्रभवति विकर्माणि च जाजले ॥ १२.२६९.७ ॥
‘இது கொடுக்கப்பட வேண்டும், இது கொடுக்கப்பட வேண்டும்’ என்பதைத் தவிர வேறெதையும் அவன் செய்ய விரும்புவதில்லை. ஆகவே, ஜாஜலியே, திருட்டும் தீச்செயல்களும் தோன்றுகின்றன.
12.269.8
यदेव सुकृतं हव्यं तेन तुष्यन्ति देवताः ।
नमस्कारेण हविषा स्वाध्यायैरौषधैस्तथा।
पूजा स्याद्देवतानां हि यथाशास्त्रनिदर्शनम् ॥ १२.२६९.८ ॥
நல்ல செயலும் படைக்கப்படும் அவியுமே எதனால் தேவர்கள் மகிழ்கிறார்களோ, அதுவே; வணக்கத்தாலும், அவியாலும், வேத ஓதலாலும், மூலிகைகளாலும் அவ்வாறே. தேவர்களின் வழிபாடு சாத்திரங்கள் காட்டும் முறைப்படி இருக்க வேண்டும்.
12.269.9
इष्टापूर्तादसाधूनां विदुषां जायते प्रजा ।
लुब्धेभ्यो जायते लुब्धः समेभ्यो जायते समः ॥ १२.२६९.९ ॥
தீயவர்களின் இஷ்ட-பூர்த்த (யாகமும் புண்ணியச் செயல்களும்) மூலம் அறிஞர்களின் இஷ்ட-பூர்த்தத்தாலும் குழந்தைகள் பிறக்கின்றன. பேராசையுள்ளவனிடமிருந்து பேராசையுள்ளவன் பிறக்கிறான்; சமமானவனிடமிருந்து சமமானவன் பிறக்கிறான்.
12.269.10
यजमाना यथाऽऽत्मानमृत्विजश्च तथा प्रजाः ।
यज्ञात्प्रजा प्रभवति नभसोऽम्भ इवामलम् ॥ १२.२६९.१० ॥
யஜமானர்கள் தங்களையும், ருத்விக்குகளும் அவ்வாறே; அவ்வாறே மக்களும். யாகத்திலிருந்து மக்கள் தோன்றுகின்றனர், ஆகாயத்திலிருந்து தூய நீர் போல.
12.269.11
अग्नौ प्रास्ताहुतिर्ब्रह्मन्नादित्यमुपगच्छति ।
आदित्याज्जायते वृष्टिर्वृष्टेरन्नं ततः प्रजाः ॥ १२.२६९.११ ॥
பிராமணரே, நெருப்பில் இடப்பட்ட ஆகுதி ஆதித்தியனை அடைகிறது. ஆதித்தியனிலிருந்து மழை பிறக்கிறது; மழையிலிருந்து உணவு, அதிலிருந்து உயிர்கள்.
12.269.12
तस्मात्सुनिष्ठिताः पूर्वे सर्वान्कामांश्च लेभिरे ।
अकृष्टपच्या पृथिवी आशीर्भिर्वीररुधोऽभवन् ॥ १२.२६९.१२ ॥
ஆகவே, முற்காலத்தில் நன்கு நிலைத்திருந்தோர் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைந்தனர். ஆசிகளால் உழாமலேயே விளையும் பூமி, வீரர்களால் நிறைந்ததாயிற்று.
12.269.13
न ते यज्ञेष्वात्मसु वा फलं पश्यन्ति किंचन ।
शङ्कमानाः फलं यज्ञे ये यजेरन्कथंचन ॥ १२.२६९.१३ ॥
அவர்கள் யாகங்களிலோ தன்னிலோ எந்த பலனையும் காண்பதில்லை. யாகத்தின் பலனைப் பற்றி சந்தேகித்தபடி எப்படியோ யாகம் செய்பவர்கள்.
