Mahābhārata · Adhyāya 12.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.27.1
ज्ञातिशोकाभितप्तस्य प्राणानिष्टांस्त्यजिष्यतः ।
ज्येष्ठस्य पाण्डुपुत्रस्य व्यासः शोकमपानुदत् ॥ १२.२७.१ ॥
Vyāsa vertrieb den Kummer des ältesten Sohnes Pāṇḍus, der von Trauer um seine Verwandten gequält war und sein teures Lebensatem aufgeben wollte.
12.27.2
अत्राप्युदाहरन्तीमभितिहासं पुरातनम् ।
अश्मगीतं नरव्याघ्र तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.२७.२ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte, das Lied vom Stein. Verstehe sie, o Yudhiṣṭhira, Tiger unter den Menschen.
12.27.3
अश्मानं ब्राह्मणं प्राज्ञं वैदेहो जनको नृपः ।
संशयं परिपप्रच्छ दुःखशोकसमन्वितः ॥ १२.२७.३ ॥
König Janaka von Videha, erfüllt von Schmerz und Kummer, befragte den weisen Brahmanen Aśma eingehend über seinen Zweifel.
12.27.4
आगमे यदि वाऽपाये ज्ञातीनां द्रविणस्य च ।
नरेण प्रतिपत्तव्यं कल्याणं कथमिच्छता ॥ १२.२७.४ ॥
Wie soll sich ein Mensch, der das Wohl sucht, verhalten, wenn Verwandte und Reichtum kommen oder verloren gehen?
12.27.5
उत्पन्नमिममात्मानं नरस्यानन्तरं ततः ।
तानितान्यनुवर्तन्ते दुःखानि च सुखानि च ॥ १२.२७.५ ॥
Dieses Selbst, sobald es im Menschen entstanden ist, wird sogleich von diesen verschiedenen Schmerzen und Freuden begleitet.
12.27.6
तेषामन्यतरापत्तौ यद्यदेवोपसेवते ।
तदस्य चेतनामाशु हरत्यभ्रमिवानिलः ॥ १२.२७.६ ॥
Wenn eines von beiden über ihn kommt, raubt ihm das, dem der Mensch sich zuwendet, schnell das Bewusstsein, wie der Wind eine Wolke davonträgt.
12.27.7
अभिजातोऽस्मि सिद्धोऽस्मि नास्मि केवलमानुषः ।
इत्येभिर्हेतुभिस्तस्य त्रिभिश्चित्तं प्रसिच्यते ॥ १२.२७.७ ॥
»Ich bin von edler Geburt, ich bin vollendet, ich bin nicht bloß ein Mensch« — durch diese drei Gründe wird sein Geist fortgerissen.
12.27.8
संप्रसक्तमना भोगान्विसृज्य पितृसंचितान् ।
परिक्षीणः परस्वानामादानं साधु मन्यते ॥ १२.२७.८ ॥
Mit an Genüssen haftendem Geist, nachdem er die von seinen Vätern angehäuften Freuden aufgegeben hat, völlig erschöpft, hält er das Nehmen fremden Besitzes für richtig.
12.27.9
तमतिक्रान्तमर्यादमाददानमसांप्रतम् ।
प्रतिषेधन्ति राजानो लुब्धा मृगमिवेषुभिः ॥ १२.२७.९ ॥
Die gierigen Könige halten den zurück, der die Grenzen überschreitet und sich unrechtmäßig nimmt, wie man ein Reh mit Pfeilen aufhält.
12.27.10
ये च विंशतिवर्षा वा त्रिंशद्वर्षाश्च मानवाः ।
परेण ते वर्षशतान्न भविष्यन्ति पार्थिव ॥ १२.२७.१० ॥
O König, die Menschen, die zwanzig oder dreißig Jahre alt sind, werden nicht über hundert Jahre hinaus sein.