12.269.14
जानन्तः सर्वथा साधु लुब्धा वित्तप्रयोजनाः ।
स स्म पापकृतां लोकान्गुच्छेदशुभकर्मणा ॥ १२.२६९.१४ ॥
எல்லா வகையிலும் நன்மையை அறிந்திருந்தும் பேராசை கொண்டவர்களும், செல்வமே குறிக்கோளாகக் கொண்டவர்களுமாக இருப்பவன், தீய செயலால் பாவிகளின் உலகங்களை அடைவான்.
12.269.15
प्रमाणमप्रमाणेन यः कुर्यादशुभं नरः ।
पापात्मा सोऽकृतप्रज्ञः सदैवेह द्विजोत्तम ॥ १२.२६९.१५ ॥
அளவுகோலை அளவற்ற முறையில் கொண்டு தீமையைச் செய்யும் மனிதன் பாவ மனமுடையவன்; அவன் அறிவு வளராதவன். ஓ, துவிஜர்களில் சிறந்தவனே, இங்கு எப்போதும் அவன் அப்படியே இருப்பான்.
12.269.16
कर्तव्यमिति कर्तव्यं वेत्ति वै ब्राह्मणो भयम् ।
ब्रह्मैव वर्तते लोके नैव कर्तव्यतां पुनः ॥ १२.२६९.१६ ॥
'இது செய்யத்தக்கது' என்று செய்யத்தக்கதை அறிபவன், பிராமணன் பயத்தை அறிகிறான். உலகில் பிரம்மமே நிலைத்திருக்கிறது; மீண்டும் கடமை என்பதில்லை.
12.269.17
विगुणं च पुनः कर्म ज्याय इत्यनुशुश्रुम् ।
सर्वभूतोपकारश्च फलभावे च संयमः ॥ १२.२६९.१७ ॥
மேலும், குணமற்ற செயலைவிட உயர்ந்தது என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம்: எல்லா உயிர்களுக்கும் உதவுதலும், பலனில் பற்றின்மையாக இருத்தலில் கட்டுப்பாடும்.
12.269.18
सत्ययज्ञा दमयज्ञा अलुब्धाश्चात्मवृत्तयः ।
उत्पन्नत्यागिनः सर्वे जना आसन्नमत्सराः ॥ १२.२६९.१८ ॥
உண்மையே யாகமாகக் கொண்டவர்கள், அடக்கமே யாகமாகக் கொண்டவர்கள், பேராசையற்றவர்கள், தன்னடக்க நடத்தை உடையவர்கள், இயல்பாகத் தியாகம் செய்பவர்கள் — எல்லா மக்களும் அப்படியிருந்தனர், உணவின்மீது பொறாமையற்றவர்களாக.
12.269.19
क्षेत्रक्षेत्रज्ञतत्त्वज्ञाः स्वयज्ञपरिनिष्ठिताः ।
ब्राह्मं वेदमधीयन्तस्तोषयन्त्यपरानपि ॥ १२.२६९.१९ ॥
களம் மற்றும் களத்தை அறிபவனின் தத்துவத்தை அறிந்தவர்கள், தம் யாகத்தில் உறுதியாக நிலைத்தவர்கள், பிரம்மம் பற்றிய வேதத்தை ஓதுபவர்கள், பிறரையும் மகிழ்விக்கின்றனர்.
12.269.20
अखिलं दैवतं सर्वं ब्रह्म ब्रह्मणि संश्रितम् ।
तृप्यन्ति तृप्यतो देवास्तृप्ताऽतृप्तस्य जाजले ॥ १२.२६९.२० ॥
எல்லாத் தெய்வங்களும், அனைத்தும் பிரம்மமே; அது பிரம்மத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது. திருப்தியடைபவனால் தேவர்களும் திருப்தியடைகின்றனர்; ஜாஜலியே, திருப்தியடைந்தவனுக்கும் திருப்தியடையாதவனுக்கும் இது இவ்வாறே.
12.269.21
यथा सर्वरसैस्तृप्तो नाभिनन्दति किंचन ।
तथा प्रज्ञानतृप्तस्य नित्यतृप्तिः सुखोदया ॥ १२.२६९.२१ ॥
எல்லா ரசங்களாலும் திருப்தியடைந்தவன் எதையும் விரும்புவதில்லை; அதுபோலவே, ஞானத்தால் திருப்தியடைந்தவனின் நித்திய திருப்தி இன்பத்தை எழுப்புகிறது.
12.269.22
धर्माधारा धर्मसुखाः कृत्स्नव्यवसितास्तथा ।
अस्ति नस्तत्त्वतो भूय इति प्राज्ञस्त्ववेक्षते ॥ १२.२६९.२२ ॥
தர்மத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டவர்களும், தர்மத்தில் இன்பம் காண்பவர்களும், முழுமையாகத் தீர்மானித்தவர்களுமாக இருப்பவர்கள் — உண்மையில் நமக்கு இன்னும் ஏதோ இருக்கிறது என்று ஞானி பார்க்கிறான்.
12.269.23
ज्ञानविज्ञानिनः केचित्परं पारं तितीर्षवः ।
अतीव पुण्यदं पुण्यं पुण्याभिजनसंहितम् ॥ १२.२६९.२३ ॥
ஞானமும் விஞ்ஞானமும் உடைய சிலர், மிகுந்த புண்ணியத்தைத் தருவதும், புண்ணியமானதும், புண்ணியக் குலத்துடன் சேர்ந்ததுமான பரமான கரையைக் கடக்க விரும்புகின்றனர்.
12.269.24
यत्र गत्वा न शोचन्ति च च्यवन्ति व्यथन्ति च ।
ते तु तद्ब्रह्मणः स्थानं प्राप्नुवन्तीह सात्विकाः ॥ १२.२६९.२४ ॥
அங்கு சென்றவர்கள் துயரப்படுவதில்லை, வீழ்வதுமில்லை, வருந்துவதுமில்லை; சாத்துவிகரான அவர்கள் இங்கேயே அந்தப் பிரம்மத்தின் இடத்தை அடைகின்றனர்.
12.269.25
नैव ते स्वर्गमिच्छन्ति न यजन्ति यशोधनाः ।
सतां वर्त्मानुवर्तन्ते यथाबलमहिंसया ॥ १२.२६९.२५ ॥
அவர்கள் சொர்க்கத்தை விரும்புவதில்லை; புகழையே செல்வமாகக் கொண்டவர்களாக யாகம் செய்வதுமில்லை. தங்கள் வலிமைக்கேற்ப அகிம்சையால் சான்றோர்களின் வழியைப் பின்பற்றுகின்றனர்.
12.269.26
वनस्पतीनोषधीश्च फलमूलानि ते विदुः ।
न चैतानृत्विजो लुब्धा याजयन्ति फलार्थिनः ॥ १२.२६९.२६ ॥
அவர்கள் மரங்களையும், மூலிகைகளையும், கனி வேர்களையும் அறிவார்கள். ஆனால் பலனை விரும்பும் பேராசை கொண்ட ருத்விஜர்கள் இவற்றால் யாகம் செய்விப்பதில்லை.
12.269.27
स्वमेव चार्थं कुर्वाणा यज्ञं चक्रुः पुनर्द्विजाः ।
परिनिष्ठितकर्माणाः प्रजानुग्रहकाम्यया ॥ १२.२६९.२७ ॥
தங்கள் சொந்த நோக்கத்தையே நிறைவேற்றிக்கொண்டு, இருபிறப்பாளர்கள் மீண்டும் யாகம் செய்தனர். கடமைகளை முடித்தவர்கள் உயிர்களின் நலனை விரும்பி யாகம் செய்தனர்.
12.269.28
तस्मात्तानृत्विजो लुब्धा याजयन्त्यशुभान्नरान् ।
प्रापयेयुः प्रजाः स्वर्गे स्वधर्माचरणेन वै।
इति मे वर्तते बुद्धिः समा सर्वत्र जाजले ॥ १२.२६९.२८ ॥
ஆகவே பேராசை கொண்ட ருத்விஜர்கள் அசுபமான மனிதர்களுக்கு யாகம் செய்விக்கின்றனர். தங்கள் சுயதர்மத்தைப் பின்பற்றுவதால் உயிர்களை சொர்க்கத்திற்கு அவர்கள் கொண்டு சேர்க்கலாம். ஜாஜலியே, என் புத்தி எங்கும் சமமாக உள்ளது.