12.27.11
तेषां परमदुःखानां बुद्ध्या भैषज्यमाचरेत् ।
सर्वप्राणभृतां वृत्तं प्रेक्षमाणस्ततस्ततः ॥ १२.२७.११ ॥
Für jene in größtem Leid soll man mit Einsicht das Heilmittel anwenden, indem man überall das Verhalten aller lebenden Wesen beobachtet.
12.27.12
मानसानां पुनर्योनिर्दुःखानां चित्तविभ्रमः ।
अनिष्टोपनिपातो वा तृतीयं नोपपद्यते ॥ १२.२७.१२ ॥
Die Quelle der seelischen Leiden ist wieder die Verwirrung des Geistes; das Hereinbrechen von Unheil oder ein drittes (Ursache) entsteht nicht.
12.27.13
एवमेतानि दुःखानि तानि तानीह मानवम् ।
विविधान्युपवर्तन्ते तथा संस्पर्शजान्यपि ॥ १२.२७.१३ ॥
So überfallen hier den Menschen diese mannigfachen Leiden, auch die aus Berührung entstandenen.
12.27.14
जरामृत्यू हि भूतानां खादितारौ वृकाविव ।
बलिनां दुर्बलानां च ह्रस्वानां महतामपि ॥ १२.२७.१४ ॥
Alter und Tod sind für die Wesen wie zwei Wölfe, die verschlingen: die Starken und die Schwachen, die Kleinen wie die Großen.
12.27.15
न कश्चिज्जात्वतिक्रामेज्जरामृत्यू हि मानवः ।
अपि सागरपर्यन्तां विजित्येमां वसुंधराम् ॥ १२.२७.१५ ॥
Kein Mensch kann jemals Alter und Tod überwinden, selbst wenn er diese Erde bis ans Meer erobert hat.
12.27.16
सुखं वा यदि वा दुःखं भूतानां पर्युपस्थितम् ।
प्राप्तव्यमवशैः सर्वं परिहारो न विद्यते ॥ १२.२७.१६ ॥
Ob Freude oder Schmerz den Wesen begegnet, alles müssen die Hilflosen erleiden; es gibt kein Entrinnen.
12.27.17
पूर्वे वयसि मध्ये वाऽप्युत्तरे वा नराधिप ।
अवर्जनीयास्तेऽर्था वै काङ्क्षिता ये ततोऽन्यथा ॥ १२.२७.१७ ॥
O Herr der Menschen, in der Jugend, im mittleren Alter oder im Alter sind die begehrten Ziele nicht zu vermeiden; sie geschehen nicht anders.
12.27.18
अप्रियैः सह संयोगो विप्रयोगश्च सुप्रियैः ।
अर्थानर्थौ सुखं दुःखं विधानमनुवर्तते ॥ १२.२७.१८ ॥
Verbindung mit den Ungeliebten und Trennung von den innig Geliebten, Gewinn und Verlust, Freude und Leid — diese Ordnung folgt.
12.27.19
प्रादुर्भावश्च भूतानां देहत्यागस्तथैव च ।
प्राप्तिव्यायामयोगश्च सर्वमेतत्प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२७.१९ ॥
Das Entstehen der Wesen und das Verlassen des Körpers, ebenso Erlangen und die Verbindung mit Mühe – all dies ist festgelegt.
12.27.20
गन्धवर्णरसस्पर्शा निवर्तन्ते स्वभावतः ।
तथैव सुखदुःखानि विधानमनुवर्तते ॥ १२.२७.२० ॥
Geruch, Farbe, Geschmack und Tastsinn wenden sich von selbst ab; ebenso Freude und Leid – die Ordnung folgt.
12.27.21
आसनं शयनं यानमुत्थानं पानभोजनम् ।
नियतं सर्वभूतानां कालेनैव भवत्युत ॥ १२.२७.२१ ॥
Sitz, Lager, Fahrzeug, Aufstehen, Trinken und Essen – dies ist allen Wesen festgesetzt und geschieht allein durch die Zeit.
12.27.22
वैद्याश्चाप्यातुराः सन्ति बलवन्तश्च दुर्बलाः ।
स्त्रीमन्तश्चापरे षण्ढा विचित्रः कालपर्ययः ॥ १२.२७.२२ ॥
Auch Ärzte sind krank, Starke werden schwach; es gibt Männer mit Frauen und andere, die Eunuchen sind – seltsam ist der Wandel der Zeit.
12.27.23
कुले जन्म तथा वीर्यमारोग्यं रूपमेव च ।
सौभाग्यमुपभोगश्च भवितव्येन लभ्यते ॥ १२.२७.२३ ॥
Geburt in einer Familie, Kraft, Gesundheit, Schönheit, Glück und Genuss – all dies wird durch das Bestimmte erlangt.
12.27.24
सन्ति पुत्राः सुबहवो दरिद्राणामनिच्छताम् ।
नास्ति पुत्रः समृद्धानां विचित्रं विधिचेष्टितम् ॥ १२.२७.२४ ॥
Die Armen, die sie nicht wünschen, haben viele Söhne; den Wohlhabenden fehlt ein Sohn – seltsam ist das Wirken des Schicksals.
12.27.25
व्याधिरग्निर्जलं शस्त्रं बुभुक्षाश्चापदो विषम ।
ज्वरश्च मरणं जन्तोरुच्चाच्च पतनं तथा ॥ १२.२७.२५ ॥
Krankheit, Feuer, Wasser, Waffen, Hunger, Unheil, Gift, Fieber, der Tod eines Lebewesens und der Sturz aus der Höhe, ebenso.
12.27.26
निर्याणे यस्य यद्दिष्टं तेन गच्छति सेतुना ।
दृश्यते नाप्यतिक्रामन्न निष्क्रान्तोऽथवा पुनः।
दृश्यते चाप्यतिक्रामन्न निग्राह्योऽथवा पुनः ॥ १२.२७.२६ ॥
Auf dem Pfad, der ihm bestimmt ist, geht jeder. Man sieht ihn weder übertreten noch fortgehen noch wiederkehren; und selbst wenn man ihn übertreten sieht, ist er nicht aufzuhalten — oder wieder (so ist es).
12.27.27
दृश्यते हि युवैवेह विनश्यन्वसुमान्नरः ।
दरिद्रश्च परिक्लिष्टः शतवर्षो जरान्वितः ॥ १२.२७.२७ ॥
Hier sieht man den reichen Mann schon in der Jugend zugrunde gehen, während der arme und geplagte Mann hundert Jahre lang im Alter lebend gesehen wird.
12.27.28
अकिञ्चनाश्च दृश्यन्ते पुरुषाश्चिरजीविनः ।
समृद्धे च कुले जाता विनश्यन्ति पतङ्गवत् ॥ १२.२७.२८ ॥
Man sieht besitzlose Männer lange leben, während die in wohlhabende Familien Geborenen wie Motten umkommen.
12.27.29
प्रायेण श्रीमतां लोके भोक्तुं शक्तिर्न विद्यते ।
दरिद्राणां तु भूयिष्ठं काष्ठमश्मा हि जीर्यते ॥ १२.२७.२९ ॥
In der Welt fehlt den Wohlhabenden meist die Kraft zum Genießen; die Armen dagegen verschleißen größtenteils wie Holz und Stein.
12.27.30
अहमेतत्करोमीति मन्यते कालनोदितः ।
यद्यदिष्टमसंतोषाहुरात्मा पापमाचरेत् ॥ १२.२७.३० ॥
Vom Lauf der Zeit getrieben denkt der Mensch: „Ich tue dies“; und aus Unzufriedenheit möge er, was immer er begehrt, als Übel ausüben.
12.27.31
मृगयाक्षाः स्त्रियः पानं प्रसङ्गा निन्दिता बुधैः ।
दृश्यन्ते पुरुषाश्चात्र संप्रयुक्ता बहुश्रुताः ॥ १२.२७.३१ ॥
Jagd, Würfelspiel, Frauen und Trinken—diese Ausschweifungen werden von den Weisen getadelt; doch sieht man hier auch vielbelesene Männer darin verstrickt.