12.269.29
प्रयुञ्जते येन यज्ञे सदा प्राज्ञा द्विजर्षभाः ।
तेन ते देवयानेन पथा यान्ति महामुने ॥ १२.२६९.२९ ॥
ஞானமுள்ள இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தோர் எப்போதும் யாகத்தில் எம்முறையில் ஈடுபடுகிறார்களோ, அந்த தேவயான வழியிலேயே அவர்கள் செல்கின்றனர், ஓ மகாமுனியே.
12.269.30
आवृत्तिस्तस्य चैकस्य नास्त्यावृत्तिर्मनीषिणाः ।
उभौ तौ देवयानेन गच्छतो जाजले यथा ॥ १२.२६९.३० ॥
அவனில் ஒருவனுக்கு மறுபிறப்பு உண்டு; ஆனால் ஞானிகளே, அவனுக்கு மறுபிறப்பு இல்லை. ஜாஜலியே, அவர்கள் இருவரும் தேவயான வழியிலேயே செல்கின்றனர், அவ்வாறே.
12.269.31
स्वयं चैषामनडुहो युञ्जन्ति च वहन्ति च ।
स्वयमुस्राश्च दुह्यन्ते मनःसंकल्पसिद्धिभिः ॥ १२.२६९.३१ ॥
இவர்களின் காளைகள் தாமாகவே நுகத்தில் பூட்டப்பட்டுச் சுமை சுமக்கின்றன; பசுக்களும் தாமாகவே கறக்கப்படுகின்றன — மனத்தின் சங்கல்ப சித்தியால்.
12.269.32
स्वयं यूपानुपादाय यजन्ते स्वाप्तदक्षिणाः ।
यस्तथा भावितात्मा स्यात्स गामालब्धुमर्हति ॥ १२.२६९.३२ ॥
அவர்கள் தாமே யூபஸ்தம்பங்களை எடுத்துக்கொண்டு யாகம் செய்கிறார்கள்; தங்கள் சொந்த வழியால் தட்சிணையை நிறைவேற்றுகிறார்கள். இவ்வாறு ஆன்மாவால் தூய்மையடைந்தவனே பசுவைக் கொல்லத் தகுதியுடையவன்.
12.269.33
ओषधीभिस्तथा ब्रह्मन्यजेरंस्ते न तादृशाः ।
श्रद्धया गां पुरस्कृत्य तदृतं प्रब्रवीमि ते ॥ १२.२६९.३३ ॥
பிராமணரே, இவ்வாறே அவர்கள் மூலிகைகளால் யாகம் செய்யலாம்; ஆனால் அவர்கள் அத்தகையவர்கள் அல்ல. சிரத்தையுடன் பசுவை முன்னிட்டு — இந்த உண்மையை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.
12.269.34
निराशिषमनारम्भं निर्नमस्कारमस्तुतिम् ।
अक्षीणं क्षीणकर्माणं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२६९.३४ ॥
ஆசியை விரும்பாதவன், எந்தச் செயலையும் தொடங்காதவன், வணக்கமும் துதியும் அற்றவன், குறையாதவன், கர்மங்கள் தீர்ந்தவன் — அவனைத் தேவர்கள் பிராமணன் என்று அறிவர்.
12.269.35
न श्रावयन्न च यजन्न ददद्ब्राह्मणेषु च ।
काम्यां वृत्तिं लिप्समानः कां गतिं याति जाजले।
इदं तु दैवतं कृत्वा यथा यज्ञमवाप्नुयात् ॥ १२.२६९.३५ ॥
வேதம் ஓதாமலும், யாகம் செய்யாமலும், பிராமணர்களுக்குத் தானம் செய்யாமலும், ஆசையுடைய வாழ்க்கையை விரும்புபவன் — ஜாஜலி, அவன் எந்த கதியை அடைகிறான்? இதையே தெய்வமாகக் கொண்டால் யாகத்தின் பலனை அடையலாம்.