12.27.32
इति कालेन सर्वार्थानीप्सितानीप्सितानिह ।
स्पृशन्ति सर्वभूतानि निमित्तं नोपलभ्यते ॥ १२.२७.३२ ॥
So berühren durch die Zeit alle Dinge, die erwünschten wie die unerwünschten, hier alle Wesen, und ihre Ursache ist nicht wahrzunehmen.
12.27.33
वायुमाकाशमग्निं च चन्द्रादित्यावहः क्षपे ।
ज्योतींषि सरितः शैलान्कः करोति बिभतिं च ॥ १२.२७.३३ ॥
Wind, Himmel, Feuer, Mond und Sonne, die nachts das Licht bringen, die Gestirne, Flüsse und Berge—wer erschafft sie, und wer erhält sie?
12.27.34
शीतमुष्णं तथा वर्षं कालेन परिवर्तते ।
एवमेव मनुष्याणां सुखदुःखे नरर्षभ ॥ १२.२७.३४ ॥
Kälte und Hitze, ebenso der Regen, wechseln mit der Zeit; so auch, o bester der Menschen, wechseln Freude und Leid der Sterblichen.
12.27.35
नौषधानि न शस्त्राणि न होमा न पुनर्जपाः ।
त्रायन्ते मृत्युनोपेतं जरया चापि मानवम् ॥ १२.२७.३५ ॥
Weder Arzneien noch Waffen, weder Opfer noch wiederum Rezitationen schützen den Menschen, den der Tod oder das Alter ereilt hat.
12.27.36
यथा काष्ठं च काष्ठं च समेयातां महोदधौ ।
समेत्य च व्यपेयातां तद्वद्भूतसमागमः ॥ १२.२७.३६ ॥
Wie zwei Holzstücke im großen Ozean einander begegnen können und sich, nachdem sie sich begegnet sind, wieder trennen, so ist das Zusammentreffen der Wesen.
12.27.37
ये च निष्परुषैरुक्तगीतवाद्यैरुपस्थिताः ।
ये चानाथाः परान्नादाः कालस्तेषु समक्रियः ॥ १२.२७.३७ ॥
Diejenigen, die mit sanften Worten, Gesängen und Musik umsorgt werden, und jene, die ohne Schutz sind und von fremder Speise leben — die Zeit verfährt mit ihnen allen gleich.
12.27.38
मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च ।
संसारेष्वनुभूतानि कस्य ते कस्य वा वयम् ॥ १२.२७.३८ ॥
In den Kreisläufen des Daseins haben wir tausende Mütter und Väter, hunderte Söhne und Frauen erfahren. Wessen sind sie, und wessen sind wir?
12.27.39
नैवास्य कश्चिद्भविता नायं भवति कस्यचित् ।
पथि संगतमेवेदं दारबन्धुसुहृज्जनैः ॥ १२.२७.३९ ॥
Niemand wird ihm gehören, noch gehört er jemandem; diese Verbindung mit Frauen, Verwandten und Freunden ist nur ein Zusammentreffen auf dem Weg.
12.27.40
क्वासे क्व च गमिष्यामि कोऽन्वहं किमिहास्थितः ।
कस्मात्किमनुशोचेयमित्येवं स्थापयेन्मनः ॥ १२.२७.४० ॥
Wo ist er, und wohin werde ich gehen? Wer bin ich, und in welchem Zustand bin ich hier? Warum sollte ich klagen, und worüber? So soll man den Geist festigen.
12.27.41
अनित्ये प्रियसंवासे संसारे चक्रवद्गतौ ।
पथि संगतमेवैतद्धाता माता पिता सखा ॥ १२.२७.४१ ॥
In der vergänglichen Gemeinschaft mit den Liebsten, im radähnlichen Kreisen des Daseins, ist all dies nur ein Zusammentreffen auf dem Weg: der Ernährer, die Mutter, der Vater, der Freund.
12.27.42
न दृष्टपूर्वं प्रत्यक्षं परलोकं विदुर्बुधाः ।
आगमांस्त्वनतिक्रम्य श्रद्धातव्यं बुभूषता ॥ १२.२७.४२ ॥
Die andere Welt wurde nie unmittelbar gesehen; die Weisen kennen sie. Doch wer das Wohl begehrt, soll Vertrauen haben, ohne die Schriften zu übertreten.
12.27.43
कुर्वीत पितृदैवत्यं धर्म्याणि च समाचरेत् ।
यजेच्च विद्वान्विधिवत्रिवर्गं चाप्युपाचरेत् ॥ १२.२७.४३ ॥
Man soll die den Ahnen und Göttern geweihten Riten vollziehen und seine rechtmäßigen Pflichten gewissenhaft erfüllen. Der Weise soll gemäß der Vorschrift opfern und auch den dreifachen Lebenszielen (trivarga) dienen.
12.27.44
सन्निमज्जेज्जगदिदं गम्भीरे कालसागरे ।
जरामृत्युमहाग्राहे न कश्चिदवबुध्यते ॥ १२.२७.४४ ॥
Diese Welt versinkt im tiefen Ozean der Zeit, in dem Alter und Tod die großen Krokodile sind; doch niemand erkennt es.
12.27.45
आयुर्वेदमधीयानाः केवलं सपरिग्रहाः ।
दृश्यन्ते बहवो वैद्या व्याधिभिः समबिप्लुताः ॥ १२.२७.४५ ॥
Viele Ärzte, die die Wissenschaft vom Leben studiert haben, sieht man – selbst mit ihren Familien um sich – völlig von Krankheiten überwältigt.
12.27.46
ते पिबन्तः कषायांश्च सर्पीषि विविधानि च ।
न मृत्युमतिवर्तन्ते वेलामिव महोदधिः ॥ १२.२७.४६ ॥
Obwohl sie Abkochungen und verschiedene Butterschmalze trinken, überwinden sie den Tod nicht, wie das große Meer das Ufer nicht überschreitet.
12.27.47
रसायनविदश्चैव सुप्रयुक्तरसायनाः ।
दृश्यन्ते जरया भग्ना नागा नागैरिवोत्तमैः ॥ १२.२७.४७ ॥
Selbst die Kenner der Verjüngungslehre, die Verjüngungsmittel richtig angewandt haben, sieht man vom Alter gebrochen – wie Elefanten von den besten Elefanten niedergerungen werden.
12.27.48
तथैव तपसोपेताः स्वाध्यायाध्ययने रताः ।
दातारो यज्ञशीलाश्च न तरन्ति जरान्तकौ ॥ १२.२७.४८ ॥
Ebenso überwinden jene, die mit Askese begabt sind, sich dem Selbststudium und dem Vedastudium widmen, freigebig sind und zum Opfern neigen, weder Alter noch Tod.
12.27.49
न ह्यहानि निवर्तन्ते न मासा न पुनः समाः ।
जातानां सर्वभूतानां न पुनर्वै समागमः ॥ १२.२७.४९ ॥
Die Tage kehren nicht zurück, nicht die Monate, auch die Jahre nicht wieder. Für alle geborenen Wesen gibt es kein Wiedersehen.
12.27.50
सोऽयं विपुलमध्वानं कालेन ध्रुवमध्रुवः ।
स्रोतसैव समभ्येति सर्वभूतनिषेवितम् ॥ १२.२७.५० ॥
Durch die Zeit schreitet er gewiss, unbeständig, gleich einer Strömung, auf jenem weiten Pfad, den alle Wesen begehen.
12.27.51
देहो वा जीविताद्व्येति देही वाऽप्येति देहतः ।
पथि संगतमेवेदं दारैरन्यैश्च बन्धुभिः ॥ १२.२७.५१ ॥
Der Körper scheidet vom Leben, oder der Verkörperte scheidet vom Körper. Auf dem Weg ist diese Gemeinschaft nur mit Gattinnen, mit anderen und mit Verwandten.