12.269.36
न वै मुनीनां शृणुमः स्म तत्त्वं ।
पृच्छामि ते वाणिज कष्टमेतत्।
पूर्वेपूर्वे चास्य नावेक्षमाणा ।
नातः परं तमृषयः स्थापयन्ति ॥ १२.२६९.३६ ॥
முனிவர்களிடமிருந்து அந்த தத்துவத்தை நாங்கள் கேட்கவில்லை. வணிகனே, இந்தக் கடினமானதை உன்னிடம் கேட்கிறேன். முன்னோர்கள் இதைக் கவனிக்கவில்லை; இதற்கு மேல் ரிஷிகள் அதை நிலைநிறுத்தவில்லை.
12.269.37
यस्मिन्नेवात्मतीर्थेन पशवः प्राप्नुयुर्मखम् ।
अथ स्म कर्मणा केन वाणिज प्राप्नुयात्सुखम्।
शंस मे तन्महाप्राज्ञ भृशं वै श्रद्दधामि ते ॥ १२.२६९.३७ ॥
ஆன்ம தீர்த்தத்தால் விலங்குகள் யாகத்தை அடையும் வழி எது? எந்த கர்மத்தால் மனிதன் சுகத்தை அடைவான்? வணிகனே, மகா ஞானியே, அதை எனக்குச் சொல். உன்னை நான் முழுமையாக நம்புகிறேன்.
12.269.38
उत यज्ञा उतायज्ञा मस्वं नार्हन्ति ते क्वचित् ।
आज्येन पयसा दध्ना सत्कृत्यामिक्षया त्वचा।
बालैः शृङ्गेण पादेन संभरत्येव गौर्मखम् ॥ १२.२६९.३८ ॥
யாகங்களோ, அயாகங்களோ — அவற்றை நீ ஒருபோதும் பொருட்படுத்தக் கூடாது. நெய், பால், தயிர், ஆமிக்ஷா, தோல், மயிர், கொம்பு, குளம்பு ஆகியவற்றுடன் மரியாதையாகப் பசுவே யாகத்தை நிறைவேற்றுகிறது.
12.269.39
पत्नीव्रतेन विधिना प्रकरोति नियोजयन् ।
इष्टं तु दैवतं कृत्वा यथा यज्ञमवाप्नुयात् ॥ १२.२६९.३९ ॥
மனைவிக்குரிய விரதத்தை விதிப்படி கடைப்பிடித்து, நியமனத்துடன் செயல்படுபவன் செய்கிறான். இஷ்ட தெய்வத்தை நிலைநாட்டியவனே யாகத்தை அடைவான்.
12.269.40
पुरोडाशो हि सर्वेषां पशूनां मेध्य उच्यते ।
सर्वा नद्यः सरस्वत्यः सर्वे पुण्याः शिलोच्चयाः।
जाजले तीर्थमात्मेव मा स्म देशातिथिर्भव ॥ १२.२६९.४० ॥
எல்லா விலங்குகளிலும் புரோடாசமே யாகத்திற்குத் தகுந்தது என்று சொல்லப்படுகிறது. எல்லா நதிகளும் சரஸ்வதிகளே; எல்லாக் கற்குவியல்களும் புனிதமானவையே. ஜாஜலியே, ஆன்மாவே தீர்த்தம்; நாட்டின் விருந்தாளியாக இருக்காதே.
12.269.41
एतानीदृशकान्धर्मानाचरन्निह जाजले ।
कारणैर्धर्ममन्विच्छन्स लोकानाप्नुते शुभान् ॥ १२.२६९.४१ ॥
ஜாஜலியே, இத்தகைய தர்மங்களை இவ்வுலகில் கடைப்பிடித்து, காரணங்களால் தர்மத்தை நாடுபவன் சுபமான உலகங்களை அடைகிறான்.
12.269.42
एतानीदृशकान्धर्मांस्तुलाधारः प्रशंसति ।
उपपत्त्याऽभिसंपन्नान्नित्यं सद्भिर्निषेवितान् ॥ १२.२६९.४२ ॥
இத்தகைய அறங்களை துலாதாரர் புகழ்கிறார்; அவை காரணத்தால் நிறைந்தவை, நல்லோரால் எப்போதும் கடைப்பிடிக்கப்படுபவை.