12.27.52
नायमत्यन्तसंवासो लभ्यते जातु केनचित् ।
अपि स्वेन शरीरेण किमुतान्येन केनचित् ॥ १२.२७.५२ ॥
Niemand erlangt jemals diese ununterbrochene Gemeinschaft, nicht einmal mit dem eigenen Körper, geschweige denn mit einem anderen.
12.27.53
क्वनु तेऽद्य पिता राजन्क्वनु तेऽद्य पितामहाः ।
न त्वं पश्यसि तानद्य न त्वां पश्यन्ति तेऽनघ ॥ १२.२७.५३ ॥
O König, wo ist heute dein Vater? Wo sind heute deine Großväter? Heute siehst du sie nicht, und sie sehen dich nicht, o Makelloser.
12.27.54
न चैव पुरुषो द्रष्टा स्वर्गस्य नरकस्य च ।
आगमस्तु सतां चक्षुर्नृपते तमिहाचर ॥ १२.२७.५४ ॥
Kein Mensch sieht Himmel oder Hölle; doch die Überlieferung (āgama) ist das Auge der Guten. O König, übe das hier aus.
12.27.55
चरितब्रह्मचर्यो हि प्रजायेत यजेत च ।
पितृदेवमनुष्याणामानृण्यादनसूयकः ॥ १२.२७.५५ ॥
Wer das Gelübde des Brahmacarya gehalten hat, soll Kinder zeugen und opfern und, frei von den Schulden gegenüber den Ahnen, Göttern und Menschen, neidlos sein.
12.27.56
स यज्ञशीलः प्रजने निविष्टः ।
प्राग्ब्रह्मचारी प्रविभक्तभैक्षः।
आराधयेत्स्वर्गमिमं च लोकं ।
परं च मुक्त्वा हृदयव्यलीकम् ॥ १२.२७.५६ ॥
Dem Opfer ergeben und mit der Zeugung von Kindern beschäftigt, einst Brahmacārin gewesen und seine Almosen geteilt habend, soll er den Himmel verehren, in dieser wie in jener Welt, und die Falschheit des Herzens ablegen.
12.27.57
सम्यक्स्वधर्मं चरतो नृपस्य ।
द्रव्याणि चाभ्याहरतो यथावत्।
प्रवृद्धचक्रस्य यशोऽभिवर्धते ।
सर्वेषु लोकेषु चराचरेषु ॥ १२.२७.५७ ॥
Für den König, der seine eigene Pflicht recht übt und Reichtümer gehörig sammelt, dessen Heerrad gewachsen ist, wächst sein Ruhm in allen Welten, unter den beweglichen und unbeweglichen Wesen.
12.27.58
इत्येवमाकर्ण्य विदेहराजो ।
वाक्यं समग्रं परिपूर्णहेतु।
अश्मानमामन्त्र्य विशुद्धबुद्धि ।
र्ययौ गृहं स्वं प्रति शान्तशोकः ॥ १२.२७.५८ ॥
Nachdem der König von Videha diese vollständige, mit vollen Gründen versehene Rede gehört hatte, verabschiedete er sich von Aśma und ging, mit gestilltem Kummer, in sein eigenes Haus.
12.27.59
तथा त्वमप्यद्य विमुच्य शोक ।
मुत्तिष्ठ शक्रोपम हर्षमेहि।
क्षात्रेण धर्मेण मही जिता ते ।
तां भुङ्क्ष्व कुन्तीसुत मावमंस्थाः ॥ १२.२७.५९ ॥
So auch du, Gleicher des Śakra: Wirf heute deinen Kummer ab, erhebe dich, komm zur Freude. Durch die Pflicht des Kṣatriya hast du diese Erde erobert; genieße sie, Sohn der Kuntī, verachte sie nicht.